காதலின் உரக் கடை

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 67

காதலின் உரக் கடை

திருவாரூர் நகரின் பரபரப்பு செங்காந்தள் சிற்றுண்டியகத்தின் சுவர்களுக்கு வெளியே சத்தமில்லாமல் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. பேருந்துகளின் ஒலிப்பான் சத்தமும், தெருவோரக் கடைகளின் கூச்சலும் உள்ளே ஒலித்த மெல்லிய இசைக்கு அடியில் புதைந்து போயின.

அவன் தன் கையிலிருந்த தேநீர் குவளையைப் பம்பரம் போல சுழற்றிக் கொண்டிருந்தான். சூடு முற்றிலும் ஆறிய பிறகும் அவனது கை நின்றபாடில்லை. அவன் முகத்தில் அப்பட்டமான பயமும் பதற்றமும் படிந்திருந்தன. நெற்றியில் சிறு சிறு வியர்வைத்துளிகள் எட்டிப்பார்த்தன.

எதிரே உட்கார்ந்திருந்தாள் அவள்.

அவள் மிகவும் நிதானமாக இருந்தாள். கையிலிருந்த குவளையிலிருந்து தேநீரை மெதுவாக உறிஞ்சிவிட்டு அவனையே கூர்ந்து பார்த்தாள்.

"அந்தக் குவளையைச் சுத்தி சுத்தி பூமி போல சுழல விடப் போறீயா? என்ன ஆச்சு உனக்கு? போன் பண்ணப்பவே குரல் ஒரு மாதிரியா இருந்தது. விஷயம் என்னன்னு சொல்லு?" என்றாள்.

அவன் குவளையைக் கீழே வைத்தான். அவன் விரல்கள் லேசாக நடுங்கின.

"விஷயம் கைமீறிப் போயிடுச்சுடி. நாம ரெண்டு பேரும் சோமசுந்தரம் பூங்காவுல ஒன்னா சுத்துனதைப் பார்த்து உங்க வீட்டுல யாரோ போட்டுக் கொடுத்துட்டாங்க. உங்க அம்மா இன்னைக்குக் காலைல எங்க அம்மாவுக்கு போன் பண்ணி கண்டபடி எகிறியிருக்காங்க."

"ஓ! அப்படியா!" அவள் இமைகளை லேசாக உயர்த்தினாள். "அப்புறம்?"

"என்னடி அப்புறம்ன்னு சாதாரணமா கேக்குற? எங்க அம்மா கதறி அழறாங்கடி. நமக்குன்னு ஒரு கௌரவம் இருக்குடா, அந்தப் பொண்ணு வீட்ல நம்மள கண்டபடி பேசுறாங்க, தெருவுல போறவங்கள்லாம் நம்மைப் பார்த்துதான் சிரிக்குற மாதிரி இருக்குன்னு புலம்புறாங்க. அதுமட்டுமில்ல. நம்ம ஏரியா ஆட்டோ ஸ்டாண்ட்ல இருக்குற அண்ணன் என்னை ஒரு மாதிரியா பார்த்துச் சிரிக்கிறார். என்னடா நீ, பக்கத்துத் தெரு பொண்ணோட ஒரே ஊர்ல சுத்தலாமோ? சுத்துறதுதான சுத்துற வேற ஊருக்கு அழைச்சிட்டுப் போய் சுத்துறதா இல்லையான்னு கேக்குறார். எனக்குக் கூனிக்குறுகிப் போச்சு."

அவள் லேசாகப் புன்னகைத்தாள். அந்தப் புன்னகையில் எள்ளலும், ஒருவித விசித்திரமான அமைதியும் கலந்திருந்தன.

"அப்போ ஊர்ல எல்லாரும் நம்மைப் பத்தித்தான் பேசுறாங்களா?"

"ஆமாடி! இவங்க காதலிக்கிறாங்க, ஒளிஞ்சு ஒளிஞ்சு பாக்குறாங்க, வீட்ல தெரிஞ்சு பெரிய கலவரமே நடக்குதுன்னு, நம்ம தெருவுல இருக்குற நாலு பொம்பளைங்க தண்ணி பிடிக்கும் போது பேசிட்டு இருந்தாங்களாம். எங்க அம்மா அதைக்கேட்டு ரத்த அழுத்தம் அதிகமாகி மாத்திரை போட்டிருக்காங்க. எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு. நாம பண்றது சரியா?"

அவள் நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள். மேஜை மீது தன் இரு கைகளையும் கோத்து வைத்தாள்.

"டேய்! இவங்களுக்கு எல்லாம் தன்னோட காதலை விட அடுத்தவங்க காதலைப் பத்தி பேசுறதுலதான் ஒரு குரூர சந்தோசம். ஒரு குளத்தைப் பார்த்தா இவுங்க செய்ற மொத வேலை என்ன தெரியுமா? கல்லெடுத்து எறியறதுதான். அப்படித்தான் இவுங்க நம்ம காதலைப் பார்த்ததும் சொல்லெடுத்து எறியுறாங்க."

"சரிடி. அதுக்காக வீட்ல இருக்குறவங்களை எதிர்த்து, ஊர் பேச்சையெல்லாம் தாங்கிட்டு எத்தனை நாளு நம்மளால முடியும்?"

"நம்மளால முடியும். ஏன்னா, இந்த ஊர் பேச்சும், அம்மாவோட திட்டுகளும் நமக்கு பயத்தைக் கொடுக்கக் கூடாது. வேற ஒண்ணைக் கொடுக்கணும்."

"என்னத்தைக் கொடுக்கணும்?" அவன் குழப்பத்துடன் கேட்டான்.

அவள் புன்னகைத்தபடியே சொன்னாள், "உரமும் தண்ணீரும்!"

அவன் புருவங்களை உயர்த்தி, "உரமா? தண்ணீரா? என்னடி உளறுற?" என்றான்.

"உளறலடா. வள்ளுவர்னு ஒருத்தர் ரெண்டாயிரம் வருஷத்துக்கு முன்னாடியே மயிலாப்பூர்ல வாழ்ந்தாரு. தெரியுமில்லை?"

"திடீர்னு வள்ளுவர் எதுக்கு நடுவுல வர்றாரு?"

"அவர் ஒரு சூத்திரம் எழுதியிருக்கார்.

"ஊரவர் கெளவை எருவாக அன்னைசொல்

நீராக நீளும்இந் நோய்."                             (குறள், 1147)

அவன் திகைத்துப் போய் பார்த்தான், "நீ என்னதான் சொல்ல வர்றே? எனக்கு என்னமோ நம்ம காதலுக்கு ஏதாச்சும் ஆயிடுமோன்னு பதற்றமா இருக்கு."

"கேளு.  இந்த ஊர் மக்கள் பேசுற அசிங்கமான அலர் பேச்சு, பழிகாரப் பேச்சு, வதந்தி எல்லாம் உரம் மாதிரி. அதாவது நம்ம காதல்ங்ற செடிக்கு உரம். எங்க அம்மா வீட்ல என்னை அறைக்குள்ள பூட்டி வச்சு திட்டுற திட்டுகளும், இனிமே அவனைப் பார்த்தா தொலைச்சுடுவேன்னு போடுற தடைகளும் இருக்கே, அது அந்தச் செடிக்கு ஊத்துற நல்ல சத்தான தண்ணீர். இப்போ யோசிச்சுப் பாரு. ஒரு செடி வளரணும்னா அதுக்கு என்ன வேணும்? நல்ல உரமும், தொடர்ச்சியான தண்ணீரும் வேணும். ஊரார் பேசுற பழிச்சொல் உரமா மாறுது. அம்மா திட்டுற திட்டு தண்ணீரா மாறுது. அப்புறம் எப்படிடா இந்தக் காதல் செடி வாடிப் போகும்? அவங்க எதிர்க்க எதிர்க்க, தடுக்கத் தடுக்க, காதலாகிய இந்த நோய் இன்னும் வேகமா, அடர்த்தியா, வீரியமா வளரத்தான் செய்யும்!"

