துயரங்களை முன்பதிவு செய்ய முடியுமா?

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 85

துயரங்களை முன்பதிவு செய்ய முடியுமா?

மின்சாரத் தொடர்வண்டி கடந்து செல்லும் சத்தம் அறையின் ஜன்னல் கண்ணாடிகளை மெல்லியதாய் அதிர வைத்தது.

மேஜை மீது கிடந்த அலைபேசி திரையில் அவள் பெயர் ஒளிர, அவன் பெருமூச்சுடன் அதைத் திருப்பிப் போட்டான்.

அவனால் அந்த அழைப்பை ஏற்க முடியவில்லை. முகத்தின் தசைகள் இறுகியிருக்க, மடிக்கணினியின் விசைப்பலகையை விரல்கள் இயந்திரத்தனமாகத் தட்டின.

அவன் மனதுக்குள் ஓர் இயந்திரம் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. வேலை நெருக்கடி எனும் எஜமான் உருவாக்கிய இயந்திரம் அது. அந்த எஜமானுக்குக் கட்டுப்பட்டு அவன் மனம் மட்டுமல்லாமல், இப்போது அவனே ஒரு நேரம் காலம் பார்க்காமல் எந்நேரமும் உழைக்கும் இயந்திரமாக மாறியிருந்தான்.

அவள் அவனுடைய மனைவி. காதல் திருமணம். திருவாரூரில் செம்மொழி மென்பொருள் பூங்காவில் வேலை பார்த்தபோது மேடைகளிலும், தேநீர்க் கடைகளிலும் முளைத்த காதல். பெற்றோர் எதிர்ப்பை மீறி, சார் பதிவாளர் அலுவலகத்தில் ஓர் எளிய மாலை மாற்றத்தோடு தொடங்கிய வாழ்க்கை. அப்போது எல்லாம் எவ்வளவு எளிமையாக இருந்தது!

ஆனால், இப்போது?

திருமணத்திற்குப் பிறகு நாள்கள் செல்லச் செல்ல, காதலின் வண்ணம் மங்கத் தொடங்கியது. அவன் தனது புத்தாக்க நிறுவனத்திற்கான முதலீட்டாளர் சந்திப்புகள், அதற்கான அமெரிக்கப் பயணங்கள் என்று பெருநிறுவன சுழலில் மாட்டிக்கொண்டான். சென்னைக்கும் சான்பிரான்சிஸ்கோவிற்கும் செல்ல முடிந்த அவனால், திருவாரூருக்குச் செல்வது முடியாத காரியமாக இருந்தது.

அவளோ, கணவன் தனக்குத் தர வேண்டிய நேரத்தையும் கவனத்தையும் எதிர்பார்த்து ஏங்கினாள். ஒருநாள் அலைபேசியில் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, அவள் கேட்டே விட்டாள், “நீங்க என்னை விட்டுட்டு உங்களோட மடிக்கணினியைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்ட மாதிரி இருக்குங்க. ஒரு நாள் முழுக்க என்னோட இருக்கணும், என்னைப் பூங்காவுக்குக் கூப்பிட்டுப் போகணும், ஒரு நாளைக்காவது ஒருவேளை சாப்பாட்டையாவது நாம்ம சேர்ந்து சாப்பிடணும்ன்னு என்னைக்காவது தோணிருக்கா?”

அவள் அப்படிக் கேட்ட கேள்வி அவனுடைய காதுகளில் ரீங்கரித்தது. என்ன பதில் சொல்வது என்று தயங்கியவன் சோர்வுடன், “தயவுசெய்து புரிஞ்சுக்கோ. இந்தப் புத்தாக்க நிறுவனச் செயல்திட்டம் முடிஞ்சா முதலீடு வந்துடும். நம்ம எதிர்காலம் ஒளிமயமாக ஆயிடும்.” என்று வழக்கம் போல் இயந்திரத்தனமாகத்தான் சொன்னான். ஆனால், அந்த வார்த்தைகளில் அவளுக்கான அரவணைப்போ, பாசமோ இல்லை. வெறும் கடமைக்கான சொற்கள் மட்டுமே இருந்தன.

அவள் எதுவும் பேசாமல் பெருமூச்சு விட்டாள். மேற்கொண்டு எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தாள். அவளது அமைதியில் இருந்த வறட்சி அவனது மனதின் அமைதியைக் கெடுத்தது.

மேற்கொண்டு எதுவும் பேசாமல் அவள் இணைப்பைத் துண்டித்தாள். அன்றிரவு அவனது தூக்கம் கெட்டது. மனதை ஏதோ சுட்டது.

காலை விடிந்தது.

அவன் அவசர அவசரமாய்த் தானே தயார் செய்த தேநீரைக் குடித்துவிட்டு, மகிழ்வுந்தின் சாவியை எடுக்கும் போது அவள் அழைத்தாள்.

“என்னங்க! இன்னைக்கு என்னோட பிறந்த நாள் ஞாபகம் இருக்கா?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.

அவன் திடுக்கிட்டான். நாட்காட்டியைப் பார்த்தான். ஆமாம், அந்தத் தேதிதான். அவனுக்குச் சற்று முன்பு வந்த முக்கியமான முதலீட்டாளர் அழைப்பு நினைவுக்கு வந்தது. சர்வதேச முதலுட்டாளர்களுடன் ஒரு கோடி ரூபாய் ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாக வேண்டிய நாள்.

“ஓ! என்னை மன்னிச்சிடு. இன்னைக்கு ஒரு முக்கியமான சந்திப்பு இருக்கு. என்னால தவிர்க்க முடியாது. சாயுங்காலம் பேசுறேன். சரியா?” என்று சட்டென்று அவன் அவளது இணைப்பைத் துண்டிக்க முயன்றான்.

அதே நேரத்தில் அவள், “வேண்டாம்ங்க. நீங்க சாயுங்காலமும் பேச வேண்டாம். நீங்க என்னைக்காவது என்னை உங்க வாழ்க்கையில ஒரு பகுதியா நினைச்சதுண்டா? இப்போ எனக்கு வரக் கூடிய இந்தத் துயரத்துக்கும் ஏமாற்றத்துக்கும் நீங்கதான் காரணம். நீங்களே இதை எனக்குக் கொடுக்கும்போது, நான் இதைக் யாரிடம் போய் சொல்வது? உங்ககிட்டேயே முறையிட்டாலும் உங்களுக்கு புரியப் போறதில்ல.” என்று அவள் குரல் உடைந்தது.

அவள் பேசிய அந்த வார்த்தைகள் அவன் நெஞ்சில் ஈட்டியால் குத்தியது போல் இருந்தது.

“ஏன் இப்படித் திடீர்ன்னு? இன்னியோட எல்லாம் முடிஞ்சிடும். சொல்றேன்ல. புரியாதா உனக்கு?”

இப்போது அவனின் வார்த்தைகள் அவளுக்கு நெஞ்சில் ஈட்டியால் குத்தியது போல் இருந்தது.

அவள் ஒரு கணம் நினைத்துப் பார்த்தாள். உயிருக்குயிராய்க் காதலித்த காதலியிடமே இப்படிப் பேசுகிறவர், அவரது பகைவர்களிடம் என்னதான் பேச மாட்டார்?

எத்தனை ஆழமான காதலில் இருந்த மனிதர், அன்பு மனைவியிடமே இப்படி இத்தனை நாட்கள் பிரிந்து கொடூரமாக நடந்து கொண்டால், அவரது எதிரிகளிடம் எவ்வளவு மோசமாக நடந்து கொள்வார்?

இப்படி ஒரு துயரம் இந்த உலகில் தனக்குத்தான் வந்திருக்க முடியும் என்று நினைத்தவள், அதற்கு மேல் அவனிடம் பேச விருப்பமில்லாமல் இணைப்பைத் துண்டித்தாள்.

அவள் கண்களில் அறையின் அலமாரியில் இருந்த குறள் புத்தகம் பட்டது. இதுபோன்ற நேரங்களில் குறள் ஒன்றே ஆறுதல் என்று புத்தகத்தை எடுத்து எதேச்சையாய்ப் புரட்டியவளின் கண்களில் பட்டது அந்தக் குறள்,

“துப்பின் எவனாவர் மன்கொல் துயர்வரவு

நட்பினுள் ஆற்று பவர்.”                (குறள், 1165)

அதைப் பார்த்ததும் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, தன்னைப் போல அனுபவப்பட்ட ஒருத்தி இருந்திருக்கிறாளே என்று ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது அவளுக்கு.

அதே நேரத்தில் மேற்கொண்டு அவள் எதுவும் சொல்லாமல் இணைப்பைத் துண்டித்ததில் அவனது கைகள் வியர்த்தன. மகிழ்வுந்தின் இயக்குச் சக்கரத்தைப் பிடித்திருந்த அவன் கைகள் நடுங்கின.

ஆனால், காலம் அவனை இழுத்துக் கொண்டிருந்தது. வியர்வையையோ நடுக்கத்தையோ பொருட்படுத்தாமல் மகிழ்வுந்தை அலுவலகத்தை நோக்கிச் செலுத்தினான்.

அவன் மனதில் ஏதேதோ எண்ணங்கள் தோன்ற ஆரம்பித்தன. அவள் பிறந்த நாளின் போது, அவளைக் காயப்படுத்தி விட்டோமோ என்ற குற்றவுணர்ச்சி அவனைக் குத்திக் கிழிக்கத் தொடங்கியது.

ஆறுமாத காலமாக அவளிடம் சரியாக அலைபேசியில் கூட பேச முடியாமல், இன்றைய பிறந்த நாளின் போதும் இப்படிப் பேசியதை நினைத்து, அவள் ஏதாவது தவறான முடிவுக்கு வந்து விடுவாளோ என்ற பயம் அவனை ஆட்டிப் படைத்தது. அந்த நினைப்பு எழுந்ததும், அவன் மிரண்டு போனான்.

காதலித்து, கரம்பிடித்த சொந்த மனைவியின் கண்களில் இத்தனை தூரம் துயரத்தை விதைத்தவன் நான்தானா? அவளுக்குத் துன்பம் தருபவனும் நானே, அந்தத் துன்பத்திலிருந்து அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்ல வேண்டியவனும் நானே! ஆனால், அவளது துயரத்திற்குக் காரணமே நானாகும் போது, அவள் யாரிடம் சென்று தன் கண்ணீரைத் துடைப்பாள்? கேள்விகள் அவனைக் குடைந்தெடுத்தன.

