31 Oct 2026

விரைவில் வீழ்ச்சியைச் சந்திக்கப் போகும் தங்கம்!

தங்கம் விலை என்னவாகும்?

ஒரு கிராம் தங்கத்தின் விலை 14270 ரூபாய் வரை சென்று தற்போது 12780 ரூபாய்க்கு இறங்கி வந்துள்ளது.

விலைமதிப்பற்ற உலோகங்களின் வரலாற்றையும், சமூக உளவியலையும் நாம் உற்று நோக்கினால், மானுட மனம் எதற்கெல்லாம் அளவுக்கு அதிகமான முக்கியத்துவத்தை வழங்கிப் பித்தாக அலைகிறது என்பது அப்பட்டமாக விளங்கும்.

பண்டமாற்று முறையில் தொடங்கி, இன்று உலகப் பொருளாதாரத்தின் முகவரியாக மாறியிருக்கும் தங்கம், உண்மையில் மனிதனின் ஆசைக்கும் அச்சத்திற்கும் இடைப்பட்ட ஒரு மாயப் பிம்பமே ஆகும்.

வெறும் உலோகம் என்று கருதப்பட வேண்டிய ஒன்று, சமூக அந்தஸ்தின் குறியீடாகவும், பாதுகாப்பின் அடையாளமாகவும் மாறியதன் பின்னணியில் பேராசையின் பேரார்வமும் பெரும் வணிகக் கணக்குகளும் இருக்கின்றன.

கடந்த நூற்றாண்டின் எண்பதுகளில் ஒரு சவரன் தங்கம் விற்கப்பட்ட விலையையும், இன்றைய காலகட்டத்தில் அது எட்டியிருக்கும் உச்சத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, காலம் மனிதனின் நுகர்வுப் பழக்கத்தை எங்ஙனம் மாற்றியிருக்கிறது என்பது புலனாகும்.

ஒரு காலத்தில் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் கட்டுப்பாட்டில், பல நூறு ஆண்டுகளாக எவ்வித ஏற்ற இறக்கமுமின்றி ஒரே சீரான மதிப்பில் நீடித்த தங்கம், நவீன பொருளாதாரத்தின் போக்கிற்கு ஏற்பத் தனது இறக்கையை விரித்துப் பறக்கத் தொடங்கியது.

இருப்பினும், எந்தவொரு பொருளின் மதிப்பும் அதன் அரிதான தன்மையில் மட்டுமே அடங்கியிருக்கிறது. பிரபஞ்ச விதிகள் எப்போதும் ஒரே மாதிரியானவைதான். எது எளிதில் கிடைக்கிறதோ, அது தன் மதிப்பை இழக்கிறது; எது கிடைப்பதற்கு அரியதோ, அது விலையுயர்ந்ததாக மாறுகிறது.

நாம் வரலாற்றின் பக்கங்களைப் புரட்டிப் பார்த்தால், இன்று சாதாரணமாகக் கருதப்படும் பல பொருட்கள் ஒரு காலத்தில் அரிய கருவூலங்களாகப் போற்றப்பட்டதைக் காணலாம்.

பிரெஞ்சு பேரரசர் நெப்போலியனின் காலத்தில், தங்கமும் வெள்ளியும் மிகச் சாதாரணமாகக் கருதப்பட்டு, மிக முக்கியமான அரச விருந்தினர்களுக்கு மட்டுமே அலுமினியத் தட்டுகளில் உணவு பரிமாறப்பட்டதாக வரலாற்றுக் குறிப்புகள் கூறுகின்றன. காரணம், அன்று அலுமினியத்தைப் பிரித்தெடுப்பது பெரும் சவாலாக இருந்தது. ஆனால், தொழில்நுட்பம் வளர்ந்து அலுமினியம் தாராளமாகக் கிடைக்கத் தொடங்கியதும், அது சாமானியனின் சமையலறைப் பொருளாக மாறியது.

இதேபோன்றுதான், பல தலைமுறைகளாகச் செல்வந்தர்களின் அடையாளமாகத் திகழ்ந்த வைரத்தின் சந்தையும் இன்று மாறியிருக்கிறது. சூரத்தில் செயற்கை முறையில் ஆய்வகங்களில் உருவாக்கப்படும் வைரங்களின் வருகை, இயற்கை வைரங்களின் விலையை வெகுவாகச் சரிய வைத்திருக்கிறது.

அண்மைக் காலத்தில் அறிவியல் உலகம் நிகழ்த்தியிருக்கும் அணுக்கரு இணைவு  கண்டுபிடிப்புகள், பாதரசத்திலிருந்து தங்கத்தை உருவாக்க முடியும் என்ற சாத்தியக்கூறை முன்வைக்கின்றன. அறிவியலின் இந்த பாய்ச்சல் உடனடியாக சந்தையில் மாபெரும் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தாவிட்டாலும், எதிர்காலத்தைக் குறித்த ஒரு புதிய சிந்தனையை விதைத்திருக்கிறது.

செயற்கையாக தயாரிக்கப்படும் தங்கத்தில் கதிர்வீச்சுகளின் தாக்கம் இருக்கும் என்பதால், அதை மனித பயன்பாட்டிற்கு கொண்டுவரப் பல ஆண்டுகள் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கலாம். சுமார் 15 ஆண்டுகளாவது அவ்வித தங்கத்தைப் பயன்பாட்டிற்குக் கொண்டு வராமல் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும். எனவே, உடனடியாகத் தங்கத்தின் மதிப்பு வீழ்ச்சியடையாது என்றாலும், அடுத்த கால் நூற்றாண்டிலோ அல்லது அரை நூற்றாண்டிலோ, தொழில்நுட்பத்தின் அபரிமிதமான வளர்ச்சி தங்கத்தின் அரிய பிம்பத்தை உடைத்தெறியக்கூடும்.

பொருட்களின் மதிப்பும், அவற்றின் மீது நாம் வைக்கும் மோகமும் நிலையற்றவை. இன்று அரியதாக இருக்கும் ஒன்று நாளை மலிவாகலாம்; இன்று மலிவாக இருக்கும் ஒன்று நாளை அரியதாக மாறலாம்.

புற உலகில் நாம் சேர்த்து வைக்கும் பொன்னும் பொருளும் காலப்போக்கில் தன் பிரகாசத்தை இழக்கக்கூடும். ஆனால், ஒரு மனிதன் வாசிப்பிலும், அனுபவத்திலும், நல்லொழுக்கத்திலும் சேர்த்து வைக்கும் அகத்தின் அறிவும் தெளிவுமே என்றென்றும் மதிப்பிழக்காத உண்மையான தங்கமாகும். புறத்து அழகைத் தேடி அலைவதை விட, அகத்துச் செழுமையை வளர்த்தெடுப்பதே வாழ்வின் உன்னதமான பயணமாகும்.

*****

நிதிப் பாதையின் வெளிச்சமும் நிழலும்

நிதிவழிகாட்டிச் செல்வாக்காளர்களின் பங்கு மற்றும் பொறுப்பு

இன்றைய எண்ம உலகில் சமூக வலைதளங்களின் ஜன்னல்கள் வழியாகப் பொருளாதாரமும் நிதிக் கல்வியும் நம் வீடுகளுக்குள் எளிதாக வந்து சேர்கின்றன. சேமிப்பு, பரஸ்பர முதலீடு, பங்குச்சந்தை முதலீடுகள் என நிதி சார்ந்த விஷயங்களை எளிய தமிழில் மக்களிடம் கொண்டு சேர்த்து வருபவர்கள் நிதிவழிகாட்டிச் செல்வாக்காளர்கள் எனும் பின்புளூயன்சர்கள். ஆனால், இந்த வெளிச்சத்தின் மறுபுறம் சில நிழல்களும் நீண்டுவருகின்றன.

சமீபத்தில் பினான்ஸ் வித் ஹரிஷ் புகழ் ஹரிஷின் மறைவு, சமூக வலைதளங்களில் பல விவாதங்களை எழுப்பியுள்ளது. இதில் தவறு யாருடையது என்ற விவாதத்தைத் தாண்டி, இதுபோன்ற நிகழ்வுகள் இனி நிகழாமல் தடுப்பதற்கான ஆக்கபூர்வமான சிந்தனையே இப்போதைய அவசியத் தேவையாகும்.

இன்று நாளுக்கு நாள் வளர்ந்துவரும் நிதிவழிகாட்டிச் செல்வாக்காளர்கள் பிரிவில் ஏராளமான இளைஞர்கள் நுழைந்து வருகின்றனர். இவர்களை முறைப்படுத்தும் நடவடிக்கைகளை மத்திய அரசும், ஒழுங்குமுறை அமைப்புகளும் தற்போது தீவிரப்படுத்தியுள்ளன.

விரைவில் அரசின் ஒழுங்குமுறை அமைப்புகள் நிதிவழிகாட்டிச் செல்வாக்களர்கள் எனும் பின்புளூயன்சர்களுக்கான நெறிமுறைகளைத் தெளிவுபடுத்தும் என எதிர்பார்க்கலாம்.

நிதிவழிகாட்டிச் செல்வாக்காளர்களின் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதும், கேள்வி கேட்பதும் ஆரோக்கியமானதே. ஆனால், அது ஒருபோதும் தனிப்பட்ட தாக்குதலாகவோ, வன்மம் கக்கும் வெறுப்பு உமிழ்வாகவோ மாறிவிடக் கூடாது. விமர்சனங்கள் நெறிப்படுத்த வேண்டுமே தவிர, மனிதர்களை மனதளவில் சிதைக்கக் கூடாது.