அவன் மனதில் இருந்த பயம், ஒரு கணம் அவளின் வார்த்தைகளில் கரைந்து போவது போலிருந்தது. ஆனால், அடுத்த கணமே அவனுக்குள் மீண்டும் லேசான தயக்கம் எட்டிப் பார்த்தது. "இது படிக்கிறதுக்கு, கேக்குறதுக்கு ரொம்ப அழகா இருக்குடி. ஆனா நடைமுறையில ஒத்து வருமா? நாளைக்கு உங்க அம்மா உன்னை வீட்டை விட்டு வெளியே அனுப்பலைனா என்ன பண்ணுவ?"

அவள் மெதுவாகச் சிரித்தாள். தன் தேநீரின் கடைசிச் சொட்டை உறிஞ்சி குடித்துவிட்டு மேஜை மீது வைத்தாள். "நாளைக்கு காலைல 10 மணிக்கு எனக்கு செமஸ்டர் எக்ஸாம் இருக்கு. எங்க அம்மா என்னை வீட்டை விட்டு அனுப்பாம இருக்க முடியாது. நான் எக்ஸாம் எழுதிட்டு நேரா திருவாரூர் ஜங்ஷனுக்கு வந்துடுறேன். நீ அங்கே வரப்போறியா இல்லையா?"

அவன் அவளையே பார்த்தான். அவளது தன்னம்பிக்கையும், காதலின் மீது அவளுக்கிருந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும் அவனை வசீகரித்தன.

"வருவேன்," என்றான் அவன்.

அவன் குரலில் இப்போது நடுக்கமில்லை.

"நீதான்டா என்னோட உலகம்! அதுக்காக எந்த உலகத்தை வேணும்னாலும் தூக்கிப் போட்டுட்டு உன்னோட வருவேன்!" அவள் தன் கைப்பையைத் தோளில் மாட்டிக் கொண்டு எழுந்தாள்.

அவன் தேநீருக்கான பணத்தைச் செலுத்தினான்.

அவர்கள் இருவரும் கண்ணாடி கதவைத் தள்ளி வெளியே நடந்தார்கள். திருவாரூரின் மாலை வெயிலில் அவர்களது நிழல் நீண்டுகொண்டே போனது, குறள் சொன்ன அந்த காதலைப் போல!

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

ஒரு சந்திப்பும் ஓராயிரம் வதந்திகளும்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 66

ஒரு சந்திப்பும் ஓராயிரம் வதந்திகளும்

அன்று மதியம் அவன் அவளைச் சந்தித்தான். அதுவும் திட்டமிட்ட சந்திப்பு அல்ல. காரைக்கால் கடற்கரையில் ஒரு பனிக்கூழ் கடை முன் நிகழ்ந்த தற்செயல் சந்திப்பு.

"ஹாய்! நீங்க இங்கேயா?"

"இல்லை, சந்திரனில் இறங்கினேன். பாராசூட் கழன்றுவிட்டது. பீச்சுக்கு வந்துவிட்டேன்." என்று அவள் கிண்டலாகச் சிரித்தாள்.

அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு கிலோவாட் வெளிச்சம். இருபது நிமிடங்கள் பேசினார்கள். பனிக்கூழ் சாப்பிட்டார்கள். விடைபெற்றார்கள்.

அவன் வீட்டிற்கு வந்து வரவேற்பறையில் இருந்த மெத்திருக்கையில் அமர்ந்தான்.

அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது. இது ஆபத்து. அக்கம் பக்கத்து வீடுகளில் உள்ள ஜன்னல்கள் எல்லாமே, சிசிடிவி கேமராக்களை விட வேகமாகச் செயல்படும் புலனாய்வு அமைப்புகள். அதை மெய்ப்பிக்கும் வகையில், எதிரே இருந்த தேநீர் கடையில் இருந்து பால்ய கால நண்பன் குரல் கொடுத்தான், "பீச்சுல ஒரு பொண்ணு கூட ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டீயாமே. கல்யாணம் எப்போ?"

அவன் திடுக்கிட்டான். பீச்சில் நடந்தது மதியம் இரண்டு மணி. நண்பனுக்குத் தெரிந்திருக்கும் இந்நேரம் மாலை ஆறு மணி. கருந்துளை கோட்பாட்டை விட இது வேகமாகப் பரவுகிறதே எனத் திகிலாக இருந்தது அவனுக்கு.

வானவியலில் சந்திர கிரகணம் நடப்பது எப்போது? சூரியனுக்கும் சந்திரனுக்கும் நடுவில் பூமி வரும்போது, பூமியின் நிழல் சந்திரனின் மீது விழும். சந்திரனைப் பார்க்க முடியாது. அவ்வளவுதான். அதே நேரத்தில் சந்திரனும் ஒன்றுமில்லை, அது வெறும் பாறைக்கோளம்தான். ஆனால், அதை ஏதோ ஒரு பெரிய பாம்பு விழுங்கிவிட்டதாக புராணங்கள் கதை அளந்தன. அப்படிச் சந்திரனைப் பாம்பு விழுங்குவது ஒரு கணம்தான். ஆனால், ஜோசியக்காரர்கள் அதை வைத்து ஒரு மண்டலத்திற்குக் கூட பரிகாரம் செய்யச் சொல்வார்கள்.

அவன் யோசித்தான். அவனும் அவளும் பார்த்தது வெறும் இருபது நிமிடம். ஆனால், அந்த இருபது நிமிடச் சந்திப்பு இப்போது திருவாரூர், மெய்ப்பொருள் நகரில் பிரம்மாண்டமான கிரகணமாக மாறிவிட்டிருந்தது.

அதே நேரம் அவளிடமிருநது அவனுக்கு அலைபேசி அழைப்பு வந்தது. அவள் குரலில் லேசான நடுக்கம் இருந்தது. "டேய் மிஸ்டர்! அம்மாட்ட எங்க அத்தை சொல்லி விட்டாங்க."

"என்னத்தெ சொன்னாங்க அத்தை?"

"பீச்ல ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டது. அவங்களுக்கு எப்படித் தெரிஞ்சுதுன்னு தெரியல. ஆனா, நான் உங்ககிட்ட பேசிட்டிருந்தப்போ, யாரோ எங்க ஊர் முழுக்க ரவுண்டு கட்டிட்டாங்க போலிருக்கு. அம்மா இப்போ என்னைப் பார்த்து முறைக்கிறாங்க."

அவன் நிதானமாகப் பேசினான், "ப்ளீஸ் ரிலாக்ஸ். இது ஜஸ்ட் ஒரு தகவல் கசிவு. நாம் எதையும் செய்யவில்லை. ஐஸ்கிரீம் மட்டும்தான் சாப்பிட்டோம். அதென்னவோ தெரியல, நம்ம ஊருல ரெண்டு பேர் காபி குடிச்சா கூட உடனே மேரேஜ் பிக்ஸ் பண்ணிடுறாங்க. எதைப் பத்தியும் யோசிக்காதே. நல்லா சாப்பிட்டு தூங்கு. காலையில எல்லாம் சரியாயிடும்."

மறுநாள் காலை. வாசலில் கிடந்த தினசரியை எடுக்கப் போன அவனிடம் பக்கத்து வீட்டு மாமா கேட்டார், "என்னமோ நேத்தி காரைக்கால் பீச்சுல, ஆபீஸ் வேலையா இல்ல வேற எதாவது சைட் ஒர்க்கா?"

அவன் புன்னகைக்க முயன்றான். "இல்லை மாமா! நார்மல் ஆபீஸ் வேலைதான்."

