தூக்கத்தை எப்படித் தொலைக்கிறோம்?

தூக்கத்தை எப்படித் தொலைக்கிறோம்?

பாய், கட்டில், மெத்தை, தலையணையை வாங்கலாம். தூக்கத்தை வாங்க முடியாது. தூக்கம் அதுவாக வர வேண்டும்.

தூக்க மாத்திரைகள் மூலமாகத் தூக்கத்தை வாங்கலாம் என்றால் அது பக்க விளைவுகளுக்கு உட்பட்டது. பிறகு ஒவ்வொரு தூக்கத்துக்கும் ஒரு மாத்திரை இரண்டாகி, இரண்டு நான்காகி விஸ்வரூபம் எடுத்துக் கொண்டே இருக்கும்.

நல்ல பொழுதைத் தூங்கிக் கழிக்கக் கூடாது என்று பட்டுக்கோட்டையார் பாட்டுக்கோட்டை கட்டி சொல்லியிருந்தாலும், தூங்க வேண்டிய பொழுதைத் தூங்காமல் கழிக்கக் கூடாது. அப்படியும் கழிப்பார்களா என்ன? என்று நீங்கள் கேட்டால், இன்றைய மனிதர்கள் ராக்கோழிகளாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற உண்மையை உங்களால் மறுக்க முடியாது.

தொலைக்காட்சி இல்லாத காலங்களில் இரவு எட்டு மணிக்குள் உறங்கிப் பழகிய மனிதர்கள், தொலைக்காட்சி வந்த பிறகு தூங்கப் போகும் நேரத்தை இரவு பத்திலிருந்து பனிரெண்டு வரை உயர்த்திக் கொண்டார்கள். இப்போது கையிலேயே ஓர் உலகமாக அலைபேசி வந்துவிட்ட பிறகு பின்னரவு இரண்டு, மூன்று மணி வரை தூங்கப் போகும் நேரத்தை உயர்த்திக் கொள்பவர்கள் அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஒளிரும் திரைகள் மனிதர்களின் உறக்கத்தை உறிஞ்சிக் கொண்டிருக்கிறது என்பது மிகையான ஒரு கூற்றில்லை. திரைகள் இரவு முழுவதும் ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன அலைபேசியாக, தொலைக்காட்சியாக, கணினியாக, ஓடிடியாக. மனிதர்களும் திரைகளின் அடிமைகளாய் இரவு முழுவதும் விழித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

முறையாக உறங்கினால் சரியான ஹார்மோன்கள் சுரக்கும். இல்லாவிட்டால் தவறான ஹார்மோன்கள் சுரக்கும். விளைவு நீங்கள் அளவாகச் சாப்பிட்டாலும் உங்களுக்குச் சர்க்கரை வியாதி வரலாம். திடீர் மாரடைப்பு கூட நேரிடலாம். உடல் பருமன் ஏற்படலாம். இரத்த அழுத்தம் மாறுபடலாம். அடிக்கடி ஞாபக மறதி உண்டாகலாம். எல்லாம் தூங்காமை படுத்தும் பாடு.

24 × 7 சேவைகள் வழங்குவதாக பல வணிக நிறுவனங்கள் மார் தட்டிக் கொள்ளும் காலத்தில் மனிதர்களும் 24 × 7 இயந்திரங்களாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எல்லாவற்றுக்கும் கையில் உள்ள அலைபேசியும் எந்நேரமும் வரம்பற்ற முறையில் கிடைத்துக கொண்டிருக்கும் இணையமும் காரணமாக இருக்கின்றன என்பதைச் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.

இயல்பாக மனிதர்களின் வேலைகள் தற்போது கணினிமயமாக ஆரம்பித்து விட்டதால், கணினியில் எட்டிலிருந்து பனிரெண்டு மணி நேரம் வரை பணியாற்ற வேண்டிய சூழலில், வாட்ஸ்ஆப், இன்ஸ்டாகிராம், பேஸ்புக், யூடியூப் மற்றும் இன்னபிற பொழுதுபோக்கு சமூக ஊடகங்களில் நான்கிலிருந்து எட்டு மணி நேரம் வரை தங்களை அமிழ்த்திக் கொள்ளும் நிலையில், வீட்டிற்கு வந்ததும் ஓடிடியில் நான்கிலிருந்து ஆறு மணி நேரம் வரை ஒளிந்து கொள்ளும் வாழ்க்கையில் மனிதர்கள் 24 × 7 ஒளிரும் திரைகளின் அடிமைகளாய் மாறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இப்போது உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும், மனிதர்கள் எங்கே உறக்கத்தைத் தொலைக்கிறார்கள் என்றால் அங்கேதான். கையடக்கமாக, பையடக்கமாக, சுவரடக்கமாக இருக்கும் ஒளிரும் திரைகளில் தூக்கத்தை மட்டுமல்லாது தங்களையே இழந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இதில் தற்போது செயற்கை நுண்ணறிவு சாட்பாட்டுகள் வேறு வந்து சேர்ந்து விட்டன.

உண்மையைச் சொல்வதென்றால் மனிதர்களுக்கு உறங்க நேரமில்லை. அவர்களின் நேரம் முழுவதும் ஒளிரும் திரைகளால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ளன.

உறக்கம் தொலைத்த மனிதர்களுக்கு சுரக்க வேண்டிய ஹார்மோன்கள் சுரப்பதில்லை. சுரக்கக் கூடாத ஹார்மோன்கள் சுரக்கின்றன. மெலடோனின், என்டார்பின் போன்றவை சுரக்க வேண்டியவை. கார்டிசோல், அட்ரினலின் (எபினெஃப்ரின்) மற்றும் நாரெபினெஃப்ரின் போன்றவை சுரக்கக் கூடாதவை. எப்போதோ ஆபத்தான நெருக்கடியான சூழலில் இவை சுரக்கலாம். எப்போதும் சுரக்கக் கூடாது. ஒளிரும் திரைகளில் தூக்கத்தைத் தொலைக்கும் மனிதர்களுக்கு இவை எப்போதும் சுரக்கின்றன. விளைவு புற்றுநோய் வரை வருவதற்கு மனிதர்களின் தூக்கமின்மையும் ஒரு காரணமாக அமைகிறது.