நிதி சார்ந்த கருத்துகளைப் பகிர்வது என்பது வெறும் பார்வையாளர்களின் எண்ணிக்கையையோ, விருப்பங்களுக்கான எண்ணிக்கையையோ கூட்டுவதற்கான விளையாட்டு அல்ல. அது பல மனிதர்களின் வியர்வை சிந்திச் சம்பாதித்த பணம், அவர்களின் எதிர்காலம் மற்றும் குடும்பப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுடன் பின்னிப் பிணைந்தது.

பரஸ்பர முதலீட்டு விநியோகஸ்தர்கள், பதிவுபெற்ற முதலீட்டு ஆலோசகர்கள் போன்ற ஒவ்வொரு பிரிவினருக்கும் சட்டபூர்வமான எல்லைகள் உண்டு. இதுவரை நிதிவழிகாட்டிச் செல்வாக்காளர்களுக்கான சட்டப்பூர்வமான எல்லைகள் வரையறுக்கப்படாத நிலையில், அவர்கள் தங்கள் வார்த்தைகளின் எடையை உணர்ந்து, பொறுப்புடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும்.

தமிழ்ச் சமூகத்தில் நிதி விழிப்புணர்வு இன்னும் பல கோடி மக்களைச் சென்றடைய வேண்டியுள்ளது. இந்தச் சூழலில், பார்வையாளர்களாகிய மக்களுக்கும் சமமான பொறுப்புண்டு. சமூக வலைதளத்தில் ஒருவர் சொல்வதையெல்லாம் கண்மூடித்தனமாக நம்பிவிடக் கூடாது. அவர்களின் பின்புலத்தை அலசுவது அவசியம்.

ஒவ்வொருவரின் வருமானம், கடன்சுமை, குடும்பச் சூழல் ஆகியவை தனித்துவமானவை. எனவே, பொதுவான காணொளிகளைத் துல்லியமான சொந்தத் திட்டமாக எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது.

ஒருவரிடம் நேரடியாகப் பணம் கொடுத்து முதலீட்டு ஆலோசனை பெறுவதற்கு முன்பு, அவர் பங்குச் சந்தை ஒழுங்காற்று ஆணையமான செபி பதிவு பெற்ற முறையான முதலீட்டு ஆலோசகரா என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்வது பாதுகாப்பான வழியாகும்.

சமூக வலைதளங்களின் இந்த விரிந்த பொருளாதாரப் பாதையைச் சீராகவும் பாதுகாப்பாகவும் மாற்றுவது ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் கூட்டுப் பொறுப்பாகும். இதில் அரசு, ஒழுங்குமுறை அமைப்புகள், நிதிவழிகாட்டிச் செல்வாக்காளர்கள் மற்றும் மக்கள் என அனைத்துத் தரப்பினரின் பங்குமே இன்றியமையாதது.

பணத்தை நிர்வகிப்பது என்பது ஒரு கலை மட்டுமல்ல, அது ஒரு பொறுப்புமிக்க பயணம். விழிப்புணர்வுடனும் எச்சரிக்கையுடனும் பயணிப்போம்; வளமான எதிர்காலத்தை உருவாக்குவோம்.

*****

எண்மக் கைதும் மானுடர் தொலைக்கும் விழிப்புணர்வும்!

எண்மக் கைதும் மானுடர் தொலைக்கும் விழிப்புணர்வும்!

"அலைபேசியைத் தூக்கிச் சுவரில் எறியுங்கள். அலைபேசியில் எப்படிக் கைது நடக்கும்?" என்ற உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியின் இந்தக் கேள்வி, இன்றைய எண்ம உலகில் நாம் எங்கு பயணிக்கிறோம் என்ற பலத்த யோசனையை நம் மனங்களில் விதைக்கிறது.

கோடிக்கணக்கில் பணத்தை இழந்துவிட்டு, "ஐயோ, என்னை எண்மக் கைது பண்ணிட்டாங்க." என்று படித்தவர்களே கதறி அழுவதைப் பார்க்கும்போது, அதிர்ச்சியாகவும் அதே சமயம் அவர்களது அறியாமையை நினைத்து வேதனையாகவும் இருக்கிறது.

இன்றைக்கு அனைவரது கையிலும் இருக்கும் திறன்பேசி எனும் ஸ்மார்ட்போன் ஒரு மாய உலகம். வாட்ஸ்அப், பேஸ்புக், இணைய வங்கி என நம் வாழ்க்கையையே அது தன் குடைக்குள் வைத்துள்ளது. ஆனால், அதே திறன்பேசி இப்போது எண்மக் கொள்ளைக்காரர்களின் வேட்டைக் காடாகவும் மாறிவிட்டது.

"உங்கள் ஆதார் கார்டு ஆபத்தில் சிக்கியுள்ளது", "உங்கள் பெயரில் போதைப்பொருள் பொட்டலம் வந்துள்ளது", "உங்கள் கணக்கில் கறுப்புப் பணம் முடங்கியுள்ளது" என்று அலைபேசியில் ஒரு மிரட்டல் வந்ததும், பலரும் காலடியில் இருக்கும் பூமி நழுவிப்போவது போல பதறிப்போகிறார்கள். எதிரே நிற்பது நிஜமான காவல்துறை அதிகாரியா, இணையப் பித்தலாட்டக்காரரா என்பதைச் யோசிக்கும் அவகாசம் கூட அவர்களுக்கு இருப்பதில்லை.

உச்ச நீதிமன்றம் சொல்வது போல, "எண்மக் கைது எனும் டிஜிட்டல் கைது உத்தரவு இருக்கிறதா என்று நீதிமன்ற இணையதளத்திற்குக் கூடச் சென்று சரிபார்க்க முடியாத அளவுக்கு என்ன அவசரம்?" நம் மக்களுக்கு.

எத்தனையோ விழிப்புணர்வு விளம்பரங்கள், நாளிதழ்களில் எச்சரிக்கைகள், காவல்துறையின் அறிவுறுத்தல்கள் என இவ்வளவையும் தாண்டி எப்படி மக்களால் ஏமாற முடிகிறது?

படித்தவர்கள், பட்டதாரிகள், பெரிய பதவியில் இருப்பவர்கள் கூட இந்த வலையில் சிக்கித் தவிக்கிறார்கள். கோடிக்கணக்கில் பணத்தை இழந்துவிட்டு நிற்பதைப் பார்த்தால், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியில் நாம் முன்னேறி விட்டாலும், மனதளவில் நாம் இன்னும் விழிப்புணர்வு பெறவில்லை என்பதுதான் கசப்பான உண்மை. நம்மை நாமே சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டுவிட்டு, பிறகு முகம் வாடி நிற்பதில் என்ன அர்த்தம் இருக்க முடியும்?

இந்த விவகாரத்தில் வங்கிகளின் பங்கும் சற்றே கேள்விகுறியாகத்தான் இருக்கிறது. வாடிக்கையாளர்களின் கணக்கில் திடீரென பெரிய அளவில் சந்தேகத்திற்கிடமான பரிமாற்றங்கள் நடக்கும்போது, ஒரு பாதுகாப்பு குடையாக நின்று அதை விசாரிக்க வேண்டியது வங்கிகளின் கடமை அல்லவா?

தற்போது உச்ச நீதிமன்றம் மிகச் சரியாக ஒரு எச்சரிக்கையை விடுத்துள்ளது. "வங்கிகளின் கவனக்குறைவால் எண்மக் கைதில் ஒருவர் பணம் இழந்தால், இழந்த தொகைக்குச் சமமான தொகையை வங்கியே இழப்பீடாகத் தர வேண்டும்!" இந்த எச்சரிக்கை சட்டமாக நடைமுறைக்கு வந்தால், வங்கிகளும் இன்னும் தீவிரமாக விழிப்புடன் செயல்பட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும்.

தொழில்நுட்பம் என்பது நம் வசதிக்காகவே தவிர, நம்மைப் பந்தாடுவதற்காக அல்ல. அடுத்த தலைமுறைக்கு நாம் எதைச் சொல்லித் தரப் போகிறோம்? எண்ம உலகு நமக்குத் தேவைகளை எளிதாக்கியுள்ளது; ஆனால் எச்சரிக்கையையும் அது அவசியமாக்குகிறது.

யாரோ அலைபேசியில் மிரட்டுகிறார்கள் என்பதற்காகப் பதறிப்போய் பணத்தைப் பரிமாற்றம் செய்வதை நிறுத்துங்கள். அப்படி ஒரு கைது முறை சட்டத்தில் கிடையவே கிடையாது. அப்படி ஏதேனும் வந்தால் உடனடியாகத் துணிவைத் துணை கொள்ளுங்கள்; தேவைப்பட்டால் காவல் நிலையத்தையோ அல்லது எண்மக் குற்றத்தடுப்பு உதவி எண்ணான 1930ஐ நாடுங்கள்.

மின்னணு உலகம் நமக்கு ஏகப்பட்ட வசதிகளை அள்ளித் தரலாம், ஆனால் அது நம் நிம்மதியைக் குலைக்க அனுமதிக்கலாமா? சிந்திப்போம், செயல்படுவோம்!

*****

30 Oct 2026

நாணத் திரை

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 82

நாணத் திரை

"என்ன ஆச்சு உனக்கு? ரெண்டு நாளா ஒரு மாதிரி சோர்வா உக்காந்திருக்க?" தோழி கேட்க, அவள் கையில் இருந்த தேநீர் கோப்பை லேசாக நடுங்கியது.

"ஒன்றுமில்லைடி. லேசா தலைவலி." அவள் மழுப்பினாள்.

"தலைவலியா? தலைவலி வந்தா கண்ணுல இப்படி ஒரு மாதிரி வித்தியாசம் வருமாடி? அதுவும் கல்யாணம் ஆகி ரெண்டு மாசத்துல இந்த மாதிரி வித்தியாசம் வந்தா, அதுக்கு மருத்துவப் பேர் வேற! ஒழுங்கா உண்மையைச் சொல்லு. உன் கணவரோட உனக்கு என்ன சண்டை?" தோழி சிரித்துக்கொண்டே கேட்டாள்.