அலுவலகத்தின் வாகனங்கள் நிறுத்துமிடத்தில் அவன் மகிழ்வுந்தை நிறுத்தும்போது அவனது மூச்சுத் திணறியது. அலைபேசியை எடுத்தான். அவளின் எண்ணுக்கு அழைத்தான். அழைப்பு போய்க்கொண்டே இருந்தது. அவள் எடுக்கவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தான். அவள் எடுக்கவே இல்லை.

அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு சிறு மாற்றம் நிகழ்ந்தது. பணமும், பதவியும், முதலீடும் வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்குகள் அல்ல என்பதை அந்த ஒரு நிமிடம் அவனுக்கு உணர்த்தியது.

உடனடியாக மடிக்கணினியைத் திறந்தான். தன் நிதி மேலாளருக்கும், அமெரிக்கக் கூட்டாளிகளுக்கும் ஓர் அவசர மின்னஞ்சல் தட்டினான்,“சில எதிர்பாராத சூழல்களால் இன்றைய கூட்டத்தில் கலந்து கொள்ள இயலாது. கூட்டத்தை அடுத்த வாரம் ஒத்தி வைக்க இயலுமா?”

மறுமுனையிலிருந்து எதிர்ப்பார்ப்புகள் அலறின, அவனது அலைபேசி அடித்துக்கொண்டே இருந்தது. ஆனால் அவன் எதையும் கண்டுகொள்ளவில்லை. அலைபேசியை விமான நிலை இருப்பில் போட்டு விட்டு, மகிழ்வுந்தின் இயக்குச் சக்கரத்தை உறுதியோடு பிடித்தான்.

அவனது மகிழ்வுந்து திருவாரூர் நோக்கித் திரும்பியது. திரும்பிய வேகத்தில் பறந்தது.

பொதுவாக ஐந்து மணி நேரத்தில் மகிழ்வுந்தில் சென்னையிலிருந்து திருவாரூருக்கு வருபவன் நான்கு மணி நேரத்தில் வந்திருந்தான்.

வீட்டுக்கு வந்து கதவைத் திறந்தான்.

வரவேற்பறை அமைதியாக இருந்தது. அவள் கட்டிலில் முகம் புதைத்து அழுதழுது சோர்ந்து போயிருந்தாள்.

கட்டிலின் ஓரத்தில் அவள் காலையில் போட்டு வைத்திருந்த தேநீர் ஆறிப்போயிருந்தது.

அவன் மெதுவாக நடந்து சென்று அவள் அருகில் முழங்காலிட்டு அமர்ந்தான். அவளது கரங்களைப் பற்றித் தன் கைகளுக்குள் பொதிந்தான்.

அவள் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தாள். கண்களில் இன்னும் ஈரம் காய்ந்திருக்கவில்லை.

“நீங்க முதலீட்டாளர் கூட்டத்துக்குப் போகலையா? சென்னையில இருக்க வேண்டிய நீங்க எப்போ திருவாரூருக்கு வந்தீங்க?” என்று நடுங்கும் குரலில் கேட்டாள்.

அவன் மெதுவான சிரிப்புடன் அவளது நெற்றியில் கைவைத்து, கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டான்.

“இல்லடி. அது முக்கியம்தான். ஆனா, உன்னை விட முக்கியம் இல்ல. என்னோட பரபரப்பான உலகத்துல உன்னை நான் ரொம்ப காயப்படுத்திட்டேன். நீ கேட்டதுல ரொம்ப நியாயம் இருக்கு. நம்மளோட பழைய கல்லூரி நாட்கள் ஞாபகம் இருக்கா? அப்போ இருந்த அதே அன்பு இன்னும் நம்மகிட்ட இருக்கு. அதை நான் தொலைக்க விட்டுட்டேன். என்னை மன்னிச்சிடு.”

அவள் முகத்தில் ஒரு நொடி அதிர்ச்சி, அடுத்த நொடி இனம் புரியாத ஒரு நிம்மதி பரவியது. அவளது விம்மல் அடங்கியது. அப்படியே அவனின் தோளில் சாய்ந்துகொண்டாள்.

ஜன்னலுக்கு வெளியே ஒரு மரக்கிளையில் கல் குருவி தன் இணையைக் கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தது. அதைப் பார்க்க பார்க்க அவளுக்குள் ஆனந்தம் கூடியது. அதை அவனுக்குக் காட்டி, அவள் சிரித்தாள்.

“அதைப் பார்த்து ஏன் சிரிக்கிறே?” என்றான் அவன்.

“அதுக்கு உங்களைப் போல அதோட இணையைக் காயப்படுத்தத் தெரியாது.” என்றாள் அவள்.

“வெறென்னத்தான் தெரியுமாம் அதுக்கு?”

“கொஞ்ச மட்டும்தான் தெரியும்!”

“எனக்குத் தெரியாதா என்ன?”

“தெரியவே தெரியாது. என்னைப் பாடாய்ப் படுத்தத்தான் தெரியும். இனுமே இதையெல்லாம் உங்க எதிரிங்ககிட்டெ வெச்சுங்க. என்கிட்டெ கூடாது. என்ன சரியா?”

“எதிரிங்களப் பாடாய் படுத்தினால், கடைசியில இப்படி உன்னை மாதிரி கட்டிச் பிடிச்சுப்பாங்களா என்ன?”

“ஓ! அதான் என்னைப் போட்டுப் படுத்துறீங்களா?”

“பின்னே?”

இவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டு வெட்கப்பட்டோ என்னவோ, அக்குருவிகள் இரண்டும் பறந்து செல்ல, அவர்களும் பறந்து செல்ல ஆரம்பித்தார்கள் காதல் வானில்.

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

காதல் கடலில் நீந்தக் கற்றுக் கொடுப்பார் யார்?

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 84

காதல் கடலில் நீந்தக் கற்றுக் கொடுப்பார் யார்?

திருவாரூர், செங்காந்தள் நகர்.

மழைக் காலம்.

வெளியே சில்லென்று ஈரம் சொட்டும் காற்று.

அந்த அறையில் கதவு லேசாகத் திறந்திருந்தது.

உள்ளே அவள் மட்டும் மெத்தை இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள்.

கடந்த மூன்று மாதங்களாக இதே நிலைதான்.

அவனுக்குச் சென்னையில் ஒரு முக்கியமான செயல்திட்டப்பணி.

வார இறுதி நாட்களில் திருவாரூருக்கு எப்படியும் வந்து விடுவான். ஆனால், இந்த முறை நிறைவு பெறாமல் இழுத்தடித்து செயல்திட்ட பணிகளால் அவன் திருவாரூர் வரவில்லை. அலைபேசியில் பேசும் போதும் அவசரம். "இந்த ஒரு வாரம் மட்டும்தான். அப்புறம் நிரந்தரமாவே அங்கே வந்துடுறேன்." என்றான். இப்படித்தான் ஒவ்வொரு முறையும் சொல்கிறான். அவன் சொன்ன அந்த ஒரு வாரம் என்பது இப்படியே ஆறு மாதங்களாகத் தள்ளிப் போய்க் கொண்டேதான் இருக்கிறதே தவிர, அவன் சொன்ன கால இடைவெளிக்குள் அது அடைபட்டதாகத் தெரியவில்லை.

அவள் அலைபேசியை எடுத்தாள். அவனின் கடைசி வாட்ஸ்அப் செய்தி அப்படியே இருந்தது. "அலுவல் கூட்டத்தில் இருக்கிறேன். மிகவும் அவசரம். பிறகு கூப்பிடுகிறேன்."

அவளுக்குள் ஓர் அடக்க முடியாத பெருமூச்சு வெடித்துக் கிளம்பியது. வெளியே கொட்டும் மழையின் சத்தம் அவளது தனிமையை இன்னும் பெரிதாக்கியது.

சுற்றிலும் எல்லாமே இருக்கிறது. அழகான வீடு, வசதியான வாழ்க்கை, எதைச் சொன்னாலும் வாங்கிக் கொடுக்கும் கணவன். ஆனால், இந்த நிமிடம் அவளுக்குத் தேவைப்படுவது பொருளல்ல; அவனது தோள், அவனது அரவணைப்பு.

அவள் தனக்குத்தானே முணுமுணுத்துக் கொண்டாள், "என்ன வாழ்க்கை இது?"

அவள் சமையலறைக்குச் சென்று ஒரு கோப்பை சூடான தேநீர் போட்டுக் கொண்டு வந்தாள். தேநீரைக் குடிக்கும்போது, அவளது சிந்தனை கடந்த காலத்திற்குத் தாவியது.

அவனும் அவளும் கல்லூரியில் காதலித்த காலம். அப்போது கூட இவ்வளவு பெரிய இடைவெளி இருந்ததில்லை. ஒரு நாள் பார்க்கவில்லை என்றாலும் பைத்தியம் பிடித்தது போல் அலைவார்கள்.

நெருக்கடியான வேலை, வாடிக்கையாளர் சந்திப்பு, தொழில்நுட்ப பிரச்சனைகள், அழுத்தும் அலவலகப் பணிகள் என அவனின் உலகம் இப்போது வேறொன்றாக மாறிவிட்டது.

அவன் மாறவில்லைதான்; அவனது அன்பும் குறையவில்லைதான். ஆனால், அவனது உடனிருப்பு இல்லையே? அந்த வெற்றிடம் ஒரு ராட்சதக் கடல் மாதிரி அவளைச் சூழ்ந்து கொண்டது.

அவள் யோசித்துப் பார்த்தாள்.

இந்தக் காதல் கடல் எத்தனை விசித்திரமானது! ஆரம்பத்தில் இது ஒரு சின்ன குளம் மாதிரிதான் தெரிகிறது. மகிழ்ச்சியாகக் கால் நனைக்கலாம், ரசிக்கலாம், சிரிக்கலாம். போகப் போக அது கடலாக மாறுகிறது. கணவன் அருகில் இல்லாதபோது, பிரிவின் ஆழம் தெரியும்போது, அந்தக் கடல் ஆவேசமாக எழுகிறது. அலைகள் வந்து நெஞ்சில் மோதுகின்றன.

இப்படியே யோசித்தவள் திடீரென, "நான் என்ன பைத்தியமா?" என்று தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டாள்.

இல்லை, அவள் பைத்தியம் அல்லள். தனிமை பலம் வாய்ந்தது. அது மனிதர்களை உள்ளிருந்து அரித்துத் தின்னக் கூடியது.