‘விடாது கருப்பு’ போலப் பின்தொடரும் ஒளிர்திரைகளைக் கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைக்காமல் மனிதர்களால் இனி உறங்க முடியாது. மௌன விரதம், உண்ணா விரதம் இருப்பது போல அலைபேசி விரதம், வாட்ஸ்ஆப் விரதம், பேஸ்புக் விரதம், இன்ஸ்டா விரதம், யூடியூப் விரதம், சாட்பாட் விரதம், இணைய விரதம் என்று கூட இனி வாரத்தில் ஒரு நாள் அல்லது இரு நாள் இருக்கலாம்.

கருவிகளை நீங்கள் பயன்படுத்தும் மனக்கட்டுபாடு இருந்தால் உங்களுக்கு இது போன்ற விரதங்கள் தேவையில்லை. கருவிகள் உங்களைப் பயன்படுத்தும் வகையில் மனக்கட்டுபாடு இல்லாதவராக இருந்தால் உங்களுக்கு இந்த விரதங்களை விட்டால் வேறு பக்கவிளைவற்ற வழிகள் இல்லை.

தூக்கத்தை மருந்துகளில் தேடுவதை விட, இது போன்ற விரதங்களால் தேடுவது உடலுக்கும் நல்லது மனதுக்கும் நல்லது, மனிதச் சமூகத்துக்கும் நல்லது.

இரவு – பகல் என வேறுபாடு தெரியாமல் திரியும் உறங்கா மனிதர்களின் விழிகளைத் தூக்கம் தழுவட்டும். மனிதகுலம் நோயற்ற வாழ்வான குறைவற்ற செல்வத்தைக் குவிக்கட்டும்.

*****

இருமல் மருந்து எப்படிக் கொல்லும்?

இருமல் மருந்து எப்படிக் கொல்லும்?

நோய்கள் கொல்வதை விட நோய்களுக்கான மருந்துகள் கொல்வது அதிகம்.

இருமல் மனிதரைக் கொல்லாது. ஆனால் இருமல் மருந்து கொல்லக் கூடும்.

ஏன் இருமல் மருந்து கொல்கிறது?

இருமல் மருந்தில் கலக்கப்படும் ‘டை எத்திலின் கிளைக்கால்’ அதற்குக் காரணம். இதை இருமல் மருந்தில் கலக்கக் கூடாதா என்றால் 0.1 சதவீதம் கலக்கலாம். ஆனால் இந்தியாவில் தயாராகும் சில இருமல் மருந்துகளில் இதை 40 முதல் 50 சதவீதம் வலை கலக்கிறார்கள்.

அப்படிக் கலந்தால் என்னவாகும் தெரியுமா?

சிறுநீரகம் செயலிழக்கும். அடுத்துக் கல்லீரல் பாதிக்கப்டும். அடுத்து மூளையைப் பாதித்து மரணத்தை நோக்கி அழைத்துச் சென்று விடும்.

இப்போது உங்களுக்கு ஒரு கேள்வி எழலாம், அவ்வளவு மோசமானதா இந்த ‘டை எத்திலின் கிளைக்கால்’?

நிச்சயமாக. இதை பெயிண்டுகள், சாயங்கள், பிளாஸ்டிக் தயாரிப்புகளில் கொழ கொழப்பு தன்மையை உருவாக்குவதற்காகப் பயன்படுத்துகிறார்கள். அதைப் போய் மனிதர்கள் பருகும் மருந்துகளில் கலந்தால் என்னாவாது? அதுவும் 40 சதவீதம் 50 சதவீதம் என்றால்…

அப்படியானால் இருமல் மருந்தே சாப்பிடக் கூடாதா?

இரண்டு வயது வரையுள்ள குழந்தைகளுக்கு இருமல் மருந்துகள் கூடாது என்பது இந்திய மருத்துவ கவுன்சிலின் அறிவுரை. அமெரிக்காவில் இது பத்து வயது வரை. பொதுவாக ஐந்து வரையுள்ள குழந்தைகளுக்கு இருமல் மருந்து தேவையில்லை என்பது மருத்துவர்களுக்கு வழங்கப்படும் பரிந்துரை. இவை அனைத்துமே இந்தியாவில் மீறப்படுகின்றன.

இதில் மேலும் சில விடயங்களும் இருக்கின்றன.

பெரியவர்களுக்கான இருமல் மருந்து பெரியவர்களுக்கானவை. குழந்தைகளுக்கானது குழந்தைகளுக்கானவை. இதிலும் ஒரு தவறு நடக்கும். பெரியவர்களுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட இருமல் மருந்து நிவாரணம் தந்தால், குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்கும் பழக்கம் பலரிடம் உண்டு. இது ஆபத்தானது.

அடுத்து இதில் இன்னொரு முக்கிய விடயம் என்றால், ஒரு முறை பயன்படுத்தி விட்ட குறை தொட்ட குறையாக இருக்கும் இருமல் மருந்தை, மிச்சம் மீதி இருக்கிறது என்பதற்காக ஒரு மாதம் கழித்தோ, சில மாதங்கள் கழித்தோ மீண்டும் பயன்படுத்துவது. இருமல் மருந்து புட்டியைத் திறந்து பயன்படுத்த ஆரம்பித்தால் சில நாட்களுக்குப் பின் அதிலுள்ள வேதிப்பொருட்களின் குணம் மாறத் துவங்கி விடும். அதனால் மிச்சம் மீதி இருப்பதை, காலாவதி ஆகவில்லை என்பதற்காகச் சில பல மாதங்கள் கழித்து பயன்படுத்துவது ஆபத்தானது.

மேலும் ஒரு விடயமும் இருக்கிறது. மருந்துகளில் அளவு முக்கியம். அதிலும் இருமல் மருந்தில் அளவு அதி முக்கியம். அதிகமாகக் குடித்தால் இருமல் உடனே குணமாகும் என நினைக்கக் கூடாது. அதிகமாகக் குடித்தால் விரைவாகப் பரலோகமும் போக ஏதுவாகும்.

இருமல் மருந்தை ஏன் நாம் இவ்வளவு தீவிரமான பிரச்சனையாகப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது என்பதற்குப் பின்னால் ஒரு வரலாறே இருக்கிறது.

