காதலின் தெர்மாமீட்டர்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 79

காதலின் தெர்மாமீட்டர்

"உங்களுக்குச் சமிக்ஞை சரியா கிடைக்க மாட்டேங்குது. முகம் மங்கலா தெரியுது. லென்ஸ்ல ஏதோ பட்டிருக்கு. அதைத் தொடைச்சுட்டுப் பேசுங்க."

அவன் வேகவேகமாக மடிக்கணினியோடு இணைந்திருந்த லென்ஸைத் துடைத்தான்.

சென்னையில் உள்ள அவனது அறைலிருந்து தெரியும் மழையின் ஈரமும், திருவாரூர், சோமசுந்தர நகரில் அமைந்திருக்கும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் அமர்ந்திருக்கும் அவளின் குரலில் உள்ள பதட்டமும் அந்த இணைய இணைப்பில் கலந்து காற்றில் அலைக்கழிந்தன.

அவள் சுவரில் சாய்ந்திருந்தாள். அவள் காதில் அந்தக் கேட்புக் கருவி மின்னியது. அவன் தன் மடிக்கணினியில் எதையோ தட்டிகொண்டே முணுமுணுத்தான்.

"கேட்குதா? இணைய இணைப்புல பிரச்சனை. அங்கே இணைய இணைப்புக் கருவியைச் சரியா வச்சிருக்கியா இல்லையா?"

"ம்! நான் உங்ககிட்ட பேசிட்டிருக்கேன். நீங்க அங்கே எங்கிட்டெ பேசிக்கிட்டே உங்க வேலையையும் பார்த்துட்டு இருக்கீங்கதானே. நேத்து ராத்திரி நான் அனுப்புன செய்தியைப் படிச்சீங்களா? "

"படிக்கலை. அலுவலகத்துல திடீரென மையத் தரவகத்துல பிரச்சனை.. மூணு மணி வரைக்கும் மடிக்கணினி முன்னாடி உக்காந்திருந்தேன்."

அவள் சிரித்தாள். ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் ஈரம் இருக்கவில்லை; வறட்சி இருந்தது.

"தெரியும். எப்பவுமே உங்க காதலி மடிக்கணினியும் தரவகம்தானே. நான் அப்புறம் பேசுறேன்."

"இடையில் பேசாம போகாதே. அஞ்சு நிமிஷம் பேசுவோம்."

அவன் குரலில் இருந்த அந்தச் சின்னச் சோர்வு, அவளைத் தடுத்து நிறுத்தியது. இரண்டு மாதங்களாகப் பிரிந்து கிடக்கிறார்கள். திருவாரூருக்கும் சென்னைக்கும் உள்ள தூரம் வெறும் முந்நூறு சொச்சம் கிலோமீட்டர்தான். ஆனால், அந்தத் தூரத்தை அளக்கக் காதலின் தராசு போதவில்லை.

"தெரியுமா உங்களுக்கு?" அவள் திரையைப் பார்த்துக் கொண்டே சொன்னாள். "நேத்து ராத்திரி எனக்கு ரொம்பக் காய்ச்சல். தலை வெடிக்கிற மாதிரி வலி. முகம் எல்லாம் சூடாகிப் போச்சு. யாரையாவது தொட்டுப் பேசணும்னு தோணுச்சு. ஆனா, என் கைக்குக் கிடைச்சது இந்த அலைபேசியின் குளிரான திரை மட்டும்தான்."

அவளே தொடர்ந்தாள், "தீயைக் கூட நம்மகிட்ட வராம தடுத்துடலாம். அடுப்பு சூடா இருந்தா கை விலக்கிப்போம். ஆனா, இந்தத் தூரம், நம்மளை நெருப்பு போலத் தொட்டுக்கிட்டே சுட்டுக்கிட்டே இருக்கு. ஆனா, நாம ரெண்டு பேரும் யாருமே யாரையும் தொட முடியல. இது என்ன வகையான நெருப்பு?"

"எப்படி இது சாத்தியம்? ஆனால் இது சாத்தியம்." அவன் தனக்குத்தானே முணுமுணுத்தான்.

அவ்வளவுதான். இணையப் பிரச்சனை. இணைப்புத் துண்டாகி வெப்பத்தை அதிகமாக்கியது.

அவன் மனதுக்குள் வள்ளுவரின் அந்த வரிகள் எங்கோ மூலையில் ஒலித்தன.

"தொடிற்சுடின் அல்லது காமநோய் போல

விடிற்சுடல் ஆற்றுமோ தீ."                       (குறள், 1159)

அவன் தனது பழைய கல்லூரி நாட்களை நினைத்துப் பார்த்தான். தமிழ் இலக்கியப் பேராசிரியர் முனைவர் முத்து அருணகிரி அவர்கள் ஒருமுறை வகுப்பில் சொன்னது ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

"வள்ளுவர் ஒரு மேதைக்கெல்லாம் மேதைப்பா. உலகத்தில் உள்ள எல்லாப் பொருள்களையும் அவர் ஒப்பிட்டுப் பார்த்திருக்கிறார். நெருப்பு சுடும் என்பது உலக நியதி. தொட்டால் சுடும், விட்டால் சுடாது. இது இயற்பியல். ஆனால், காதல் என்னும் நெருப்பு இருக்கிறதே. அது தொட்டால் குளிரும், விட்டால் சுடும்; பிரிந்தால் இன்னும் அதிகமாகச் சுடும்! இது என்ன வகையான நெருப்பு?"

அவன் எதையும் தர்க்கப்பூர்வமாக யோசிக்கும் மென்பொருள் நிபுணன். காதலைக் கூட அவன் ஓர் ஊயிர் வேதியியல் வினையாகத்தான் பார்க்க முயன்றான். டோபமைன், ஆக்ஸிடோசின், செரோடோனின் என்ற ஹார்மோன்களின் ஏற்றத்தாழ்வுகள்தான் இந்தக் காதலும், பிரிவும் என்று அவனுக்குத் தெரியும். ஆனால், மருத்துவ விஞ்ஞானத்தாலோ, தர்க்கவியலாலோ விளக்க முடியாத எத்தனையோ விசயங்கள் காதலில் இருக்கத்தான் செய்கின்றன.

நெருப்பு சுடும்.

நெருப்பு என்பது கார்பன் மூலக்கூறுகள் ஆக்ஸிஜனுடன் இணைந்து வெளிப்படுத்தும் வெப்ப ஆற்றல். நெருப்புக்கு முன்னால் நின்றால் உடல் சூடாகும். நெருப்பைத் தொட்டால் தோல் கருகும். ஆனால், நெருப்புக்கு ஒரு குணம் உண்டு. அதை விட்டு விலகிவிட்டால், அந்த நெருப்பு சுடாது, விட்டு விடும்

ஆனால், காதலின் பிரிவு அப்படிப்பட்டதல்ல! காதலனும் காதலியும் கண் முன்னால் இல்லை, தொலைவில் இருக்கிறார்கள்; தொடவும் முடியவில்லை, காணவும் முடியவில்லை. ஆனால் அந்தப் பிரிவு தரும் வெம்மை, நெருப்பை விடவும் கொடூரமானது. விலக விலக கொளுந்து விட்டு எரிந்து, கொதிக்கச் செய்யும் வன்மம் நிறைந்தது.

சென்னையின் குளிர் அதிகமாகிக்கொண்டிருந்தது. அவன் ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தான். அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளின் விளக்குகள் ஒவ்வொன்றாக அணைந்து கொண்டிருந்தன.

அவனுக்கு அவளின் ஞாபகம் மீண்டும் அலைமோதியது.

கடந்த வாரம் அவள் அவனுக்கு தூதஞ்சலில் ஒரு பொட்டலம் அனுப்பியிருந்தாள். அதில் அவள் தயார் செய்த காரச் சேவும், அவளின் கைப்பட எழுதிய ஒரு சிறிய கடிதமும் இருந்தது. "உங்களோட குளிர்பதன அறையில் எப்போதும் குளிர் அதிகமாகவும், உடலின் வெம்மை மட்டும் குறையாமல் இருப்பதாகவும் சொன்னீர்களே. இந்தக் காரச் சேவைச் சாப்பிடும் போது என்னை நினைவில் வைத்துக்  கொள்ளுங்கள். எல்லாம் சரியாகும்."

அதை அப்போது படித்தபோது அவனுக்குச் சிரிப்பு வந்தது. ஆனால், அந்தச் சிரிப்பைத் தாண்டி உள்ளுக்குள் ஒருவித ஏக்கம் இப்போது தொண்டையை அடைத்தது.