"ஆபீஸ் வேலைன்னா பீச்சுல போய்தான் ஐஸ்கிரீம் சாப்பிடுணுமாக்கும்? நேத்து நம்ம நண்பர் ஒருத்தர் உங்க ரெண்டு பேரையும் பார்த்ததா சொன்னாரே. ஜாக்கிரதை தம்பி. இந்த காலத்துல போன்ல பேசினாலே சேட்டிலைட்ல இருந்து லீக் ஆயிடுது. நேர்ல பார்த்தா சும்மா விடுவாங்களா?"

அவன் தன் அறைக்குத் திரும்பி வந்தான். இப்போது நடந்தது எல்லாம் அவன் மனதில் தரவுகளாய் ஓடிக் கொண்டிருந்தன.

சந்திப்பு வெறும் 20 நிமிடங்கள்.

வதந்தி பரவியது அதற்கு அடுத்து நான்கு மணி நேரத்தில்.

மொத்தத்தில் காதல் உண்டு, ஆனால் நிம்மதி காலி.

மனித மனங்கள் ஏன் இப்படி வேலை செய்கின்றன? ஒரு சுவாரஸ்யமான கதை கிடைத்துவிட்டால், அதை ஊதிப் பெரிதாக்குவதில் மனிதர்களுக்கு அலாதி பிரியம். ஒரு சின்னப் புள்ளியில் தொடங்கிய கோடு, இப்போது ஒரு பெரிய வட்டமாகி, அவர்களின் ஒட்டுமொத்த எதிர்காலத்தையும் குறிவைத்துக் கொண்டிருந்தது.

மறுநாள் மதியம்.

மறுபடியும் அதே காரைக்கால் கடற்கரை. அதே இடம்.

அவள் வந்தாள். முகத்தில் ஒரு துணிச்சலான புன்னகை.

"என்ன மிஸ்டர்? ஊர் உலகமே சேர்ந்து நமக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வச்சிடுச்சு போலிருக்கு. இன்னும் நாம ரெண்டு பேரும் நேர்ல சரியாக பேசிக்க கூட இல்ல சரியா. அதுக்குள்ள வதந்தி சூடு பறக்குது."

அவன் அவளிடம் ஒரு கோப்பைப் பனிக்கூழை நீட்டினான்.

"இயற்பியல்ல ஒரு விதி உண்டு. எந்த ஒரு வினைக்கும் சமமான எதிர்வினை உண்டு. ஆனா, நம்ம ஊர்ல ஒரு சின்ன வினைக்கு, ஆயிரம் மடங்கு பெருக்கப்பட்ட எதிர்வினை இருக்கு. அதுதான் அலர்."

"அப்ப நாம என்ன பண்றது?"

"ஒன்னும் பண்ண வேண்டாம். வள்ளுவர் எப்போவோ சொல்லிட்டார்.

"கண்டது மன்னும் ஒருநாள் அலர்மன்னும்

திங்களைப் பாம்புகொண் டற்று."                      (குறள், 1146)

அப்படின்னு. சந்திரனைப் பாம்பு கவ்வுவது கொஞ்ச நேரம்தான், ஆனா உலகத்தோட பேச்சு நீண்டுகிட்டே இருக்கும். பாம்பு விட்டதும் சந்திரன் மறுபடியும் பௌர்ணமியா மின்னும். அது மாதிரி, இந்த அலர் எல்லாம் கொஞ்ச நாள்ல செத்துடும். நாம நம்ம வேலையைப் பார்ப்போம்."

அவள் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் சந்திரனின் குளிரும் இருந்தது, சூரியனின் வெம்மையும் இருந்தது.

"சரி, நாளைக்கு எங்கே சந்திக்கலாம்?" என்று கேட்டாள் அவள்.

அவன் புன்னகையுடன் சொன்னான், "அடுத்த கிரகணம் வரும் போது பார்க்கலாம்!"

இருவரும் சிரித்தார்கள்.

கடல் காற்று அவர்களின் பதட்டங்களை அடித்துச் சென்றது.

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

தீக்குளிக்கும் தொண்டர்கள்

இந்த இசட் தலைமுறையில் தீக்குளிக்கும் தொண்டர்கள் உருவாகுவார்களா?

குளிப்பதற்கே அலுப்புப்படும் இந்த இசட் தலைமுறையில் தீக்குளிக்கும் தொண்டர்கள் உருவாவது ரேர்தான். ஆனால் நெரிசலில் சிக்கித் தங்கள் உயிரைக் கொடுக்கும் தொண்டர்கள் நிறையவே உருவாகுவார்கள்.

*****

இப்போதெல்லாம் நேரில் சென்று பார்ப்பது ஏன் குறைந்து விட்டது?

வாட்ஸ்ஆப் ஸ்டேட்டஸிலேயே பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று இருந்து விடுகிறார்கள்.

*****

நான் முதலமைச்சரானால்… என்பதற்கு என்ன பதில் சொல்வது?

அதற்கு முதலில், எவ்வளவு கொடுப்பே என்ற கேள்விக்குப் பதில் சொல்லியாக வேண்டும்.

*****

இப்போதிருக்கும் சூழ்நிலையில் ஓட்டுப் போடுவதற்கு முன் எவற்றையெல்லாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்?

முதலில் வாக்காளர் பட்டியலில் பேர் இருக்கிறதா என்பதைப் பார்க்க வேண்டும். போன தேர்தலில் ஓட்டுப் போட்டு, இந்தத் தேர்தலில் பட்டியலில் பேர் இல்லையென்றால் முதலில் அதற்கு விண்ணபிக்க வேண்டும். பிறகுதான் மற்றவையெல்லாம்.

*****

கடன் அன்பை முறிக்கும் என்று கடைகளில் எழுதி வைத்திருக்கிறார்களே!

மெதுவாக விசாரித்துப் பாருங்கள், அப்படி எழுதி வைத்திருப்பவரின் கடையே பேங்க் லோனில் ஆரம்பிக்கப்பட்டதாகத்தான் இருக்கும்.

*****

பல லிட்டர் போதை

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 65

பல லிட்டர் போதை

அந்த விளம்பர நிறுவனத்தின் வெளிச்சம் நிறைந்த நள்ளிரவு.

சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த பெரிய எண்மக் கடிகாரம் இரவு 11:45 என்றது.

அவன் தனது மடிக்கணினியின் விசைப்பலகையில் விரல்களை ஓட்டியபடி இருந்தான். அவனுக்கு எதிரே, ஜன்னல் ஓரத்தில் சாய்ந்தபடி நின்று கொண்டிருந்தாள் அவள். திருவாரூர் நகரின் மழைக்குப் பிந்தைய நள்ளிரவு காற்று ஜன்னல் வழி லேசாக வீச, அவளது கூந்தல் காற்றில் சலசலத்தது.

அறையில் ஒரு மௌனம். ஆனால், அந்த மௌனத்தில் ஒருவித அடர்த்தியான உரையாடல் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

"இன்னும் எத்தனை மணி நேரம் இந்தக் காட்சியமைப்பையும் வசனத்தையும் திருத்துறது?" என்றாள் அவள். குரலில் ஒரு சலிப்பு போலத் தெரிந்தாலும், கண்களில் ஒரு துறுதுறு சிரிப்பு ஒளிந்திருந்தது.

"இன்னும் ஒரு பத்து நிமிஷம். இந்த கடைசி வார்த்தையை மட்டும் மாத்திட்டோம்னா முடிஞ்சது. நேத்து நீ சொன்ன அந்த வசனம் இருக்கே. ரொம்ப பிரமாதம்." என்றான் அவன், நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தபடியே.

அவள் புன்னகைத்தாள்.

கடந்த ஆறு மாதங்களாக இவர்களது உலகம் இந்த அறையின் சுவர்கள்தான். ஒரு விளம்பரப் படத்தின் கதை விவாதம் எனத் தொடங்கி, இப்போது ஒரு யூடியூப் காணொளித் திரைக்காட்சி வரை நீளும் பயணம்.