1937 இல் அமெரிக்காவில் இது போன்ற கலப்படம் கலந்த இருமல் மருந்துகளால் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் இறந்தார்கள். அமெரிக்கா விழித்துக் கொண்டது. அங்கு மருந்துக் கட்டுப்பாட்டு முறைகளும், பரிசோதனைகளும் தீவிரமாக்கப்பட்டன. விளைவு அங்கு அதன் பிறகு இருமல் மருந்தால் எவ்வித மரணங்களும் ஏற்படவில்லை.

1990 இல் இந்தியாவில் இருமல் மருந்தால் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் இறந்தார்கள். இந்தியா விழித்துக் கொள்ளவில்லை அல்லது விழித்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை. 2019 இல் மீண்டும் நூற்றுக்கணக்கான குழந்தைகள் இருமல் மருந்தால் இறந்தார்கள். அப்போதும்   இந்தியா விழித்துக் கொள்ளவில்லை அல்லது விழித்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை. 2020 இல் மீண்டும் இதே நிகழ்ந்தது. அப்போதும் இந்தியா விழித்துக் கொள்ளவில்லை அல்லது விழித்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை. அண்மையிலும் ‘கோல்ட்டிரிப்’ இருமல் மருந்தால் இது நிகழ்ந்தது. இப்போதும் இந்தியா விழித்துக் கொள்ளவில்லை அல்லது விழித்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை. இந்தியாவில் மட்டுமல்லாது இந்தியாவிலிருந்து தயாராகும் இருமல் மருந்துகளால் பல நாடுகளில் உள்ள குழந்தைகள் நூற்றுக்கணக்கில் பலியாகியிருக்கிறார்கள்.

விலை மலிவாகக் கிடைக்கிறது என்பதற்காக ‘டை எத்திலின் கிளைக்காலை’ கலந்து உயிருடன் விளையாடுகின்றன சில மருந்து நிறுவனங்களின் இருமல் மருந்துகள். டை எத்திலின் கிளைக்காலுக்கு மாற்றாக இருமல் மருந்தில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டியது கிளிசரின் அல்லது புரோபிலின் கிளைக்கால். அது விலை கூடுதல் என்பதால் சில மருந்து நிறுவனங்கள் அதை இருமல் மருந்தில் சேர்ப்பதில்லை. விளைவு குழந்தைகளின் மரணங்கள்.

முடிவாக சொல்ல வருவது என்னவென்றால், இருமலால் யாரும் இறந்து விட மாட்டார்கள். இருமல் மருந்துகளால் இறந்து போக வாய்ப்பிருக்கிறது. இதை வேறு வழிகளில் தடுக்க முடியாதா என்றால், இருமல் மருந்துகளை உறிஞ்சு முறையில் (இன்கேலர்கள்) எடுத்துக் கொள்வது நல்லது என்கிறார்கள்.

ஏனிந்த பிரச்சனை? இதை விடவும் உத்தமான முறை இருக்கிறது. சுக்கும், மிளகும், சித்தரத்தையும் இருக்க இருமலுக்காக இருமல் மருந்தைக் குடித்து உயிரிழப்பானேன்?

*****

புதிய வருகையாளர்கள்

புதிய வருகையாளர்கள்

எதாவது புதிய செய்தி வருமா என்று பார்க்கிறேன்

எதுவும் எனக்கென வரவில்லை

பார்வேர்டு செய்யப்படும் வாட்ஸ்ஆப் செய்திகள் வருவதும் நின்று விட்டது

எதாவது எனக்கு வந்தாக வேண்டும் என்று

ஸிவிக்கியில் அமேசனில் ஆர்டர் போடுகிறேன்

சில மணி நேரங்களில் வாசல் கதவைத் தட்டுகிறது ஸ்விக்கி

இரண்டு நாட்களில் அமேசான் வீடு தேடி வருகிறது

தனிமையில் தவிக்கும் மனதுக்குத் துணைக்கு

ஆள் சேர்க்க வேண்டும் என்ற தவிப்பில்

சுற்றும் முற்றும் பார்க்கிறேன்

தானாக வந்து அமரும் குருவி

கதவைத் தள்ளி வரும் காற்று

இலையை உதிர்த்து தீண்டிப் போகும் மரம்

கீரை வேண்டுமா என்று கேட்டு வரும் பாட்டி

பஞ்சு மிட்டாய் விற்க வரும் இளைஞன்

பழைய இரும்பு பேப்பர் கேட்டு வரும் வியாபாரி

கேஸ் சிலிண்டர் போட வரும் வண்டி

எல்லாரையும் சிநேகமாக்கிக் கொண்ட பிறகு

ஒரு நாள் கோதுமை நிறப் பாம்பொன்று

எட்டிப் பார்த்து விட்டு விலகிச் செல்கிறது

*****

திரி சுந்தர கதை

திரி சுந்தர கதை

திரி ரத்னம் என்றால் மூன்று ரத்னங்கள். திரிகடுகம் என்றால் சுக்கு, மிளகு, திப்பிலி ஆகிய மூன்று பொருட்களால் ஆன மருந்து. திரி சுந்தர கதை என்றால் மூன்று சுந்தரங்களின் கதை. கதையென்றால் பெருங்கதையும் அல்ல, இரண்டு மூன்று பக்கங்களுக்கு இழுக்கும் சிறுகதையும் அல்ல. மூன்று குறுங்கதைகள்.

முதல் கதைக்கு வருவோம்.

கல்யாணசுந்தரத்துக்கு எங்கள் ஊரில் பெயர் கடன் சுந்தரம். இந்நேரம் அவரளவுக்கு எங்கள் ஊரில் கடன் வாங்கியவர் அவராகத்தான் இருக்கும் என்பது உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும். கடனை வாங்கிக் குவிப்பதில் கில்லாடியான கல்யாணசுந்தரம் கடன் கொடுத்தவர்களின் கண்களுக்குத் தெரியாத ஹாலோ மனிதராக வாழ்வதிலும் வல்லவர்.

கடன் கொடுத்தவர்கள் கல்யாண சுந்தரத்தை வீட்டிலும் பிடிக்க முடியாது, அவர் வெளிநாட்டுக்கு ஓடிப் போனாலும் அங்கும் பிடிக்க முடியாது. யார் யாருக்கு எப்படி எப்படி டேக்கா கொடுக்க வேண்டும் என்பதெல்லாம் அவருக்கு அத்துபடி.