உண்மையில், மனித மனம் என்பது விசித்திரமானது.

ஒரு நெருப்புத் துண்டு கையில் பட்டால், உடனே மூளைக்குச் செய்தி சென்று கையை விலக்கிக் கொள்வது அனிச்சை. ஆனால், தொலைதூரத்தில் இருக்கும் ஒருவரைப் பற்றிய நினைவு நெஞ்சில் பற்றிக் கொண்டால், அந்தத் தீயை முயற்சி செய்தாலும் விலக்க முடிவதில்லை. அந்த வெம்மையைத் தணிக்கவும் முடிவதில்லை.

அவள் இப்போது தூங்கிக் கொண்டிருப்பாள். அவளது அலைபேசி அவளது தலையணைக்கு அருகில் வைக்கப்பட்டிருக்கும். ஒருவேளை, அவள் கனவிலும் இவன்தான் வந்திருப்பானோ?

அவன் தன் வாட்ஸ்அப்பைத் திறந்தான். அவளுக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தியைத் தட்டி விட்டான், “தூங்கிட்டீயா?”

அடுத்த சில நொடிகளில் நீல நிற சரிகுறி விழுந்தது. அவள் உடனே பதிலளித்தாள்.

"இல்லை. தூக்கம் வரலை. நீங்களும் இன்னும் தூங்கலையா?"

"இல்ல. வள்ளுவரைப் பத்தி யோசிச்சிட்டிருந்தேன்."

"வள்ளுவரா? இந்த நேரத்திலா?"

"ஆமாம். தொடிற்சுடின் அல்லது காமநோய் போல. விடிற்சுடல் ஆற்றுமோ தீ என்கிற குறளுக்கு இப்போது அர்த்தம் புரியுது. உன்னைத் தொடும்போது இருக்கிற தவிப்பை விட, உன்னை விட்டுட்டு இந்தச் சென்னையில தனியா உக்காந்திருக்கும்போதுதான் அந்தச் சூடு ரொம்ப அதிகமா இருக்கு."

அவள் தரப்பிலிருந்து கொஞ்ச நேரம் எந்தப் பதிலும் இல்லை. அவள் தட்டச்சு செய்வதாகக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது, பிறகு நின்றுவிட்டது.

சிறிது நேரத்தில் அவளிடமிருந்து ஒரு குரல் பதிவு வந்தது.

அவன் அதை இயக்கிக் கேட்டான். அவள் குரல் சற்று நடுங்கியது. பின்னணியில் கடிகாரத்தின் டிக் டிக் சத்தம் கேட்டது.

"உங்களுக்கும் அப்படித் தானா? நான் நினைச்சேன், பசங்களுக்கு இதெல்லாம் சீக்கிரமே மறந்துடும், வேலையில மூழ்கிடுவீங்கன்னு. ஆனா, உங்களுக்கும் என்னைப் போலவே அந்தச் சூடு சுடுதா?"

அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான்.

ஆம். அந்தத் தூரத்தின் தீ, இரண்டு பேரையும் சமமாகத்தான் சுட்டுக் கொண்டிருந்தது.

மறுநாள் காலை.

அவன் வழக்கம் போல தனது தேநீரைக் குடித்துவிட்டு மடிக்கணினியைத் திறந்தான். சடாரென்று நேற்று இரவு முன்பதிவு செய்திருந்த தனியார் அதிகவேகப் பேருந்து ஒன்றின் முன்பதிவு பயணச்சீட்டு உறுதி செய்யப்பட்டு அவனது மின்னஞ்சலுக்கு வந்தது.

அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்தில் அந்த அதிவேகப் பேருந்து கிளம்ப தயாராகி விடும்.

அலுவலகச் சந்திப்பு இருக்கிறதுதான். மேலதிகாரி மற்றும் வாடிக்கையாளர்கள் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டும்தான். ஆனால், அந்த இணையத் திரையின் வழியே பேசிக் கொள்வதை விட, நேரில் சந்தித்து அவளின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டால் அன்றி, இனி தன்னால் இந்த வெம்மையைத் தாங்க முடியாது என்ற முடிவுக்கு அவன் வந்திருந்தான்.

அவன் அவளுக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி அனுப்பினான்:

"இன்னும் ஐந்து மணி நேரத்துல திருவாரூர்ல இருக்கேன். தயாரா இரு."

அவளிடமிருந்து உடனடியாகப் பதில் வந்தது, ஒரு சின்ன சிரிப்பு உணர்ச்சிப் படத்துடன். "சீக்கிரம் வாங்க. இந்தத் தீயை அணைக்க உங்கால மட்டும்தான் முடியும்."

அவன் புன்னகைத்தான்.

நெருப்பைத் தொட்டால் சுடும்; விட்டால் விடும். ஆனால் காதல் என்னும் விசித்திரமான கொடிய நெருப்பு, சேர்ந்திருந்தால் குளிரச் செய்யும், விலகியிருந்தால் சுட்டுப் போசுக்கும். ஆனாலும், அந்தச் சுடுதலில் ஓர் அலாதியான சுகமும் இருக்கத்தானே செய்கிறது! அதுதானே மனிதக் காதல்?

அவன் தன் பயணப்பையை தோளில் மாட்டிக்கொண்டு அறைக் கதவைச் சாத்தினான். திருவாரூருக்குச் செல்லும் பேருந்து அங்கே அவனுக்காகக் காத்திருந்தது. காதலின் தீயை அணைக்க ஒருவன் பேருந்தின் படிக்கட்டுகளில் ஏறியிருந்தான்.

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

மாற வேண்டிய கடன் அட்டை கலாச்சாரம்

மாற வேண்டிய கடன் அட்டை கலாச்சாரம்

இன்றைய இளைய சமுதாயத்தின் கைகளில் திறன்பேசிகளுக்கு அடுத்தபடியாக மிக முக்கிய இடத்தைப் பிடித்திருப்பது கடன் அட்டைகள் எனும் கிரெடிட் கார்டுகள்தான். அண்மைக் காலத்து நிதி ஆய்வு அறிக்கைகள் தரும் தரவுகளின்படி புதிதாகக் கடன் அட்டை பெறுவோரில் 50 சதவீதம் பேர் 30 வயது அல்லது அதற்கும் குறைவானவர்கள் ஆவர். நுகர்வு கலாச்சாரம் இளைய தலைமுறையை எந்தளவுக்கு ஈர்த்துள்ளது என்பதை இத்தரவு பறைசாற்றுகிறது.

கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் இந்தியாவில் கடன் அட்டை வைத்திருப்பவர்களின் எண்ணிக்கை 2.1 கோடியில் இருந்து 10.7 கோடியாக விண்ணைத் தொட்டுள்ளது.

நிலுவையில் உள்ள கடன் தொகையோ ரூ.40 ஆயிரம் கோடியில் இருந்து ரூ.3.1 லட்சம் கோடியாக, அதாவது சுமார் 8.3 மடங்கு உயர்ந்திருக்கிறது. இதில் கவனிக்கத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், அண்மை நிலவரப்படி புதிதாகக் கடன் அட்டை பெறுவோரில் 46 சதவீதம் பேர் சிறு நகரங்கள் மற்றும் கிராமப்புறங்களைச் சேர்ந்தவர்கள். அதாவது, சிறு ஊர்களின் மூலைமுடுக்குகளிலும் நெகிழி பணத்தின் புழக்கம் சத்தமின்றி வேரூன்றியுள்ளது.

ஆனால், இங்குதான் ஓர் எச்சரிக்கை மணி ஒலிக்கிறது. முந்தைய தலைமுறையினர் கடன் அட்டையை வாங்கும் போது எந்தவித முந்தைய கடனும் இன்றித் தொடங்கினர். 2018 ஆம் ஆண்டு வரை முதல் கடன் அட்டை வாங்கிய புத்தாயிரமாண்டு எனும் மில்லினியல் இளைஞர்களில் 56 சதவீதம் பேருக்கு அதற்கு முன்பு எந்தக் கடன் வரலாறும் இல்லை.

ஆனால், இன்றைய இசட் தலைமுறை எனும் ஜென் சி தலைமுறையினரின் கதை வேறுவிதமாக இருக்கிறது. 2024 இல் முதல் கடன் அட்டை பெற்ற 24 முதல் 30 வயதுக்குட்பட்டவர்களில் 31 சதவீதம் பேர் ஏற்கனவே குறைந்தது இரண்டு கடன் கணக்குகளை வைத்துள்ளனர்!