ஆரம்பத்தில் வெறும் தொழில்முறை உறவுதான். வணக்கம், நன்றி, சரி, நல்லது என்ற வார்த்தை எல்லைகளுக்குள் இருந்தது. ஆனால், அந்த எல்லையை மீறி எப்போதோ ஒரு பிணைப்புக்குள் விழுந்துவிட்டார்கள். அதை இருவரும் வார்த்தைகளால் பேசிக் கொண்டதே இல்லை. ஆனால், கண்கள் பேசின; மௌனம் உரையாடியது.

அவன் மடிக்கணினியை மூடிவிட்டு, நாற்காலியைப் பின்னால் தள்ளினான். "கொஞ்சம் தேநீர் குடிக்கலாமா?"

அவள் தலையாட்டினாள்.

அவன் இரண்டு கோப்பைத் தேநீருடன் வந்து அவளுக்கு ஒன்றைக் நீட்டினான்.

கோப்பையை வாங்கும்போது அவளது விரல்கள் அவனது விரல்களில் லேசாக உரசியது. ஒரு சின்ன மின்னல் போன்ற உணர்வு இருவரையும் தாக்கியது.

"உனக்கு ஒன்னு தெரியுமா?"

"என்ன?"

"நம்மளோட இந்தப் பழக்கம். ஆரம்பத்துல ரொம்ப சாதாரணமா இருந்துச்சு. அலுவலகம், வேலை, விவாதம். ஆனா இப்போ?"

"இப்போ என்ன?" அவள் கண்கள் குறும்பாக விரிந்தன.

"இப்போ இது ஒரு பழக்கம் கிடையாது. ஒரு விதமான அடிமையாதல் போல இருக்கு. ஒவ்வொரு நாளும் உன்னைச் சந்திக்கும்போது, பேசும்போது, உன்னோட அந்தச் சின்னச் சின்ன கோபங்களையும் சிரிப்புகளையும் பார்க்கும்போது, ஒரு புதுப் போதை ஏறுது."

அவள் கோப்பையை மேஜை மீது வைத்தாள். மெல்ல அவனது அருகில் வந்தாள்.

"கள்ளுண்டு மயங்க மயங்க அக்கள்ளையே விரும்புவது போலவா?" என்றாள், குரலில் மெல்லிய கிண்டலோடு.

அவன் ஆச்சரியமாக அவளைப் பார்த்தான். "ஏய்! நான் சொல்ல நினைச்சதை நீ எப்படி டக்குனு சரியா புடிச்சே?"

"நாம ரெண்டு பேரும் ஆறு மாசமா என்ன பண்ணிட்டு இருக்கோம்? வள்ளுவர் எழுதினதை நிஜத்துல சோதனை பண்ணிட்டு இருக்கோம்னு வச்சுக்கலாமே.

"களித்தொறும் கள்ளுண்டல் வேட்டற்றால் காமம்

வெளிப்படுந் தோறும் இனிது".               (குறள், 1145)

ஆனா, உனக்கு ஒன்னு தெரியுமா? வள்ளுவர் சொல்ற அந்த வெளிப்படுதல் இருக்கு பாரு. அது ரொம்ப ஆபத்தானனது."

"ஆபத்தா? ஏன்?"

"ஏன்னா, கள்ளுக் குடிக்கக் குடிக்கத்தான் போதை அதிகமாகும். அதுபோலத்தான் காதலும். ஆரம்பத்துல நம்ம காதலை வெளிப்படுத்த பயந்தோம். அப்புறம் சின்னச் சின்ன பார்வைகள், அப்புறம் அலைபேசி அழைப்புகள். இப்போ நேராவே பேச ஆரம்பிச்சிட்டோம். காதலை வெளிப்படுத்த வெளிப்படுத்த. அந்தத் தயக்கம் போயி, அதோட இனிமை தாங்க முடியாததா மாறுது. அது ஒரு போதை."

அவள் உதடுகளைப் போல, அவளது கண்களும் ஆழமாகப் பேசின. அவன் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது இதயத்துடிப்பு லேசாக அதிகரித்தது.

உண்மைதான். ஆரம்பத்தில் அவளிடம் பேசும்போது அவனுக்கு ஒரு பயம் இருந்தது, ஒரு தயக்கம் இருந்தது. அவள் எப்படிப் புரிந்துகொள்வாள்? என்ற கேள்வி இருந்தது. ஆனால், நாட்கள் செல்லச் செல்ல, அந்தத் தயக்கம் உடைந்தது. காதலை அவளிடம் வெளிப்படுத்திய ஒவ்வொரு முறையும், ஒரு புதிய சுதந்திரமும், சொல்ல முடியாத ஒரு இனிமையும் கிடைத்தது. இப்போது, அந்த இனிமை இல்லாமல் அவனால் ஒரு நாள்கூட இருக்க முடியாது என்ற நிலை வந்துவிட்டது.

"சரிதான்!" அவன் மெல்லிய குரலில் சொன்னான். "மதகு தடுத்த வெள்ளம் போலத்தான் இதுவும். ஆரம்பத்துல அணைக்கப் பார்த்தோம். அப்புறம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா திறந்தோம். இப்போ முழுசா திறந்துட்டோம். இந்த வெள்ளத்துல அடிச்சிட்டுப் போறதுல கூட ஒரு சுகம் இருக்கு."

அவள் அவனைப் பார்த்து மெதுவாய்ச் சிரித்தாள். அந்த நள்ளிரவு அறையின் விளம்பரம் மற்றும் எழுத்து உலகத்து அழுத்தங்கள், இறுக்கங்கள் எல்லாமே அந்த நொடியில் கரைந்து போயிருந்தன.

"ஒருவேளை நாளைக்கு நாம பிரிய வேண்டியிருந்தால்?" அவளின் குரலில் ஒரு சிறு நடுக்கம் இருந்தது. யதார்த்தத்தின் நிழல் அங்கு விழுந்தது.

அவன் உடனடியாக அவளது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டான். அவனது பிடியில் ஒரு உறுதியும், பயமும் கலந்திருந்தது.

"கள்ளுக் குடிச்சவன் என்னைக்கு மதுவிலக்கு பத்தியோ, போதை தெளிஞ்சா என்ன ஆகும்னு யோசிச்சிருக்கான்? அவனுக்குத் தேவை அந்த மயக்கம்தான். எனக்கும் அப்படித்தான். நீதான் அந்தப் போதை. வெளிப்பட வெளிப்படக் கூடிக்கிட்டே போற போதை. இதுல நாளைக்கு என்ன நடக்கும்னு யோசிக்கிற எண்ணம் வரவே வராது. அதனால இதை விடுறதுக்கு வாய்ப்பே இல்ல."

அவள் புன்னகைத்தாள். அவளது முகம் அந்த விளக்கு வெளிச்சத்தில் மேலும் அழகாகத் தெரிந்தது.

"வள்ளுவர் என்னவோ ஒரு குறள்ல இதை சூத்திரம் போலச் சொல்லிட்டுப் போயிட்டாரு. ஆனா, அதை அனுபவிக்கிற நமக்குத்தான் அதோட சுமை புரியுது. இந்த போதை என்னை முழுசா ஆட்கொள்ளுது."

"என்னைக்கும் அது நமக்கு அப்படித்தான் இருக்கணும். கள் குடியன் எப்போதுமே போதையில் இருக்க விரும்புற மாதிரி, நானும் உன்னோட காதல்ல எப்பவும் மயங்கியே கிடக்க விரும்புகிறேன். அது வெளிப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கட்டும். அந்த இனிமைக்கு அளவே இருக்கக்கூடாது."

"ஆமாம். வள்ளுவர் சொன்னது உண்மைதான். அந்த ஒரு தடவை காதலைக் கக்கிட்டோம்ல, அதுக்கப்புறம் ஒவ்வொரு நாளும் அதைக் கத்திக் கத்திச் சொல்லணும் போலிருக்கு. ஒரு தடவை குடிச்ச கள்ளு போதை தெளியும்போது, இன்னும் கொஞ்சம் குடிக்கத் தூண்டுற மாதிரி, நம்ம காதலோட ஒவ்வொரு வெளிப்பாடும் இன்னும் அதிகமா உன்னைத் தேட வைக்குது." அவளுடைய குரல் நடுங்கியது. அவளுடைய வார்த்தைகள் அந்த நள்ளிரவு குளிரையும் மீறி ஒரு சூட்டைப் பரப்பின.