அவள் பதிலேதும் சொல்லாமல் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தாள். மாலை நேரத்துச் திருவாரூர் நகரம் மழையில் நனைந்து கொண்டிந்தது. சாலையில் வாகனங்களின் விளக்குகள் நீரலைகளில் சிதறி வண்ணக் கோலமிட்டன.

உண்மையில், அது சண்டை இல்லை. சண்டையாக இருந்திருந்தால் கூட பேசித் தீர்த்திருக்கலாம். அல்லது கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணியிருக்கலாம். இது அதற்கும் மேலே.

அவளுக்குள் ஒரு பெரும் புயல் வீசிக்கொண்டிருந்தது. அது ஒரு விசித்திரமான நோய். மருந்தே இல்லாத, அதே சமயம் உடலையும் மனதையும் ஒரே நேரத்தில் உலுக்கி எடுக்கும் ஒரு காதல் நோய்.

திருமணமாகி இரண்டு மாதங்கள் ஆகிவிட்டன. அவன் ஒரு மென்பொருள் பொறியாளன். ஞாயிறு இரவு சென்னைக்குக் கிளம்பினால், சனியன்று காலையில்தான் திருவாரூர் திரும்புவான்.

அவனது கூர்ந்த பார்வையும், அடர்த்தியான தாடியும், எப்போதும் உதட்டோரத்தில் தவழும் ஒரு சிறிய புன்னகையும் கொண்டவன். அளவாகப் பேசுவான். ஆனால், அவன் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் ஒரு காந்த ஈர்ப்பு இருக்கும்.

ஆரம்பத்தில் எல்லாம் இயல்பாகத்தான் இருந்தது. ஆனால், கடந்த இரண்டு வாரங்களாக அவளுக்குள் ஏதோ ஒன்று மாறத் தொடங்கியது. அவன் சனிக்கிழமை அன்று அருகில் வரும்போதெல்லாம் அவள் இதயம் சீரான வேகத்தை இழந்து ஓடத் தொடங்கியது. அவன் விரல்கள் எதேச்சையாக அவள் தோளைத் தொடும்போது, உடலில் ஒரு மின்சாரம் பாயும். அவன் இரவு நேரத்தில் அருகில் படுத்து மூச்சுவிடும் சத்தம் கேட்கும்போது, அவளுக்குத் தூக்கம் வராது.

அவன் மீதான காதல் அவளை அப்படியே விழுங்கத் தொடங்கியது. அது வெறும் அன்போ, ஆசையோ மட்டுமல்ல; அதையும் தாண்டிய ஒரு பித்து. அதுவும் அவன் இல்லாத திங்கள் முதல் வெள்ளி வரையிலான நாட்களின் அவஸ்தை சொல்லி மாளாது. இதில் கூடுதல் பிரச்சனை என்னவென்றால், இதை அவளால் யாரிடமும் சொல்லவும் முடியவில்லை, மனதுக்குள் மெல்லவும் முடியவில்லை.

இது ஒரு நோயாக அவளை வாட்டத் தொடங்கியது. அவளால் இந்த நோயை மறைக்கவும் முடியவில்லை. தனக்குள்ளேயே பூட்டி வைக்க முயலும்போது, நெஞ்சு வெடித்துவிடும் போல் இருக்கிறது. பகல் முழுதும் அவன் நினைவே மூளையை ஆக்கிரமிக்கிறது. வேலை செய்ய முடிவதில்லை. பாத்திரத்தைத் துலக்க எடுத்தால் அவன் முகம்தான் தெரிகிறது. சமையலறையில் கடுகு தாளிக்கும்போது அவன் சிரிப்புதான் கேட்கிறது. மறைக்க மறைக்க, அந்த நோய் இன்னும் தீவிரமாகிறது.

சரி, அப்படியானால் அந்த நோயைத் தந்தவனுக்குத் தெரிகிற மாதிரி நேராகச் சொல்லிவிடலாமே? "எனக்கு உங்க மேல பைத்தியம் பிடிச்சிருக்கு! நீங்க பக்கத்துல இல்லன்னா எனக்கு மூச்சு முட்டுது. பக்கத்துல இருந்தா என்னை கட்டிப்பிடிச்சுக்கங்கன்னு மனசு கூப்பாடு போடுது." எப்படிச் சொல்வது இதை? அங்குதான் நாணம் வந்து அவள் நெஞ்சை அடைக்கிறது.

தமிழகப் பெண்களுக்கு, அதிலும் கிராமத்துக்கே உரிய கட்டுபாடுகளுடன் வளர்ந்த அவளுக்கு தன் காதலையோ அல்லது தன் கணவன் மீதான தீவிரமான விருப்பத்தையோ வாய்திறந்து வெளிப்படையாகக் கேட்பது என்பது முட்களின் மேல் நடப்பதைப் போன்றது. ஒருவேளை அவன் சிரித்துவிட்டால்? "என்னடி இவ்வளவு பேராசையா இருக்கு உனக்கு?" என்று நினைத்துவிட்டால்?

அந்த அச்சமும், இயல்பான வெட்கமும் அவள் நாவைக் கட்டிப் போட்டன.

அந்தச் சனிக்கிழமை இரவு.

மழை இன்னும் விட்டு விட்டுப் பெய்துகொண்டிருந்தது. அறையில் மழையின் குளிர்ச்சி பரவியிருக்க, கட்டிலில் அவன் தன் மடிக்கணினியை வைத்துக்கொண்டு ஏதோ வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவள் கதவோரம் நின்று அவனைப் பார்த்தாள். அவன் கசங்கிய சட்டையும், கலைந்த தலைமுடியும் அவளுக்கு இன்னும் அழகாகத் தெரிந்தன. அவன் விசைப்பலகையில் விரல்களைத் தட்டும் அழகே தனி.

அவள் மெதுவாக நடந்து வந்து கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்தாள்.

அவன் நிமிர்ந்து பார்த்தான். "என்ன தூக்கம் வரலையா?"

"இல்ல... சும்மா தான்."

"தலைவலி பரவாயில்லையா? உன்னோட தோழி கூட எனக்கு அலைபேசியில அழைத்து நீ இப்போல்லாம் ரொம்ப சோர்வா இருக்கேன்னு சொன்னா."

"அவளுக்கு வேற வேலையே இல்லை!" என மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டவள், "அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை. லேசா கொஞ்ச நேரம் அப்பப்போ. அவ்ளோதான்." என்றாள்.

அவன் மடிக்கணினியை மூடிவிட்டு, அவள் பக்கம் திரும்பினான். அவள் கையைப் பிடித்துத் தன் கைக்குள் வைத்துக்கொண்டான். அந்த மென்மையான தொடுதல் அவள் நரம்புகளில் மீண்டும் அதே மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது. அவள் உடல் லேசாகச் சிலிர்த்தது.

"உன் முகமே சரியில்லை. என்னகிட்ட ஏதோ சொல்ல வரே. ஆனா ஏதோ உன்னைத் தடுக்குது. என்ன விஷயம்? பக்கத்து வீடுகள்ல ஏதும் பிரச்சனையா? இல்ல நான் ஏதும் தெரியாம உன்னை காயப்படுத்திட்டேனா?" அவன் குரலில் அவ்வளவு அக்கறை.

அவள் அவனையே பார்த்தாள். "இல்லை. நீங்க என்னை காயப்படுத்தல. நீங்க என்னை என்னவோ பண்றீங்க! உங்க பக்கத்துலயே இருக்கணும் போல இருக்கு. உங்க தோள்ல தலைவச்சு உலகத்தையே மறந்து தூங்கணும் போல இருக்கு. அதை எப்படி உங்ககிட்ட சொல்றது?" அவள் மனதுக்குள் கத்தினாள்.

ஆனால் வெளியே வந்தது வெறும் அமைதிதான். அவளது கீழ் உதடு லேசாக நடுங்கியது. பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொண்டாள். கன்னங்கள் சிவப்படைவதை அவளால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

"ஏன் இப்படி வெட்கப்படுற? என்ன விஷயம்னு சொன்னாதானே தெரியும்?" அவன் அவளது தாடையைப் பிடித்து முகத்தை நிமிர்த்தினான்.

அவன் கண்கள் அவள் கண்களை நேருக்கு நேராகச் சந்தித்தன. அதற்கு மேல் அவளால்  அந்த அழுத்தத்தைத் தாங்க முடியவில்லை. இதயத் துடிப்பு காதை அடைக்கும் அளவுக்குக் கேட்டது.

சொல்லிவிடலாமா?

"எனக்கு உங்க மேல அளவு கடந்த காதல். அதை என்னால மறைக்கவும் முடியல, உங்ககிட்ட கேட்கவும் வெட்கமா இருக்கு." என்று சொல்லிவிடலாமா என அவள் மனம் ஒரு கணம் துணிந்தது.

ஆனால், நாக்கு வரை வந்த வார்த்தைகள், அவளது நாணத்தால் மீண்டும் தொண்டைக்கே திரும்பின. தலையை அசைத்து "ஒண்ணுமில்லை" என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு, சட்டென்று திரும்பிப் படுத்துக்கொண்டு போர்வையை இழுத்து மூடிக்கொண்டாள்.

அவன் குழப்பத்துடன் சில நொடிகள் பார்த்தான். பிறகு ஒரு பெருமூச்சுடன் விளக்கை அணைத்துவிட்டு அவளுக்குப் பின்னால் வந்து படுத்துக்கொண்டான்.