இன்றைய இளைய தலைமுறைக்கு கடன் அட்டை என்பது வெறும் முதல் கடன் வாய்ப்பு மட்டுமல்ல; மாறாக, அவர்கள் ஏற்கனவே சுமந்து கொண்டிருக்கும் பல கடன் சுமையோடு வந்து சேரும் மற்றொரு கடன் வசதியாக உருவெடுத்துள்ளது.

கடன் அட்டை வாங்கிய முதல் 3 மாதங்களுக்குள்ளேயே 28 சதவீதம் பேர் ரூ.25 ஆயிரத்திற்கும் அதிகமான கடன் நிலுவையை வைத்திருப்பதும், 12 மாதங்களுக்குள் 69 சதவீதம் பேர் வேறொரு கடன் வாங்குவதும் இப்போதைய நிதர்சனம்.

கடன் அட்டை என்பது ஒரு வசதிக்கான திறவுகோலே தவிர, அது வருமானத்தின் நீட்சி அல்ல. உடனடித் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் இந்த மாய வலை, நாளைய நிம்மதியைக் குலைத்துவிடக் கூடாது. கடன்களின்றி வாழ்வதே உண்மையான சுதந்திரம்; அந்தச் சுதந்திரத்தின் மதிப்பை உணர்ந்து, நமது இளைய சமுதாயம் நிதிக் கட்டுப்பாட்டைக் கடைப்பிடிப்பதே காலத்தின் கட்டாயம்.

கடனில்லா வாழ்வே கண்ணியமான வாழ்வு என்று நம் முன்னோர்கள் சொன்னதிலும், கடன்படா வறியவர்களே செல்வந்தர்கள் என்று ஔவையார் சொன்னதிலும் பொருள் இல்லாமல் இல்லை!

*****

கொடுந்துயர் நகரம்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 78

கொடுந்துயர் நகரம்

“ஐயா! உங்க தேநீர்.”

வழக்கமான காகிதக் கோப்பை. அதே லேசாகத் தீய்ந்த பால் வாசனை.

அவன் கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.

மாலை 5:42.

சூரியன் இமயமலையின் ஏதோ ஒரு பனிச்சிகரத்திற்குப் பின்னால் மெதுவாகத் தன்னை மறைத்துக் கொண்டிருந்தது.

இடம் சங்சாங்.

கடல் மட்டத்திலிருந்து 14,000 அடி உயரம். வரைபடத்தில் ஒரு சிறிய கறுப்புப் புள்ளி.

இந்தியாவில் இருக்கிறதா அல்லது திபெத் எல்லைக்குச் சென்றுவிட்டதா என்று கூகுள் வரைபடமே குழம்பும் இடம்.

அங்கே மொத்தம் இருபத்திரண்டு வீடுகள். ஒரு ராணுவச் சாவடி. இரண்டு தேநீர்க்கடைகள். மனிதர்களை விடக் கழுதைகளும், கம்பளி ஆடுகளும் அதிகம். காற்றுக்கே இங்கே பிராணவாயு பற்றாக்குறை.

அவன் தேநீரை ஒரு மடக்கு குடித்தான். நாக்குச் செத்தது.

அவன் ஒரு மென்பொருள் பொறியாளன். ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்தவன். மாதம் ஐந்து லட்சம் சம்பளம். கணினியின் விசைப்பலகையில் அவன் விரல்கள் நகர்ந்தால், உலகத்தின் ஏதோ ஒரு மூலையில் ஒரு செயலி இயங்கும்.

ஆனால், இப்போது அவன் இங்கே நிற்கிறான். கடந்த மூன்று மாதங்களாக.

காரணம், ஒரே ஒரு தவறான ஒப்புகை. நிறுவனத்தின் மிகப்பெரிய தரவக மையம் ஒன்று ஹாங்காங்கில் செயலிழந்த போது, இவன்தான் பொறுப்பேற்று விலக வேண்டியிருந்தது.

நிர்வாகம் அவனை முழுமையாகத் தூக்கி எறியவில்லை. அமைதி செயல்திட்டம் என்ற பெயரில், இந்த இமயமலைக் கிராமத்தில் அமைக்கப்படும் இந்திய ராணுவத்தின் புதிய செயற்கைக்கோள் தரவு மையத்தை மேற்பார்வையிட அனுப்பி வைத்தது.

இங்கே இணையம் இல்லை, 5ஜி இல்லை. அலைபேசி பயன்பாடுகள் இல்லை. செயற்கைக்கோள் தொலைபேசி உண்டு. அதுவும் அவசர காலத்திற்கு மட்டும்.

சம்சாங் உலகத்தோடு தொடர்பில்லாத ஒரு தனித்தீவு.

ஆனால், தொலைதொடர்பு வசதி இல்லாதது பெரிய பிரச்சினையில்லை. மனிதர்கள் இல்லாததுதான் பிரச்சினை.

இங்கே சுற்றியிருக்கும் மனிதர்கள் யாருக்கும் தமிழ் தெரியாது. ஹிந்தியும் லடாக்கி மொழியும் கலந்த ஏதோ ஒரு பேச்சு. அவர்கள் சிரிப்பார்கள், ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் கலந்து கொள்ள முடியாது. அவர்களிடம் மரியாதை இருக்கும், ஆனால் அன்பு இருக்காது. அவன் அவர்களுக்கு ஓர் அதிகாரி அவ்வளவுதான்.

அவன் தனது பழைய ஐபோனை எடுத்தான். அலைவரிசை சமிக்ஞை கிடைக்கும் இடத்திலும் சேவை இல்லை என்று என்று பளிச்சிட்டது.

அவன் தனது அலைபேசியில் புகைப்படத் தொகுப்பைத் திறந்தான்.

அவள் முகம்.

அவளின் அந்தப் புகைப்படம்.

திருவாரூர் சோமசுந்தரம் பூங்காவில் எடுத்தது.

மர இலைகளின் நிழல் அவள் முகத்தில் புள்ளிகளாக விழுந்திருக்கும். அவள் சிரித்துக் கொண்டே அவன் கையைப் பிடித்து இழுப்பாள். “போதும்டா! உன் மடிக்கணினியைப் பார்த்தது! இந்த மரத்தைப் பார், எவ்வளவு அழகான பச்சை!” என்று சொல்வாள்.

அவன் அப்போது சிரிப்பான். “பச்சைங்கிறது ஓர் எண்மக் குறியீடு. அவ்வளவுதான்.”

அவள் அவன் மண்டையில் செல்லமாகக் கொட்டுவாள். “உன் மண்டைக்குள்ள இயற்கையான மூளையே இல்லையாடா? வெறும் சிலிகான் சிப்தானா?”

அவள் ஒரு தாவரவியல் பாடப் பேராசிரியர். இயற்கையை நேசிப்பவள். மண்ணையும், செடிகளையும், மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் ஆழமாக உணர்பவள். அவனோ எண்களாலும், தர்க்கங்களாலும் உலகத்தைப் பார்ப்பவன்.

இருவரும் இரண்டு வெவ்வேறு துருவங்கள். ஆனால், காந்தம் போல ஒட்டிக் கொண்டார்கள்.

திருமணமாகி இரண்டு வருடங்கள்.

திருவாரூர், காரைக்காட்டுத் தெருவில், அடுக்குமாடி வீடு. அதிகாலை அவளின் தேநீர் வாசனையில் விழிப்பது, வீட்டிலிருந்து பார்க்கும் வேலை, தேவைப்பட்டால் சென்னைக்குப் பயணம், மற்றபடி இரவில் அவள் மடியில் தலைவைத்து, நாள் முழுதும் சேர்ந்த அலுப்பை மறப்பது, வாழ்க்கை ஒரு மெல்லிசை போல நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

திடீரென்றுதான் இந்த மாற்றம்.

“நானும் வரட்டுமா உன்கூட?” என்று கேட்டாள், அவன் சங்சாங் கிளம்பும் முந்தைய நாள் இரவு.

“வேண்டாம். அங்கே உறைநிலை தட்பவெப்பம். அடிப்படை வசதிகள் கூட இருக்காது. மூச்சு விடுவதே கஷ்டம். நான் ஒரே மாசத்துல வேலையை முடிச்சுட்டு வந்துடுவேன்.”

“எனக்குக் குளிர் பயமில்லை. உன்னைப் பிரிஞ்சு இருக்கிறதுதான் பயம்,” என்றாள் அவள். அவள் கண்ணில் ஒரு துளி நீர் ததும்பியது.