அவன் தன் கையை நீட்டி அவளது விரல் நுனியைத் தொட்டான். மின்சாரம் பாய்வது போன்ற ஒரு நடுக்கம் அவனிடம். "அப்ப இது ஒரு போதைதான் இல்லையா?"

"இல்ல இது போதை மட்டுமல்ல. இது அடிமைத்தனம். ஆனா ரொம்ப அழகான அடிமைத்தனம்."

வெளியே மழை தூறல் மீண்டும் ஆரம்பமானது. ஜன்னல் வழியே வந்த குளிர்ந்த காற்று அவர்களைத் தழுவியது. வார்த்தைகள் தேவையற்ற அந்த நள்ளிரவுப் பொழுதில், அவர்களின் மௌனம் ஒரு காவியக் கவிதையாக மாறியது.

காதல் என்பது ஒரு விபத்து மட்டும் அல்ல; அது ஒரு போதையும் கூட. அது வெளிப்பட வெளிப்படக் குறையாமல், பிரவகித்து வழியும் தேன். வள்ளுவரின் அந்த வரிகள், அந்த அறையில் அவர்களுக்கு நடுவே ஒரு மந்திரம் போல மிதந்து கொண்டிருந்தன. கள்ளுண்டு மயங்கிய அந்த உள்ளங்கள், இனி எப்போதுமே போதை தெளியப் போவதில்லை.

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

ஏழைகளே இல்லை என்றால்...

எப்ஸ்டீன் கோப்பில் இந்திய அரசியல்வாதிகளின் பெயர் வந்தால் எப்படிப் பதில் சொல்வார்கள்?

அது என் பெயரே இல்லை. ஸ்பெல்லிங் மிஸ்டேக். அட்மின் எர்ரர். வெளிநாட்டு ஹேக்கர் சதி. சைபர் கிரைமில் விரைவில் புகார் கொடுப்பேன். சிபிஜ விசாரணை கோருவேன். அமெரிக்க நீதிமன்றத்துக்கு எதிராக இந்திய உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர்வேன். இந்தியாவில் என் வளர்ச்சி பிடிக்காத அமெரிக்க டிரம்ப் இப்படிக் கோர்த்து விட்டிருக்காப்புல. மான நஷ்ட வழக்கு போட்டு பத்து லட்சம் கோடி நஷ்ட ஈடு கேட்பேன். இப்படி எதை வேண்டுமானாலும் கூறலாம். இதற்கும் மேலாக என்னையும் ஓர் அரசியல்வாதியாக மதித்து என் பெயரை வெளியிட்டிருக்கும் எப்ஸ்டீன் கோப்புகளுக்கு இந்திய மக்கள் சார்பாக நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன் என்று கூட கூறலாம். யார் கண்டது? பெயர்கள் வந்தால்தான் என்னென்ன கூத்துகள் நடக்கும் என்பது தெரியும். எப்போதும் கற்பனையை விட உண்மை பயங்கரமானது அல்லவா!

*****

தங்கம், வெள்ளி விலைகளை ஏற்றியாயிற்று. அடுத்து எதனெதன் விலைகளை ஏற்றலாம்?

பழைய இரும்பு, ஈயம், பித்தளை எல்லாம் எதற்கு இருக்கின்றன. வரிசையாக ஏற்றித் தள்ள வேண்டியதுதான். அட போங்கடா நீங்களும் உங்கள் முதலீட்டு உலகமும் என்று எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் இருக்க இங்கு டாஸ்மாக் இருக்க, அதை மட்டும் விலையேற்றாமல் இருந்தால் போதும் நம் குடிமக்களுக்கு, வேறு எதை வேண்டுமானாலும விலை ஏற்றிக் கொண்டே போகலாம்.

*****

நாட்டில் ஏழைகளே இல்லாமல் செய்து விட்டால் என்ன நடக்கும்?

ஐநூறு ரூபாய் பணமும், பிரியாணி பொட்டலமும் கொடுத்துக் கூப்பிட்டு வர அரசியல்வாதிகளுக்கு ஆட்களே கிடைக்க மாட்டார்கள். அதனால் அரசியல்வாதிகள் ஏழைகளை ஒழிப்பதில் ஆர்வம் காட்ட மாட்டார்கள், வளர்ப்பதில்தான் ஆர்வம் காட்டுவார்கள்.

*****

ஆயுசு நூறு என்று இனி யாரையாவது வாழ்த்த முடியுமா?

இவ்வளவு டாஸ்மாக் கடைகளை வைத்துக் கொண்டு அப்படியெல்லாம் எப்படி வாழ்த்த முடியும்? வேண்டுமானால் அந்தக் கடைகளை ஆயுசு நூறு என்று என்ன, ஆயுசு ஆயிரம் என்றே வாழ்த்தலாம்.

*****

திடீரெனப் பேய் படங்களுக்கு மவுசு கூடி விடுவதன் காரணமென்ன?

மனுஷ நடிப்பையே பார்த்து அலுத்துப் போய் விடுவதுதான். எந்த நினைப்பில் எப்படிச் செத்துப் பேயானார்களோ என்றில்லாமல், அவர்களுக்கும் இப்படி ஒரு ஸ்டார் அந்தஸ்து கிடைத்து விடுகிறதல்லவா!

*****

களைப்படையாத கிசுகிசு சங்கம்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 64

களைப்படையாத கிசுகிசு சங்கம்

இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு.

மழை பெய்து நின்ற ஈரம்.

திருவாரூர் தெற்கு வீதி பேருந்து நிறுத்தம்.

மழைக்கு ஒதுங்கிய கூட்டத்தின் நெரிசல்.

அவன் மழையில் நனைந்த ஆடையுடன் அவசரமாகப் பேருந்துக்காகக் காத்திருந்தான்.

அவள் அதே நிழற்குடையின் கீழ், தன் குடையை மூட முயன்று முடியாமல் போராடிக் கொண்டிருந்தாள்.

"கொடுங்க. நான் மடக்கித் தர்றேன்."

அவன் கை நீட்டினான்.

அவள் தயங்கினாள்.

அந்தத் தயக்கம்தான் அவளை அவனிடம் இழுத்துப் போட்டது.

கடைசியில் குடை மடக்கப்பட்டது.

மழையின் ஈர வாடையுடன் அங்கே ஒரு வாஞ்சையும் சேர்ந்து கொண்டது.

அடுத்தடுத்த வாரங்களில் அது காதலாக மாறியது.

காதலாக மாறிய வேகத்திலேயே அவளது வீட்டுக்குத் தெரியவந்தது.

வீட்டுக்குத் தெரியவந்த வேகத்தில் அது ஊரெல்லாம் பரவியது.

திருவாரூருக்கே உரிய சாபக்கேடு என்னவென்றால், இங்கு யாருக்கும் எந்தக் கவலையும் இருக்காது. அடுத்தவர்களின் கவலைதான் இங்கே பெரிய பொழுதுபோக்கு. ஒவ்வொரு வீட்டின் சமையற்கட்டிலும் கரண்டியைத் தட்டிக் கொண்டே அவளைப் பற்றி விவாதித்தனர், "என்னமோ சொல்றாங்க, அந்தப் பையனோட ரோட்ல போனாளாமே!"

அந்தப் பேச்சுக்கள் அவளைக் குத்திக் கிழித்தன.

ஆனால், அவனுக்கு அவை உற்சாகத்தைத் தந்தன.

இதோ,

இன்று.

திருவாரூரின் மேல வீதி.

மாலை ஐந்தரை மணி வெயில்.