இப்படிக் கடனை வாங்கி டகால்ட்டி காட்டிக் கொண்டிருந்த கல்யாணசுந்தரத்துக்கு அவர் வாங்கி வைத்துக் கொண்ட செல்போனாலே வந்தது வினை. கல்யாணசுந்தரத்தை நேரில் பிடிக்க முடியாத கடன் கொடுத்தவர்கள் செல்போனில் பிடித்து கண்ட வாவில் பிடிபிடியெனப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

கடன் வாங்கியவர்கள் கண்ணில் மண்ணைத் தூவி விட்டுத் தலைமறைவாக இருப்பதில் சாமர்த்தியம் மிகுந்த கல்யாணசுந்தரம் அண்ணனுக்கு ஒரு விநோதமான பழக்கமும் இருந்தது. செல்போன் அழைப்புகளைத் துண்டிக்கவும் செய்யாது. செல்போனை அணைத்துப் போடவோ போடாது.

“பேசுறதுக்குத்தானே மக்கா செல்போனு!” என்று அதற்குக் காரணம் சொல்லும்.

இப்படியாக யாருக்கும் நேரில் சிக்காத கல்யாணசுந்தரம் செல்போனில் சிக்கிச் சின்னபின்னமாகி “என்னடா மாப்ளே! நம்ம பொழைப்பு இப்படிப் போவுது? இந்தக் கருமத்தெ விடவும் மனசில்ல, வெச்சிருக்கவும் மனசில்ல. கம்பெனிகாரனா பார்த்து லாக் பண்ணத்தான்டா கருமத்தெ நான் பொழைப்பேன்!” என்று பார்க்கின்ற இளவெட்டுகளிடம் புலம்ப ஆரம்பித்து விட்டது.

அப்போதுதான் ரிசர்வ் பேங்க் கடன் கட்டாதவர்களின் செல்போன்களை லாக் செய்ய பரிசீலித்துக் கொண்டிருப்பதாக ஒரு செய்தி வந்தது. கல்யாண சுந்தரம் அண்ணனுக்கு அவ்வளவு சந்தோசம். “ரிசர்வ் பேங்க மட்டும் அப்படி பண்ணிட்டுன்னா நான் கடன்காரங்ககிட்டேயிருந்து தப்பிச்சிடுவேன்டா மக்கா!” என்று சொல்லிக் கொண்டே துள்ளிக் குதித்த ஆரம்பித்து விட்டது.

ரிசர்வ் பேங்க என்ன நோக்கத்தில் அப்படி பரிசீலனையைச் செய்ததோ, அது அண்ணனக்குச் சாதகமாகப் போவதாக அது நினைத்துக் கொண்டது.

ஒரு சுந்தர கதை முடிந்ததா? இரண்டாவதற்கு வருவோம்.

சோமசுந்தரம் அண்ணன் இயல்பிலேயே கொஞ்சம் பருமனான உடல் வாகு. சின்ன பிள்ளையிலிருந்தே அப்படித்தான். அப்படியே குண்டான அமுல் பேபி கணக்காக வளர்ந்து, இப்போதும் மீசை வெச்ச பேபி கணக்காகத்தான கொழுகொழுவெனப் பார்க்கும் போது கன்னத்தைப் பிடித்துக் கிள்ள வேண்டும் போலத் தோன்றம்.

நாற்பது வயது வரைக்கும் அமுல் பேபியாக வாழ்ந்து விட்ட சோமசுந்தரம் அண்ணனுக்கு சமீபத்தில் மணமகனாக மேடையேறி கல்யாண மேடையிலேயே மாரிமுத்து அண்ணன் மாரடைப்பில் போய் சேர்ந்தது பீதியைக் கிளப்பி விட, தினம் சூரியன் உதிப்பதற்கு முன்பாக அதிகாலையிலேயே நடைபயிற்சி செய்வது என்று முடிவு செய்துவிட்டது.

துணைக்கு யார் யாரையோ கூப்பிட்டுப் பார்த்தது. இருட்டு நேரத்துல இழுத்துப் படுத்துக்கிட்டுத் தூங்குறதப் பார்க்குறதா, தூக்கத்துல நடக்குறாப்புல நடந்து போய்ட்டு இருக்கிறதா என யோசித்த பலரும் சோமசுந்தர அண்ணனைத் தனியாக நடைபயிற்சிக்குப் போகும் படி செய்து விட்டார்கள்.

அண்ணன் இருக்கின்ற உடல் வாகுக்குச் சாதாரணமாக நடக்கும் போதெ புஸ்புஸ் என்று மூச்சு வாங்கும். அது முதல்நாள் டிரக் சூட், சகிதம் நடை பயிற்சிக்குப் போய், உசேன் போல்ட் கணக்காக நாலு தெருவுக்கு அது மூச்சு விடும் சத்தம் கேட்கும் அளவுக்கு ஓடிக் கொண்டிருந்தது. “என்னண்ணே வாக்கிங் போறததானே சொன்னீக. ரன்னிங் போறதுன்னு எப்ப மாத்துனீயே?” என்று நான் கேட்க, “அட போடாங் கொய்யாலே! ஊரு நாய்க ஒண்ணு விடாம துரத்துதுடா. எங்கே கடிச்சிக் கிடிச்சு வெச்சுப் போடுமோன்னு பயந்துட்டு ஓடியாறேன்டா! இந்த வேகத்துல ஓடுனா நாலே நாள்ல ஓமகுச்சி நரசிம்மன் ரேஞ்சுக்கு வந்துடுவேன்டா!” என்றது.

இப்படி வாக்கிங் போவதாக முடிவெடுத்து, நாய்களின் துரத்தலால் ரன்னிங் போகிற கதையாக ஆனது சோமசுந்தரம் அண்ணனின் கதை.அது மனதுக்குள் நாய்க்கு நன்றி சொல்லியிருக்குமா? திட்டித் தீர்த்திருக்குமா? இன்னொரு நாள் பார்க்கும் போது அதைக் கேட்க வேண்டும்.

இரண்டு சுந்தரக் கதைகள் முடிந்தனவா? மூன்றாவதற்கு வந்து விடுவோம்.