அவன் அதை அப்போது தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. “லூசு, வெறும் முப்பது நாள் தானே? வாட்ஸ்அப், அலைபேசி எல்லாம் இருக்கே!” என்றான்.

அப்போது அவனுக்குத் தெரியாது, சங்சாங் என்பது தொழில்நுட்பத்தின் எல்லை முடிந்து, தனிமையின் நரகம் தொடங்கும் இடம் என்று.

முப்பது நாட்கள் என்பது தொண்ணூறு நாட்களாக நீடித்தது. செயற்கைக்கோள் அலைவாங்கியில் ஏற்பட்ட கோளாறுகள், பனிப்பொழிவு, ஒளியிழைவடத் துண்டிப்பு எனப் பிரச்சினைகள் நீண்டு கொண்டே சென்றன.

சங்சாங் கிராமத்தில் அவன் வாழும் வாழ்க்கை, ஒரு முடுக்கப்பட்ட சிறைத்தண்டனை போலிருந்தது.

சுற்றி நாற்பது கிலோமீட்டருக்கு மனித நடமாட்டமே குறைவு. ஊரில் உள்ள மனிதர்கள் அமைதியானவர்கள், ஆனால் அந்நியர்கள். அவனுக்குப் பசித்தால் உணவு தருவார்கள். காய்ச்சல் என்றால் கஷாயம் தருவார்கள். ஆனால், அவன் உள்ளுக்குள் ஏங்கும் அந்த ஒரு வார்த்தை, அந்த ஒரு புரிதல், அந்த ஒரு தொடுதல் அது அங்கிருக்கும் எவரிடமும் இல்லை.

நம்மைப் புரிந்துகொண்டவர் இல்லாத ஊரில் வாழ்வது கொடூரமானது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அதை விட கொடூரமாக அவன் இல்லாத திருவாரூர் அவளுக்கு இருந்தது.

அவள் நினைவு எழும் போதெல்லாம் அலைபேசியைத் திறந்து அவள் முகம் பார்ப்பது ஒன்றே அவனுக்கு ஓர் ஆறுதலாக இருந்தது. அவளுடைய அந்தப் புன்னகை. அவள் அனுப்பிய பழைய குரல் பதிவுகள். “இன்னைக்கு மழை பெய்யுது. நீ கூட இருந்தா நல்லா இருக்கும்னு தோணுச்சு. சீக்கிரம் வாடா.”

அந்தக் குரலைக் கேட்கும்போது, அவனின் நெஞ்சுக்குள் ஏதோ ஒன்று உடையும்.

அன்பில்லாத ஊரில் வாழும்போது ஏற்படுவது ஒருவிதமான மரத்துப்போன வலி. ஆனால், அன்பான ஒருவரைப் பிரிந்து வாழும்போது ஏற்படுவது கூர்மையான, நெஞ்சைக் கிழிக்கும் வலி. முதல் வலி, வாழ விடாமல் முடக்கும். இரண்டாவது வலி, சாகாமல் சாகடிக்கும்.

அன்று கடுமையான பனிப்புயல். ராணுவ முகாமின் முதன்மைச் சேவையகம் பழுதானது. அவன் தொடர்ச்சியாக 18 மணி நேரம் உழைத்து, அதைச் சரிசெய்தான். கைகள் உறைந்து, விரல் நகங்கள் நீல நிறமாக மாறின.

வேலை முடிந்ததும், முகாமின் கட்டளை அதிகாரி அவனைப் பாராட்டினார். “சபாஷ்! நீ மட்டும் இன்னைக்கு இல்லைனா, இந்தப் பிரிவு முழுவதும் செயலிழந்திருக்கும். நீதான் உண்மையான நாயகன், வீரன்!” என்றார்.

“நன்றிங்கய்யா! ஆனா, எனக்கு இந்த நாயகன் பட்டமெல்லாம் வேண்டாம். எனக்கு செயற்கைக்கோள் தொலைபேசியில் பேச அனுமதி வேணும். என் மனைவிகிட்ட பேசணும்.”

அவனைப் பாராட்டியவர் அவன் அப்படிக் கேட்டதும் தயங்கினார். “விசேஷ உத்தரவு இருக்கு. அவசர ராணுவத் தேவைக்கு மட்டும்தான் அந்தத் தொலைபேசி.”

அவன் அவரின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டான். அவனது கண்கள் கலங்கின. ஒரு மென்பொருள் பொறியாளனின் தர்க்கங்களெல்லாம் அங்கே நொறுங்கி விழுந்தன.

“தயவுசெய்து கொடுங்க. நான் செத்துக்கிட்டு இருக்கேன். மூணு மாசமா அவ குரலைக் கேட்கல. நான் சம்பாதிக்கிற பணம், இந்தப் பதவி, இந்த ராணுவத் திட்டம் எதுவுமே எனக்கு முக்கியமில்லை. அவ எனக்கு வேணும். ஐந்து நிமிஷம். தயவு பண்ணுங்க.”

அதிகாரி அவன் முகத்தைப் பார்த்தார். அந்த முகத்தில் தெரிந்த பாழடைந்த தனிமையையும், ஏகப்பட்ட ஏக்கம் நிறைந்த காதலையும் அவர் உணர்ந்தார்.

“சரி. ஐந்து நிமிடம் மட்டும்.” என்று சொல்லி, தன் செயற்கைக்கோள் தோலைபேசியைக் கொடுத்தார்.

அவனின் நடுங்கும் விரல்கள் அவளின் எண்ணை அழுத்தின.

பீப்... பீப்... பீப்... என எண்களை அழுத்த சத்தம் வந்து கொண்டிருந்தது.

ஒவ்வொரு பீப் சத்தமும் ஒரு யுகமாக நீடித்தது.

“ஹலோ?”

அந்தக் குரல்.

அதே மென்மையான, சற்றுத் தூக்கக் கலக்கம் நிறைந்த, அன்பான குரல்.

அவனுக்குத் தொண்டை அடைத்தது. வார்த்தைகள் வரவில்லை. நெஞ்சுக்குள் அடைத்து வைத்திருந்த அத்தனை தனிமையும் ஒரு பெருமூச்சாக வெளியேறியது.

“ஹலோ! நீங்கதானா?” அவளின் குரலில் சட்டென்று பதற்றம் தொற்றிக் கொண்டது. அவள் அழத் தொடங்கியிருந்தாள். “நீங்களா? எங்க இருக்கீங்க? நல்லா இருக்கீங்களா?”

“நீ… நீ எப்டி இருக்கே?” அவனால் அவ்வளவுதான் சொல்ல முடிந்தது.

“கடவுளே... மூணு மாசம்! ஒரு செய்தி இல்லை. அழைப்பு இல்லை. நான் பயந்துட்டேன் மணி. தினமும் காவல்துறை கண்காணிப்பாளர் அலுவலகம், உங்க சென்னை தலைமை அலுவலகம் என அலைஞ்சுட்டேன். நீங்க இல்லாம எனக்கு இந்த வீடே ஒரு மயானம் மாதிரி இருக்கு. என்னால வாழவே முடியல...”

அவள் கதறி அழுதாள்.

அவன் கண்ணீர் விட்டு அழுதான். சுற்றிலும் பனி கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. பனிப்புயலின் இரைச்சல் கேட்டது. ஆனால் அவனுக்கு அவளின் மூச்சுக்காற்று மட்டுமே கேட்டது.

“என்னை மன்னிச்சுடு. நான் நல்லா இருக்கேன். இங்க தகவல் தொடர்பு இல்லை. ஆனா... ஆனா நான் உன்னைப் பார்க்காம ரொம்பவே கஷ்டப்படுறேன். இங்க சுத்தி ஆளுங்க இருக்காங்க. ஆனா யார்கிட்டயும் அன்பில்லை. என்னை யாரும் புரிஞ்சுக்கல. ஆனா, அதைவிட. உன்னைப் பிரிஞ்சு இருக்குற இந்த ஒவ்வொரு நொடியும் எனக்கு நரகமா இருக்கு.”

“எனக்கு அதை விட கொடுமையா நீங்க இல்லாத இந்த ஊர் இருக்கு. உடனே கிளம்பி வாங்க. நமக்கு எந்தப் பணமும் வேண்டாம், எந்தப் பெரிய வேலையும் வேண்டாம். எனக்கு நீங்க வேணும். நாம ஏதோ கண்காணாத ஊருக்குப் போய்டலாம். நீங்க என்கூட இருந்தா போதும்.”

“வர்றேன். அடுத்த வாரம் பனி குறைந்ததும் முதல் உலங்கு வானூர்தியில நான் வர்றேன். இனி உன்னை விட்டு எங்கே யுமே போக மாட்டேன்.”