அவன் கை மெதுவாக வந்து அவள் இடுப்பை வளைத்தது. அவள் முதுகில் அவன் மூச்சுக்காற்று பட்டது. அவள் விழித்துக்கொண்டேதான் இருந்தாள். மறைக்க முடியா நோயின் தவிப்பும், உரைக்க முடியா நாணத்தின் தடுப்பும் அவளை இரவு முழுதும் தூங்கவிடவில்லை.

அடுத்த நாள் மாலை.

அவன் சென்னைக்குக் கிளம்பிக்கொண்டிருந்தான். தலைவாரி, முகப்பூச்சு அடித்துக் கொள்ள கண்ணாடி அருகே சென்றவன், கண்ணாடியில் அவளைப் பார்த்தான். அவள் தேநீர்க் கோப்பையைச் சிற்றுயர மேசையில் வைக்கும்போது, அவளது விரல்கள் லேசாக நடுங்குவதைக் கவனித்தான். அவள் கண்கள் தூக்கமின்மையால் சிவந்திருந்தன.

"நான் கிளம்புறேன்." என்றான் அவன்.

"ம்... பார்த்து போயிட்டு வாங்க." அவள் வழக்கம் போல் தள்ளியே நின்றாள்.

அவன் அவளை நோக்கி வந்தான். அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றான். அவள் மூச்சை அடக்கிக்கொண்டாள்.

அவன் தன் கைகளை எடுத்து அவள் முகத்தைச் சுற்றிலும் வைத்தான். "குரல் இல்லாத கவிதையை விட, வார்த்தை இருக்கிற உரைநடை எப்பவும் அழகானது. மனசுல என்னவோ வச்சுட்டு போராடாதே. அது உன்னை ரொம்ப காயப்படுத்துது. நான் உன் புருஷன்டி. என்கிட்ட சொல்ல முடியாதது இந்த உலகத்துல வேற யார்கிட்டயும் இருக்க முடியாது." என்று மென்மையாகச் சொன்னான். அவன் பேசிவிட்டு அவள் நெற்றியில் அழுத்தமாக ஒரு முத்தமிட்டான். பிறகு பயணப்பையை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறினான்.

அந்த முத்தம். அது ஒரு திறவுகோல் போலச் செயல்பட்டது.

அவள் அப்படியே நின்றுவிட்டாள். குரல் இல்லாத கவிதை என்று அவன் சொல்வதன் மூலம் அவன் புரிந்து வைத்திருக்கிறான் என்று தோன்றியது அவளுக்கு.

அவள் வாயைத் திறந்து சொல்லாவிட்டாலும், தன் மனைவியின் தவிப்பை அவன் உணர்ந்திருக்கிறான். ஆனால், அவள் அதைத் தன் வாயால் சொல்ல வேண்டும் என்று அவன் எதிர்பார்க்கிறான்.

அவளுக்குத் தன் அறியாமையைக் நினைத்துச் சிரிப்பு வந்தது. வள்ளுவர் சூத்திரம் போல் எழுதிய குறள் உண்மைதான்.

"கரத்தலும் ஆற்றேன்இந் நோயைநோய் செய்தார்க்கு

உரைத்தலும் நாணுத் தரும்."                                (குறள், 1162)

ஆனால், அந்த நோய்க்கு மருந்தும் அதே குறளுக்குள் தான் இருக்கிறது என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

நாணம் இருப்பது பெண்களுக்கு அழகுதான். ஆனால், கணவனிடம் நாணம் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் சுவராக மாறக் கூடாது என்று தோன்றியது அவளுக்கு.

மீண்டும் அடுத்த சனிக்கிழமை காலை வந்தது.

அவன் வீட்டிற்கு வந்தபோது வீடு அமைதியாக இருந்தது. வரவேற்பறையில் வெளிச்சம் குறைவாக இருந்தது.

அவன் அவள் பெயரைச் சொல்லிக் கூப்பிட்டுக்கொண்டே அறைக்குள் நுழைந்தான்.

அங்கே அறை முழுதும் மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சம். கட்டிலின் நடுவே ஒரு சிறிய காகிதம் மடித்து வைக்கப்பட்டிருந்தது.

அவன் புன்னகையோடு அதை எடுத்தான். அதில் அவளின் அழகான கையெழுத்தில் ஒரு குறள் எழுதப்பட்டிருந்தது,

"கரத்தலும் ஆற்றேன்இந் நோயைநோய் செய்தார்க்கு

உரைத்தலும் நாணுத் தரும்."                                (குறள், 1162)

அதற்குக் கீழே மேலும் அவள் எழுதியிருந்தாள்,

"வள்ளுவர் சொன்னது உண்மைதான். இந்த காதல் நோயை என்னால் மறைக்கவும் முடியவிலை; நோயை தந்த உங்களிடமே சொல்ல நாணமும் தடுக்கிறது. எனக்கு இந்த நோய்க்கு மருந்து வேண்டாம். நோயை தந்தவரே வேண்டும். சீக்கிரம் வாருங்கள்."

அவன் காகிதத்தை மடித்துப் பையி்ல் வைத்தான். அவனுக்குள் ஒரு மெல்லிய சிரிப்பு பரவியது.

திரும்பிப் பார்த்தான். கதவோரம், திரைக்குப் பின்னால் அவள் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் திரையின் இடுக்கு வழியாக அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. இன்னும் அந்த நாணம் அவள் முகத்தில் மிஞ்சியிருந்தது, ஆனால் இந்த முறை அது தடுப்புச் சுவராக இல்லை. அழகிய அழைப்பாக இருந்தது!

அவன் திரையை விலக்கினான். அவள் ஓடி ஒளிந்துகொள்ள முயன்றாள். அவன் அவள் கையைப் பற்றி இழுத்துத் தன் மார்போடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டான்.

"இப்போ உனக்கு நாணம் போயிடுச்சா?" அவன் அவள் காதோரம் முணுமுணுத்தான்.

"இன்னும் போகல. இனுமேலும் போகாது. ஆனா, இப்போ எனக்கு நோயும் பிடிச்சிருக்கு, மருந்தும் கிடைச்சிருச்சு!" என்றாள் அவள், அவன் நெஞ்சில் தன் முகத்தைப் புதைத்தபடி.

மழைவெளியே சடசடவெனப் பெய்ய, அறையின் மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் இரண்டு நிழல்கள் ஒன்றாக இணைந்தன.

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

29 Oct 2026

நீரின்றி அமையாது உலகு... ஆனால், அது எந்நீர்?

நீரின்றி அமையாது உலகு... ஆனால், அது எந்நீர்?

"நீரின்றி அமையாது உலகு" (குறள், 20) என்றார் திருவள்ளுவர். மனித உடலின் பெரும்பகுதி நீரால் ஆனது. ஆனால், இன்றோ "எந்த நீரால் நமது உடலும் அந்தஸ்தும் அமைகிறது?" என்ற புதிய தேடலுக்குள் சமூகம் தள்ளப்பட்டிருக்கிறது.

திரைத்துறையைச் சேர்ந்த நட்சத்திரங்களும், விளையாட்டு உலக நாயகர்களும் பல்லாயிரம் ரூபாய் மதிப்பிலான பிளிங் எச்2ஓ, பிரான்ஸ் ஆல்ப்ஸ் மலையின் எவியான் இயற்கை ஊற்று நீர் மற்றும் கருப்பு அல்கலைன் நீர் போன்ற பிரத்யேகக் குடிநீரைப் பயன்படுத்துவது குறித்த செய்திகள் சமீபத்தில் பரபரப்பாகி வருகின்றன. அந்த வகை பாட்டில் குடிநீரின் விலை ஆயிரக்கணக்கில் தொடங்கி லட்சங்களைத் தொடுவது பலருக்கு வியப்பையும் மலைப்பையும் தருகிறது.

வாழ்க்கையில் பொருள்களின் விலை வேறு; அவற்றின் மதிப்பு வேறு. ஸ்வரோவ்ஸ்கி படிகங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கண்ணாடி பாட்டிலில் வரும் நீர், உடலுக்குத் தரும் ஆற்றலை விட, அதனை வைத்துள்ளவரின் சொகுசு அடையாளத்தை அதிகம் வெளிப்படுத்துகிறது.

விலை உயர்ந்த பாட்டில்களில் அடைக்கப்பட்ட நீர் உடனடியாக உடலுக்குள் மாயாஜாலத்தைச் செய்துவிடாது. அதில் உள்ள தாதுக்களும் காரத்தன்மையும்  உடலுக்கு நன்மை பயப்பவைதான் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால், அந்த நன்மைகள் அனைத்தும் நமக்கு இயற்கை தரும் எளிய வழிகளிலும் கிடைக்கக்கூடியவைதான் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.

அமிலத்தன்மையைக் குறைத்து, உடலை நீண்ட நேரம் நீரேற்றத்துடன் வைத்திருக்க உதவும் கருப்பு நீர் மற்றும் அல்கலைன் நீர் பற்றி இன்று நாம் வியந்து பார்க்கலாம். ஆனால், நமது முன்னோர்கள் இதற்கான எளிய, இயற்கையான தீர்வுகளை அன்றாட வாழ்க்கையிலேயே வைத்திருந்தார்கள். அவற்றையும் இந்நேரத்தில் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியது அவசியம் ஆகும். அவையாவன,

செம்பு பாத்திரத்தில் இரவில் நீரை ஊற்றி வைத்து காலையில் அருந்தும் போது, அது இயல்பாகவே கிருமிநாசினியாகவும், காரத்தன்மை கொண்டதாகவும் மாறுகிறது. இதை நாம் செம்பு பாத்திர நீர் என்போம்.

களிமண்ணால் செய்யப்பட்ட பானையில் ஊற்றி வைக்கப்படும் நீர், இயற்கையான முறையில் குளிர்வடைவதுடன், அதில் உள்ள அமிலத்தன்மையைச் சமன் செய்து தாதுக்களை சேர்க்கிறது. இதை நாம் மட்பாண்ட நீர் என்போம்.