அவனின் பழைய ஒளிப்படங்களை அவள் அலைபேசியில் கை விரல்களால் நகர்த்திப் பார்த்தாள். கடந்த ஆண்டு ஊட்டிக்குப் போன போது எடுத்த படம். அவன் அவளது தோள் மீது கைபோட்டுக் கொண்டு சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறான். அந்தப் படத்தில் இருப்பது நிஜமா அல்லது இந்தத் தனிமைதான் நிஜமா?

எவ்வளவு நேரம்தான் நடுக்கடலில் தத்தளிப்பது போல இந்தப் பிரிவுத் துயரைத் தாங்குவது? அவள் அவனுக்கு ஒரு வாட்ஸ்அப் குரல் பதிவு அனுப்பலாமா என யோசித்தாள்.

"ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்கு. நீங்க எப்பத்தான் வரப் போறீங்க? தயவுபண்ணி, சீக்கிரம் வந்துடுங்க." என்று பேசத் தொடங்கிப் பாதியிலேயே அழித்துவிட்டாள்.

ஏனென்றால், இது ரொம்ப உணர்ச்சிகரமாகத் தெரிந்தது. அவன் இதைப் பார்த்தால், "உனக்கு என்ன குறைச்சல்? ஏன் இப்படி குழந்தை மாதிரி யோசிக்கிற? பெருநிறுவன ஊழியர்களின் வாழ்க்கை அப்படித்தான், புரிஞ்சுக்கோ" என்பான். அவனது நடைமுறைப் புத்திக்கு இந்த உணர்ச்சிகரமான தத்தளிப்பு புரியாது. அவன் தர்க்கம் பேசுவான்; இவள் உணர்ச்சியில் தவிப்பாள். இதுதான் இருவருக்குமான இடைவெளி.

அவள் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள். தெரு விளக்கு வெளிச்சத்தில் மழைத் துளிகள் மின்னின. எதிர் வீட்டு மேல்மாடத்தில் ஒரு நாய் நனைந்தபடி நின்று கொண்டிருந்தது. அதற்குத் தெரியும் மழை எப்போது நிற்கும் என்று; ஆனால் அவளுக்குத் தன் கணவன் எப்போது வருவான் என்று உறுதியாகத் தெரியாது.

பிரிவென்னும் மாபெரும் பள்ளத்தாக்கால் உண்டான காதல் கடலில் தத்தளிக்கும் ஒருவத்திக்கு அந்தத் தோணி எதுவாக இருக்க முடியும்?

அது பெற்றோர்களின் ஆறுதலா? இல்லை. இந்த வயதில் பெற்றோரிடம் இதைப் போய்ச் சொன்னால், "உனக்கு என்ன திமிரு? அவர் உனக்காகத்தான் உழைக்கப் போறாரு, பொறுமையா இரு." என்பார்கள்.

அல்லது அது தோழிகளின் அலைபேசி உரையாடலா? அது கொஞ்ச நேரத்திற்கு வேண்டுமானால் மனசை திசை திருப்பலாம்; ஆனால் அலைபேசியை வைத்ததும் தனிமை இன்னும் பயங்கரமாகத் தொற்றிக் கொள்ளும்.

அல்லது அது புத்தகங்களா, திரைப்படங்களா? அவை தற்காலிக மயக்க மருந்து போலத்தான்.

உண்மையில், காதல் கடலைக் கடக்கக் காதலைத் தவிர வேறு எந்தத் தோணியும் உதவாது. கணவனின் பிரியமான ஒரு வார்த்தை, அவனது அணைப்பு, அவனது தொடுகை என இவை மட்டும்தான் அந்தத் தத்தளிப்புக்கு மருந்து. அது இல்லாதபோது, எதை வைத்தும் அந்த வெறுமையை நிரப்ப முடியாது.

அவள் மெல்ல எழுந்து சென்று தன் மடிக்கணினியைத் திறந்தாள். கணினியின் திரைச்சேமிப்பில் அவனும் அவளும் சிரித்துக் கொண்டிருக்கும் புகைப்படம்.

அவள் மனதுக்குள் ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்தாள். இந்தத் தனிமையை நினைத்து அழுவதில் அர்த்தமில்லை. இந்தக் காதல் கடல் பெரிதுதான்; அதில் அலைகளும் அதிகமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால், அந்தத் தத்தளிப்பு அவன் மீதுள்ள அன்பின் ஆழத்தையும்தானே காட்டுகிறது? அன்பு இல்லாவிட்டால் இந்தத் தவிப்பும் இருந்திருக்காதே!

அவள் அலைபேசியை எடுத்து அவனுக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தியைத் தட்டச்சு செய்தாள்.

"இரவு உணவை முடிச்சிட்டுக் கூப்பிடுங்க. ரொம்ப தாமதம் பண்ண வேண்டாம்."

செய்தியை அனுப்பிவிட்டு, ஜன்னல் கதவை இன்னும் கொஞ்சம் அகலமாகத் திறந்தாள். சில்லென்று முகத்தில் அடித்த காற்றில் ஒரு புத்துணர்ச்சி இருந்தது. மழை இன்னும் நின்றபாடில்லை. ஆனால், அவள் மனதுக்குள் இருந்த அந்தப் பயமும் தனிமையும் லேசாகக் கரைந்தது போலிருந்தது.

சன்னலின் வழியே உள்ளே வந்து விழுந்த சாரல் அவள் முகத்தை வருடிக் கொடுப்பது போலிருந்தது.

அரை மணி நேரம் கடந்திருந்தது.

அவள் அனுப்பிய செய்திக்கு அவனிடம் இருந்து இன்னும் பதில் வரவில்லை. அலுவல் கூட்டம் முடிந்ததும் பார்ப்பான் அல்லது வழக்கம் போல் "அவசரம். பிறகு கூப்பிடுகிறேன்." என்று ஒரே வரியில் தட்டிவிடுவான்.

எதார்த்தத்தின் முகமூடியைக் கழட்டிவிட்டுப் பார்த்தால் காதலும் காமமும் வெறும் வார்த்தைகள் அல்ல; அவை மனித மனத்தின் மிக ஆழமான ஏக்கம். திருமணம் என்ற சடங்குக்குப் பிறகு காதல் தீர்ந்துவிடுகிறது என்று சிலர் சொல்வார்கள். ஆனால், அவனுடனான இந்தப் பிரிவு அவளுக்கு உணர்த்தியது வேறு.

திருமணம் காதலைக் குறைக்கவில்லை, மாறாக அதன் வேர்களை இன்னும் ஆழத்திற்கு எடுத்துச் சென்றுவிட்டது. அந்த வேர்கள் நீரின்றி, அதாவது கணவனின் உடனிருப்பின்றி வாடும்போது ஏற்படுகிற தவிப்புதான் இந்தக் காதல் கடல்.

அவள் அலைபேசியை எடுத்து அடிக்கடி பார்த்தாள். அவன் இப்போது என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறான்? இணையவெளியில் இருக்கிறானா? அவனது கடைசி வாட்ஸ்அப் பார்வை எப்போது? அவன் வாட்ஸ்அப்பில் தட்டச்சு செய்யும் போது தோன்றும் மூன்று புள்ளிகள் தோன்றுகிறதா? இப்படியே அவள் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"இந்த அலைபேசியைத் தூக்கி எறிஞ்சிட்டு போனா என்ன?" என்று ஒரு நிமிடம் கோபம் வந்தது. ஆனால், அடுத்த விநாடியே அந்தப் பயமும் வந்து விட்டது. ஒருவேளை அவன் முக்கியமான விஷயமாக அழைத்தால்? அல்லது அவளுக்கு ஏதேனும் உதவி தேவைப்பட்டால்? அவள் தூக்கி எறியும் முடிவைக் கைவிட்டாள்.

இந்தத் தொழில்நுட்பம் நம்மை இணைப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், பிரிக்கவும் செய்கிறது. அருகிலிருப்பவர்களிடம் இருந்து தூரமாக்கிவிட்டு, தூரத்தில் இருப்பவர்களைக் கற்பனையில் அருகில் வைத்துக் கொள்ளச் சொல்கிறது.

அவள் அலைபேசியைத் தூர வைத்தாள். தன் நாட்குறிப்பைத் திறந்தாள். எப்போதோ எழுதிய சில குறிப்புகள் அதில் இருந்தன. அவன் சென்னைக்குச் செல்வதற்கு முந்தைய நாள் இரவு, இருவரும் காரைக்கால் கடற்கரை மணலில் அமர்ந்து பேசியது நினைவுக்கு வந்தது.

அப்போது கடற்கரை காற்று எப்படி முகத்தில் அடித்தது! அலையின் சத்தம் காதுகளைத் துளைத்தது. அப்போது அவன் சொன்னான், "இங்கப் பாரு! நம்ம வாழ்க்கை எப்பவும் இதே மாதிரி அமைதியா இருக்காது. பெரிய பெரிய இலக்குகள் இருக்கும். அதற்கான ஓட்டம் இருக்கும். ஆனா, எங்கு ஓடினாலும் என் மனசு உன்கிட்டதான் வந்து சேரும்."

அவன் அன்று சொன்ன வார்த்தைகள் இப்போது காதுகளில் எதிரொலித்தது. வார்த்தைகள் நிஜம்தான்; ஆனால் இந்த நேரத்தில் அவன் பக்கத்தில் இல்லையே? அலைகள் கரையைத் தொட்டுவிட்டுத் திரும்புவது போல, அவனது நினைவுகள் அவளைத் தொட்டுவிட்டுத் தன்னிச்சையாக விலகிச் சென்றன.

அவள் யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, திடீரென அலைபேசி ஒலித்தது.

ஒரு கணம் நெஞ்சு படபடத்தது. அவன்தான் கூப்பிடுகிறான் போல.

அவள் பதறிக்கொண்டு அலைபேசியை எடுத்தாள். ஆனால், அது அவன் இல்லை; அவளது அம்மா.

"ஹலோ! என்னம்மா பண்ற? இங்க ஒரே மழை. உங்க வீட்டுக்காரர் பேசுனாரா? அவர் ஊருக்குப் போய் ரொம்ப நாளாச்சு. இன்னும் வரலைங்குறீங்க?"

அம்மாவின் குரலில் அந்தப் பிராந்திய வழக்கமான அக்கறை இருந்தது. அவளுக்கு அழுகை முட்டிக்கொண்டு வந்தது. ஆனாலும், குரலைச் சமன் செய்துகொண்டு, "இல்லம்மா! அவசரக் கூட்டத்துல இருக்காரு. நாளைக்கு இல்லனா நாளானக்கி வர்றதாச் சொன்னாரு." என்று சமாளித்தாள்.