அந்த வெயில் சாலைக் கடையில் நின்றுகொண்டிருந்தோர் மீது பட்டுத் தெறித்துக் கொண்டிருந்தது.

"டீ. ஸ்பெஷல். ரெண்டு."

அவன் சொன்னான்.

அவனுக்கு எதிரில் நின்றுகொண்டிருந்தாள் அவள்.

அவள் முகத்தில் ஓர் அழுத்தம். மனதில் இருந்த அழுத்தம் அப்படியே முகத்தில் பிரதிபலித்தது. அவளுடைய அந்த அழுத்தம் நிறைந்த முகம்தான் அவனுக்கு அவளிடம் பிடித்த முதல் விஷயம்.

அவளுக்கு அவனைப் பிடிப்பதற்கான காரணத்தை அவளே பலமுறை யோசித்துப் பார்த்திருக்கிறாள். கண்டுபிடிக்கவே முடிந்ததில்லை. அதுதான் காதலின் முதல் விதி. காரணமின்றித் தொடங்குவதுதான் காதல்; காரணம் தேடித் தோற்பதுதான் வாழ்க்கை.

"சொல்லுங்க மிஸ்டர்! என்னை ஏன் திடீர்ன்னு இங்க வரச் சொன்னீங்க? அக்கம் பக்கம் எல்லாரும் பாக்குறாங்க. நம்ம ஊருக்கு வேற வேலை கிடையாது. நம்மளைப் பத்தி பேசுறதுதான் அவங்களோட முழு நேர வேலை." அவளது குரலில் லேசான நடுக்கமும், அதை மறைக்க முயலும் கோபமும் கலந்திருந்தன.

அவன் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய, அலட்சியமான சிரிப்பு. "பேசட்டுமே. பேசலைன்னா அப்புறம் ஊருக்கு எதுக்கு மைக் செட்? நம்ம காதல் உயிரோடு இருக்குன்னா, அதுக்குக் காரணமே இந்த ஊர்தான். அவங்க தூத்துற அலர்தான் இந்தச் செடிக்கு உரம், தண்ணி, வெயில் எல்லாமே!"

அவள் முறைத்தாள். "என்ன தத்துவம் இது? ஊர்ல நாலு பேரு பேசுறதால நமக்கு என்ன சந்தோஷமா கிடைக்குது? போன வாரம் என் அத்தை நம்மளை பேருந்து நிறுத்தத்துலல பார்த்ததை எங்க அம்மாகிட்ட போட்டு உடைச்சிட்டாங்க. வீட்ல மூணு நாள் சாப்பாட்டைப் புறக்கணிச்சு, ராத்திரி மட்டும் வெறும் ரசம் சாதம். இதுதான் உரமா?"

அவன் தேநீரை அவளிடம் நீட்டியபடி சொன்னான், "யோசிச்சுப் பார். ஒருவேளை நம்மளை யாருமே கண்டுக்கலைன்னு வச்சுப்போம். நீயும் நானும் பூங்காவுல உக்காந்து ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டா யாருக்கு என்ன? அதுல என்ன திகில் இருக்கு? உலகமே நம்மளைத் தப்புன்னு விரல் நீட்டும்போது, நாம ரெண்டு பேரும் கை கோர்த்து நிக்கிறோமே. அதுதான் காதலின் விளையாட்டு!"

"உனக்குக் கொஞ்சம் கூட பயமா இல்ல? எனக்கு ஒரு மாதிரி எரிச்சலாவும் பயமாவும் அசிங்கமாவும் இருக்கும். நம்ம தனிப்பட்ட வாழ்க்கை ஏன் மத்தவங்களுக்குப் பொதுச் சொத்தாகணும்? நம்ம சிரிக்குறது, பேசுறது, எங்கேயாவது டீ குடிக்கிறது. இதுல அவங்களுக்கு என்ன வந்துச்சு?"

அவன் லேசாகப் புன்னகைத்தான். தன் கையிலிருந்த தேநீர்க் குவளையைக் கையில் சுழற்றினான். "நீ சொல்றது லாஜிக்கல். காதல்ல லாஜிக் வேலை செய்யாது. யோசிச்சுப் பார். ஒருவேளை ஊரு நம்மளைப் பத்திப் பேசவே இல்லைன்னு வச்சுப்போம். யாரும் கண்டுக்கலை. வீட்ல சம்மதிச்சிட்டாங்க. சொந்தக்காரங்க வந்து ஜோடி பொருத்தமா இருக்குன்னு கை தட்டி ஆசீர்வாதம் பண்றாங்க. கல்யாணம் நடக்குது. தாலியைக் கட்டுறோம். அப்புறம் என்ன நடக்கும்?"

அவள் அவனைக் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவளது கண்கள் லேசாக விரிந்தன. உதட்டில் புன்னைகை அரும்பியது. "அப்புறம் என்ன? வழக்கம் போலத்தான். வாழ்க்கை வழக்கம் போல ஆகிடும்."

"வழக்கம். அதுதான் காதலின் மரணம். நம்ம காதலை உயிரோட வச்சிருக்கிறது யார் தெரியுமா? அந்தப் பாற்கடலில் விஷம் கலக்குற மாதிரி, நம்ம காதல்ல தினமும் வந்து விஷம் துப்புற அந்தக் கிசுகிசுதான்! இந்தக் கிசுகிசு மட்டும் இல்லன்னா, நம்ம காதலுக்கு என்ன அர்த்தம்? எப்பவுமே ஈஸியா கிடைக்கிற விஷயம் மேல யாருக்கும் ஆர்வம் இருக்காது. இப்போ பாரு. உன் வீட்டுல உன்னை திட்டுறாங்க, என் வீட்ல என்னை முறைச்சுப் பார்க்கிறாங்க, ரோட்ல போறவன் திரும்பிப் பார்க்கிறான். இதெல்லாம் சேர்ந்து நம்ம காதலை எவ்ளோ ஸ்பெஷல் ஆக்குது? நம்ம ரெண்டு பேர் உலகத்துக்கு எதிரா நிக்கிறோம்! இதுல ஒரு போருக்குச் செல்லும் வீராதி வீரனோட உணர்வு இருக்குல்ல?"

அவள் அவனைச் சற்று நேரம் முறைத்துப் பார்த்தாள். பிறகு மெல்லச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் கோபம் போய் ஒரு விவரிக்க முடியாத நிம்மதி இருந்தது.

"நீ ஒரு ராஸ்கல்!"

"நன்றி! இதுதான் எனக்குக் கிடைக்குற ரொம்ப பெரிய விருது."

"ஆனாலும், நீ சொல்றதுல ஒரு சின்ன உண்மை இருக்குன்னு நினைக்கிறேன். அன்னைக்கு எங்க அம்மா நம்மளைப் பத்தி சொன்னப்போ, எனக்கு உன்னை விட்டுடணும்னுதான் தோணுச்சு. ரொம்ப பயந்துட்டேன். ஆனா, இரவு அறையில தனியா உக்காந்து யோசிச்சப்போ, நீ இல்லாம என்னால இருக்க முடியுமான்னு எனக்குள்ளே ஒரு கேள்வி வந்துச்சு. அந்த பயம்தான் உன்னை எனக்கு எவ்வளவு முக்கியம்னு உணர்த்திச்சு."

அவன் அவளது கையைப் பற்றினான். "பார்த்தியா? அதான் நான் சொல்றேன். இந்த ஊர் இல்லன்னா, நம்மளோட ஆழம் நமக்குத் தெரிஞ்சிருக்காது. அவங்க தூற்றட்டும். அவங்களோட அலர்தான் நமக்கு மலர் மாலை சூடப் போற நாளுக்கான அழைப்பிதழ்."

அவர்கள் அமைதியாகச் சாலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். தூரத்தில் ஒரு பேருந்து மெலிதான வெளிச்சத்துடன் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

"அப்புறம்?"

"சொல்லு."

"ஒருவேளை. கல்யாணத்துக்கு அப்புறமும் ஊர் பேசினா என்ன பண்றது?"