“அஞ்சு நிமிஷம் முடிஞ்சது.” அதிகாரி மெதுவாகத் தோளைத் தொட்டார்.

“நான் வைக்கிறேன். நான் வர்றேன்... உன்னை நேசிக்கிறேன்டி,” என்று சொல்லி அழைப்பைத் துண்டித்தான்.

பத்து நாட்களுக்குப் பிறகு.

திருச்சி விமான நிலையம்.

வெளியே வந்தவன், கூட்ட நெரிசலுக்கு நடுவே தேடினான்.

அங்கே, தூணுக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தாள் அவள். மெலிந்திருந்தாள். கண்கள் சிவந்திருந்தன.

அவன் தன் பயணப்பையைக் கீழே போட்டான். ஓடிச் சென்று அவளைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டான்.

சுற்றியிருந்த மனிதர்கள், அவர்களின் சத்தங்கள் எதுவுமே அவன் கவனத்திற்கு வரவில்லை.

அவளின் ஸ்பரிசம், அவளது தலைமுடியின் வாசனை, அவளது விம்மல் சத்தம் என அவை மட்டுமே அவனது பிரபஞ்சமாக மாறியது.

“இனிமே என்னை விட்டுப் போவியா?” அவள் அவன் நெஞ்சில் அடித்துக் கேட்டாள்.

“மாட்டேன்டி. கூகுள்ல தேடினாலும் கிடைக்காத தர்க்கம் இது. உன்கூட இருக்குற ஒவ்வொரு நொடியும் தான் என் வாழக்கையோட முழுமை.”

அவன் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.

அவளது கைவிரல்கள் அவனது கைவிரல்களோடு பின்னிக்கொண்டன.

இப்போது அவனும் அவளும் திருவாரூரில் இருக்கிறார்கள். எத்தனையோ மனிதர்கள் வாழும் ஆன்மிக நகரம் இது. இந்த நகரம் இப்போது இருவருக்கும் அந்நியமாகத் தெரியவில்லை. ஏனெனில், அவனைக் கரைக்கும் அன்போடு ஒருத்தி அவனருகில், அவளைக் கரைக்கும் அன்போடு ஒருவன் அவளருகில் இருக்கிறாள் மற்றும் இருக்கிறான்.

அவர்களது இந்த அனுபவத்தை இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே அப்படியே நேரில் பார்த்தது போல் அல்லவா சொல்லியிருக்கிறார், அந்தப் பொய்யாமொழிப் புலவர்.

“இன்னாது இனன்இல்ஊர் வாழ்தல் அதனினும்

இன்னாது இனியார்ப் பிரிவு.”                              (குறள், 1158)

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

துயரத்தின் விளிம்பில் வெளிச்சம்

வாழ்வை எதிர்கொள்ளும் வலிமை!

வாழ்க்கை என்பது எப்போதும் நாம் போடும் கணக்குகளின்படி நடப்பதில்லை; மாறாக, அது போடும் புதிய கணக்குகளுக்கு நாம் தீர்வு காண்பதே அதற்கு அழகைத் தருகிறது. ஆனால், சில நேரங்களில் அந்தச் சவால்களின் எடைக் கூடும்போது, தாங்கிக் கொள்ளும் மன வலிமையை இழந்து, சிலர் தங்களது மூச்சைத் தானே நிறுத்திவிடும் துயர முடிவை நோக்கி நகர்கிறார்கள்.

சென்னை, அம்பத்தூர், பாடியில் நிகழ்ந்த அருண்குமார் – மாலதி தம்பதியரின் முடிவு, அத்தகையதொரு நெஞ்சை நடுங்க வைக்கும் சோகமாகும்.

குழந்தையின்மை எனும் ஏக்கம், நிலையான வேலையின்மையால் உருவான பொருளாதார நெருக்குதல் ஆகிய இந்த இரண்டும் இணைந்து அத்தம்பதியரின் வாழ்வை இருள் சூழச் செய்திருக்கின்றன. "நாங்கள் அன்றி வேறு யாரும் இதற்குக் காரணமில்லை" என்று மாலதி எழுதிய கடிதத்தின் வரிகள், ஒரு குடும்பத்தின் மன உளைச்சலும் தனிமையும் எந்த எல்லை வரை சென்றுள்ளது என்பதை உணர்த்துகின்றன.

ஆனால், இங்கிருந்துதான் நாம் சிந்தித்துத் தெளிவடைய வேண்டிய மிக முக்கியப் புள்ளிகள் தொடங்குகின்றன.

வாழ்க்கையில் ஏதேனும் ஒன்று இல்லை என்றால், அதோடு வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது என்று அர்த்தமன்று. குழந்தையின்மை என்பது ஒரு குறையோ அல்லது சமுதாயத்திற்கு நாம் அளிக்க வேண்டிய கடமையோ அல்ல. குழந்தைப்பேறு இல்லாத எத்தனையோ மனிதர்கள், ஆதரவற்ற பல குழந்தைகளை அரவணைத்துத் தந்தையாகவும் தாயாகவும் மாறி, இவ்வுலகை அன்பால் நிரப்பியிருக்கிறார்கள். ஒரு கதவு மூடப்படும்போது, இயற்கை நூறு புதிய கதவுகளைத் திறந்துதான் வைக்கிறது; நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் அந்தப் புதிய கதவுகளை நோக்கி அடியெடுத்து வைப்பதுதான்.

வேலையின்மை அல்லது வறுமை என்பது ஒரு தற்காலிகமான நிலையே தவிர, அதுவே வாழ்வின் இறுதி வடிவம் அன்று. எத்தனையோ மாபெரும் சாதனையாளர்கள் தங்கள் வாழ்வின் பாதியை வறுமையிலும், தோல்வியிலும் கழித்தவர்கள்தான். சிரமங்கள் வரும்போது நம்பிக்கையை இழக்காமல், கிடைக்கும் சிறு வாய்ப்புகளையும் பயன்படுத்தி மீண்டும் எழ முயல்வதே மனித குலத்தின் சிறப்பு. இன்றைய வறுமை நாளைய வசந்தத்திற்குத் தடையல்ல என்பதை அவசியம் அனைவரும் உணர வேண்டும்.

இன்றைய சூழலில் தனிமை என்பது ஒரு நஞ்சைப் போல மனிதர்களின் மனதைச் சிறைபிடிக்கிறது. நமக்கு ஏற்படும் துன்பங்கள், ஏமாற்றங்கள் மற்றும் கவலைகளை நெருங்கிய நண்பர்களிடமோ, உறவினர்களிடமோ அல்லது தகுதியான மனநல ஆலோசகர்களிடமோ திறந்து பேசுவது மிகவும் அவசியம். பாரத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளும்போதுதான் மனதிற்குள் வெளிச்சம் நுழையும்.

அண்டை வீட்டாருடனும், சமூகத்துடனும் ஆரோக்கியமான பிணைப்பை வளர்த்துக் கொள்வது அவசியம். நம் அருகில் வாழ்பவர்களின் கவலைகளைக் கேட்டறியும் சிறு அன்பும், இன்சொல்லும் கூட ஒரு மனிதனின் உயிரைக் காப்பாற்றும் வல்லமை கொண்டது.

தோல்விகளோ, பற்றாக்குறைகளோ மனிதனின் ஆயுளைத் தீர்மானிக்கக் கூடாது. எதையும் தாங்கும் மனப்பக்குவமும், அடுத்த நொடியை நம்பிக்கையோடு எதிர்கொள்ளும் துணிவுமே வாழ்க்கைப் பயணத்தின் உண்மையான வெற்றி.

துயரங்கள் மேகங்களைப் போன்றவை; அவை வந்து போகும், ஆனால் வானம் என்றும் நிலையானது. சோதனைகளைச் சாதனைகளாக மாற்றுவதற்கே நமக்கு இந்த அரிய வாழ்க்கை அளிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை உணர்ந்து, வாழ்வின் ஒவ்வொரு நொடியையும் நம்பிக்கையோடு எதிர்கொள்வோம்.

*****

துப்பாக்கியின் நிழலும் ஒரு மனிதனின் மனபாரமும்

துப்பாக்கியின் நிழலும் ஒரு மனிதனின் மனபாரமும்

வாழ்க்கை சில நேரங்களில் மிக விசித்திரமானது. சிலர் செய்யாத தவறுக்கும், சிலர் எடுக்காத முடிவுகளுக்கும் சிலரைப் பலிகடாவாக்கி வேடிக்கை பார்க்கும் சக்தி வாய்ந்த ஒன்றாகக் காலம் இருக்கிறது.