குடிகாரன் என்றாலும் ஞானசுந்தரம் அண்ணன் ஒரு ஞானிதான். பெயரிலேயே ஞானம் இருக்கிறதில்லையா! ஒருமுறை குடித்து விட்டு அலப்பறை பண்ண போதுதான் பெரிசுகளுக்கு அதற்கும் நடந்த சம்பாஷனையில் அது மகத்தான ஞான வாக்கைச் சொன்னது.

“ஏன்டா இப்படி குடிச்சே சாவுறே?” என்று ஊரில் ரெண்டு பெரிசுகள் கேட்கப் போக, “நீங்க மட்டும் என்னா ஒழுங்கா?” என்று கேட்டது ஞானசுந்தரம்.

“நாங்க என்ன ஒன்னய மாதிரிக்கி குடிச்சிப்புட்டுச் சலம்பித் திரியுறோமா?” என்றன பெரிசுகள்.

“ஓட்டுக்குத் துட்ட வாங்கிட்டுப் போடுறீங்களே?” என்றது ஞானசுந்தரம்.

“எதுக்கு எதெடா முடிச்சுப் போடுறே?” என்றன பெரிசுகள்.

“பெறவு எப்படிச் சாராயக் கடையெ மூடுவானுவோ? நான் எப்படிக் குடிக்கிறதெ நிப்பாட்டுறது?” என்றது ஞானசுந்தரம்.

“குடிச்சு புத்தி பேதலிச்சுப் போச்சாடா ஒனக்கு?” என்றன பெரிசுகள்.

“அதெல்லாம் பேதலிக்கல. எவ்வளவு குடிச்சாலும் புத்தியில கத்தி மாதிரி நானு. எப்படி சாராயக் கடைய மூடுவானுவோ? சாராய ஆலையெ வெச்சிருக்கவனுவோத்தான் தேர்தல்லயே நிக்குறானுவோ! அவனுவோத்தான் காசெ கொடுத்து ஒங்களயெல்லாம் ஓட்டப் போட வைக்குறானுவோ. நீங்களும் வாங்குறதெ வாங்கிட்டுப் போடுறீங்க. உங்ககிட்டெ கொடுத்த காசெல்லாம் அவன் சாராய கடையில சம்பாதிச்சதுதான். பெறவு அடுத்த மொறை ஓட்டு போடுறப்ப கொடுக்கணும்ல. அவனுவோ சாராயக் கடையெ தொறந்து வெச்சாத்தான் சம்பாதிக்க முடியும். சாராயக் கடையெ தொறந்து வெச்சா என்னால எப்படிக் குடிக்காம இருக்க முடியும்? நம்ம ஊர்ல ஒரு கடையெ தொறந்து வெச்சு, அதுல யாரும் சரக்க வாங்கலேன்னா அது யாருக்கு அவமானம்? நம்ம ஊருக்குத்தானே. அதாங் நான் போய் சரக்கெ வாங்கி ஏத்திக்கிறேன். நான் ஏத்திக்க ஏத்திக்கத்தான் ஓட்டுக்கு ஐநூறு கொடுத்தது இப்போது ஆயிரமா ஏறிக் கெடக்குப் பார்த்துக்கோ! இனுமே என்னெ குடிக்குறேன்னு மட்டும் தட்டுனேன்னு வெச்சுக்கோ, அவ்வேங்கிட்ட சொல்லி ஓட்டுக்குக் கொடுக்குற ஆயிரத்தெ ஐநூறா கொறைச்சுப்பிடுவேன் பார்த்துக்கோ!”

ஞானசுந்தரம் அண்ணன் இடுப்பில் கட்டியிருந்த வேட்டியை அவிழ்த்து தலையில் முண்டாசு கட்டிக் கொண்டு பட்டாப்பட்டி டிராயரோடு நடந்து செல்லும் ஞானியைப் போல தெருவை இட வலமாக அளந்து கொண்டு போய்க் கொண்டிருந்தது.

எனக்கென்னவோ குடிகாரன் பேச்சென்று ஞானசுந்தரம் அண்ணனின் பேச்சைத் தள்ளி விட முடியாது என்று தோன்றியது. உங்களுக்கு?!

*****

கச்சா எண்ணெய் கச்சடாக்கள்!

கச்சா எண்ணெய் கச்சடாக்கள்!

கச்சா எண்ணெய் இந்த உலகை இயக்கும் கச்சாப் பொருள்.

பூமி சுற்றுவது நின்றாலும் கச்சா எண்ணெய்யை வைத்து சுழலச் செய்து விடலாம் என்கிற அளவுக்குக் கச்சா எண்ணெய் செய்கின்ற மாயம் அநேகம்.

பெட்ரோல், டீசல், மண்ணெண்ணெய், எரிவாயு எல்லாம் கச்சா எண்ணெய்யின் வாரிசுகள். இந்த வாரிசுகளின் ஆதிக்கத்திலும் அரசியலிலும்தான் சண்டைகள், சச்சரவுகள், போர்கள் எனும் உலகின் தலைப்புச் செய்திகள் உருவாகின்றன.

ஒரு நாட்டில் எந்த வளம் இல்லாவிட்டாலும், கச்சா எண்ணெய் இந்த ஒரு வளம் இருந்து விட்டால் எல்லா வளத்தையும் கொண்டு வந்து விடலாம் என்பதற்கு அரபு நாடுகளே சாட்சி.

இரு சக்கர வாகனம், முச்சக்கர வாகனம், நான்கு சக்கர வாகனத்தை மட்டுமல்லாது, உலக அரசியலையும் இயக்குவது இந்தக் கச்சா எண்ணெய்தான் இல்லையா? ரஷ்யாவிடமிருந்து கச்சா எண்ணெய் வாங்கினால் இந்தியாவுக்கு இன்னும் கூடுதல் வரிகள் விதிக்கப்படும் என அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப் அறிவித்தது அதற்கு ஆதாரமே தேவைப்படாத சான்றாதாரம்.

டிரம்ப் இப்படியெல்லாம் இந்தியாவை மிரட்டினாலும், ரஷ்யாவிடமிருந்து இந்தியா வாங்கிச் சுத்தகரிக்கும் கச்சா எண்ணெய்யின் பெரும்பகுதி அமெரிக்காவிற்கே பொட்டலம் கட்டப்படுகிறது. இது டிரம்புக்கும் தெரியும், உலகுக்கும் தெரியும்.

ஆனால் ஏன் இப்படி?