சீரகம் மற்றும் வெட்டிவேர் கலந்த நீர் உடலின் வெப்பத்தைத் தணித்து, செரிமானத்தைச் சீராக்கி, உடலுக்குத் தேவையான கனிமங்களை இயல்பாகவே வழங்குகின்றது. இதை நாம் சீரகத் தண்ணீர் என்றும் வெட்டி வேர் நீர் என்றும் கூறுவோம்.

பிரபலங்கள் தங்களின் உடல் தகுதியையும், சருமப் பொலிவையும் பேணுவதற்கு இந்தச் சிறப்பு நீர் மட்டுமே காரணம் அல்ல. அவர்களின் கடுமையான உடற்பயிற்சி, சீரான உணவுக்கட்டுப்பாடு, மன அழுத்தம் இல்லாத வாழ்க்கை முறை மற்றும் தூக்கம் ஆகியவையே அவர்களின் உண்மையான ஆரோக்கியத்திற்கு அடித்தளம்.

விலையுயர்ந்த நீரைக் குடிப்பதால் மட்டுமே ஒருவர் ஆரோக்கியமாகி விட முடியாது. தூய்மையான குடிநீரும், ஆரோக்கியமான வாழ்வியலுமே ஒரு மனிதனைச் சீராக வைக்கும்.

பணம் இருக்கும் இடத்தில் ஆடம்பரம் புகுவது இயல்பு. ஆனால், ஆரோக்கியம் என்பது சந்தையில் விற்கும் பாட்டில்களில் அடைக்கப்படுவதில்லை; அது நாம் மேற்கொள்ளும் தர்மமான வாழ்வியல் தேர்வுகளில் மட்டுமே இருக்கிறது.

ஆல்ப்ஸ் மலையின் ஊற்று நீராக இருந்தாலும் சரி, நம்ம ஊர் கிராமத்து மண்பானை நீராக இருந்தாலும் சரி தாகத்தைத் தணிப்பதும், உடலுக்குப் புத்துணர்ச்சி தருவதும்தான் நீரின் மெய்யான தர்மம். போலித்தனமான ஆடம்பரங்களை விடுத்து, இயற்கையோடு இயைந்த எளிய ஆரோக்கிய வாழ்வியலைக் கையில் எடுப்பதே என்றென்றும் அறிவார்ந்த செயலாகும்!

அந்த வகையில் மட்பாண்ட நீரும், செம்புப் பாத்திர நீரும், சீரகத் தண்ணீரும், வெட்டி வேர் நீரும் பிரபலங்கள் அருந்தும் விலை உயர்ந்த நீருக்கு எந்த விதத்திலும் குறைந்தது அல்ல.

*****

அதை மறைப்பது எப்படி?

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 81

அதை மறைப்பது எப்படி?

திருவாரூர், தெற்கு வீதி, அமிர்தம் வளாகத்தின் இரண்டாவது மாடியின் எட்டாம் எண் வீடு.

இரவு மணி பதினொன்று பதினைந்து.

பலவித நீர்வண்ணக் குப்பிகளும், வண்ணக் கலவைகளும் அவற்றைக் கொண்டு வரையப்பட்ட ஓவியங்களும் அறை முழுவதும் நிறைந்திருந்தன. அவள் தூரிகையைக் கீழே வைத்தாள். அவளது விரல் நுனிகளில் மெல்லிய வண்ணக் கலவைகள். அவள் வரைந்திருந்த வரைபலகையில் ஓர் ஓவியம். வரிசையாய் நிற்கும் மின்கம்பங்கள், அதற்கிடையே ஓடும் ஒரு தனிமையான தொடர்வண்டிப் பாதை, தூரத்தில் மறையும் ஒரு தொடர்வண்டியின் கடைசிப் பெட்டியின் தோற்றம்.

சுவரில் இருந்த கடிகாரம் நொடிக்கு ஒருமுறை மெலிதாகச் சத்தமிட்டது டிக்... டிக்... டிக்...

அவள் அலைபேசியை எடுத்தாள்.

திரை பிரகாசித்தது.

வாட்ஸ்அப்பைத் திறந்தாள்.

அவனது கடைசிப் பார்வை நேற்று இரவு 11.42 எனக் காட்டியது.

கடைசி செய்தி அவளுடையதுதான். நேற்று மாலை ஆறு மணிக்கு அனுப்பியது. "இன்று ஓய்வாக இருக்கும் போது கூப்பிடவும். அலுவலகப் பணிகள் முடிந்து விட்டதா?"

பதில் இல்லை. நீல நிற சரிகுறிக் கூட விழவில்லை.

அவன் இப்போது சென்னையில் இருக்கிறான். ஒரு மிகப்பெரிய புத்தாக்க நிறுவனத்தின் நிதி மேலாண்மை தலைவர் அவன். "மூணு மாசம்டி. இந்தச் செயல்திட்டம் மட்டும் வெற்றிகரமா முடிஞ்சிடுச்சின்னா திருவாரூருக்கே மாறுதல் வாங்கிட்டு வந்துடுவேன்." என்று சொல்லிவிட்டுப் போனான்.

போனவன் போனவன்தான். மூன்று மாதங்கள் என்பது இப்போது ஆறு மாதங்களாக நீண்டுவிட்டன.

அவள் எழுந்து சமையலறைக்குச் சென்றாள். குளிர்பதனப் பெட்டியைத் திறந்து ஒரு பாட்டில் குளிர்ந்த நீரைக் குடித்தாள். தொண்டை வறட்சி குறையவே இல்லை.

அவளுக்குள் ஏதோ ஒன்று அடைத்துக் கொண்டு நின்றது. அது என்ன? தனிமையா? ஏமாற்றமா? அல்லது காதலா? அவளால் சட்டென்று அனுமானிக்க முடியவில்லை.

அவன் சென்னைக்குப் போகும்போது மிகவும் சாதாரணமாகத்தான் இருந்தது. "போயிட்டு வாங்க. பார்த்துப் போங்க." என்று சிரித்துக்கொண்டுதான் வழிஅனுப்பி வைத்தாள். தோழிகளிடம் பேசும்போது கூட, "அட போங்கப்பா, ரெண்டு பேரும் வேலையில் இருக்கோம். இந்த இடைவெளி கூட நல்லதுதானே? கொஞ்ச நாள் சுதந்திரமாக இருக்கலாம்," என்றுதான் தெனாவெட்டாகச் சொன்னாள்.

ஆனால் நாட்கள் நகர நகர, அவளுடைய அந்தத் தெனாவெட்டு தவிடுபொடியானது.

மழை பெய்யும் மாலை நேரங்களில், தேநீர் குடித்துக்கொண்டே ஜன்னல் வழியே பார்க்கும்போது, அவனின் நினைவுகள் அவளைப் பிடுங்கித் தின்றன. அவன் சட்டையின் வாசம், அவனது சிரிப்பு, மகிழ்வுந்தில் போகும்போது திடீர் தடையமைப்பை அடித்து விட்டு அவளைப் பார்த்து அபத்தமாக முழிக்கும் அந்த முகம் என எல்லாமே ஞாபகத்திற்கு வந்தன.

யாரிடமாவது இதைச் சொல்ல வேண்டும் போல்தான் இருக்கிறது. ஆனால் முடியாது.

அவள் அம்மா ஒருமுறை அலைபேசியில் அழைத்து, "என்னடி, உங்க வீட்டுக்காரன் அழைத்தானா? சண்டை எதுவும் இல்லையே?" என்று கேட்கும்போது, "ச்சே ச்சே... தினமும் பேசுறார்ம்மா. அவர் செயல்திட்டத்தில் ரொம்ப தீவிரமா இருக்கார். எனக்கும் நீர்வண்ண ஓவியங்கள் வரையறது, வேலைக்குப் போறதுன்னு அதுலேயே நேரம் போயிடுது." என்று பொய் சொன்னாள்.

அவள் தோழி ஒருத்தி, "என்னடி முகம் ஒரு மாதிரியா இருக்கு? புருஷன் ஞாபகமா?" என்று கேட்டபோது, எனக்கா? எனக்கு அதெல்லாம் இல்லப்பா. நான் என்ன சங்கக்காலத்து தலைவனைப் பிரிந்த தலைவியா? நான் ரொம்ப இயல்பா இருக்கேன்பா!" என்று சிரித்தாள்.

மறைத்தாள்.

ஆம், தான் கணவனின் பிரிவுத் துயரில் வாடுகிறோம் என்பதை உலகத்திற்கு மறைத்தாள்.

சுயமரியாதை, மிடுக்கு, தான் மிகத் தைரியமானவள் என்கிற பிம்பம் என எல்லாவற்றையும் காப்பாற்றிக் கொள்ள அவளுக்கு அந்த மறைப்பு தேவைப்பட்டது.

ஆனால், இப்போது…

இரவு மணி பன்னிரண்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அவளால் தூங்க முடியவில்லை. கட்டிலில் புரண்டு புரண்டு படுத்தாள். குளிர்சாதனக் கருவியின் காற்றில் மெல்லிய குளிர் இருந்தாலும், நெஞ்சுக்குள் ஒரு தகிப்பு.

நினைவுகள் ஊற்று நீரைப் போலப் பெருகத் தொடங்கின.

மணற்கேணியில் தோண்டத் தோண்ட நீர் சுரக்கும் என்பார்கள். ஆனால், இறைக்க இறைக்கத்தானே ஊற்று நீர் மேலும் மேலும் பெருகும்? அதேபோலத்தான் இதுவும். "எனக்கு அவர் ஞாபகம் இல்லை, நான் சாதாரணமாகத்தான் இருக்கிறேன்" என்று நினைத்து நினைத்து, அவள் அந்த உணர்வை மனதின் ஏதோ ஒரு மூலையில் போட்டு அழுத்த அழுத்த... அது அடங்குவதற்குப் பதிலாக, கிணற்று ஊற்றைப் போலப் பொங்கி வழிந்தது.