தூத்துக்குடி துப்பாக்கிச்சூடு சம்பவம் தமிழக வரலாற்றின் ஆறா வடு. 13 உயிர்கள் பறிபோன அந்தத் துயர நிகழ்வில், பாதுகாப்பிற்குச் சென்ற காவலர்களுக்கு உணவு வழங்கச் சென்ற ஆயுதப்படை காவலர் ராஜாவின் கைகளில் ஏதோ ஒரு சூழலில் துப்பாக்கி ஏந்தப்பட்டது. ஒரு வாகனத்தின் மீது அவர் நின்று கொண்டிருந்த காட்சி, ஒளிப்படக் கருவியின் லென்ஸுக்குள் சிக்கி, சமூக வலைதளங்களின் மாய உலகில் வேகமாகப் பரவியது.

அங்கே தொடங்கியது அவரது அமைதிக்கு அமைக்கப்பட்ட உலை.

சமூக வலைதளங்கள் இப்போதெல்லாம் மிக எளிதாக நீதிபதிகளாக மாறிவிடுகின்றன. எந்தவொரு பின்னணியும் அறியாமல், உண்மை நிலை என்னவென்று ஆராயாமல், நொடிப் பொழுதில் வீசப்படும் கருத்துச் சரங்கள் ஒரு மனிதனின் மனதை எவ்வளவு தூரம் சிதைக்கும் என்பதற்கு காவலர் ராஜாவின் வாழ்வே சாட்சி. அவர் சுடவில்லை, அவர் கரங்களால் எந்தவொரு உயிரும் பறிபோகவில்லை, எந்தக் காயமும் ஏற்படவில்லை என்பதை ஓய்வுபெற்ற நீதிபதி அருணா ஜெகதீசன் ஆணையத்தின் விசாரணை அறிக்கை மிகத் தெளிவாக உறுதிப்படுத்தியது.

ஆனால், நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை விட, சமூகத்தின் தவறான பார்வை உருவாக்கிய "மனச்சாட்சி விசாரணை" மிகக் கொடூரமானது. சுடாத துப்பாக்கியை விட, சுடப்பட்ட சொற்கள் சக்தி வாய்ந்தவை.

நீண்ட நாட்களாக அவர் சுமந்த மன உளைச்சல், அவரது குடும்பத்தினரின் வேதனை, உறவினர்களின் பார்வையில் எழுந்த கேள்விகள் என எல்லாமே அவர் மூர்ச்சை அடைந்து, இறுதியில் அவரது உடல்நலனை முடக்கி, உயிரையும் பறித்துவிட்டது. நீதிமன்​றத்தால் குற்றமற்றவர் என்று நிரூபிக்கப்பட்ட பின்னரும், மனதளவில் அவர் சுமந்த அந்தப் பெருஞ்சுமை அவரை வாழ விடவில்லை.

சொல்லிலும் சொல்லின் சுடரிலும் உள்ளது மனிதனின் வாழ்வு. சுடாத துப்பாக்கியை விட, சுடப்பட்ட வதந்திகளே ஒரு மனிதனைக் கொல்கின்றன.

இன்றைய டிஜிட்டல் யுகத்தில் நாம் பகிரும் ஒவ்வொரு பதிவும், எழுதும் ஒவ்வொரு விமர்சனமும் மற்றொரு மனிதனின் வாழ்வை எந்தளவுக்குப் பாதிக்கும் என்பதை நாம் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டிய தருணம் இது. ஊகங்களின் அடிப்படையில் ஒருவரைக் குற்றவாளியாக்குவதும், உண்மை தெரியாமல் அடையாளப்படுத்துவதும் அறமல்ல.

காவலர் ராஜாவுக்குக் காவல்துறை மரியாதையுடன் இறுதி அஞ்சலி செலுத்தப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், அவர் இழந்த அமைதியையும், அவரது குடும்பம் அனுபவித்த மன வேதனையையும் எந்த மரியாதையாலும் ஈடுசெய்ய முடியாது.

நாம் வீசும் சொற்களில் கவனமும், மனிதர்கள் மீதான பரிவும் இல்லாதவரை, இதுபோன்ற மௌனப் பலிகள் தொடரவே செய்யும். உண்மை வெல்லும் என்பது நியதிதான்; ஆனால், அந்த உண்மை வெல்வதற்குள் ஒரு மனிதனின் உயிர் தோற்றுப்போவதுதான் பேரவலம்.

*****

வளையல்கள் பொய் சொல்வதில்லை!

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 77

வளையல்கள் பொய் சொல்வதில்லை!

வைத்து ஆறு மாதங்கள் இருக்கும்.

ஒவ்வொன்றும் அழகழாகப் பூக்கத் தொடங்கியிருந்தன.

அவனும் அவளும் சேர்ந்து நட்டு வைத்தவை.

அவை பூக்கும் இந்த நேரத்தில் அவன் நட்டு வைத்த செடிகள் மட்டும் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு பூவையும் அவள் கண்கள் உன்னிப்பாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. ஆனால், மனமோ வேறு எதையோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. மலர்களில் வடியும் பனித்துளி போல அவள் கண்களில் சிறு நீர்த்துளி எட்டிப் பார்த்தது.

அவன் தன் முன்கையைச் சற்று உயர்த்திப் பார்த்தாள். அவளது வலது கையில் அணிந்திருந்த அந்தப் பொன் வளையல், இப்போது முன்பை விட தளர்வாக இருந்தது.

கீழே விழப் பார்த்த வளையலை சட்டென இடது கையால் பிடித்து சரிசெய்து கொண்டாள்.

"சே…" என்று மனதுக்குள் முனங்கினாள்.

உடம்பு இளைத்துவிட்டது. அதுதான் நிஜம். கடந்த இரண்டு மாதங்களாக அவனுக்குப் பிடித்த பூங்காவுக்குப் போவதில்லை. சனிக்கிழமைகளில் அவன் புல்லட்டில் காரைக்கால் கடற்கரையில் பனிக்கூழ் சாப்பிட்டுக் கொண்டே வம்பு பேசும் அந்த அவகாசம் இப்போது இல்லை.

அவன் போய்விட்டான்.

சென்னையில் ஒரு விளம்பர நிறுவனத்துக்கான பணி ஒப்பந்தம். எத்தனை மாதங்கள் நீளும் என்று தெரியவில்லை. பணி முடியும் போது கிடைக்கும் பெருந்தொகை வாழ்க்கையை மாற்றும் என்ற நம்பிக்கையில் அவன் பயணித்திருந்தான். "சீக்கிரமே வந்து ஒத்தையா இருக்குற இந்த தங்க வளையலுக்கு ரெட்டையா இன்னொரு ஜோடி போடுவேனாம். அது வரைக்கும் செல்லக்குட்டி எனக்காகக் காத்திருக்குமாம்." என்று அவன் விடைபெற்ற அன்று சொன்ன வார்த்தைகள் இன்னும் காதில் ரீங்காரமிட்டன.

ஆனால், அந்தச் சில மாதங்கள் என்பது அவளுக்கு சில நூற்றாண்டுகள் போல் நகர்ந்துகொண்டிருந்தன.

காதல் என்பது என்ன? அது ஒரு சிக்கலான இயற்கணித சமன்பாடு மாதிரி. எக்ஸ் மற்றும் ஒய்யைக் கண்டுபிடிக்கத் துடிக்கும் மனம், கடைசி படியில் வந்து நிற்கும் போதுதான் தெரியும், கணக்கே தவறு என்று!

அவளுக்கு அந்தத் திருக்குறள் திடீரென ஞாபகத்திற்கு வந்தது. சங்கம் மருவிய காலத்தில் எழுதப்பட்டது. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு!

"அன்றைக்கு ஒரு தலைவி தன் காதலன் பிரிந்து சென்ற வருத்தத்தை, தன் முன்கையில் கழன்று விழும் வளையல் ஊருக்குச் சொல்லிவிடுமே என்று அஞ்சினாளே, அதே பயம் இன்றைக்கும் எனக்கும் ஏற்பட்டு இருக்கிறதே!