அவன் உரக்கச் சிரித்தான்.

"கல்யாணத்துக்கு அப்புறமா? அப்போ இன்னும் ஜாலியா இருக்கும்! அப்போ நம்ம காதலை அவங்க வேற மாதிரி பேசுவாங்க. பாருடா, கல்யாணம் பண்ணிட்டு எப்படி சுத்துறாங்கம்பாங்க. லவ் மேரேஜ் பண்ணிட்டு சண்டை போட்டா, தெரியலையா அப்பவேம்பாங்க. ஜாலியான பொழுதுபோக்கு நமக்கு இலவசமா கிடைச்சிட்டே இருக்கும். கவலையே படாதே! நம்ம காதலுக்கு எப்போதுமே கடைசி வரை ஒரு சிறப்பு உண்டு. அதுக்கு இந்த ஊரோட அலர்தான் பாஸ்போர்ட், விசா எல்லாம்!"

அவள் தன் கைகளால் அவனது கைகளை இறுக்க பிடித்துக் கொண்டாள். அந்தச் சிறிய கணத்தில், உலகமே அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது போலவும், ஆனால் அதைப் பற்றி அவர்கள் கொஞ்சமும் கவலைப்படாமல் இருப்பது போலவும் ஒரு பேரானந்தம் உருவானது.

வள்ளுவரின் வரிகள் அந்த மாலை நேரத்தில், ஒரு புதிய அர்த்தத்தோடு காற்றில் மிதந்து சென்றன,

"கவ்வையால் கவ்விது காமம் அதுவின்றேல்

தவ்வென்னும் தன்மை இழந்து."                           (குறள், 1144)

ஊரார் அலர் தூற்றட்டும்; காதல் வளரட்டும் என்பதைப் போல!

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

கிசுகிசு புராணம்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 63

கிசுகிசு புராணம்

இரவு.

மணி பத்து பத்து.

மேஜையின் ஓரத்தில் கிடந்த அவன் அலைபேசி வெளிச்சத்தைக் கக்கியது. திரையில் மிளிர்ந்த்து அவள் பெயர்.

அவளிடமிருந்து ஒரு வாட்ஸ்அப் குரல் பதிவு. அப்பதிவின் கால அளவு இரண்டு நிமிடங்கள் முப்பத்து நான்கு நொடிகள்.

அவன் அவளது பதிவுக்குரலை இயக்கினான். சற்றுத் தயக்கமும், அதற்குள் ஒளிந்திருக்கும் ஒரு மெல்லிய குற்ற உணர்ச்சியும் கலந்த குரல் அது.

"இன்னும் தூங்கலையா? நான் ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும். இன்னைக்கு மதியம் நம்ம ஆபீஸ் கேன்டீன்ல உனக்கும் எனக்கும் என்னன்னு ஆளாளுக்குக் கேட்டாங்க. நாம ரெண்டு பேரும் ஒரு ப்ராஜெக்ட்ல இருக்குறது, சேர்ந்து காபி குடிக்கிறது, சினிமாவுக்குப் போறதுன்னு எல்லாம் அவுங்க பேச்சுல அடிபடுது. அதையெல்லாம் கேட்க கேட்க எனக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி ஆயிடுச்சு. நான் என்னென்னவோ சொல்லி சமாளிச்சுட்டேன். ஆனா, ஆபீஸ் புல்லா நம்மளைப் பற்றித்தான் பேச்சாம். எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு. நம்மளைப் பத்தி ஊர் உலகத்துக்குத் தெரிஞ்சா என்ன ஆகுறது?"

அந்தக் குரல் பதிவு முடிந்தது.

அவன் நாற்காலியில் பின்புறமாகச் சாய்ந்தான். ஜன்னல் வழியாக வெளியே தெரிந்த திருவாரூர் இரவின் ஈரக்காற்று அவன் முகத்தில் அறைந்தது.

அவள் பயப்படுகிறாள். ஆனால், அவனுக்குள் அந்தப் பயம் துளியும் இல்லை. மாறாக, ஏதோவொரு சிலிர்ப்பு. காலமெல்லாம் வறண்ட நிலத்தில் பெய்த முதல் பெருமழை போன்றதொரு கிறக்கம்.

அவன் உடனே ஒரு குரல் பதிவைப் பதிவு செய்து வாட்ஸ்அப்பில் அனுப்பத் தொடங்கினான்.

அவன் குரல் சற்று மெலிதாக, ஆனால் ஆழ்ந்த அதிர்வுடன் ஒத்தது.

"நீ எதைக் நினைத்துப் பயப்படுகிறாயோ, அதுதான் எனக்கு இருக்கிறதிலேயே மிகப்பெரிய சந்தோசம் தெரியுமா? ஊர் நம்மைப் பற்றிப் பேசுகிறது என்கிறாயே, அதைவிட ஒரு பெரிய சந்தோஷம் இந்த உலகத்தில் இருக்க முடியுமா என்ன?

நம் காதலைப்பற்றி ஊரறியப் பேச்சு எழாதா? என்றுதான் நான் ஒவ்வொரு நாளும் காத்திருக்கிறேன். நாம் இன்னும் நம் காதலை நேரில் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. நீ எனக்குக் கடிதம் எழுதவில்லை, நானும் உன்னிடம் மூன்று சொற்களைச் சொல்லவில்லை. ஆனால், நம்மைப் பற்றி ஊரே பேசத் தொடங்கிவிட்டது.

நமக்கு இன்னும் கல்யாணம் ஆகவில்லை, காதலும் முழுமையாகப் பரிமாறிக் கொள்ளப்படவில்லை. ஆனால், ஊர் நம்மை இணைத்து வைத்துப் பேசுகிறது பாரு. அந்தப் பேச்சு, நமக்குக் கிடைக்காத நம் காதலை, நேரில் அனுபவித்து அடைந்ததைவிட பல மடங்கு அதிகமான இன்பத்தைத் தருகிறது அல்லவா?

இப்பொழுது சொல். நம் ஆபீஸ்ல இருக்கிறவங்க உன்னிடம் அப்படிச் சொன்னபோது, உனக்குள் உண்மையில் என்ன ஓடியது? பயம் மட்டும்தானா? இல்லை. ஒரு சின்ன பெருமிதம்? ஆமாம், நாங்க அப்படித்தான் என்று சொல்ல உனக்குள்ள ஒரு துடிப்பு இருந்ததுதானே?"

இவன் குரல் பதிவு அவளது அலைபேசியைச் சென்றடைந்த அடுத்த சில நிமிடங்களில் அவனுக்கு அவளிடமிருந்து அழைப்பு வந்த்து.

"சீ! லூசு மாதிரி பேசாதடா! ஆபீஸ்ல எல்லாரும் நம்மைப் பத்தி பேசிக்கிட்டு இருக்காங்க. நமக்கு வேலை முக்கியம். இப்படி எல்லாரும் பேசினால், நாம்ம வேலை பார்க்கிறோமா இல்லையாங்ற சந்தேகம் வந்து வேலையை விட்டுத் தூக்கிட்டா என்ன பண்றது?"

"தூக்குனா தூக்கட்டுமே! உனக்குத் தெரியுமா? நான் காலையில் ஆபிஸ்க்கு வரும்போதெல்லாம் உன்னைப் பற்றியே யோசித்துக் கொண்டு வருவேன். நீ வேலை பார்க்கிற அந்த ஸ்டைல், நீ பேசுற பேச்சு, நீ சிரிக்கிற சிரிப்பு என எல்லாத்தையும் பார்த்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றும். ஆனால், நாம் இருவரும் நேரில் பேசிக்கொள்ளும் நேரமோ மிகக் குறைவு. நம் மனதுக்குள் என்ன ஓடுகிறது என்பது நமக்குத் தெரியும். ஆனா, உலகத்தின் ஆர்ப்பாட்டம் என்பது காதலர்களுக்கு ஒரு மேடை மாதிரி.