மறைக்க மறைக்கக் காதல் நோய் பெருகுகியது!

திருவள்ளுவர் எப்போதோ ஈராயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு எழுதிய ஈரடி வரி அவளது ஞாபகத்தில் மின்னலென வெட்டியது,

"மறைப்பேன்மன் யானிஃதோ நோயை இறைப்பவர்க்கு

ஊற்றுநீர் போல மிகும்."                           (குறள், 1161)

"அட வள்ளுவரே! இந்த 2026லயும் இந்த இயங்கியல் முறை மாறவே இல்லையா?" என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.

தான் படும் இந்த அவலத்தை, இந்த வேதனையை, இந்த ஏக்கம் நிறைந்த பித்துப் பிடித்த நிலையை வெளியே காட்டக் கூடாது என்று அவள் எவ்வளவு தூரம் பிரயத்தனம் செய்கிறாளோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு அவளது காதலின் ஆழம் அவளுக்கே வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

அவள் மெதுவாக எழுந்து மேல்மாடத்துக்கு வந்தாள்.

வெளியே திருவாரூர் நகரம் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. தூரத்தில் மயிலாடுதுறை சாலையில் ஏதோ ஒரு சரக்குந்து சத்தமிட்டபடி கடந்து சென்றது கேட்டது. காற்று அவள் கூந்தலைக் கலைத்தது.

அவள் அலைபேசியைக் கையில் எடுத்தாள். அவன் எண்ணைத் தட்டினாள்.

"வேண்டாம்டி. அவர் தூங்குவார்." என்று அறிவு சொன்னது. "இல்லை, எனக்கு இப்பவே அவர்கிட்ட பேசணும்." என்று இதயம் கத்தியது.

மறைத்து மறைத்துச் சலித்துப் போன மனது, இனிமேலும் இந்த நாடகத்தை நடத்த முடியாது என்று அடம் பிடித்து இழுத்தது.

அழைத்தாள்.

அழைப்பொலி பூரண அமைதியில் ஒலித்தது.

நான்காவது அழைப்போலியில் அழைப்பு ஏற்கப்பட்டது.

"ஹலோ!" அவனின் குரல். தூக்கம் கலந்த, சற்றே பிசிறடித்த குரல்.

அவளால் உடனடியாகப் பேச முடியவில்லை. தொண்டையில் ஏதோ அடைத்தது.

"ஹலோ? ஏய்? என்னடி ஆச்சு? இந்த நேரத்துல கூப்பிட்டிருக்க? உடம்புக்கு ஏதாவது முடியலையா? எதாச்சும் பேசு?" அவனின் குரலில் சட்டென்று பதற்றம் தொற்றிக் கொண்டது. அவனது தூக்கக் கலக்கம் பறந்துபோயிருந்தது.

அவள் மூச்சை ஆழமாக இழுத்து விட்டாள்.

"என்னங்க..."

"சொல்லுடி, என்ன ஆச்சு? ஏன் ஒரு மாதிரியா பேசுற?"

"எனக்கு... எனக்கு உங்களைப் பாக்கணும் போல இருக்குங்க."

அப்பால் சில நொடிகள் மெளனம்.

அவன் அமைதியானான்.

"என்ன? என்ன சொல்றே?"

"ஆமாங்க. நான் உங்ககிட்ட நிறைய பொய் சொல்லிட்டேன். நான் சந்தோஷமா இருக்கேன், எனக்கு எந்தப் பிரச்னையும் இல்லை, நீங்க மெதுவா வாங்கன்னு ஒவ்வொரு முறையும் சொன்னதெல்லாம் பச்சைப் பொய். எனக்கு உங்க ஞாபகமாவே இருக்கு. தினமும் ராத்திரி உங்களை நினைச்சு நினைச்சு தூங்க முடியல. அலுவலகத்துல எல்லாரும் கேட்கும்போது சிரிச்சுட்டே நான் நல்லாத்தான் இருக்கேன்னு சொல்றேன். ஆனா உள்ளுக்குள்ள செத்துகிட்டு இருக்கேன். இந்த நோயை, இந்த பிரிவுங்கிற வேதனையை நான் எவ்வளவு மறைக்கப் பார்க்குறேனோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு அது ஊற்றுத்தண்ணி மாதிரி பொங்கிட்டே இருக்குங்க. என்னால முடியலங்க!"

அவளுடைய கண்கள் தாரை தாரையாகக் கண்ணீரைப் பொழிந்தன. இத்தனை நாட்களாகச் சேர்த்து வைத்த அத்தனை உணர்ச்சிகளும், அணை உடைந்த வெள்ளமென வெளியேறின.

மறுமுனையில் அவனின் பெருமூச்சு கேட்டது.

அத்துடன் மெல்லிய சிரிப்பொலி.

"ஏய் பைத்தியமே..." என்றான் அவன். அவன் குரலில் அளவற்ற காதலும், மென்மையும் நிறைந்திருந்தன.

"சிரிக்காதீங்க! நான் இங்க எவ்வளவு கஷ்டப்பட்ருக்கேன்னு உங்களுக்குத் தெரியாது."

"ஏய் அப்படியே மேல்மாடத்துல இருந்து கொஞ்சம் தெருவைப் பார்க்கிறீயா?"

அவள் திடுக்கிட்டாள். "என்னது?"

"அதான் சொல்றேன்ல. அப்படியே மாடத்துலேர்ந்து கொஞ்சம் வெளியில வந்து தெருவைப் பாருடி பைத்தியமே!"

அவள் மேல்மாடத்தின் விளிம்புக்கு வந்து தெருவை எட்டிப் பார்த்தாள்.

கீழே, தெருவிளக்கின் மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் ஒரு வாடகை மகிழ்வுந்து நின்றுகொண்டிருந்தது. அதனருகே, கையில் ஒரு சிறிய பயணப் பையுடன் அவன் அலைபேசியைக் காதில் வைத்தபடி நின்று கொண்டிருந்தான். தலையை உயர்த்தி அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான்.

அவள் கை கால்கள் நடுங்கின. "நீங்க... நீங்க எப்போ வந்தீங்க?"

"உன் பொய்யை நான் நம்புவேன்னு நினைச்சியாடி? நான் நல்லா இருக்கேன்னு நீ செய்தி அனுப்பும் போதே எனக்குத் தெரியும், நீ உள்ளுக்குள்ள எவ்வளவு உடைஞ்சு போயிருக்கேன்னு. திருவாரூருக்கு மாறுதல் ஆணை இன்னைக்கு சாயங்காலம்தான் கைக்கு வந்துச்சு. உனக்கு ஓர் ஆச்சரியம் கொடுக்கலாம்னு உடனே ஒரு வாடகை மகிழ்வுந்தைப் பிடிச்சு இப்பதான் வந்தேன். வண்டியில இருந்து இறங்கி உனக்கு அழைக்கலாம்ன்னு நினைக்கையில நீயே பண்ணிட்ட!"

அவளுக்குப் பேச்சு வரவில்லை. அப்படியே சிலை போல அலைபேசியைக் காதில் வைத்தபடி நின்றாள்.

"இப்ப வெளியில வந்து கதவைத் திறக்கப் போறியா, இல்ல நான் கீழேயே நிற்கவா?" என்றான் அவன் சிரித்துக் கொண்டே.

அவள் அலைபேசியை அணைத்துவிட்டு, படியிறங்கி ஓடி வந்தாள். கதவின் தாழ்ப்பாளைத் திறந்தாள்.

வெளியே அவன் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

எந்த வார்த்தைகளும் பரிமாறிக்கொள்ளப்படவில்லை. அவள் பாய்ந்து போய் அவனைக் கட்டிக்கொண்டாள். இத்தனை நாட்களாக நெஞ்சுக்குள் தேக்கி வைத்திருந்த அத்தனை ஊற்றுநீரும் அவனது தோள்களில் கண்ணீராய் நனைந்தது.

காதல் என்பது மறைக்க மறைக்கப் பெருகும் ஊற்று நீர். அதை அடக்கி வைப்பதை விட, அன்பானவனிடம் அள்ளித் தெளிப்பதே பேரானந்தம் என்பதை அந்த நள்ளிரவு அமைதியில் அவளது இதயம் உணர்ந்து கொண்டது!

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

28 Oct 2026

இதயத்தைக் காக்கும் இதயபூர்வமான வாழ்வியல்!

இதயத்தைக் காக்கும் இதயபூர்வமான வாழ்வியல்!

உலகம் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. வேகமும் போட்டியும் நிறைந்த இந்த நவீன வாழ்க்கைப் பெருவெளியில், மனிதன் எதையெல்லாம் துரத்திக் கொண்டு ஓடுகிறான் எனப் பட்டியலிட்டால் அது பதவி, பணம், புகழ், அதிகாரம் என அந்தப் பட்டியல் முடிவிலியைத் தாண்டியும் நீளும். ஆனால், இவை அனைத்தையும் அனுபவிப்பதற்கு அடிப்படையாக இருக்க வேண்டிய ஆரோக்கியம் எனும் அடித்தளத்தை மனிதன் தன்னை அறியாமலேயே தகர்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

வருடத்திற்கு ஒருமுறை செப்டம்பர் 29 அன்று நாம் உலக இதய தினத்தைக் கொண்டாடுகிறோம். இந்நாளின் முழக்கம், "ஒரு துடிப்பைக்கூட தவறவிடாதீர்கள்!" என்பதுதான். ஆனால் உண்மையிலேயே நாம் எதை தவறவிட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம்? நம் உடலுக்குள் இரவும் பகலும் ஓய்வின்றி உழைக்கும் அந்த நான்கு அறை அதிசயத்தின் மெல்லிய எச்சரிக்கை குரலைத்தான்!