"துறைவன் துறந்தமை தூற்றாகொல் முன்கை

இறைஇறவா நின்ற வளை."                     (குறள், 1157)

ஏய்! செல்லப் பையா! நீ என்னை விட்டுப் போய் மூணு மாசம் ஆச்சு. என் கை மெலிஞ்சுடுச்சு. அதனால உன்னோட ஞாபகமா நீ வாங்கித் தந்த இந்த வளையல் இப்போ கழண்டு கழண்டு விழும்போதெல்லாம், இந்த ஊர்ல இருக்கிற எல்லாரும் என்னைப் பாத்து, உன்னைவிட்டு நான் பிரிஞ்சு கஷ்டப்படுறதைச் சுலுவா கண்டுபிடிச்சுடுவாங்க போலிருக்குடா!" அவள் தனக்குத் தானே நினைத்துக் கொண்டாள்.

அன்று அப்படித்தான். அவள் பள்ளிக்கூடம் முடிந்து, தனது டிவிஎஸ் செஸ்ட்டில் வீடு திரும்பிக்கொண்டிருந்தாள். இப்போதெல்லாம் புலிவலம் சாலையின் போக்குவரத்து நெரிசல் மாறி விட்டது. ஒரு கிலோமீட்டர் தூரத்தைக் கடக்க முப்பது நிமிடங்கள் ஆகிறது. திருவாரூரின் போக்குவரத்து சென்னை மாநகரை விட மோசமாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது.

வாளவாய்க்கால் போக்குவரத்து சமிக்ஞை சிவப்பு காட்ட, வண்டியை நிறுத்தினாள். பக்கத்தில் ஒரு மகிழ்வுந்தில் ஆரூர் பண்பலை வானொலி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதில் திருவாரூர், திரு.வி.க கலை அறிவியல் கல்லூரியின் தமிழ்ப் பேராசிரியர் முனைவர் முத்து அருணகிரி அவர்கள் "முன்னறிவிக்கும் வளையல்கள்" என்ற தலைப்பில் உரை நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தார்.

"பழங்காலத்துப் பெண்கள் பாவப்பட்டவர்கள். காதலன் பிரிந்தால், ஊர் என்ன சொல்லும், உறவு என்ன சொல்லும் என்று பயந்து கொண்டே தன் உடல்மெலிவை மறைக்கப் போராடுவார்கள். அவர்களது போராட்டத்தைக் கொஞ்சம் கூட கருணையில்லாமல் அவர்களது கையிலிருந்து நழுவி விழும் வளையல்கள் வெளிக்காட்டி விடும். ஆனால் இந்தத் தலைமுறைப் பெண்கள் என்ன செய்கிறார்கள்? வாட்ஸ்அப் நிலைப்படம் வைக்கிறார்கள். இன்ஸ்டாகிராமில் குறுங்காணொளிகள் போடுகிறார்கள்!" என்று அவர் பேசப் பேச அவளுக்குச் சட்டெனச் சிரிப்பு வந்தது.

உண்மைதான். அன்றைக்கு முன்கை வளையல்கள் கழன்று ஊருக்குச் சொன்னது. இன்றைக்கு வாட்ஸ்அப் நிலைப்படங்களும், வைரலாகும் காணொளிகளும் உலகத்திற்கே பறைசாற்றுகின்றன.

தொழில்நுட்பம் மாறி விட்டது, வெளிப்படுத்தும் முறைகள் மாறிவிட்டன, ஆனால் மனித மனதின் வலி அப்படியேதான் இருக்கிறது. காதலிப்பவனைப் பிரிந்தால் கை மெலிவது இயற்கை உடலியல் விதி! மனஅழுத்தம் அதிகமானால் கார்டிசோல் ஹார்மோன் சுரந்து உடல் எடை குறையும். இதைத்தான் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே வள்ளுவப் புலவர் மிகத் துல்லியமாக எழுதிவிட்டுப் போயிருக்கிறார்.

போக்குவரத்து சமிக்ஞை சிவப்பிலிருந்து மஞ்சளுக்கு உருமாறி, பச்சையாக ஒளிர மகிழ்வுந்து விரைந்தது. இவளும் விரைந்தாள்.

வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தவள், கைக்கடிகாரத்தைக் கழட்டும்போது, அந்த வலது கை பொன் வளையல் இப்போது மீண்டும் டமால் என்று சாப்பாட்டு மேசையில் நழுவி விழுந்தது. அப்படியே அது உருண்டு போய் மூலையில் நின்றது.

நடுங்கும் விரல்களுடன் அதை எடுத்துப் பார்த்தாள். அவன் கடந்த ஆண்டு அவளது பிறந்தநாளுக்கு வாங்கியது. இடது கையில் கடிகாரம் என்றால், வலது கையில் எப்போதும் இந்த வளையலும் இருக்கும்.

அவளுக்கு அவனுடன் பேசிய கடைசி வாட்ஸ்அப் அழைப்பு ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

"என்னாச்சு? குரல் என்னவோ மாதிரி இருக்கு?"

"ஒண்ணுமில்லங்க செல்லப் பையா! பள்ளிக்கூட வேலை கொஞ்சம் அதிகம். அப்புறம்... இந்த ஊர்ல ரொம்ப தனிமையா இருக்குறாப்புல இருக்கு."

"ஏப்ரல் வரைக்கும்தான். கோடை விடுமுறைக்கு நான் அங்கே வந்துடுறேன் இல்ல? கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோ."

"பொறுத்துக்கிறதுக்கு நான் என்ன அகழ்வாரைத் தாங்கும் பூமியா என்ன? சாதாரண மனுஷி. உன் ஞாபகமா இருக்கிற சின்னச் சின்ன விஷயம்கூட இப்போ என்னை ரொம்பத் தாக்குது. நேத்து என் கைல இருக்கிற வளையல் நழுவி விழுந்துச்சு. எனக்கு என்னவோ பயமா இருக்கு. நம்ம பிரிவையும் அதனால் நாம் படுற துயரையும் இந்த ஊர் கண்டுபிடிச்சிடும் போல!"

மறுமுனையில் அவன் சிரித்தான்.

"ஹே லூசு! அதுக்கு எதுக்குப்பா பயப்படுற? நாம ஒன்னும் திருடலியே. யாரையும் ஏமாத்தலையே. அது உலகத்துக்குத் தெரிஞ்சா என்ன தப்பு? என் கணவன் எனக்கு இன்னொரு வனையல் வாங்க சம்பாதிக்கத்தான் சென்னைக்குப் போயிருக்கார்ன்னு யார் கேட்டாலும் சொல்ல வேண்டியதுதானே. இனுமே, நீ வளையல் கழண்டு விழுகுதுன்னு கவலைப்படாத. சீக்கிரமே வந்து அந்த வளையல் உன் கையில இறுக்கமா நிக்கிற மாதிரி வேற ஒண்ணு சின்னதா மாட்டிவிடுறேன்."

"டேய்! செல்லப் பையா! நீ வந்தாவே நழுவி விழுற வளையல் இறுக்கமாயிடும். நீ அதை விட சின்ன வளையல் வாங்கி வந்தேன்னா அது கைக்குள்ளேயே நுழையாது தெரிஞ்சுக்கோ."

"அப்போ பெரிசாவே வாங்கியாந்துடுறேன்."

"சிறுசு, பெருசு எதுவும் எனக்கு வேண்டாம் செல்லப் பையா! நீ வந்துடு. இங்க நீ சம்பாதிக்கிறதே போதும். வளையல் கழண்டு போறத நெனைச்சு மட்டுமல்ல, உன்னோட நினைப்பால, வண்டியில போறப்ப நானே கழண்டு விழுந்துடுவோன்னு பயமா இருக்கு."

"ஏய்! சுட்டிப் பொண்ணு! நீ ரொம்ப யோசிக்கிறே. உனக்காகத்தானே, அந்தக் கையில ஒத்தையாக இருக்குற வளையலுக்கு இன்னொரு வளையல் மாட்டுறதுக்குத்தானே, அதாச்சு ஜோடி சேர்க்கத்தானே, நான் இங்க வந்திருக்கேன்."

"இப்படி புது வளையல் மாட்டுறதுக்குச் சம்பாதிக்கப் போறேன்னு, ஏற்கனவே மாட்டுன வளையல் கழண்டு போற மாதிரி செய்யலாமா? இருக்குற வளையல் போதும். அதை மாட்டுன்ன அந்தக் குறும்புப் பையன் பக்கத்துல இல்லன்னா, அந்த வளையலுக்குக் கூட அது பிடிக்கல. கழண்டு ஓடிடுது தெரியுமா?"

"அந்த வளையல நான் வந்து பார்த்துக்கிறேன். அது ஏதோ சதி பண்ணுது. கவனமா இருந்துக்கோ."