"சரிம்மா, உடம்பைப் பாத்துக்கோ. தனியா சமைச்சுச் சாப்பிட கஷ்டமா இருந்தா, வெளியில வாங்கு சாப்பிடு. பட்டினியா கிடந்திடாதே."

"சரிம்மா!" என்று அலைபேசியை வைத்தாள்.

அம்மாவின் அந்தச் சாதாரண விசாரிப்பு கூட அவளுக்கு இப்போது ஒர் ஆறுதலாக இருந்தது. இருப்பினும், அந்தத் தனிமை முழுமையாக விலகவில்லை.

அவள் இப்போது ஆழமாகச் சிந்தித்தாள். உண்மையில், காதல்கடலில் தத்தளிக்கும் ஒருவருக்கு எந்த வெளிப்பொருளும் தோணியாக இருக்க முடியாது.

மழை லேசாகக் குறைந்து, வெளியே வாகனங்களின் ஒலிப்பான் சத்தம் கேட்கத் தொடங்கியது. நேரம் இரவு ஒன்பது மணி ஆகியிருந்தது.

சரியாக அந்த நேரத்திற்குத்தான் அவனிடம் இருந்து வாட்ஸ்அப் அழைப்பு வந்தது.

அவள் அலைபேசியில் அவன் அழைப்பை ஏற்றாள். அவன் களைப்பான முகம் தெரிந்தது. பின்னணியில் உணவக விடுதி அறையின் சுவர்கள்.

"தயவுபண்ணி என்னை மன்னிச்சிடு. இன்னைக்கு முழுவதும் வேலை நெருக்கடி. இப்பதான் அறைக்கு வந்தேன்," என்றான் அவன்.

அவனது முகத்தைப் பார்த்ததும், அவளுக்குள் இருந்த அத்தனை கோபமும், தனிமையும், காதல் கடலின் தத்தளிப்பும் ஒரே விநாடியில் பஞ்சாய் பறந்துபோனது. கண்கள் லேசாகக் கசிந்தன.

"ரொம்ப களைப்பா இருக்கீங்களா?" என்று அவளின் குரல் பாசத்தோடு கனிந்தது.

"ஆமாம்! நீயே என் முகத்தைப் பாரேன். உன்கிட்ட பேசினா எல்லாம் சரியாயிடும்."

அவள் மெலிதாகச் சிரித்தாள்.

"சரி, சீக்கிரமா வாங்க. உங்களைப் பார்க்காமா நான் எதையோ இழந்தது போல இருக்கிறேன்." என்றாள் காதலும் குறும்பும் கலந்த குரலில்.

"எனக்கும்தான்!" என்றான் அவன். இப்போது காதல் கடலைக் கடக்க ஒரு தோணி கிடைத்தது போலிருந்து அவளுக்கு. அவர்கள் பேசி முடித்தார்கள்.

மழை முற்றிலும் நின்றிருந்தது.

செங்காந்தள் நகர் வீதியில் ஈரக் காற்றில் நள்ளிரவின் அமைதி மெதுவாய்ப் பரவியிருந்தது.

எல்லாம் சில நிமிடங்கள்தான்.

மீண்டும் அந்தப் பெருங்கடல் சூழ ஆரம்பித்தது.

சற்று நேரத்துக்கு முன்பு கிடைத்திருந்த தோணி சுக்கல் சுக்கலாக நொறுங்க,

"காமக் கடல்மன்னும் உண்டே அதுநீந்தும்

ஏமப் புணைமன்னும் இல்."                      (குறள், 1164)

என்றாக, அவள் இப்போது பெருங்கடலில் நீந்த முடியாமல், அவள் கண்கள் கண்ணீர்க் கடலாகத் தொடங்கின.

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

ஹார்மோன்களின் பனிப்போர்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 83

ஹார்மோன்களின் பனிப்போர்

மழை பெய்து நின்ற ஈரம் இன்னும் தரைவிட்டுப் போகவில்லை. சுவரில் மாட்டியிருந்த பழைய குவார்ட்ஸ் கடிகாரம் டக் டக் என்று அந்த அறையின் அமைதியைக் கிழித்துக் கொண்டிருந்தது.

மணி இரவு பன்னிரண்டு.

ஜன்னல் வழியே லேசான குளிர் காற்று உள்ளே வந்து, அவளின் தோள்களைத் தழுவிச் சென்றது. அவள் கையில் அவன் அற்றை நாட்களில் எழுதிய கடிதங்கள். விழிகள் அதன்மேல் இருந்தன, ஆனால் மனம் எங்கோ வெகு தூரம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

ஒரு தேநீர் குடிக்கலாம் என்று தோன்றியது. அவள் சமையலறையை நோக்கி நடந்தாள். உறங்கவும் முடியாமல், விழித்திருக்கவும் முடியாமல் தவிக்கும் பல இரவுகளில் இந்தத் தேநீரே அவளது துணை.

சமையலறை வழக்கம் போலத்தான் இருந்தது. அவளது மசாலா டப்பாக்கள், அடுப்பு, சுத்தமாகக் துடைக்கப்பட்ட கிரானைட் மேடை. ஆனால் எல்லாவற்றிலும் அவனது நிழல் படிந்திருந்தது. கடந்த மாதம் வரை அவன் அவளுடன் அமர்ந்து தேநீர் குடித்த அதே இடம். அவன் பேசிய சிரிப்பொலி இன்னும் காதுகளில் எதிரொலிப்பது போலிருந்தது.

மனித உடல் என்பது வெறும் கார்பன், ஹைட்ரஜன், ஆக்ஸிஜன் கலந்த ஒரு தற்காலிகக் கூட்டுப் பொருள். பிறகு ஏன் இந்த ரசாயன மாற்றங்கள்? ஒருவன் தூரத்தில் இருந்தால் மட்டும் மூளையின் நியூரான்கள் ஏன் இப்படிப் புரட்சி செய்ய வேண்டும்? காமம் என்பது உடலின் பலவீனமா, இல்லை மனதின் பிரமையா? அவள் மனதுக்குள் இப்படி ஆயிரமாயிரம் கேள்விகள். ஆனால், அவளுக்குப் பதில் தெரியவில்லை. பதில் தெரியாத பல கேள்விகள்தான் வாழ்க்கையின் சுவாரஸ்யமே.

தேநீருடன் படுக்கையறைக்குத் திரும்பியவள், கட்டிலில் அமர்ந்தாள். தலையணையில் அவளது வாசனை இல்லை. ஆனால், அவனது வாசனை நினைவின் அடுக்குகளில் எஞ்சியிருந்தது. அந்த வாசனை அவளது நாணத்தைத் துகிலுரித்துவிட்டு, அவளது காமத்தை முகத்தில் அறைந்தது.

"ஏன் இந்தத் தவிப்பு? அலைபேசியில் அழைத்தால் போதும். தூரம் அருகில் வந்து விடும். ஒரு காணொளி அழைப்பு பண்ணலாமே?" என்றது மனதின் ஒரு பகுதி.

"இல்லை, எண்மத் திரையில் தெரியும் அவரது முகம் என் ஏக்கத்தைக் குறைக்காது, மாறாக அந்தத் தீயை மேலும் அணைக்காமல் பற்றவைக்கும்." என்று மறுத்தது மனதின் மற்றொரு பகுதி.

இதுதான் அந்தக் காவடி ஆட்டம். முருகன் கோயில் திருவிழாவில் காவடித் தூக்குபவர்கள் எப்படி இருபுறமும் சமமான எடையைச் சுமந்துகொண்டு, ஒரு குறிப்பிட்ட தாளத்தில், உடம்பின் ஒவ்வொரு நரம்பையும் இறுகப் பற்றி ஆடிச் செல்வார்களோ, அப்படித்தான் அவளது வாழ்க்கையும் இருந்தது. ஒரு பக்கம் காதல், மறுபக்கம் சமூகப் பார்வை. நடுவில் இந்த நரம்புகளும் சதையுமான சரீரம்.

அவள் ஜன்னலைத் திறந்தாள். நள்ளிரவின் அமைதியில் தொலை தூரத்தில் ஏதோவொரு வாகனத்தின் ஒலிப்பான் சத்தம் கேட்டது. அந்தச் சத்தம் அவளுக்குள் ஒரு பயத்தை உண்டாக்கியது. இந்த உலகம் எவ்வளவு பெரிது, இதில் மனிதர்கள் எவ்வளவு தனித்தவர்கள்!

பல நேரங்களில் தனிமை என்பது ஒரு கருந்துளை போலாகி விடுகிறது. அது மனிதர்களை முழுமையாக உறிஞ்சி விடுகிறது. ஆம், அந்தத் தனிமை அவளை உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தது. அந்நேரம் அவளது அலைபேசி அலறியது. நடுநிசி அழைப்பு. "அவராகத்தான் இருக்க வேண்டும்." என்று வேகமாய் அலைபேசியை எடுத்தாள்.

"ஹலோ! இன்னும் தூங்கலையா?" அவனது குரல்.

அந்தக் குரலைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், அவளது காவடித் தண்டு லேசாக வளைந்தது. இதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த அத்தனை நாணமும் ஒரு கணத்தில் சுக்குநூறாக உடைந்து, கண்ணீராகக் கசிந்தது. தொண்டையை அடைத்த தவிப்பை மீறி வார்த்தைகள் வெளியே வந்தன.

"இல்லை. தூக்கம் வரல. சீக்கிரம் வந்துடுங்க. இந்த வீடு ரொம்பப் பெருசா இருக்கு."

மறுமுனையில் ஒரு சிறு மௌனம். பிறகு அவனது மெல்லிய சிரிப்புடன் கூடிய குரல், "இன்னும் ரெண்டு நாள். வந்துடுறேன். நிம்மதியாக தூங்கு."

அவ்வளவுதான்.

இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

திடீரென ஸ்டெதாஸ்கோப் போல் நெஞ்சில் கை வைத்துத் தன் இதயத்துடிப்பைக் கவனித்தாள். டக் டக் இல்லை, இது இதயத்துடிப்பு அல்ல; ஏதோ ஒரு ஊஞ்சல் ஆடும் சத்தம்.

கடந்த சில நாட்கள் வரை எல்லாம் இயல்பாகத்தான் போய்க் கொண்டிருந்தன. அலுவலகம், அவசரக் கூட்டம், செயல்திட்டம், சமையல் என்று ஓர் இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கை. ஆனால், இன்று மாலை இந்த மழையும், லேசான காற்றில் வீசும் அமைதியும் எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிட்டது.

