திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்
சூத்திரம் – 54
கணிக்க முடியாத மாறிகள்!
தொழில்நுட்பம் வளர்ந்து விட்ட
பிறகு, இந்தப் பூமியில் பகலேது? இரவேது? எல்லாம் ஒன்றுதான்.
பகலைப் போல இரவிலும் வேலை, இரவைப்
போலப் பகலிலும் வேலை. எந்நேரமும் வேலை. வேலை இல்லாத நேரமே இங்கு இல்லை.
அந்த மழையிரவிலும் அலுவலகத்தின்
பத்தாவது மாடியில் நின்று கொண்டு பாதி அருந்தியும் பாதி அருந்தாமலும் இருந்த அந்தக்
குளிர்பான புட்டியை வெறித்துப் பார்த்தான் அவன். அந்தப் புட்டிக்குள் இருந்த குமிழ்களைப்
போல அவனது மூளைக்குள் அவளது ஞாபகங்கள் அடித்துக் கொண்டு எழுந்தன.
மேஜை மீது கிடந்த அவனது மடிக்கணினியின்
திரை மினுமினுத்தது. வாட்ஸ்அப் வெப் திறந்திருந்தது. அவளிடமிருந்து கடைசி மெசேஜ் வந்து
மூன்று மணி நேரமாகிறது. "மீட்டிங்கில் இருக்கிறேன். அழைக்கிறேன்."
அவள் அவனை விட அந்த அலுவலகத்தில்
ஒரு படி மேலான பதவி. கடுகடுப்பான தோற்றம், ஆனால் புன்னகைத்தால் மொத்த அலுவலகமும் ஸ்தம்பிக்கும்.
அவனுக்கு அவள் மீது எப்படி காதல் வந்தது என்று அவனுக்கே தெரியவும் இல்லை, இன்று வரை
புரியவும் இல்லை.
செயல்திட்ட விவாதங்களில் தொடங்கும்
அந்தப் பார்வை, தேநீர் அருந்துகையில் நீளும் மௌனம், வார இறுதி நாட்களில் வெடிக்கும்
சில்லறைச் சண்டைகள் என எல்லாமே ஒருவித போதை.
இதற்கு மேல் குளிர்பானத்தைக்
குடிக்க முடியாது என்ற முடிவுக்கு வந்தவனாய், அவன் தேநீர் குடுவையைத் தூக்கினான். காலியாக
இருந்தது.
காதல் என்பது வெறும் உடல்சார்ந்தது
மட்டுமல்ல; அது ஒருவனின் தனிமையைச் சுட்டெரிக்கும் பயங்கரமான நெருப்பு. அவள் இல்லாத
ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவனுக்கு ஒரு யுகமாக நீண்டு கொண்டிருந்தது. அவளுக்கு அவனது காதல்
தெரியும். ஆனால் அவள் எப்போதுமே ஒரு கோட்டை வரைந்து வைத்திருப்பாள். "நாம்ம நல்ல
நண்பர்கள்!" என்பாள் அசட்டையாக.
நல்ல நண்பர்களா? இவ்வளவு தீவிரமாக
ஒருத்தியை நினைத்துக் கொண்டு, அவளுடன் வெறும் செயல்திட்டங்களையும், திட்ட நிரலாக்கங்களையும்
மட்டும் பேசிக்கொண்டிருப்பது எவ்வளவு பெரிய சித்திரவதை!
இதற்கு மேலும் வெட்கம் பார்க்கவோ,
நாணத்தை நினைக்கவோ, நல்லாண்மையை நிலைநிறுத்தவோ அவன் மனம் தயாராக இல்லை.
"காமக் கடும்புனல் உய்க்கும் நாணொடு
நல்லாண்மை என்னும் புணை." (குறள், 1134)
என்று வள்ளுவர் சொல்லும் நிலைக்கு
அவனது உடல், மனம், ஆன்மா என எல்லாம் வந்து விட்டிருந்தது.
சரியாக அதே நேரத்தில் அவனது அலைபேசி
அதிர்ந்தது. அவள்தான்!
அவன் சட்டென்று அலைபேசியை எடுத்தான்.
"சொல்லு."
"இன்னைக்கு வேலை முடிஞ்சுது.
ரொம்ப களைப்பா இருக்கு. லேப்டாப்பை ஷட் டவுன் பண்ணிட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பு."
குரலில் அந்த வழக்கமான அலுவல் கண்டிப்பு.
"ஒரு பத்து நிமிஷம். பத்தாவது
ப்ளோருக்கு வர்றீயா?"
"என்னது? மணி பதினொன்று
ஆகுது."
"ப்ளீஸ். ஒரு பத்து நிமிஷம்."
மறுமுனையில் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு
கேட்டது. "சரி, அஞ்சு நிமிஷம்."
அவள் இணைப்பைத் துண்டித்தாள்.
அவனுக்குப் படபடப்பு கூடிவிட்டது.