மாரடைப்பு என்பது பல நாட்கள் மறைந்திருந்து தாக்கும் கொலையாளி. மாரடைப்பு என்பது ஏதோ ஒரு நாள் திடீரென்று வானத்திலிருந்து வந்து விழும் பேரிடர் அல்ல; அது நாம் தினமும் சேமித்து வைக்கும் தவறான வாழ்க்கை முறையின் வட்டி!

உயர் ரத்த அழுத்தம் என்பதை மருத்துவர்கள் அமைதியான கொலையாளி என்கிறார்கள். ஏனெனில் அது எவ்வித சத்தமும் இன்றி, வெளிப்புற அறிகுறிகளும் இன்றி நம் உடலுக்குள் ஊடுருவி வாழ்கிறது. நாற்பது வயதைக் கடந்த பின்னும் குருதி அழுத்தத்தைப் பரிசோதிக்கத் தயங்கும் அலட்சியம், ஆபத்தை நாமே அழைப்பதற்குச் சமம்.

அதேபோல்தான் கெட்டக் கொழுப்பு. ரத்தக் குழாய்களில் படிந்து, நதியின் ஓட்டத்தைத் தடுக்கும் பாறை போல் அடைப்பை ஏற்படுத்துகிறது. இதனுடன் நீரிழிவும் சேர்ந்துகொண்டால், நெஞ்சு வலியைக் கூட உணர்த்த முடியாமல் நரம்புகளின் உணர்ச்சியை மரத்துப் போகச் செய்து விடுகிறது.

"வருமுன்னர் காவாதான் வாழ்க்கை எரிமுன்னர்

வைத்தூறு போலக் கெடும்"                                  (குறள், 435)

என்ற வள்ளுவரின் வாக்கு, பொருளாதாரத்திற்கு மட்டுமல்ல, நமது உடலியல் ஆரோக்கியத்திற்கும் நூற்றுக்கு நூறு பொருந்தும்.

திரைப்படங்களில் காட்டுவதைப் போல, மாரடைப்பு என்றால் நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டு ஒருவர் திடீரென மயங்கி விழ வேண்டும் என்பதில்லை. உடலின் மொழி மிகவும் நுட்பமானது.

1) வழக்கத்திற்கு மாறான சோர்வு

2) லேசான மூச்சுத்திணறல்

3) முகத்தில் வழியும் அசாத்திய வியர்வை

4) தாடை, தோள்பட்டை அல்லது முதுகில் தோன்றும் விவரிக்க முடியாத அசௌகரியம்

5) அஜீரணம் போன்ற எரிச்சல்

இவை அனைத்துமே இதயம் நமக்கு அனுப்பும் அவசரக் கடிதங்கள். இந்த எச்சரிக்கை அறிகுறிகளை அஜீரணக் கோளாறு என்று நாமே சுய மருத்துவம் செய்து அலட்சியப்படுத்தினால், விளைவு மீள முடியாத துயரமாகி விடும்.

இதய நோய்களுக்கான பெரும்பாலான ஆபத்துக் காரணிகள் 'நம்மால் மாற்றக்கூடியவை' என்பதுதான் இதில் நம்பிக்கையளிக்கும் செய்தி.

வாரத்திற்கு குறைந்தபட்சம் 150 நிமிடங்கள் அதாவது, ஒரு நாளைக்கு வெறும் 20 முதல் 25 நிமிடங்கள் வேகமான நடைப்பயிற்சியோ அல்லது மிதமான உடற்பயிற்சியோ தேவை. அசைவற்ற நிலைதான் தேக்க நிலை; தேக்க நிலைதான் நோயின் தொடக்கம்.

நாவிற்கு ருசியான பதப்படுத்தப்பட்ட உணவுகளையும், அதிக உப்பையும், கெட்ட கொழுப்புகளையும் தவிர்த்து, இயற்கை தந்தப் பழங்கள், காய்கறிகள், சிறுதானியங்கள் மற்றும் முழு தானியங்களை உணவில் சேர்க்க வேண்டும்.

புகைப்பிடித்தல் என்பது இதய ரத்தக் குழாய்களை நேரிடையாகச் சிதைக்கும் கொடூரம். நீங்கள் எந்த வயதில் புகையைத் துறந்தாலும், அந்த நொடியிலிருந்தே உங்கள் இதயம் தன்னைத்தானே புதுப்பித்துக் கொள்ளத் தொடங்குகிறது.

அளவற்ற மன அழுத்தமும், அரைகுறைத் தூக்கமும் இதயத்தின் இயல்பான தாளத்தைக் குலைத்துவிடும். தியானம், வாசிப்பு, நல்ல உறக்கம் ஆகியவை இதயத்திற்கு நாம் தரும் சிறந்த பரிசுகள்.

மருத்துவமனைகளின் கதவுகளைத் தட்டுவதை விட, தினமும் காலைப் பொழுதில் நடைப்பயிற்சிக்காக வீட்டின் கதவுகளைத் திறப்பது மேலானது. நோயை குணப்படுத்துவதை விடத் தடுப்பதே உண்மையான பேரறிவு.

நம் உடலின் ஒவ்வொரு இதயத் துடிப்பும் ஒரு வாழ்வியல் வாய்ப்பு. அதை அலட்சியத்தால் தவறவிடாமல், விழிப்புணர்வோடும் ஆரோக்கியமான வாழ்க்கை முறையோடும் வாழக் கற்றுக்கொள்வோம். நம் இதயம் துடிப்பது நமக்காக மட்டுமல்ல, நம்மை நேசிக்கும் நம் குடும்பத்திற்காகவும்தான்!

*****

உயிர் பிரிந்த பின் உயிர் வாழ்வது எப்படி?

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 80

உயிர் பிரிந்த பின் உயிர் வாழ்வது எப்படி?

கணினித் திரையில் இந்தக் கோப்பு வெற்றிகரமாக சேமிக்கப்பட்டது என்ற செய்தி எரிச்சலூட்டும் வகையில் மின்னிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் அவளோ தன் வாழ்க்கையில் எதையுமே சேமித்து வைக்க முடியாமல் எல்லாவற்றையும் தொலைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

மணி இரவு ஒன்பது முப்பது.

அறையின் குளிர்காற்று அவள் முதுகெலும்பைக் குடைந்தது. வெளியே திருவாரூரின் சில்லென்ற மழைத் தூறல். மடிக்கணினியில் அவள் விரல்கள் சோம்பேறித்தனமாக நகர்ந்தன.

எதிரில் உட்கார்ந்திருந்தான் அவன்.

அவளுடைய காதலன். வெறும் காதலன் மட்டுமில்லை, காதல் கணவன்.

இன்னும் ஓரிரு மணி நேரத்தில் அவன் மும்பைக்குச் செல்லும் தொடர்வண்டியில் ஏறப் போகிறான். அங்கே அவனுக்குப் பெரிய பதவி காத்துக் கொண்டிருந்தது. பெருநகரத்தின் ஒரு மூலையில் ஆடம்பரமான பங்களா, அங்கே வார இறுதி நாட்களின் கொண்டாட்டங்கள். சில மாதங்கள் தொடர்ந்தால் அமெரிக்கா செல்லும் வாய்ப்பு.

"தயவுசெய்து புரிஞ்சுக்கோ. இது என் தொழில்வாழ்க்கையில முக்கியமான கட்டம். உனக்கும் புரியும்னு நினைக்கிறேன். நாம ரெண்டு பேரும் காதலிச்சோம், கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டோம், பிரிய மாட்டோம்ன்னு சத்தியம் பண்ணிக்கிட்டோம். ஆனா எதார்த்தமா யோசிச்சுப் பார். இந்த வாய்ப்பை விட்டுட்டா, அப்புறம் பெரிசா சம்பாதிக்கிறதுக்கான வாய்ப்பு கிடைக்காது. நம்மோட வாழ்க்கைத் தரத்தைப் பிறகு நம்மால உயர்த்திக்கவே முடியாது. இப்போ இருக்குற விலைவாசியில இன்னும் போகப் போகப் பொருளாதாரச் சுமையைச் சமாளிக்க முடியுமா? யோசிச்சுப் பார்." அவன் வழக்கமான நடுத்தர வர்க்கத்துப் பயத்தோடும், அதே சமயம் வருங்காலத்தை பற்றிய தெளிவோடும் பேசினான்.

அவள் தேநீர் கோப்பையைப் பார்த்தாள். ஆவி பறக்கவில்லை. ஆறிப்போயிருந்தது.

"நான் உங்ககிட்ட என்ன கேட்டேன்? பணத்தையா? பெரிய அடுக்குமாடி வீட்டையா? உங்க கூட சும்மா ரெண்டு மணி நேரம் பேசுறது போதும்னு நினைச்சவள் நான். ஆனா நீங்க?"

"அதே வசனம்! எதார்த்தமா பேசுவோம். தொடர்வண்டிக்கு நேரமாச்சு. நம்ம காதல் அழியாது, அது எப்போதும் இருக்கும். இப்போ உள்ள காலகட்டத்துல இதெல்லாம் ரொம்ப சாதாரண விஷயம். அப்பவே, பொருள்வயிற் பிரிந்த தலைவன் சங்க காலத்திலிருந்தே இருந்திருக்கான். காலம் ரொம்ப வேகமா ஓடிடும். நாம்ம தினமும் வாட்ஸ்ஆப்ல பேசிக்கலாம், செய்திகள் அனுப்பிக்கலாம். கொஞ்ச நாள்ல பழகிடும். எல்லாம் சரியாயிடும். நீ நினைக்கிற மாதிரி பிரிவுங்றது முன்ன மாதிரி கஷ்டமெல்லாம் இல்ல. இப்போ இருக்குற தொழில்நுட்ப யுகத்துல பிரிவே இல்லைன்னுதான்னு சொல்லணும்."