என் அம்மா ஒருமுறை என்னிடம் கேட்டார், ஏன்டா இப்போல்லாம் அப்செட் ஆன மாதிரி இருக்க, என்ன விஷயம்? என்று. நான் அவரிடம் எதையும் சொல்லவில்லை. ஆனால், என் பாக்கெட்டில் நீ மறந்து வைத்துவிட்டுப் போன ஹேர்பின் ஒண்ணு இருக்கு. அதைத் தொட்டுக் கொள்ளும் போதெல்லாம், நீ எனக்கு அருகில் இருப்பது போன்றதொரு பிரமை.

ஊர் நம்மைப் பற்றிப் பேசுகிறது என்றால், நம் இருவரின் நிழல்களும் இந்தச் சமூகத்தின் கண்களில் பட்டுவிட்டன என்று அர்த்தம். ஒரு காதலன் எதை விரும்புவான்? தன் காதலி தனக்குத்தான் என்று உலகம் கை நீட்டிக் காட்ட வேண்டும் என்றுதானே துடிப்பான். இன்று ஆபிஸ்ல இருக்குறவங்க அதைக் காட்டியிருக்கிறார்கள். நாளை ஊர் காட்டும். அப்புறம் இந்த உலகமே நம்மை இணைத்து வைத்துப் பேசும் அந்தத் தருணம் இருக்கிறதே. அதுதான் காதலின் உச்சம்!"

அவன் பேச பேச அவள், அலைபேசியைக் காது அருகில் வைத்துக் கொண்டு, கம்பளிப் போர்வையை இழுத்துப் போர்த்துக் கொண்டாள். அவள் கன்னத்தில் லேசான வெட்கச் சிவப்பு ஏறியிருந்தது. "உனக்கு எப்போதும் தத்துவம்தான்டா. எனக்குக் கொஞ்சம் பயமாக இருக்கிறது. நம்ம குடும்பங்களப் பத்தி உனக்குத் தெரியும்தானே? ஊரில் யாராவது காதுக்குப் போனால்..."

"போகட்டும்! பேசட்டும்!" அவன் குரல் இப்போது இன்னும் அழுத்தமாக மாறியது.

"ஒருவர் மீது ஒருவர் வைத்திருக்கும் காதல் உண்மையானதாக இருந்தால், அந்த ரகசியத்தை நீண்ட நாள் மூடி வைத்திருக்க முடியாது. அது ஒரு பூவின் வாசனையைப் போன்றது. நீ எவ்வளவுதான் பாக்கெட்டுக்குள் போட்டுக் பொத்திப் பொத்தி வைத்தாலும், அதன் நறுமணம் வெளியே வந்துதானே தீரும்?

இப்போது ஊர் நம்மைப் பற்றிப் பேசுகிறது என்றால், நம் காதலின் நறுமணம் இந்த ஆபீஸ் சுவர்களைத் தாண்டி வெளியேறிவிட்டது என்று அர்த்தம். யோசித்துப் பார். உன்னையும் என்னையும் சேர்த்து வைத்து உங்கிட்ட கேட்ட போது, உனக்குக் கோபம் வந்ததா? இல்லை. ஒருவேளை இவங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஒண்ணும் இல்லையே என்று அவள் ஒதுங்கிப் போயிருந்தால் உனக்குக் கொஞ்சமாவது ஏமாற்றம் இருந்திருக்குமா, இல்லையா? உண்மையைச் சொல்."

அவள் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். அவளது பெருமூச்சு அலைபேசியின் வழியே அவனின் காதுகளில் விழுந்தது.

"ஆமாம்!" என்று மிக மெலிதாகச் சொன்னாள் அவள். அத்துடன், "எல்லாரும் நம்மைப் பத்திப் பேசும்போது, ஏதோ ஒரு விதத்தில் அது உண்மை ஆகிவிடக் கூடாதா என்ற ஒரு சிறு ஆசையும் மனசுக்குள்ள ஓடியது. அதுதான் பயமாகவும் மாறியது." என்றாள்.

"அவ்வளவுதான்!" அவன் உற்சாகமாக மேலும் தொடர்ந்தான், "அந்த பயமும், அந்த சிலிர்ப்பும் கலந்த கலவைதான் உண்மையான காதல். சாதாரணமாக ஒருவன் ஒருத்தியைக் காதலிப்பது பெரிய விஷயமல்ல. ஆனால், உலகமே அவர்களை விரல் நீட்டிக் காட்டி, இவங்க ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா சுத்துறாங்கப்பா என்று சொல்லும்போது, அந்த உறவுக்கு ஓர் அங்கீகாரம் கிடைத்துவிடுகிறது.

நாம் பேசிக்கொள்ளாத வார்த்தைகளை, இந்த ஊர் நமக்காகப் பேசுகிறது. நாம் அனுபவிக்காத அந்தத் தருணங்களை, ஊரே நமக்குக் கற்பனை செய்து தருகிறது. இதைவிட நமக்கு என்ன வேண்டும்?

இப்போ தூங்கு. நாளைக்குக் காலைல ஒன்பது மணிக்கு ஆபீஸ்ல பார்க்கலாம். ஆபீஸே நம்மள பார்க்குதா இல்லையான்னு பார்க்கலாம். யார் என்ன பேசினாலும் கவலைப்படாதே. நாம் இருவரும் நாமாக இருக்கிறோம். ஊர் பேசட்டும். அந்தப் பேச்சுதான் நமக்குக் காதல் பொக்கிஷம்."

மறுநாள் காலை, விளமல், தியாகராய நகரில் அமைந்திருக்கும் அவர்களது அலுவலகம்.

வழக்கமான பரபரப்பு.

அவள் தன் கைப்பையைத் தோளில் மாட்டிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள். அவளது தோழியும்  செயல்திட்ட பிரிவு மேலாளர் ஒருவரும் கிசுகிசுத்துக் கொள்வது கண்ணில் பட்டது. பேசிக் கொண்டே அவளது தோழி அவளைப் பார்த்து ஒரு குறும்புச் சிரிப்பு சிரித்தாள்.

அவளுக்கு இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. ஆனால், முகத்தில் நேற்று இருந்த அந்தப் பயத்திற்குப் பதிலாக ஒரு புதிய பூரிப்பு இருந்தது.

அவள் நேராக உள்ளறைக்கு நடந்தாள். அங்கே அவன் ஒரு கையில் கோப்புடனும் மறுகையில் அலைபேசியுடனும் நின்று கொண்டிருந்தான். அவள் அவனைக் நெருங்கியதும், அவன் கண்களில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது.

அவனுக்கு அருகில் வந்ததும், அவள் மெலிந்த குரலில் கேட்டாள், "இன்றைக்கு ஊர் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாவே பேசும் போலிருக்கே. என்ன செய்யப் போறோம்?"

அவன் கோப்பை மேஜை மேல் வைத்துவிட்டு, அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். "பேசட்டும். வள்ளுவர் அன்றைக்கே எழுதி வைத்து விட்டார்,

"உறாஅதோ ஊரறிந்த கெளவை அதனைப்

பெறாஅது பெற்றன்ன நீர்த்து."                (குறள், 1143)

அப்படின்னு. ஊரறியப்போகும் இந்தத் கிசுகிசுப்பு இருக்கே, அது காதலை, இப்போதே கையில் பிடித்துவிட்டது போன்றதொரு பரவசத்தைத் தரட்டும்!"

அவள் அவனைக் முறைக்க முயன்றாள், ஆனால் அதற்குள் அவளது உதடுகள் தாமாகவே புன்னகையில் விரிந்தன. ஆடி அசைந்து படிப்படியாக முன்னேறும் திருவாரூர் ஆழித்தேரின் அழகைப் போல அவர்களின் காதல் காற்று இப்போது அந்த அலுவலகம் கடந்து வெளியுலகிற்கும் மெல்ல பரவத் தொடங்கியிருந்தது.

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****