நெஞ்சுக்குள் எதையோ ஓர் இயந்திரம் துளைப்பது போன்ற வலி. இதுதான் காதலின் தகிப்பா? ஒரு
பெண்ணின் மீது கொள்ளும் காதல் இவ்வளவு தூரம் ஒருவனைப் பலவீனமாக்கும் என்று அவன் நினைத்ததே
இல்லை. காதலும் அறிவியலும் எங்கே மோதிக் கொள்கின்றன என்று அவனால் கணிக்க முடியவில்லை.
இரண்டுமே கணிக்க முடியாத மாறிகள்.
அடுத்த இரண்டு நிமிடங்களில் மின்தூக்கியின்
கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.
அவள் வந்தாள்.
நீல நிற குர்தாவில், கலைந்த தலைமுடியுடன்,
சோர்வான கண்களுடன் நின்றிருந்தாள்.
ஆனால், அவளது அந்தச் சோர்வு கூட
அவனுக்கு அழகாகத்தான் தெரிந்தது. இதுதான் பைத்தியக்காரத்தனத்தின் உச்சம்.
"சொல்லு. அதான் வேலை முடிஞ்சிடுச்சு,
கிளம்புன்னு சொல்றேன்ல. என்ன இது கிளம்புற நேரத்துல என்னைக்கும் இல்லாத திருநாளா இப்படிப்
புதுசா பண்றே?" என்று கேட்டுகொண்டே அவனருகில் வந்தாள். குளிர் காற்று அவளது முடியை
வருடிக் கொடுத்தது.
அவன் பேசவில்லை. அவளை உற்றுப்
பார்த்தான். அந்த மௌனம் அவளுக்கு அசெளகரியத்தைக் கொடுத்தது.
"ஏன் அப்படிப் பார்க்கிற?"
"உன்னை நினைச்சாதான் பயமா
இருக்கு."
"எதுக்கு?"
"இந்த ஆபீஸ், ப்ராஜெக்ட்,
டெக்னாலஜி இதெல்லாம் தாண்டி என் உலகம் முழுக்க நீயே நிரம்பி வழியுற. நீ இல்லாட்டி நான்
செத்துப்போயிருவேன்னு சொல்ல மாட்டேன். ஆனா, செத்ததை விடக் கேவலமாக வாழ்வேன். இந்தத்
தகிப்பு இருக்கே. தாங்க முடியல."
அவள் ஸ்தம்பித்துப் போனாள்.
அவளது கண்கள் விரிந்தன.
அவளிடம் எப்போதும் இருக்கும்
அந்தத் தற்காப்புச் சுவர் லேசாக இடிவது போல் அவனுக்குத் தோன்றியது.
அவள் எதையோ சொல்ல வர, வார்த்தைகள்
தொண்டைக்குள்ளேயே தப்பின.
அவன் அவளது கரங்களைப் பற்றிக்
கொண்டான்.
அந்தத் தொடுகை இரவின் குளிரை
உடனடியாகச் சுட்டெரித்தது.
அவள் விலகவில்லை. மாறாக, அவளது
விரல்கள் அவனது விரல்களுடன் பிணைந்து கொண்டன.
ஆனால் அடுத்த நொடியே, "நீ
ரொம்ப மோசமான ஆளுடா. முதல்ல இங்கேயிருந்து கிளம்புடா!" அவள் அவன் கைகளை வெடுக்கென
உதறினாள்.
அந்த ஒரு நொடியில் இந்த உலகமே
இடிந்து விழுவது போலிருந்தது அவனுக்கு. சொல்லப் போனால் அது ஓர் எரிமலை வெடிப்பைப் போலிருந்தது.
இத்தனை நாள் அவன் கட்டிக் காத்து
வந்த பெயர், புகழ், கௌரவம் எல்லாம் கண் முன்னே காலாவதியாகி விட்டது போலிருந்தது. பூகம்பத்தில்
உருத்தெறியாமல் சிதைந்து மண்ணோட மண்ணாகிப் போயிருந்த கட்டடம் போலாகி விட்டான் அவன்.
அவசரப்பட்டு விட்டோமோ என்று அவன்
மனம் அவனைக் குற்றவுணர்ச்சியில் தள்ளியது.
அவள் வேகவேகமாக மின்தூக்கியின்
பொத்தானை அழுத்தி உள்ளே நுழைந்தாள். அதன் கதவுகள் மூடப்படும் அந்தக் கடைசி கணத்தில்,
"இப்போ கிளம்பு. நாளைப் பார்க்கலாம்." என்றாள் முகத்தில் கொஞ்சம் கடுமை இருந்தாலும்,
உதட்டில் மெல்லிய புன்னகையுடன்.
அப்போதுதான் இழந்த உலகம் அவனுக்குத்
திரும்பி வந்தது போல இருந்தது. அவனுக்கு இப்போது இந்த இரவு மேலும் அமைதியானது. பத்தாவது
மாடியின் குளிர்க் காற்று இன்னும் கொஞ்சம் குளிர்ச்சியைக் கூட்டியது. ஆனால் அவனது நெஞ்சில்
இருந்த அந்தத் தகிப்பு இப்போது சற்றுத் தணிந்திருந்தது, ஒரு தற்காலிக நிவாரணத்துடன்.
- சூத்திரங்கள் தொடரும்!
*****