அவளுக்கு இப்போது ஒரு விசித்திரமான இக்கட்டு. உள்ளுக்குள்  அவன் மீது அடக்க முடியாத காதல், தவிப்பு. சுருக்கமாகச் சொன்னால் காமம். அதே நேரத்தில், ஒரு படித்தப் பெண், அதுவும் கல்யாணமாகிச் சில மாதங்கள் ஆகியும் கணவனிடம் இப்படி பைத்தியக்காரத்தனமாக உருகலாமா என்கிற ஒரு விசித்திரமான வெட்கம், அதாவது நாணம்.

"ச்சே! என்ன இது!" என்று தனக்குத்தானே முணுமுணுத்துக் கொண்டாள் அவள்.

அவள் தன்னையும் அறியாமல் அவ்வபோது சிறிது சிறிதாகப் பருகிக் கொண்டேயோசித்ததில், தேநீர் கோப்பை காலியாகி நெடுநேரமாகியிருந்தது.

சமையலறைக்குச் சென்று மீண்டும் ஒரு கோப்பைக் கருந்தேநீர் போடலாம் என்று எழுந்தாள்.

அவளுடைய அலைபேசி திரை திடீரென விழித்துக் கொண்டது. அவனிடமிருந்து இப்போது வாட்ஸ்அப் அழைப்பு.

அவளுக்குள் சட்டென ஒரு படபடப்பு. அடிமனதில் எங்கேயோ ஒரு மூலையில் ஒரு குழந்தைத் தனமான குஷி. அதே நேரம், கூப்பிடுவதும் துண்டிப்பதும், மறுபடியும் அழைப்பதும் என இது என்ன விளையாட்டு?

கூப்பிட்டு சில நிமிடங்கள் கூட இருக்காது. அதற்குள் இப்போ என்ன வந்தது? என்கிற கோபமும், கண்டிப்பா எடுத்துடுவேன் என்று நினைக்கிறார் போல, ஆனால் எடுக்க மாட்டேன் என்கிற தன்முனைப்பு கலந்த நாணமும் சேர்ந்து கொண்டு அவளுக்கு மூச்சு முட்டியது.

அவனது அழைப்பு விடாமல் அடித்துக் கொண்டிருந்தது.

கடைசியாக அவள் அழைப்பை எடுத்தாள். விரலை உரசும் போது கை லேசாக நடுங்கியது. ஒளிப்பட பொத்தானை இயக்காமல், ஒலிப்பானுக்கான பொத்தானை மட்டும் தொட்டாள்.

"ஹலோ!" அவன் குரல் தெளிவாகக் கேட்டது. சுவிட்சர்லாந்து விமான நிலையத்திலிருந்து பேசுகிறான் போலிருக்கிறது. பின்னணியில் சில விமான நிலையத்திற்கே உரிய அறிவிப்புச் சத்தங்கள் கேட்டன.

அவள் அமைதியாக இருந்தாள்.

"என்ன? பேச மாட்டேங்குற? நான் நாளா நாளைக்கு காலையில வந்துடுறேன்."

"ம்..."

"என்ன ம் மட்டும்? கோபமா? உனக்கு சுவிட்சார்லாந்து கடிகாரம் வங்கிக்கிட்டு இருக்கேன். அது பத்திப் பேசலாம்னா சட்டுன்னு எடுக்க மாட்டேங்றே?"

அவளுக்குச் சிரிக்கக் கூடத் தோன்றவில்லை. இந்த வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் அவனுடைய குரலின் அரவணைப்பு அவளுக்குத் தேவையாக இருந்தது. ஆனால், அதை வெளியே சொன்னால், அவனிடம் தான் ரொம்பவும் பலவீனமாகி விட்டோம் என்று அர்த்தமாகி விடுமோ என்கிற ஒரு நவீன நாணம் தடுத்தது.

"எனக்கு எந்த கடிகாரமும் வேண்டாம். சீக்கிரம் வாங்கன்னு சொன்னேன்ல? ஏன் இன்னும் வரலை?" என்று கோபப்படுவது போல் பாசாங்கு செய்தாள். குரலில் லேசான தளர்ச்சி தெரிந்துவிடக் கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தாள்.

"அட! சுவிட்சர்லாந்து என்ன திருவாரூருக்குப் பக்கத்துல திட்டச்சேரியிலேயா இருக்கு? இங்கேயிருந்து விமானத்துலத்தான் வரணும். விமானத்துல வரணும்ன்னா அது வர்றப்பத்தான் வரணும். அதுக்கு முன்பதிவு செய்யணும். அப்படியே முன்பதிவு செஞ்சாலும், சில நேரங்கள்ல விமானம் வர்ற வரைக்கும் காத்திருக்கவும் வேண்டியிருக்கும். அப்புறம் விமான நிலைய சோதனைகள். எல்லாம் முடிஞ்சு வந்து சேரணும். அப்புறம் நான் இல்லேன்னா உனக்கு என்ன? நிம்மதியா நீ பாட்டுக்கு தொலைக்காட்சியில் நெடுந்தொடர் பார்க்கலாம்ல?"

"நிம்மதியா? யாரு சொன்னது?" என்று மனசுக்குள் கத்தினாள்.

உண்மையில், இந்த வீடு எவ்வளவு பெரியதாகத் தெரிகிறது! படுக்கையறை எவ்வளவு காலியாக இருக்கிறது! அவனுடைய அந்த வாசனையும், சோபாவில் கிடக்கும் அவனுடைய பழைய ஆடைகளும் அவளுக்கு எதையோ ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டே இருக்கிறது.

"ஏய் செல்லப் பொண்டாட்டி கேட்குதா?"

"ம்! கேக்குது. சீக்கிரம் வாங்க. களைப்பா இருக்கு. வைக்கிறேன்."

"இரு இரு. வைக்காதே."

"வைக்கல. சொல்லுங்க. நீங்க ஊருக்கு வர்றப்போ என்ன வேணும்? இட்லியா, தோசையா?"

அவனுக்குப் புரியவேயில்லை. ஏன் இப்படித் திடீரெனக் கேட்க வேண்டும்? அவளுக்கு இந்த இட்லி, தோசை கேள்வி இப்போது முக்கியமல்ல; அவன் அந்தத் தலையணையில் சாயும் விதம், அவனுடைய தோள் மீது சாய்ந்து தேநீர் குடிக்கும் அந்த அரை மணி நேரம். அதுதான் அவள் எதிர்பார்க்கும் கனவு.

"நீ இன்னும் கோபமா இருக்கேன்னு நினைக்கிறேன். உன் கோபத்தைத் தணிக்க என்ன வாங்கணும் சொல்லு?"

"எது வேணாலும் வாங்குங்க. இப்போ ஆளை விடுங்க." அவள் அழைப்பைத் துண்டித்து விட்டு, கட்டிலில் அப்படியே உட்கார்ந்தாள்.

வெளியே மழை இன்னும் கொஞ்சம் வலுத்திருந்தது. ஜன்னல் கண்ணாடியில் பட்டுத் நீர்த்துளிகள் தெறித்தன. பல நேரங்களில் மனிதர்கள் இப்படித்தான் மனதிற்குள் எவ்வளவோ விசயங்கள் இருக்கும். ஆனால் சம்பந்தமில்லாத வார்த்தைகளில் தங்களை மறைத்துக் கொள்வார்கள்.

அவள் தன் கைகளைக் பார்த்துக் கொண்டாள். லேசான நடுக்கம் அடங்கியிருந்தது.

"நாளா நாளைக்கு காலைல வந்துடுவார்." என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டாள். காதலும் வெட்கமும் மோதிக் கொள்ளும் இந்த விசித்திரமான இடைவெளிதான் காதலின் சுவாரஸ்யமான பகுதி என்று மனம் லேசாகச் சமாதானம் அடைந்தது.

உயிர் இன்னும் உடம்பைவிட்டுப் போய்விடவில்லை; அந்த இரண்டு பாரங்களையும் தாங்குவதற்கு இந்த நோனா உடம்பு இன்னமும் தயாராகத்தான் இருக்கிறது வள்ளுவர் சொன்னதைப் போல,

"காமமும் நாணும் உயிர்காவாத் தூங்கும்என்

நோனா உடம்பின் அகத்து."                      (குறள், 1163)

அவள் அலைபேசியை அருகில் வைத்துவிட்டு, மீண்டும் ஜன்னலோரம் வந்தாள். மழை இப்போது தூறலாகக் குறைந்திருந்தது. அந்த ஜன்னல் கம்பிகளில் கை வைத்தவள், தொலைவில் தெரியும் தெருவிளக்கின் மங்கலான வெளிச்சத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளது விரல்கள் அலைபேசியின் திரையை லேசாகத் தடவின. வாட்ஸ்அப்பில் அவன் அனுப்பியிருந்த ஒரு குறும்செய்தி அப்போதுதான் அவளது கண்களில்பட்டது.

"கடிகாரம்தான் சுவிட்சர்லாந்தில் வாங்குறேன். ஆனால் அதில் ஓடும் ஒவ்வொரு நொடியும் உன்னைத்தான் நினைக்கும்!"

அதை வாசித்த மாத்திரத்தில், அவளது இதழ்கள் தாமாகவே ஒரு புன்னகையைச் சிந்தின. நெஞ்சில் வலம் வந்த, அந்த விசித்திரமான பாரம் எங்கோ கரைந்து போயிருந்தது. இன்னும் இரண்டு இரவுகள். இந்தத் தனிமையும், தவிப்பும் தொலைந்து, அவன் தோளில் சாயும் அந்த விடியலுக்காகக் காத்திருப்பதில் ஒரு அலாதியான சுகம் இருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

அவுட்சோர்ஸிங் – முதுகெலும்பும் அதன் வழியே கசியும் கண்ணீரும்!

அவுட்சோர்ஸிங் – முதுகெலும்பும் அதன் வழியே கசியும் கண்ணீரும்!

நவீன உலகப் பொருளாதாரத்தின் முதுகெலும்பு என்று ஒப்பந்த சேவை அமர்த்தம் எனும் அவுட்சோர்ஸிங் முறையைச் சொல்கிறார்கள். ஆனால், அந்த முதுகெலும்பில் ஏற்படும் ஒரு சிறு தும்மல், இங்கே ஏதோ ஒரு கிராமத்து இளைஞனின் மடிக்கணினியை நிரந்தரமாக மூடச் செய்கிறது.