"பேச்சை மாத்தாதேடா பையா! நீ பண்றதைப் பண்ணிட்டு அது மேல குறை சொல்லாதே. அது சரியாத்தான் பண்ணுது. நீ பண்றதுதான் சரியா இல்ல. எல்லாம் எனக்காகன்னு சொல்லி சொல்லி ஏமாத்திக்கிட்டு இருக்கே. என்னால இதெ ரொம்ப நாளு தாங்க முடியாதுடா பையா! இந்த வளையல் மாதிரி, என் உடம்புலேர்ந்து என் உயிரும் கழண்டு விழுந்துட்டா, நீ உயிரை வாங்க முடியாது பார்த்துக்கோ."

"ச்சே என்ன பேசுறே? இப்படியெல்லாம் பேசாதே!"

"இனுமே நேர்ல வந்து பேசுறதுன்னா பேசுடா பையா! அலைபேசியில கூப்புடுறதெல்லாம் வேணாம். கூப்புட்டாலும் இனுமே எடுக்க மாட்டேன் பார்த்துக்கோ." அவள் சட்டென இணைப்பைத் துண்டித்தாள்.

அவன் நான்கைந்து முறை அடித்துப் பார்த்தான்.

அவள் எடுக்கவில்லை.

அடுத்தடுத்த நாட்களும் அவளுக்கு முயன்று பார்த்தான்.

அவள் சொன்னது போலவே அலைபேசியை அவள் எடுக்கவே இல்லை.

அடுத்த சனிக்கிழமை காலை.

அவனும் அவளும் இணைந்து வைத்த செடிகள் ஒவ்வொரு நாளும் வண்ணமயமாகப் பூத்திருப்பதை வெறுமையோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். கண்கள் பார்க்க, மனம் எதையோ நினைக்க, சற்று வேகமாக வீசிய காற்று அவளது தலைமுடியைக் கலைத்தது.

அப்போது பின்னால் இருந்து ஒரு பரிச்சயமான கை அவளது கண்களைப் பொத்தியது.

"யார் சொல்லு பார்க்கலாம்?"

திரும்பிப் பார்க்காமலேயே சொன்னாள், "என் முன்கை வளையலை மாத்தப் போறவர்!"

அவன் மெலிதாகச் சிரித்துக்கொண்டே அவளுக்கு எதிரே அமர்ந்தான். அவன் கையில் ஒரு சிறிய சிவப்பு நிற வெல்வெட் பெட்டி இருந்தது.

அதை அவன் திறந்து காட்டியபோது, அங்கே முந்தையதை விட இன்னும் அழகாகவும், கொஞ்சம் சிறிய அளவிலும் ஒரு புது தங்க வளையல் மினுமினுத்தது.

"இனிமே உன்னோட முன்கை வளையல் கழண்டு விழுந்து ஊருக்குத் தெரிஞ்சாலும் கவலைப்பட வேண்டாம். ஏன்னா, இனி நான் உன்னைவிட்டுப் பிரியப் போறதில்லை. இந்த ஊர் என்னைச் சுத்தி உன்கூடவே இருக்கப் போகுது!" என்றான் அவன் கண்களில் காதலோடு.

அவள் மெலிதாகச் சிரித்துக்கொண்டே தன் கையை நீட்டினாள். அவனைப் பார்த்த அந்தப் பூரிப்பில் அவள் கைக்குள் அவன் நுழைக்க முயன்ற அந்தப் புதிய வளையல் நுழைய மறுத்தது.

அவள் சிரித்தாள்.

"வேற புது வளையல் வாங்கணும் போலருக்கே. மறுபடியும் சென்னைக்குக் கிளம்பணும் போலருக்கே." என்று அவன் சிரித்துக் கொண்டே சொல்ல, "மறுபடியும் வேதாளம் முருங்கை மரம் ஏற வேணாம். அந்த வளையல்ல போட்டுட்டு புது வளையல் மாத்திக்கலாம்." என்றாள் அவள்.

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

பணம், புகழ் மற்றும் பேரழிவின் பாடம்

ரீல்ஸ் வெளிச்சமும் நிஜத்தின் இருளும்

மனிதனின் தேடல்கள் விசித்திரமானவை. அன்றாட வாழ்வின் எதார்த்தங்களை விடுத்து, கணினித் திரையின் வழியே மின்னும் கைத்தட்டல்களுக்கும், பார்வைகள் மற்றும் விருப்பங்கள் ஆகிய இலக்கங்களின் பெருக்கத்திற்கும் தன் வாழ்வை அடகு வைக்கும் காலம் இது. நாகர்கோவிலைச் சேர்ந்த யூடியூபர் மதுமிதாவின் விவகாரம், இன்றைய சமூக வலைதள மோகம் எத்தகைய விபரீதங்களை உருவாக்கும் என்பதற்கு ஒரு நேரடிச் சான்று.

கட்டுக்கட்டாகப் பணத்தைக் கொட்டி அபிஷேகம் செய்வது, வீட்டில் தங்கம் குவிந்திருப்பதை உலகுக்குக் காட்டுவது என அவர் வெளியிட்ட ரீல்ஸ்கள் லட்சக்கணக்கான பார்வைகளைக் கடந்தன. சமூக வலைதளங்களின் பார்வையாளர்களுக்கு அது ஒரு தற்காலிகக் காட்சி விருந்தாக இருந்திருக்கலாம்; ஆனால், திறந்திருக்கும் வீட்டு வாசலில் நின்று எங்கள் வீட்டில் கொள்ளையடிக்க வாருங்கள் என்று ரகசியமாக அழைப்பு விடுப்பதற்குச் சமம் அது.

இன்ஸ்டாகிராமில் அவர் வீசிய பணமழையைப் பார்த்துக் கைதட்டிய கூட்டத்தில் ஒருவன், அதே பகட்டைத் தன் கண்களால் அளந்து, அந்த வீட்டிற்கே சென்று 118 பவுன் நகைகளையும் பணத்தையும் அள்ளிச் சென்றுள்ளான். "என் வீட்டில் நகைகளைக் கொள்ளையடிக்க முடியாது" என்று அவர் சவாலாக விட்ட காணொளியே, ஒரு கொள்ளைக்காரனுக்குப் பேராசையின் ஊக்கியாக மாறியது விதியின் முரண்.

கொள்ளை நடந்த பின்பு நடந்தவை இன்னும் விசித்திரமானவை. திருட்டுப் போன அதிர்ச்சியை விட, அந்தச் சம்பவத்தால் தனக்குக் கிடைத்த விளம்பரத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள அவர் யோசிக்கவில்லை. ஒரே நாளில் பின்தொடர்பவர்களின் எண்ணிக்கை லட்சங்களைத் தாண்டியது; மேலும் பல வீடியோக்களை அவர் பதிவேற்றினார்.

ஆனால், இன்ஸ்டாகிராம் விருப்பங்களும் பார்வைகளும் ஒருபுறம் கைதட்டினாலும், மறுபுறம் வருமான வரித்துறையின் கணக்கு வழக்குகளும், தனிப்படைப் போலீசாரின் பிடியும் நிஜ உலகத்தின் யதார்த்த முகத்தைக் காட்டின. இறுதியில் இன்ஸ்டாகிராமில் பின்தொடர்பவரே கொள்ளைக்காரனாக மாறி கைதானதும், 98 பவுன் நகைகள் மீட்கப்பட்டதும் இணைய உலகப் புகழுக்குரிய விலையைக் உணர்த்தியது.

புகழும் பொருளும் மனிதரை உயர்த்த வேண்டும்; ஆனால், அவை அகந்தையை ஊட்டி மனிதரையே வீழ்த்தும் நிலைக்கு ஆளாக்கக் கூடாது. சமூக வலைதளங்களின் மெய்நிகர் உலகம் தருவது தற்காலிகக் கைதட்டல்கள்தானே தவிர, நிஜ வாழ்க்கையின் பாதுகாப்பையோ நிம்மதியையோ அது தர முடியாது.

செல்வம் என்பது ரகசியமாகப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியது; அது பகிரங்கத் தெருக்களில் காட்சிப்பொருளாக மாற்றப்படும்போது ஆபத்து தானாக வந்து கதவைத் தட்டும்.

இணையத்தின் பின்னால் ஓடும் அவசரத்தில், நிஜ வாழ்க்கையின் அமைதியையும் பாதுகாப்பையும் யாரும் இழந்துவிடக் கூடாது. கைதட்டல்களுக்காகத் தன் வாழ்வின் நிம்மதியைக் பணையம் வைப்பவர்களுக்கு இந்தச் சம்பவம் ஒரு தெளிவான எச்சரிக்கை மணி.

*****