மண், மனிதர்கள், மற்றும் கிராமியம் - ஒரு பாரதிராஜாவியல்!
மனிதர்கள்
தங்களைச் சுற்றி எப்போதும் ஒரு சுவரை எழுப்பிக் கொள்கிறார்கள். அந்தச் சுவருக்கு யதார்த்தம்
என்று பெயர். ஆனால் தேனி அல்லிநகரத்திலிருந்து கிளம்பிய ஒரு மனிதர், அந்தச் சுவர்களில்
ஜன்னல்களை அல்ல, வாசல்களையே செதுக்கத் தொடங்கினார். அவர்தான் பாரதிராஜா.
திரையரங்கின்
இருட்டில், தன் குரலால் என் இனிய தமிழ் மக்களே... என்று அவர் அழைக்கும்போது, அது வெறும்
விளிப்புச்சொல் அல்ல; தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு கூட்டத்தின் ஆன்மாவை உலுக்கும் இருத்தலியல்
பள்ளியெழுச்சி.
வாழ்வின்
ஒரு பகுதியைத் துறக்காமல், இன்னொரு பகுதியைக் கண்டடைய முடியாது. பாரதிராஜா சுகாதார
ஆய்வாளர் என்ற பணியைத் துறந்து திரை ஆய்வாளர் ஆனவர். சென்னைக்கு வந்து பெட்ரோல் பங்க்கில்
வேலை செய்தபோதும், நாடகங்களுக்காக அலைந்த போதும் அவர் தன் படைப்பு மனதிற்கான தீயைத்
தேடிக்கொண்டிருந்தார்.
புட்டண்ண
கனகல், பி.புல்லையா போன்றவர்களிடம் உதவியாளராக இருந்த காலம், ஒரு சிற்பி இன்னொரு சிற்பியிடம்
உளி வாங்கும் காலம்.
பாரதிராஜாவுக்கு
முன், தமிழ் சினிமாவுக்குக் கிராமம் என்பது ஸ்டூடியோவுக்குள் நடப்பட்ட இரண்டு செயற்கை
வாழை மரங்களும், ஒரு வைக்கோல் போரும் மட்டும்தான். அவர்தான் கேமராவைத் தூக்கிக்கொண்டு
அசல் சாணி நாற்றமும், ஈரமண்ணின் வாசனையும் வீசும் மனிதர்களிடம் சென்றார்.
முதலிரண்டு
படங்களுக்குப் பிறகு, இவருக்குக் கிராமத்து மண்ணைத் தவிர வேறு ஒன்றும் தெரியாது என்று
உலகம் தீர்ப்பெழுதியது. உலகம் எப்போதும் அப்படித்தான்; உங்களை ஒரு பெட்டிக்குள் அடைக்கத்
துடிக்கும்.
பாரதிராஜா
என்ன செய்தார் தெரியுமா?
சிகப்பு
ரோஜாக்கள் என்ற கத்தியை எடுத்து அந்தப் பெட்டியைப் பிளந்தார். கமல்ஹாசனை ஒரு சைக்கோ
கொலைகாரனாக மாற்றினார்.
வாழ்வு
என்பது ஒரே பாதையில் செல்வதல்ல, பாதை இல்லாத இடத்தில் ஓடுவது என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார்.
காதல்
ஓவியம் தோற்றபோது அவர் தமிழ் மக்களைச் சபித்தார் என்று வரலாறு சொல்கிறது. ஒரு கலைஞனின்
சாபம் என்பது கோபமல்ல, அது அவனது அதீத அன்பின் ஏமாற்றம். நான் உங்களுக்கு அமிர்தத்தைத்
தருகிறேன், நீங்கள் ஏன் இன்னும் சாக்கடையைக் குடித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? என்ற
தார்மீகக் கோபம் அது.
அவர்
ரஜினியையும் விஜயகாந்தையும் வைத்து கொடி பறக்குது, தமிழ்ச்செல்வன் எடுத்தபோது விமர்சனங்கள்
வந்தன. உண்மைதான், ஒரு சிங்கம் சில சமயம் புல் தின்ன முயலலாம், ஆனால் அதற்காக அது பசுவாகிவிட
முடியாது. அந்திமந்தாரை மீண்டும் அவரது கலைமனதை நிரூபித்தது.
மகன்
மனோஜை வைத்து தாஜ்மஹால் எடுத்த பிறகு, பாரதிராஜா தன் பழைய பலங்களை உடைக்கத் துணிந்தார்.
கண்களால் கைது செய், பொம்மலாட்டம் என்று அவர் புதிய திசைகளில் அலைந்தார். கலை என்பது
தேங்கி நிற்கும் குட்டை அல்ல, அது ஓடும் நதி என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்.
மணிரத்னத்தின்
ஆயுத எழுத்து படத்தில் அவர் கேமராவுக்கு முன்னால் வந்தபோது, தமிழ் சினிமா ஒரு புதிய
நடிகனைக் கண்டடைந்தது.
இயக்குநராக
இருந்து நடிகனாக மாறுவது என்பது, படைத்தவன் தன் படைப்புக்குள்ளேயே ஒரு சாதாரண மனிதனாக
இறங்கி நடப்பதைப் போன்றது. அது ஒரு தத்துவார்த்தத் தேடல்.
ஒரு
மரத்தின் வெற்றி என்பது அது தரும் பழங்களில் இல்லை, அது உருவாக்கும் காட்டில் இருக்கிறது.
கே.பாக்யராஜ், மணிவண்ணன், மனோபாலா, பொன்வண்ணன் என ஒரு பெரும் இயக்குநர் படையையே அவர்
உருவாக்கினார்.
தன்
பெயரைத் தியாகம் செய்து, பிற கதையாசிரியர்களின் கதைகளையும் வாங்கிப் அவர் படமாக்கினார்.
இது அவரது அகந்தையின்மையைக் காட்டுகிறது.
சினிமா
என்பது கூட்டுப் பிரார்த்தனை, அதில் தன் முகம் மட்டுமே தெரிய வேண்டும் என்று அவர் நினைக்கவில்லை.
சுதாகர், பாண்டியன் என வீதியில் நடந்த மனிதர்களையெல்லாம் பிடித்து வந்து நட்சத்திரங்கள்
ஆக்கினார்.
பாரதிராஜாவின்
வாழ்க்கை நமக்குச் சொல்லும் தத்துவம் எளிதானது. உன் அடையாளத்தை நீயே தீர்மானி. உலகம்
உன்னைச் சுருக்க நினைத்தால், நீ விரிவடைந்துகொண்டே இரு என்பதுதான் அது.
அவர்
வெறும் இயக்குநர் இமயம் மட்டும் அல்ல; இமய மலைகள் அசையாது, ஆனால் பாரதிராஜா என்ற இமயம்
தன் ஆயுட்காலம் முழுவதும் நடந்து கொண்டே இருந்தது, தன் காமிராவோடும், தீராத தாகத்தோடும்!
*****