வேலையை விட்டுத் தூக்குதலில் உள்ள ஆகச்சிறந்த பெருநிறுவன நயவஞ்சகம் எனும் கார்ப்பரேட் நயவஞ்சகம் என்னவென்றால், வேலையை விட்டுத் தூக்கும்போது, நான் என் சுயவிருப்பத்தின் பேரில், சொந்தக் காரணங்களுக்காக இந்த வேலையை விட்டுப் போகிறேன், என்று எழுதி வாங்கிக் கொண்டு தூக்குவதுதான்.

இது எப்படி இருக்கிறது என்றால், தூக்கு மாட்டித் தொங்க விடும் ஒருவரிடம், நான் தற்கொலை செய்து கொள்கிறேன், என் மரணத்திற்கு யாரும் காரணமல்ல என்று மரண சாசனம் எழுதி வாங்குவது போலத்தான் இருக்கிறது!

ஓர் ஏழைத்தாய் அரும்பாடுபட்டுத் தன் மகனை அல்லது மகளைப் பட்ட மேற்படிப்பு படிக்க வைக்கிறார். பெரிய படிப்பு படித்துவிட்டால், உத்தியோகம் கிடைத்துவிடும், வாழ்க்கை பாதுகாப்பானதாகி விடும் என்று அந்தப் பேதைத்தாய் நம்புகிறார்.

இப்படிப்பட்ட நிலையில் அந்த மகனோ அல்லது மகளோ ஒரு தற்காலிக அரசு ஊழியராகச் சேரும் போது அந்தத் தாய் அடையும் மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை.

ஆனால், அது தற்காலிகம்தான் என்பதை அந்தத் தாயின் உள்ளம் ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கவே செய்யும். “அரசாங்க வேலை தம்பீ! இன்னைக்கு இல்லாட்டி நாளைக்கு நிரந்தரம் ஆக்கிருவாங்க!” என்ற ஆசையில் அந்தத் தாயின் உள்ளம் உழலும்.

ஆனால் நடப்பது என்ன?

லட்சக்கணக்கில் சம்பளம் வாங்கும் ஐடி நிறுவனத் தலைவர்களுக்கே திடீரென பணிநீக்கம் எனும் லே ஆப் வரும்போது வாகனக் கடன், வீட்டுக்கடன் கட்ட முடியாமல் இரத்த அழுத்தம் எகிறுகிறது.

அப்படியிருக்க, அடுத்த மாதக் கஞ்சிக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் வறுமையில் உழலும் இந்தத் தற்காலிக ஊழியர்களின் நிலைமைக்கு எந்தப் பெறுநிறுவனத் தத்துவம் எனும் கார்ப்பரேட் தத்துவம் ஆறுதல் சொல்ல முடியும்?

அரைக்காசு ஆனாலும் அரண்மனை உத்தியோகம், என்று பழமொழி சொல்வார்கள். இப்போதும் கடைநிலை ஊழியர் வேலை என்றாலும் அரசு வேலை போதும் என்கிறார்கள், காரணம் பணிப் பாதுகாப்பு. ஆனால், அந்த வேலைக்கு இன்று முனைவர் பட்டம் எனும் பிஎச்டி படித்தவர்கள் எல்லாம் போட்டிப் போடுகிறார்கள். போட்டித் தேர்வுகளில் தேர்வானால்தான் வேலை.

பட்டம் வாங்குவதற்கே கடன் வாங்கி, வட்டி கட்ட முடியாமல் தவிக்கும் ஏழைக் குடும்பங்கள், தங்கள் பிள்ளை போட்டித் தேர்வில் தேர்வாகும் வரை எப்படிப்பட்ட நம்பிக்கையில் காத்திருக்க முடியும்?

இதனால், 40 வயதைக் கடந்தும் இன்னும் ஒப்பந்த அடிப்படையிலேயே பலர் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். “முன்னாடி ஒரு தடவை இப்படி இருந்தவங்களையெல்லாம் பணி நிரந்தரம் பண்ணுனாங்க, அதே மாதிரி நம்மையும் பண்ணுவாங்க!” என்று 'இலவு காத்த கிளி' போலக் காத்துக் கிடப்பவர்கள் பல லட்சம்.

அவர்கள் முப்பது வருடங்கள் வேலை பார்த்துவிட்டு வெளியே போனால், அவர்களுக்குக் கைக் குலுக்கக் கூட ஆள் இருக்காது. அவர்களுக்காகக் குரல் கொடுக்க எந்தத் தொழிற்சங்கமும் வராது.

இன்று தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை, கல்வி நிறுவனங்கள், பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் என எங்கு பார்த்தாலும் இந்த ஒப்பந்த முறை அசுர வேகத்தில் பரவி வருகிறது.

விலைவாசி ஏறுவதற்கு ஏற்ப இவர்களுக்கு ஊதிய உயர்வு இருக்காது. எப்போது வேண்டுமானாலும் கழுத்தைப் பிடித்து வெளியே தள்ளலாம் என்ற பயத்துடனேயே வாழ்கிறார்கள்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், இவர்கள் தங்கள் வருங்கால வாழ்க்கையைப் பொருளாதார ரீதியாக எப்படித் திட்டமிட முடியும்?; ஏனென்றால், அடுத்த மாத ஒப்பந்தம் நீட்டிக்கப்படுமா இல்லையா என்பது அவர்களின் மேலாளருக்கே தெரியாது! யாருடைய மடிக்கணினி எப்போது மூடப்படும் என்று தெரியாத இந்த ஒப்பந்த அமர்பு யுகத்தில், நிரந்தரம் என்பது வெறும் அகாரதியில் மட்டுமே இருக்கும் ஒரு வார்த்தை, அவ்வளவுதான் இல்லையா!

*****

அதிகச் சிந்தனை என்னும் மாயை

அமைதித் தேடலில் ஒரு ஜப்பானியச் சாவி குறி

மனிதனின் பரிணாம வளர்ச்சியில் அவனுக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய வரம் சிந்திக்கும் திறன். ஆனால், அதே திறன் அதிகமாகி, இன்று அவனுக்குச் சாபமாக மாறி, அவனது நிம்மதியைக் குலைத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

காலையில் அலுவலக மேசையில் உட்கார்ந்து ஒரு சாதாரண மின்னஞ்சலைத் தட்டச்சு செய்யத் தொடங்கும்போதே, இந்த வார்த்தை கோபமாக இருக்குமா? அடுத்தவர் இதைத் தவறாகப் புரிந்து கொள்வார்களா? என்ற ஐயங்கள் முளைக்கின்றன.

மாலையில் போக்குவரத்து நெரிசலில் வாகனத்தை நிறுத்திக் கொண்டு, இன்னும் நடக்கவே நடக்காத பல நூறு கற்பனைச் சிக்கல்களுக்குள் மனிதன் தன் மனதைச் சிறைப்படுத்துகிறான்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், நமது ஆற்றல் பெரும்பகுதி உடல் உழைப்பால் தீருவதில்லை; மாறாக, தேவையற்ற மன உராய்வுகளாலும் அதீத சிந்தைகள் எனும் ஓவர் திங்கிங் நச்சுச் சுழலினாலுமே வீணடிக்கப்படுகிறது.

இந்த மனப்பளுவைச் சுமப்பதில் யாருக்கும் எவ்விதப் பயனும் இல்லை. ஆனால், எதைச் செய்தாலும் அதை எடுத்த எடுப்பிலேயே நூறு சதவீத துல்லியத்தோடு செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம், அதில் சிறு தவறும் நேர்ந்து விடக் கூடாதே என்ற அச்சம், அப்படிச் செய்வதில் மற்றவர்களை விட அதிகம் அடைய வேண்டும் பேராசை ஆகியன சேர்ந்து ஒருவரைச் சிந்தனைக் கைதியாக்குகிறது.

இந்தச் சிக்கலிலிருந்து மீள்வது எப்படி?

இதற்கு நம் முன்னோர்கள் எப்போதோ வழிகளைக் காட்டி விட்டுச் சென்றுள்ளனர். போதும் என்ற மனமே பொன் செய்யும் மருந்து என்பதுதான் அந்த வழிகாட்டலின் சாராம்சம். அதே நேரத்தில் ஜப்பானிய பாரம்பரிய வாழ்வியலில் இதற்கான அழகிய தீர்வு ஒன்றுண்டு. அதுதான் முஷின்.

முஷின் என்ற ஜப்பானியச் சொல்லுக்கு மனமற்ற மனநிலை என்று பொருள். இதன் அர்த்தம் மூளையைச் செயல்படாமல் முடக்கி வைப்பதோ அல்லது உலகப் பற்றின்றி இருப்பதோ அல்ல. மாறாக, எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணத்திலும் ஒட்டிக்கொள்ளாமல், ஆற்றின் நடுவே நிற்கும் பாறையைச் சுற்றியோடும் நீரைப் போல, எண்ணங்களை வந்தவழியே கடந்துபோக அனுமதிக்கும் மனநிலையே முஷின் ஆகும்.

போர் வீரர்கள் சண்டைக் களத்தில் நின்றுகொண்டு, எதிரி எந்த திசையிலிருந்து அடிப்பான் என்று ஒவ்வொரு கோணத்தையும் கணக்கிட்டுக் கொண்டிருந்தால், அவர்கள் நொடியில் வீழ்த்தப்பட்டுவிடுவார்கள்.

தயக்கமும் குழப்பமும் தோல்விக்கான முதல் விதிகள். இதைப் பற்றி ஜென் துறவி டாக்வான் சோகோ மிக அழகாகக் கூறுவார், மரத்தில் உள்ள ஒரே ஒரு சிகப்பு இலையை மட்டும் உற்றுப் பார்த்தால், முழு மரத்தையும் நம்மால் பார்க்க முடியாது. அதுபோலவே, வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட ஒரே ஒரு சிறு அவமானத்தையோ, எதிர்மறையான விமர்சனத்தையோ பற்றிக் கொண்டு நின்றால், வாழ்வின் பரந்த ஓட்டம் நம்மைத் தாண்டி எங்கோ சென்றுவிடும்.

குழப்பமான மனதை வலுக்கட்டாயமாக அடக்க முயல்வது என்பது, கொந்தளிக்கும் நீரை வெறும் கையால் சமன்படுத்த முயல்வதற்குச் சமம். நாம் எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு அழுத்தம் கொடுக்கிறோமோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு கொந்தளிப்பு அதிகமாகும்.