அரசியல் என்ற சொல்லின் பொருள் வேறானாலும், உலகம் என்ன சொல்கிறது என்றால் அதைத்தான் அரசியல் என்கிறது. இதைக் கச்சா எண்ணெய்யின் கச்சடா அரசியல் என்றும் சொல்லலாம்.

ஐரோப்பிய நாடுகளும் உக்ரைன் மீது ரஷ்யா தொடுத்திருக்கும் போரை விரும்பவில்லை. தங்கள் எதிர்ப்பை வலுவாகத் தெரிவித்தாலும் ஐரோப்பிய நாடுகளின் வீடுகளில் எரியும் அடுப்பானது ரஷ்யாவின் எரிவாயுவால்தான். அந்த அளவுக்கு ரஷ்யாவிடமிருந்து எரிவாயுவை மலிவான விலையில் வாங்கித் தள்ளுகின்றன ஐரோப்பிய நாடுகள் எதிர்ப்பு நாடகமாடி, மலிவு அரசியல் செய்வதற்காக.

உலக அரசியல் என்பதோடு உலகப் பொருளாதாரத்தை இயக்குவதும் கச்சா எண்ணெய்தான். உலகப் பணக்காரர்களின் இயக்கமும் கச்சா எண்ணெயில்தான் நடக்கிறது. இந்தியாவின் முதன்மை பணக்காரரான முகேஷ் அம்பானி இதற்கு நல்ல உதாரணம்.

உலக அரசியலையும் உலகப் பொருளாதாரத்தையும் தீர்மானிக்கும் கச்சா எண்ணெய்யை வைத்துச் செய்யாமல் வேறு எதை வைத்து அவியலும் பொறியலும் அரசியலும் செய்ய முடியும்?

உள்ளொன்று வைத்து புறமொன்று பேசுவதுதான் இந்தக் கச்சா எண்ணெயைப் பற்றிப் பின்னிப் பிணைந்துள்ள அரசியல். இதை வைத்து உலக அரசியலில் இருந்து உள்ளூர் அரசியல் வரை சொக்கட்டான் ஆடலாம். உலகப் பொருளாதாரத்திலிருந்து உள்ளூர் பொருளாதாரம் வரை பரமபதம் ஆடலாம்.

இரண்டாயிரத்தைக் கடந்து விட்ட உலகளாவிய வாழ்க்கை கச்சா எண்ணெய் இல்லாவிடில் ஒரு அடி கூட நகராது என்னும் நிலையில் இந்தத் திரவத் தங்கத்தை வைத்துப் போங்காட்டம் ஆடாவிட்டால் எதையும் செய்ய முடியாது என்ற நிலை வெகு சாமர்த்தியமாக உருவாக்கப்பட்டு விட்டது. ஒரு நாட்டின் அரசாங்கம் வரை அதைச் சுழற்றும் மைய அச்சாகக் கச்சா எண்ணெய் உருமாறி விட்டது.

உதாரணத்துக்கு இந்தக் கேள்வியை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

நீங்கள் செலுத்தும் வரியில் ஜிஎஸ்டி அதிகமா அல்லது பெட்ரோல் டீசலுக்கான வரி அதிகமா?

பெட்ரோலுக்கும் டீசலுக்கும் நாம் வரி செலுத்துகிறோமா என்று நீங்கள் கேட்டால், அரசியலில் இதெல்லாம் சாதாரணப்பா என்று சுலபமாக இதை முடித்துக் கொள்வதைத் தவிர வேறு என்ன வழியிருக்கிறது?

உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், உங்கள் அரசியலை நீங்கள் கச்சா எண்ணெயின் கரும்புகைக்கு மத்தியில் சுவாசிப்பது தெரியாமல் நீங்கள் சுவாசித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். ஒரு நாள் விலைவாசி எனும் மூச்சுத்திணறல் நேரிடும் போது, உங்கள் நுரையீரல் பாதிக்கப்பட்டு விட்டதாகத்தான் நீங்கள் சொல்கிறீர்களே தவிர, உங்கள் நுரையீரல் பாதிப்படையச் செய்யப்பட்டிருக்கிறது என்பதை வசதியாக மறந்து போகிறீர்கள்.

உலக அரசியலில் விளையாடி, உள்ளூர் அரசியலில் வினைபுரிந்து, உங்கள் நுரையீரலை வரிப்புலிகளால் சூறையாடி, இது எதுவும் தெரியாதது போல உங்கள் வாகனத்தில் புகைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறது கச்சா எண்ணெய்!

*****

வழிமுறைகள் விழிபிதுங்கச் செய்யும் முறைகளாவதா?

வழிமுறைகள் விழிபிதுங்கச் செய்யும் முறைகளாவதா?

ஆதார் யார் தந்தது என்று கேட்டால் சின்னக் குழந்தையும் பதில் சொல்லி விடும், இந்திய அரசு தந்ததென.

குழந்தை பிறப்பதற்கு முன்பே செய்ய வேண்டிய முக்கிய வேலைகளில் எல்.கே.ஜிக்கு சீட் வாங்குவது என்பது இருக்கிறது என்றால், குழந்தை பிறந்த பின்பு செய்ய வேண்டிய முக்கிய வேலைகளில் ஒன்றாக ஆதார் எடுப்பது இருக்கிறது.

ஆதார் இல்லாமல் ரேஷன் கடையில் பொருட்கள் வாங்க முடியாது, ஆதார் எண் இல்லாமல் வங்கிக் கணக்குத் தொடங்க முடியாது, ஆதார் எண் இல்லாமல் வருமான வரி சமர்ப்பிக்க முடியாது. இப்படி எத்தனையோ முடியாதுகள் இருக்கின்றன. அந்த அளவுக்கு முக்கியமானது ஆதார்.

ஆதாரைப் பயன்படுத்தி நீங்கள் உங்கள் வங்கிக் கணக்கிலிருந்து பணம் கூட எடுக்க முடியும். ஆனால் இந்த ஆதாரைப் பயன்படுத்தி வாக்காளர் பட்டியலில் உங்களை இடம் பெறச் செய்ய முடியாது. இதுதான் இந்தியாவில் நடக்கும் ஆச்சரியம்.

ஆதாரை மத்திய மற்றும் மாநில அரசின் கீழ் இயங்கும் எத்தனையோ துறைகள் முக்கிய ஆவணமாக ஏற்கும் போது, தேர்தல் ஆணையம் ஏற்காதது விநோதமாக இல்லையா என்ன?

