குளவியின் நஞ்சும் ஜெயமோகனின் கைராசியும்!
ஒருவர்
பேருந்தில் நடத்துநரிடம் கெட்ட வார்த்தை வாங்கி, மேலதிகாரியிடம் கோப்பை வீசியெறிந்துவிட்டு
ஓடிவந்து, பின் சினிமாவுக்குள் நுழைந்து லட்சக்கணக்கில் பணம் சம்பாதித்ததற்குப் பின்னால்
பிரபஞ்சத்தின் பேரறிவு செயல்பட்டிருக்கிறது என்று சொல்வதை விடத் தற்காப்புப் புனைவு
வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது.
ஜெயமோகன்
தன்னுடைய இந்த "மேகங்களின் குரல்" கட்டுரையில் வழக்கம்போலத் தனது சுயசரிதையை
ஒரு வேதாந்த தரிசனமாக மாற்றுவதற்குத் தேவைக்கதிகமான கவித்துவப் பிரயத்தனங்களைச் செய்திருக்கிறார்.
இக்கட்டுரையின்
மீதான விமர்சனத்தை நாம் மூன்று தளங்களில் அணுகலாம்.
முதலில்,
பேருந்து நெரிசலின் புழுக்கத்தில் ஏற்பட்ட கோபத்தையும், BSNL அலுவலகத்தின் வேலைப்பளு
தந்த எரிச்சலையும் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அலுவலகக் கோப்பை மேஜையில் தூக்கி வீசிவிட்டு
ஓடிவந்த நிகழ்வு என்பது ஒரு சாதாரண மனிதனின் பலவீனம் அல்லது நிதானமின்மை. ஆனால், அதை
ஒப்புக்கொள்வதற்கு மனித மனம் அஞ்சுகிறது.
உடனே,
அதற்கு லோகிததாஸ் வந்ததையும், இயக்குநர் பாலா அழைத்ததையும் இணைத்து "இது பிரபஞ்சத்தின்
திட்டமிடப்பட்ட தர்க்க ஒழுங்கு" என்று சொல்வது ஒரு சுவாரஸ்யமான மாயை.
தன்
கோபத்தையும் அவசர முடிவையும் நியாயப்படுத்த, பிரபஞ்சத்தையே துணைக்கு அழைப்பது ஜெயமோகனுக்கே
உரிய வலுவான தற்பெருமை.
நடத்துநர்
திட்டாவிட்டால் சினிமாவுக்கு வந்திருக்க மாட்டாராம்! அப்படியானால் அந்த நடத்துநரின்
வசைபாடல் பிரபஞ்சத்தின் ஈக்ஷதே வழிகாட்டுதலா? என்னவொரு போலித் தர்க்கம்!
இரண்டாவதாக,
லியால் வாட்சனின் Lifetide புத்தகத்திலிருந்து அவர் எடுத்தாளும் குளவி – புழு உவமை
சுவாரஸ்யமானது; ஆனால், அது பரிணாம வளர்ச்சியைப் பற்றிய தவறான புரிதலின் வெளிப்பாடு.
இயற்கையின்
கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகளின் ‘முயன்று தவறுதல்’ என்ற தேர்ச்சி முறையை ஒரே நாளில் குளவிக்கு
வந்த யோசனை போலச் சித்தரிப்பது அறிவியல் பூர்வமானது அல்ல.
அறிவியலின்
விளிம்புநிலை யூகங்களை எடுத்துக்கொண்டு, அதைத் தன் வேதாந்தக் கோட்பாடுகளுக்குப் பலவந்தமாகப்
பொருத்துவது தமிழ் எழுத்தாளர்களின் பழைய நோய். ஜெயமோகன் அதை மிகவும் நேர்த்தியாக, வாசிப்பவரை
மயக்கும் நடையில் செய்கிறார்.
மூன்றாவதாக,
கட்டுரையின் இறுதியில் வரும் ஈக்ஷதே அதாவது, அது சிந்திக்கிறது என்ற பிரம்மசூத்திரத்தின்
மேற்கோள், கட்டுரையை ஒரு தத்துவார்த்த உச்சத்திற்குக் கொண்டு செல்வதாகக் காட்டிக்கொள்கிறது.
எறும்பு
தீனியைப் பார்ப்பதும், குளவி நஞ்சைச் செலுத்துவதும், இவர் BSNL வேலையை விட்டுவிட்டு
நான் கடவுள் படத்திற்குத் திரைக்கதை எழுத வந்ததும் ஒரே பிரபஞ்சத் திட்டத்தின் பகுதிகளாம்!
இதில்
உள்ள நகைமுரண் என்னவென்றால், "அந்தத் திட்டத்தை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியாது,
அதை ஊகிப்பவன் பேதை" என்று சொல்லிவிட்டே, முழு கட்டுரையும் அந்தப் பிரபஞ்சத் திட்டத்தைத்
தான் ஊகித்து உணர்ந்துவிட்டது போலவே எழுதி முடித்துள்ளார்.
ஒரு
படைப்பாளி தன் வாழ்க்கையின் தற்செயல்கள் மீது ஒரு புனைவுத் தன்மையை ஏற்றிப் பார்ப்பதில்
தவறில்லை. அது வாசகனுக்கு வாசிப்பு இன்பத்தைத் தருகிறது.
ஆனால்,
தன் வாழ்வின் ஒவ்வொரு சிறு சம்பவத்தின் பின்னாலும் ஒரு மகா பிரபஞ்சப் பேரறிவு நின்று
இயங்குகிறது என்று நம்புவதும், அதை மற்றவர்களை நம்பச் சொல்வதும் தன்முனைப்பின் உச்சக்கட்டம்.
சுருக்கமாகச்
சொன்னால், இது பிரபஞ்சம் ஈக்ஷதே செய்ததன் விளைவல்ல; ஜெயமோகன் தன் சொந்த வாழ்க்கையைத்
தானே ஒரு மெகா சினிமாத் திரைக்கதையாக மாற்றி யோசித்ததன் விளைவு!
*****