ஒரு கிண்ணத்தில் கலங்கிய நீர் இருந்தால், அதைத் தெளிவாக்க நாம் என்ன செய்வோம்? மீண்டும் மீண்டும் அதைக் கலக்க மாட்டோம்; பேசாமல் அந்தக் கிண்ணத்தைக் கீழே வைத்துவிட்டு நகர்ந்துவிடுவோம். சிறிது நேரத்தில் அழுக்கு அடியில்தங்கி, நீர் இயல்பாகவே தெளிந்துவிடும். நம் மனமும் அப்படித்தான்.

எண்ணங்கள் குழப்பமாகும் போது, அவற்றுடன் சண்டைபோடுவதை விடுத்து, அவற்றை அப்படியே அமைதியாகக் கடந்து போக அனுமதிக்க வேண்டும். பின்னணியில் ஓடும் ஒரு வானொலிப் பாடலைப் போல எண்ணங்களை அலட்சியப்படுத்தப் பழக வேண்டும். நாமாக அதில் தலையிட்டுச் சண்டையிடா விட்டால், அந்த மனச் சுமையின் எரிபொருள் தானாகவே அணைந்துவிடும்.

எண்ணங்களின் வேகம் எல்லை மீறும் போது, வெறும் தியானத்தால் மட்டுமே எப்போதும் மனதை அமைதிப்படுத்திவிட முடியாது. அப்போது உடலுக்கு ஒரு பொறுப்பைக் கொடுக்க வேண்டும். ஜென் மடங்களில் துறவிகள் வெறும் தியானத்தோடு நில்லாமல், தரையைப் பெருக்குவது, விறகு வெட்டுவது, பாத்திரங்களைக் கழுவுவது போன்ற எளிய வேலைகளில் ஈடுபடுவார்கள்.

மனம் எதிர்காலத்தைப் பற்றியும் கற்பனைகளைப் பற்றியும் கவலைப்படும் போது, அதற்கு உடனடி மருந்து நிகழ்காலம் மட்டுமே. அடுத்த முறை கவலைகள் உங்களை முடக்கும் போது, எதையாவது செய்யுங்கள், ஒரு காபி கோப்பையைக் கழுவுங்கள், உங்கள் துணிகளை மடித்து வையுங்கள் அல்லது அறையைச் சுத்தம் செய்யுங்கள்.

வேலை என்ன என்பது முக்கியமல்ல; செய்யும் பணியில் உங்கள் முழு கவனத்தையும் செலுத்துவதே முக்கியம். அந்தத் தொட்டுணரக்கூடிய செயல், கற்பனை உலகத்திலிருந்து உங்களை உடனடியாக மீட்டு, நிகழ்காலத்திற்கு அழைத்து வரும்.

வாழ்வில் எல்லாவற்றையும் 100 சதவீத முழுமையோடும் துல்லியத்தோடும் செய்துவிட வேண்டும் என்ற மாயையே நம்மைச் செயலற்றவர்களாக்குகிறது.

எதிர்காலத்தை முன்கூட்டியே கணிக்க முயல்வது வீண் முயற்சி. ஒரு பெரும் பயணத்தின் அனைத்து வழிகளையும் தொடக்கத்திலேயே தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை; முதலடியை நம்பிக்கையோடு எடுத்து வைக்கும் தெளிவு இருந்தால் மட்டுமே போதும்.

முஷின் என்பது ஒரே நாளில் கைகூடிவிடும் மந்திரக் கோல் அல்ல. அது நாள்தோறும் சிறு சிறு தேர்வுகளால் வளர்க்கப்படும் ஒரு மனப்பழக்கம்.

மனக் குழப்பங்கள் சுழல் போல வரும்போதெல்லாம், அதனுடன் மல்லுக்கட்டுவதை நிறுத்திவிட்டு, விலகி நிற்கப் பழகுங்கள். அழுக்கு இயல்பாக அடியில் தங்கும்; நீரும் தெளிவாகும். குறைந்த சத்தமும் அதிகக் கவனமும் இருந்தால், உங்கள் வாழ்க்கை நதி எந்தத் தடையுமின்றித் தன் இலக்கை நோக்கித் தங்குதடையின்றிப் பாய்ந்தோடும்!

*****

உலகை இயக்கும் மறைமுகச் சக்திகள்

பணத்தின் நிழல்கள்

உலகை இயக்கும் மறைமுகச் சக்திகள்

மனித நாகரிகத்தின் தொடக்கப்புள்ளியிலிருந்து இன்றுவரை உலகை ஆட்டிப்படைத்துக் கொண்டிருக்கும் மிக முக்கியக் காரணி எதுவென்று கேட்டால், அஞ்சாமல் சொல்லலாம், அது பணமும், அதிகாரமும்தான்.

வெளிப்படையாகத் தெரியும் அரியணைகளில் அமர்ந்திருப்பவர்களை உலகம் மன்னர்கள் என்றும், ஆட்சியாளர்கள் என்றும் அழைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், வரலாற்றின் நுட்பமான பக்கங்களைப் புரட்டிப் பார்த்தால், அந்த அரியணைகளின் கால்களைத் தாங்கிப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் உண்மையான சக்திகள் வேறு சில என்பதும், அவை நிழல்களைப் போலக் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் உலகை இயக்கி வருகின்றன என்பதும் புலப்படும்.

இன்று நாம் சாதாரணமாகப் பயன்படுத்தும் அலைபேசியின் தரவுகள், காலையில் அருந்தும் தேநீருடன் உண்ணும் ஒரு மாச்சில், முகத்தில் தடவிக்கொள்ளும் பூச்சு, வாகனத்திற்கு ஊற்றும் எரிபொருள் என அனைத்தின் பின்னாலும் மிகச்சில குடும்பங்களின் மறைமுகக் கரங்கள் நீண்டு கொண்டிருக்கின்றன. அந்தக் கரங்கள்தான் செல்வப் பெருக்கத்தால் உண்டான அதிகார வலை.

அப்படிச் செல்வப் பெருக்கத்தால் கிடைத்த அதிகார வலையால் இந்த உலகையே ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டிருக்கும் உலகப் பணக்காரக் குடும்பங்கள் பற்றி இங்கு காண்போம்.

வரலாற்றில் தகவல்கள்தான் மிகப்பெரிய மூலதனம் என்பதை உணர்ந்தவர்கள் ராத்ஹீல்ட் குடும்பத்தினர். போர்கள் நடக்கும்போது, அரசாங்கங்களுக்கு முன்னரே தகவல்களைப் பெற்று, சந்தைகளைத் தங்களுக்குச் சாதகமாக்கிக் கொண்டவர்கள் இவர்கள். நாட்டின் தலைவிதியை நிர்ணயிப்பது அரசாங்கங்கள் மட்டுமல்ல, அவற்றுக்குக் கடன் கொடுக்கும் கரங்களும்தான் என்பதற்கு இவர்கள் வரலாறு சான்று.

சவுதி அரேபியாவின் அல் சவுத் குடும்பம் பூமிக்கு அடியிலிருக்கும் கச்சா எண்ணெய்யை மட்டுமே நம்பியிருக்காமல், எதிர்காலத் தேவையை உணர்ந்து நியோம் என்ற கனவு நகரத்தை நோக்கியப் பயணத்தை இப்போதே தொடங்கியுள்ளது. தொலைநோக்குப் பார்வை இல்லாத செல்வம் கால வெள்ளத்தில் கரைந்துவிடும் என்ற உயரிய தத்துவத்தை இது உணர்த்துகிறது.

போர்களுக்கான ஆயுதங்களைத் தயாரித்து அதன் மூலம் அச்சத்தை மூலதனமாக்குவது உலகளாவிய வணிகத்தின் ஒரு பகுதி. கிரௌன் குடும்பத்தினர் அமெரிக்க பாதுகாப்புத் துறைக்கான ஆயுதங்களையும், நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களையும் தயாரிப்பதன் மூலம், உலகின் மிக முக்கியமான ஒப்பந்தங்களைத் தீர்மானிக்கும் புள்ளியில் வீற்றிருக்கிறார்கள்.

மனிதனின் பலவீனங்களை விட, அவனது உணர்ச்சிகளையும் அகந்தையையும் தொடுவது மிகப்பெரிய வணிக உத்தி. பிராணிகள் மீதான மனிதனின் அன்பையும் உணர்ச்சிப் பிணைப்பையும் புரிந்துகொண்டு செல்லப்பிராணிகளுக்கான உணவு சந்தையைக் கைப்பற்றியது மார்ஸ் குடும்பம்.

லூயி விட்டான் போன்ற ஆடம்பர வணிகக் குறியீடுகள் மூலம் மனிதனின் அந்தஸ்து என்ற கர்வத்தை விற்பனைப் பொருளாக்கியது அர்னால்ட் குடும்பம்.

லாரியல் நிறுவனத்தின் மூலம், மனிதனுக்குள் இருக்கும் இளமையாகவும் அழகாகவும் தோன்ற வேண்டும் என்ற விருப்பத்தை மூலதனமாக்கியது பெட்டன்கோர்ட் குடும்பம்.

இந்தியாவில் அம்பானி குடும்பம் ஜியோ மூலம் இணையத்தைச் சாமானியனின் கைக்குக் குறைந்த விலையில் கொண்டுவந்து சேர்க்கும்போது, அது வெறும் சேவையாக இல்லாமல், ஒரு மிகப்பெரிய சமூகத்தின் பழக்கவழக்கத்தையே மாற்றியமைக்கும் சக்தியாக மாறுகிறது.

அதேபோல், அமெரிக்காவின் வால்டன் குடும்பம் சலுகை விலை, தள்ளுபடி என்ற எளிய வார்த்தைகளைக் கொண்டு வால்மார்ட் மூலம் உலக மக்களின் அன்றாட நுகர்வைத் தன்வசப்படுத்தியது.

ஒரு நாட்டின் உண்மையான வரவு செலவுத் திட்டம் பாராளுமன்றங்களில் மட்டுமே தயார் செய்யப்படுவதில்லை; மாறாக, சாமானியன் அறியாத சில பெருநிறுவன அறைகளின் மூடிய கதவுகளுக்குப் பின்னாலும் எழுதப்படுகிறது.

அரசியல்வாதிகள் மேடைகளில் உரையாற்றுகிறார்கள், தேர்தல்களில் மக்கள் வாக்களிக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்கள் வாங்கும் பொருட்கள், அவர்கள் பயன்படுத்தும் சேவைகள், ஏன் அவர்களின் சிந்தனைகள் கூட இத்தகைய சக்திவாய்ந்த வணிகக் குடும்பங்களின் பொருளாதாரச் சுழற்சிக்குள் சிக்கியுள்ளன.