ரொம்ப முக்கியமாக ஒரு முறைக் கடவுச்சொல் எனப்படும் ஓடிபி கூட ஆதாரை நம்பி அனுப்பப்படும் போது, ஆதாரை நம்பி ஒருவரை வாக்காளராக ஏற்பதில் என்ன சிக்கல் இருக்க முடியும்?

ஐந்து வயது நிரம்பியவர்களைக் கட்டாயக் கல்விச் சட்டம் மூலமாகப் பள்ளிக்கு ஈர்ப்பது போல, பதினெட்டு வயது நிரம்பியவர்களை வாக்காளர்களாக சேர்க்க வேண்டியது தேர்தல் ஆணையத்தின் கடமை. அதை இனி வாக்காளர்களே செய்து கொள்ளட்டும் என்று பொறுப்பை அவர்களின் தலையில் கட்டுவதில் எப்படி இருக்க முடியும் ஜனநாயகப் பெருமை?

நான்கைந்து தேர்தல்களில் வாக்காளர்களாக வாக்களித்த பலரும் தற்போது நடைபெற்று வரும் வாக்காளர் திருத்தத்தால் தங்கள் பெயர் வாக்காளர் பட்டியலில் விடுபட்டுப் போய் விடுமோ என்ற அச்சத்தில் இருப்பது, ஒரு ஜனநாயக நாட்டிற்கு எப்படி ஏற்புடையதாக இருக்கும்?

வாக்காளர் திருத்தப் படிவங்களில் கேட்கப்படுவது போலத் தந்தை மற்றும் தாயாரின் வாக்காளர் எண் குறித்த விவரங்களை எண்பது வயதுக்கு மேல் நிரம்பிய வாக்காளர்கள் எப்படி வழங்க முடியும்? அதுவும் தொகுதி மறுவரையறைகள் நிகழ்ந்த பிறகு இது ஒரு அசாத்திய சாத்தியம்.

தேர்தல் ஆணையத்தின் இணையதளத்திலேயே TN எனத் துவங்கும் உங்கள் பழைய வாக்காளர் எண்ணைக் கொடுத்து விவரத்தைத் தேடினால், அப்படியான விவரங்கள் இல்லை என்பதுதான் முடிவாகக் கிடைக்கும் எனும் போது மேற்கொண்டு உங்களால் என்ன செய்ய முடியும்?

வங்கிகள், வருமான வரித்துறை, யூபிஐ, ஜிபே போன்றவை ஆதாரைப் பயன்படுத்தியே கச்சிதமாகவும் மிகச் சரியாகவும் பணிகளை முடிக்கும் போது தேர்தல் ஆணையமும் ஆதாரைப் பயன்படுத்திக் கனக்கச்சிதமாக ஒரு வாக்காளர் இருமுறை இடம் பெறாமல் வாக்காளர் பட்டியலைச் சரி செய்து விட முடியும்.

சரி பரவாயில்லை, ஆதாரை ஏற்கவில்லை, அது ஒரு பிரச்சனையில்லை என்றால், வாக்காளர் அட்டை என்பது தேர்தல் ஆணையம் வழங்கியதுதானே. அதை வைத்துதானே வாக்காளர்களாக வாக்களித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர் ஒவ்வொருவரும். அதை நம்பி ஏற்பதில் தேர்தல் ஆணையத்துக்கு என்ன சிரமம் இருக்க முடியும்?

இந்தியாவில் பிறந்த ஒவ்வொருக்கும் இந்தியர் என்பது எப்படி இயல்பான குடியுரிமையோ, அப்படி அவர் வாக்களிக்கத் தகுதியுடைய வாக்காளர் என்பதும் இயல்பான உரிமை. அந்த உரிமையை வாக்காளர் திருத்தம் போன்ற காரணங்களால் ஒருவர் கூட இழந்து விடக் கூடாது என்பதில்தான் ஜனநாயகத்தின் சிறப்பு அடங்கியிருக்கிறது.

வாக்காளர் பட்டியலை மிகச் சரியாகச் செம்மைப்படுத்துவதற்குத் தகவல் தொழில்நுட்பமும், செயற்கை நுண்ணறிவும் வளர்ந்து விட்ட இந்த யுகத்தில் எத்தனையோ வழிமுறைகள் இருக்கின்றன. வாக்காளர்களிடம் இன்னும் படிவங்களைக் கொடுத்து, அவர்களால் அறிந்து / தெரிந்து கொள்ள / திரட்ட முடியாத விவரங்களை நிரப்பச் சொல்லி, நிலைதடுமாறச் செய்து, எங்கே தங்கள் வாக்குரிமை பறிபோய் விடுமோ என்கிற ஐயத்திலும் அச்சத்திலும் வைத்திருப்பது நிச்சயமாக பொருத்தமான வழிமுறையும் அல்ல, சரியான வழிமுறையும் அல்ல.

*****

அபராதத்திலும் கடனிலும் பறிபோகும் பணம்!

அபராதத்திலும் கடனிலும் பறிபோகும் பணம்!

இந்தியர்கள் இரண்டு விதங்களில் தங்கள் பணத்தைத் தடுக்கவும் முடியாமல், தவிர்க்கவும் முடியாமல், வேறு வழியில்லாமல் இழக்கிறார்கள்.

ஒன்று, வங்கிகள் விதிக்கும் அபராதம்.

மற்றொன்று கடனுக்குச் செலுத்தும் அதிகபடியான வட்டி.

முன்பெல்லாம் இவற்றை யார் செய்து கொண்டிருந்தார்கள் என்று பார்த்தால், பகுதிக்கு ஒரு தாதா உருவாகி அட்சர சுத்தமாகச் செய்து கொண்டிருந்தார். இதைக் கருவாக்கி உருவாக்கித் திரைப்படங்கள் கதை நாயகர்களை அசகாய சூரர்களாகப் படைத்துத் தங்கள் பங்குக்கு மக்களிடமிருந்து பணத்தை உறிஞ்சிக் கல்லா கட்டிக் கொண்டிருந்தன.

இப்போது விடயத்துக்கு வருவோம்.