எவ்வளவு குளுமையாக அவன் சொல்கிறான் என்று அவளுக்கு வேதனையாக இருந்தது.

"சரிங்க நீங்க கிளம்புறதுக்கான வேலையைப் பாருங்க. வேலையும் பணமும் அங்கே காத்துக்கிட்டு இருக்கு." என்றாள் அவள். அவள் குரலில் நடுக்கம் இல்லை; ஒருவித மரத்துப்போன அமைதி இருந்தது.

அவன் பெருமூச்சு விட்டான். ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சு. எங்கே அழுது அரற்றித் தன்னைப் போக விடாமல் செய்து விடுவாளோ என்ற அச்சம் அவன் மனதுக்குள் இருந்தது.

வீட்டிலிருந்து தொடர்வண்டி நிலையம் வரும் போதும் அவள் பெரிதாக எதையும் பேசவில்லை. மௌனித்தே இருந்தாள். அவனும் அப்படியே மௌனித்திருந்தான்.

கிளம்பும்போது அவள் கையைப் பிடித்துக் குலுக்கினான். "பத்திரமா இரு."

அவன் தொடர்வண்டிக்குள் ஏறி மறைந்ததும், அந்த நடைமேடையில் அவளுக்கு ஒரு வெறுமை காத்திருந்தது போலிருந்தது.

அவள் வீட்டிற்குத் திரும்பினாள்.

திண்ணைக்கு நான்கைந்து படியேறியதும் மூச்சு வாங்கியது. கால்கள் தள்ளாடின. கதவைத் திறந்தவுடன் அந்த வீடு அவளுக்குப் புதிதாகத் தோன்றியது. அங்கே அவன் வாசம் இருந்தது. அவன் கடைசியாகப் போட்டுவிட்டுப் போன அவன் ஆடைகள் கலைந்து கிடந்தன. அவன் குடித்த தேநீர் கோப்பை மேஜையில் இருந்தது.

அவள் கட்டிலில் உட்கார்ந்தாள்.

"சமூகத்தில் கோடிக்கணக்கான பெண்கள் இருக்கிறார்கள். கணவன் துபாய் சென்றாலும், அமெரிக்கா சென்றாலும் அதை ஏற்றுக் கொண்டு, அதற்கிடையில் குழந்தைகளைப் பெற்றுக்கொண்டு, சமையலறையில் காய்கறி நறுக்கிக்கொண்டே பழைய பாடல்களை முணுமுணுத்துக் கொண்டு வாழும் எத்தனையோ பெண்கள் இருக்கிறார்கள். காதலை வேறு வழியில்லாமல் மெல்லவும் முடியாமல், விழுங்கவும் முடியாமல் அந்தச் சுமையை மறைத்துக கொண்டு இயல்பாக வாழ்பவர்கள் போல நடித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள். அவர்கள் பிரிவு என்பதைப் பெரிய விஷயமாகவே இல்லாதது போல் வாழ்பவர்கள். ஆனால், நான் அப்படிப்பட்டவள் இல்லையே!" அவளது யோசனை பலவிதமாகச் சுழன்றது.

இப்போது அவள் கண்களில் கண்ணீர் வரவில்லை. ஒரு பெண்ணின் சோகம் எப்போதும் கண்களில் மட்டும் தெரிவதில்லை. அது அவளுடைய மௌனத்தில், அவளுடைய மூச்சில், அவளுடைய ஒவ்வொரு செல்களிலும் பரவியிருக்கும்.

அவள் மேஜை இழுப்பறையைத் திறந்தாள். அங்கே அவன் எழுதிய பழைய கடிதங்கள் இருந்தன. அவனுடன் எடுத்த சுயபட புகைப்படங்கள் இருந்தன. ஒரு சிறிய குறிப்பேடு. அதில் அவன் அவளுக்கு எழுதிய கவிதைகள் இருந்தன.

நவீன காலத்தில் யாரும் கடிதம் எழுதுவதில்லைதான். ஆனால் அவர்கள் எழுதியிருந்தார்கள்.

அவர்களின் வாட்ஸ்அப் விவாதங்களை அவள் திரைப்பிடிப்பு செய்திந்தாள். அவற்றை எடுத்துப் பார்த்தாள்.

"நீயின்றி ஒரு நொடி கூட என்னால் வாழ முடியாது. நீ என் சுவாசம். சுவாசிக்காமல் ஒருவனால் எப்படி வாழ முடியும்."

"நான் வெறும் சுவாசம்தானா? உன் உயிரில்லையா?"

"ஆம்! உயிர்தான். என் உயிரே நீயின்றி நான் எப்படி வாழ முடியும்?"

இப்படியெல்லாம் வாட்ஸ்அப்பில் விவாதம் செய்த அவன்தான் இன்று வருங்காலம், பொருளாதாரம் என்றெல்லாம் பேசி மும்பைக்குக் கிளம்பியிருக்கிறான்.

அவள் மனம் தொடர்ந்து பழைய நினைவுகளையே மாற்றி மாற்றிப் புரட்டிக்  காண்டிருந்தது.  ஒரு கட்டத்தில் நினைவுகள் அதிகமாகி, அதைத் தாள முடியாமல் கணினியின் தலைமைச் செயலகம் ஸ்தம்பித்து நின்று விடுவது போல, அவள் மூளை ஸ்தம்பித்தது.

அவள் சமையலறைக்குச் சென்றாள். குளிர்சாதனப் பெட்டியைத் திறந்தாள். நேற்று அவன் வாங்கித் தந்த பனிக்கூழ் டப்பா பாதி அப்படியே இருந்தது. அதை எடுத்து அப்படியே சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். குளிர்ந்த சூடாக இறங்குவது போல இருந்தது. சட்டென அது தொண்டையில் அடைத்தது. கண்களில் லேசாக ஈரம் கசிந்தது.

"கொஞ்ச நாள்ல எல்லாம் பழகிடும்." என்று அவன் சொல்லிவிட்டுப் போனான். ஆனால், அப்படியெல்லாம் அது முடியாது. ஏனென்றால், அவள் மொத்த உலகமும் அவனாக இருந்தான். அவனைத் தவிர்த்து அவளுக்கு என்று தனியாக ஒரு அடையாளம் இல்லை. அவன் இல்லாத இந்த உலகம் அவளுக்கு ஒரு பெரிய வெறிச்சோடிய பாலைவனம் போலத் தெரிந்தது.

மற்றவர்கள் பிரிவைத் தாங்குவார்கள். ஏனென்றால் அவர்களுக்கு வேறு பல ஆசைகள் இருக்கும். சொந்த வீடு, குழந்தைகளின் எதிர்காலம், சமூகத்தில் அந்தஸ்து, கழுத்தை அலங்கரிக்கும் நகைகள் என்று ஆயிரம் வேர்கள் அவர்களைத் தாங்கிப் பிடிக்கும். ஆனால் அவளின் உலகம் மிகச் சிறியது. அதில் அவன் மட்டுமே இருந்தான். அவன் அருகில் இல்லாவிட்டால் அவளுடைய உலகில் எதுவுமில்லை.

அவள் ஜன்னலைத் திறந்தாள். திருவாரூர் நகரில் மழைக்காலத்திற்கான மழை ஆரம்பித்து விட்டிருந்தது.

காலத்தின் ஓட்டத்தில் எல்லாம் பழகி விடும் என்று ஆளாளுக்கு ஏதேதோ சொல்லலாம். ஆனால், இது போன்ற பிரிவு தாள முடியாதது.

அவள் அலைபேசியை எடுத்தாள். அவனுக்கு ஒரு செய்தியைத் தட்டச்சு செய்தாள்.

"உங்களைப் பிரிந்து வாழ என்னால் முடியாது. பலர் வாழ்வார்கள்; ஆனால் நான் அவர்களில் ஒருத்தி இல்லை." அதை அனுப்புகைப் பொத்தானை அழுத்தாமல் நீண்ட நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். பிறகு அழித்து விட்டாள்.

அவளுக்குத் தெரியும், இப்போது அவன் தொடர்வண்டியில் பயணித்துக் கொண்டிருப்பான். அவனுக்கு இந்தப் போராட்டம் எதுவுமே தெரியாது. அவன் பார்வையில் இது ஒரு சாதாரண விசயம். ஆனால் அவளைப் பொறுத்தவரை இது அவளுடைய இருத்தலின் முடிவு.

அவள் படுக்கையில் சாய்ந்தாள். அறை முழுவதும் இருள் கவிழ்ந்திருந்தது. வெளியே தூறல் ஓசை மட்டும் கேட்டது.

சில பிரிவுகள் மனிதர்களைக் கொல்வதில்லை; ஆனால் உயிரோடு இருக்க வைத்து மரணத்தை அனுபவிக்கச் செய்கிறது. அந்த மரணத்தின் வலியைச் சுமந்தபடி, அவளும் அந்த இரவில் தனியாக விழித்திருந்தாள்.

2026 இல் நடக்கும் ஒன்றை, 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே,

"அரிதாற்றி அல்லல்நோய் நீக்கிப் பிரிவாற்றிப்

பின்இருந்து வாழ்வார் பலர்."                              (குறள், 1160)

எனத் திருவள்ளுவர் எழுதி விட்டார்

அவரது கூற்றுப்படியே, மற்றவர்கள் வாழலாம். ஆனால் அவள்?

அது சரி, உயிர் பிரிந்த பின் உயிர் வாழ்வது எப்படி? அவனல்லவா அவள் உயிர்.

அவளுக்கு விடை தெரியவில்லை.

மழையின் சத்தம் மட்டும் இன்னும் அதிகமானது.

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****