செல்வம் என்பது வெறும் காகிதத் தாள்களோ, எண்களோ அல்ல; அது உலகத்தை ஆளும் ஆற்றல். ஆனால், வாழ்க்கையின் உச்சகட்ட உண்மை என்னவென்றால், இந்த உலகத்தையே விலைக்கு வாங்கும் வல்லமை படைத்த இந்தக் குடும்பங்களும், அவற்றில் வாழும் மனிதர்களும் கூடக் காலத்தின் கைகளில் வெறும் தற்காலிகப் பயணிகள்தான்.

இயற்கையின் முன் எல்லாக் கோடீஸ்வரர்களின் கிரீடங்களும் ஒருநாள் கழற்றி வைக்கப்பட வேண்டியவையே. இதை உணர்வதே மெய்யான ஞானம்!

*****

ஒரு தயாரிப்பாளரின் வரைபடம்

ஒரு தயாரிப்பாளரின் வரைபடம்

வாழ்க்கை என்பது வெறும் வசந்த காலங்களின் வரிசை அல்ல; அது புயல்களையும் எதிர்கொள்ளும் ஒரு கடுமையான பயணம். வெற்றியின் சிகரங்களைத் தொட்டவர்கள் கூட, தோல்வியின் பள்ளத்தாக்கில் விழும் தருணங்களைச் சந்திக்கத்தான் வேண்டியிருக்கிறது.

திரைப்படத்துறையின் மாபெரும் தயாரிப்பாளராகவும் நடிகராகவும் விளங்கிய கே.பாலாஜி அவர்களின் வாழ்வில் நிகழ்ந்த ஒரு வரலாற்றுப் பாடம், மனித மனங்களின் வீழ்ச்சியையும் மீட்சியையும் நமக்கு மிக அழகாக உணர்த்துகிறது.

வெற்றி என்பது தற்செயலாக அமைவது அல்ல; அது முயற்சியின் தொடர்ச்சியால் கட்டமைக்கப்படுவது. சிவாஜி கணேசன், ரஜினிகாந்த், கமலஹாசன், மோகன் எனத் தமிழ்த் திரையுலகின் மாபெரும் நட்சத்திரங்களைக் கொண்டு எண்ணற்ற வெற்றிப் படங்களை வழங்கியவர் கே. பாலாஜி.

வாழ்க்கையில் பலர் கனவு காண்கிறார்கள்; ஆனால் வெகுசிலரே தம் கனவுகளைக் கூர்மையான திட்டமிடுதலின் மூலம் நிஜமாக்குகிறார்கள். திரையுலகம் என்பது நிச்சயமற்ற தன்மைகள் நிறைந்த ஒரு பெருங்கடல். அலைகளின் வேகத்தைக் கணித்து, வெற்றிகரமாகக் கரையேறிய மாபெரும் மாலுமியாக இருந்தவர்தான் தயாரிப்பாளர் கே. பாலாஜி.

பிற மொழிகளில் வெற்றி பெற்ற கதைகளின் மையக்கருவை உணர்ந்து, தமிழ் ரசிகர்களின் ரசனைக்கேற்ப அவற்றை நேர்த்தியாக உருமாற்றுவதில் கே. பாலாஜி ஒரு தனித்துவமான வல்லுநராகத் திகழ்ந்தார்.

நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசனை வைத்து இவர் தயாரித்த ராஜா, நீதி போன்ற படங்கள் தமிழ் சினிமா வணிகத்தின் புதிய கதவுகளைத் திறந்தன. நீதி திரைப்படத்தின் மாபெரும் வெற்றி, ஒரு தயாரிப்பாளராக அவரது கூர்மையான கதைத் தேர்வை நிரூபித்தது.

குடும்ப உறவுகளின் சிக்கல்களையும் தியாகத்தையும் உணர்வுப்பூர்வமாக எடுத்துரைத்த தியாகம், தீபம் ஆகிய படங்கள், ரசிகர்களின் இதயங்களில் நீங்காத இடம் பிடித்தன.

தயாரிப்புத் துறையில் சரியான நேரத்தில் சரியான முதலீடு செய்வதும், கலைஞர்களின் ஆளுமையைச் சரியாகப் பயன்படுத்துவதும் மிக முக்கியம். இந்தித் திரையுலகின் டான் திரைப்படத்தைத் தமிழில் ஆக்கம் செய்த போது, அவர் சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்தின் ஸ்டைலையும் வேகத்தையும் சரியாகப் பயன்படுத்தி பில்லாவை உருவாக்கினார். இத்திரைப்படம் தமிழ் திரையுலகின் வணிகப் பரிமாணத்தையே மாற்றியமைத்து வசூல் சாதனை படைத்தது.

ரஜினிகாந்தின் ஆக்சன் அவதாரத்திற்கு மேலும் வலுவூட்டி தீ, சவால் ஆகிய திரையரங்குகளை வெற்றி விழாக்களாக மாற்றிய பெருமை கே. பாலாஜியின் திட்டமிடலையே சாரும்.

வெறும் முன்னணி நட்சத்திரங்களை மட்டுமே நம்பியிருக்காமல், கதையின் வலிமையையும் நீதிமன்ற வசனங்களின் செழுமையையும் மட்டுமே மூலதனமாகக் கொண்டு எடுக்கப்பட்ட திரைப்படம் விதி. சட்டம், நீதி, சமூக ஒழுக்கம் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டு கே. விஜயன் இயக்கத்தில் வெளியான இத்திரைப்படம் வெள்ளி விழா கண்டு, தயாரிப்பாளரின் கதைத் தேர்வுக்கு உச்சபட்ச சான்றாக அமைந்தது.

அன்றைய காலகட்டத்தின் முன்னணி கதாநாயகர்களான கமலஹாசனை வைத்து சட்டம், நடிகர் மோகனை வைத்து வாழ்வே மாயை போன்ற காவிய வெற்றிகளையும் இவர் வழங்கித் திரையுலகை வியப்பில் ஆழ்த்தினார்.

வெற்றி என்பது தற்செயலாக அமைவது அல்ல; துல்லியமான திட்டமிடலும், சரியான தருணத்தில் எடுக்கப்படும் துணிச்சலான முடிவுகளுமே அதன் திறவுகோல். தயாரிப்புச் செலவைக் கட்டுப்படுத்துவதிலும், திட்டமிட்ட காலத்தில் படப்பிடிப்பை முடிப்பதிலும் அவர் கையாண்ட தொழில்முறை ஒழுக்கம் இன்றளவும் வளரும் தலைமுறையினருக்குச் சான்றாகும்.

தயாரிப்பாளர் கே. பாலாஜியின் வெற்றிப் படங்கள் வெறும் பொழுதுபோக்கு சாதனங்கள் மட்டுமல்ல; அவை துணிச்சல், தொலைநோக்கு மற்றும் நிர்வாகத் திறமையின் கூட்டு உருவாக்கங்கள் என்பதை அவரது வாழ்க்கை நமக்கு உரக்கச் சொல்கிறது.

அதே நேரத்தில் அவர் திரையுலகிலிருந்து படிப்படியாக விலகக் காரணமான திரைப்படம் பற்றியும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

உச்சங்களை மட்டுமே கண்டு பழகிய ஒரு மனிதனின் தன்னம்பிக்கை, இயற்கையானது. அந்த தன்னம்பிக்கையின் வெளிப்பாடாகவே, அக்காலத்தில் மாபெரும் வெற்றி நாயகனாக இருந்த கே. பாக்யராஜ் மற்றும் இந்தி நடிகை மீனாட்சி சேஷாத்திரி ஆகியோரைக் கொண்டு, மிகப்பெரிய பொருட்செலவில், என் இரத்தத்தின் இரத்தமே என்ற திரைப்படத்தைத் தொடங்கினார்.

நாம் எவ்வளவுதான் திட்டமிட்டாலும், காலத்தின் கையில் ஒரு திட்டம் இருக்கிறது என்பதை வாழ்க்கை நமக்கு பலமுறை நினைவூட்டுகிறது. கே. பாலாஜியின் ஆஸ்தான இயக்குநரான கே. விஜயன், படத்தின் பாதியிலேயே இயற்கை எய்தினார். இது அத்திட்டத்திற்கு விழுந்த முதல் பேரிடி. தந்தையின் பணியை அவரது மகன் சுந்தர் கே. விஜயன் தொடர்ந்து முடித்த போதிலும், ஆரம்பத்தில் இருந்த அந்த ஒருங்கிணைப்பு குலைந்துபோனது.

மிகப்பெரிய எதிர்பார்ப்போடு வெளியான அந்தத் திரைப்படம், திரையரங்குகளில் மூன்று வாரங்கள் கூடத் தாக்குப்பிடிக்க முடியாமல் படுதோல்வியைச் சந்தித்தது.

இந்தப் படத்தின் தோல்வி கே. பாலாஜிக்குக் கொடுத்தது வெறும் நிதி இழப்பு மட்டுமல்ல; அளப்பரிய மன உளைச்சலையும் விரக்தியையும்தான். வெற்றியையே பழகிய மனங்களுக்கு, திடீரென வரும் தோல்வி பேரதிர்ச்சியாக உருவெடுக்கிறது. அதன் விளைவாக, திரையுலகில் இருந்து படிப்படியாக விலகும் முடிவுக்கு அவர் தள்ளப்பட்டார்.

கே. பாலாஜியின் இந்த வாழ்க்கை நிகழ்வு நமக்கு மூன்று முக்கிய தத்துவங்களை உணர்த்துகிறது. அவையாவன,

1) நேற்றைய வெற்றி நாளைய வெற்றிக்கு உத்தரவாதம் அளிக்க முடியாது. சந்தையின் போக்குகளும், சூழல்களும் மாறிக்கொண்டே இருக்கும்.

2) திட்டமிடல் எவ்வளவு முக்கியமோ, அவ்வளவு முக்கியம் சூழலுக்கு ஏற்ப நம்மைத் தகவமைத்துக் கொள்ளும் மனப்பக்குவமும் முக்கியம்.

3) சில நேரங்களில், களத்திலிருந்து தற்காலிகமாக அல்லது நிரந்தரமாக விலகுவது கூடத் தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் ஒரு புத்திசாலித்தனமான உத்தியாக அமையும்.

வாழ்க்கைப் பாதையில் ஏற்படும் தடைகற்கள் அனைத்தும் நம்மைக் கீழே வீழ்த்த வந்தவை அல்ல; நம்மைப் பட்டை தீட்ட வந்த வைரம் போன்ற அனுபவங்கள் என்பதை உணர்ந்து செயல்படுவதே மெய்யான ஞானமாகும்.

*****