விடயம் 1

வங்கிக் கணக்குகளில் குறைந்தபட்ச இருப்புத்தொகையில் ஏற்படும் குறைவுக்கு விதிக்கும் அபராதத்தால் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் பொதுத்துறை வங்கிகள் 8500 கோடி ரூபாய் லாபம் பார்த்துள்ளன. ஒருவருக்கு ஒரு வங்கிக் கணக்கு இருப்பதற்குக் கொடுக்கும் தண்டையா என்ன இது? சும்மா இருந்தவர்களைச் சொரிந்து விட்டு, அரிப்புக்கு மருந்தென ஆயிரம் ரூபாய் வாங்கிய கதையாக இருக்கிறது இது.

இந்த அபராதம் என்பது கோடீஸ்வரர்களிடமிருந்தோ, லட்சாபதிகளிடமிருந்தோ பெறப்பட்ட அபராதம் கிடையாது. ஏழை எளிய மக்கள் மற்றும் அன்றாட வாழ்க்கையை நடத்தப் போராடும் அன்றாடங்காய்ச்சிகளின் வங்கிக் கணக்குகளிலிருந்து பெறப்பட்ட அபராதம்.

ஆயிரம் கோடிகளில் கடன்களை வாங்கிவிட்டு தப்பி விட்ட பெரும்பணக்காரர்களையெல்லாம் எவ்வித அபராதமும் இல்லாமலும், அவர்களின் சொத்துகளைப் பறிமுதல் செய்யாமலும், அவர்களின் கடன்தொகைக்கான நட்டத்தைச் சுமந்து கொண்டிருக்கும் வங்கிகள் அன்றாட வாழ்வை நடத்தவே அல்லல்படும் மக்களை இப்படி சுரண்டி எடுத்து வதைப்பது அதுவும் பொதுத்துறை வங்கிகளே வாட்டி வதைத்து எடுப்பது எந்த விதத்தில் நியாயமோ?

அபராதத்தின் மூலமாகவே இப்படி வங்கிகள் லாபம் ஈட்ட அனுமதித்தது யாரோ?

இதெல்லாவற்றையும் விட அண்மையில் ஒரு தனியார் வங்கியானது குறைந்தபட்ச இருப்புத் தொகையை ஐம்பதாயிரமாக உயர்த்துவேன் என்று அறிவிப்பு வெளியிட்டு, அதற்கு எதிர்ப்பு கிளம்பியதை அடுத்து, அதை தற்போது பதினைந்தாயிரமாகக் குறைந்திருக்கிறது. இங்கு பலரின் மாத வருமானமே பதினைந்தாயிரமும் அதற்கும் குறைவுதான் இல்லையா? இந்த வங்கிகளின் ஏகபோக அறிவிப்புக்கு எவ்வித தடையோ, கட்டுபாடோ இல்லையா என்ன?

இது எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக இந்திய மத்திய வங்கி (ரிசர்வ் வங்கி – ஆர்பிஐ) குறைந்தபட்ச இருப்புத்தொகைக்கான அபராதம் குறித்து கூறும் போது அது வங்கிகளின் சுதந்திரம் என்று கூறுவது அதிர்ச்சியை உச்சபட்ச முடுக்கத்தில் (டாப் கியரில்) தூக்குகிறது.

நாட்டில் உள்ள அனைவருக்கும் வங்கிக் கணக்கு என்ற முழக்கத்தை முழங்கி, அனைவரையும் வங்கிக் கணக்கைத் தொடங்க செய்து விட்டு, இப்போது அவர்களின் கணக்கில் குறைந்தபட்ச இருப்புத்தொகை இல்லையென, அவர்களின் குறைந்தபட்ச இருப்பு பணத்தையும் அபராதமாக விழுங்குவது எவ்விதத்தில் நியாயமாக இருக்கும்?

இது குறித்து எதைச் சொல்வது? நாடு சும்மா கிடந்தாலும் கிடக்கும், மக்களை வங்கிக் கணக்குத் தொடங்கச் செய்து கெடுக்கும் போலிருக்கிறது.  

முதல் விடயம் முடிந்தது. அடுத்த விடயத்துக்குச் செல்வோம்.

விடயம் 2

யூபிஐ (UPI) என்பது Unified Payment Interface என்பதன் சுருக்கம்.

யூபிஐ வாழ்க்கையை எளிதாக்கியிருக்கிறது. கடன் வாங்குவதையும் எளிதாக்கியிருக்கிறது. அதற்கு சாட்சிதான் 93,857 கோடி ரூபாய் பரிவர்த்தனை. இந்த பரிவர்த்தனைக்கும் கடனுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? இத்தொகை முழுவதும் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்துவதற்காக மேற்கொள்ளப்பட்ட பரிவர்த்தனை.

அண்மையில் யூபிஐ பரிவர்த்தனைகள் தொடர்பான புள்ளிவிவரங்கள் வெளியாகியுள்ளன. அதில் 16 சதவீத பரிவர்த்தனைகள் மாதாந்திர தவணைத் தொகையைத் (இஎம்ஐ) திருப்பிச் செலுத்துவதற்காக மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கின்றன. இது எவ்வளவு அதிகம் என்பதை நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால், மளிகை சாமான்களுக்காக மேற்கொள்ளப்படும் யூபிஐ பரிவர்த்தனைகள் வெறும் 2 சதவீதம்தான் என்ற புள்ளி விவரத்தை நோக்க வேண்டும்.

நகைக் கடன்களுக்கான பரிவர்த்தனைகள் யூபிஐ மூலம் ஒரு லட்சம் கோடி அளவுக்கு மேற்கொள்ளப்படுகிறது.

போகிறப் போக்கைப் பார்த்தால் கடன் கொண்டார் நெஞ்சம் போல என்பதை மாற்றி கடன் கொண்டார் யூபிஐ போல என மாற்றி எழுதத்தான் வேண்டும் போலிருக்கிறது.

இந்த இரண்டு விடயங்களும் தவிர்க்கப்பட்டு விட்டால் ஒவ்வோர் இந்தியர் கணக்கிலும் சம்பாதிக்காமலே சில பல ஆயிரங்கள் எப்போதும் கையிருப்பில் இருக்கும் என்பது ‘ஆனந்த நிதி சுதந்திரம் அடைந்து விட்டோம் என்று ஆடுவோமே பள்ளு பாடுவோமே’ என்பது நனவாகும் கனவுதானோ என்ன?

*****