திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்
சூத்திரம் – 66
ஒரு சந்திப்பும் ஓராயிரம் வதந்திகளும்
அன்று மதியம் அவன் அவளைச் சந்தித்தான்.
அதுவும் திட்டமிட்ட சந்திப்பு அல்ல. காரைக்கால் கடற்கரையில் ஒரு பனிக்கூழ் கடை முன்
நிகழ்ந்த தற்செயல் சந்திப்பு.
"ஹாய்! நீங்க இங்கேயா?"
"இல்லை, சந்திரனில் இறங்கினேன்.
பாராசூட் கழன்றுவிட்டது. பீச்சுக்கு வந்துவிட்டேன்." என்று அவள் கிண்டலாகச் சிரித்தாள்.
அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு கிலோவாட்
வெளிச்சம். இருபது நிமிடங்கள் பேசினார்கள். பனிக்கூழ் சாப்பிட்டார்கள். விடைபெற்றார்கள்.
அவன் வீட்டிற்கு வந்து வரவேற்பறையில்
இருந்த மெத்திருக்கையில் அமர்ந்தான்.
அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது.
இது ஆபத்து. அக்கம் பக்கத்து வீடுகளில் உள்ள ஜன்னல்கள் எல்லாமே, சிசிடிவி கேமராக்களை
விட வேகமாகச் செயல்படும் புலனாய்வு அமைப்புகள். அதை மெய்ப்பிக்கும் வகையில், எதிரே
இருந்த தேநீர் கடையில் இருந்து பால்ய கால நண்பன் குரல் கொடுத்தான், "பீச்சுல ஒரு
பொண்ணு கூட ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டீயாமே. கல்யாணம் எப்போ?"
அவன் திடுக்கிட்டான். பீச்சில்
நடந்தது மதியம் இரண்டு மணி. நண்பனுக்குத் தெரிந்திருக்கும் இந்நேரம் மாலை ஆறு மணி.
கருந்துளை கோட்பாட்டை விட இது வேகமாகப் பரவுகிறதே எனத் திகிலாக இருந்தது அவனுக்கு.
வானவியலில் சந்திர கிரகணம் நடப்பது
எப்போது? சூரியனுக்கும் சந்திரனுக்கும் நடுவில் பூமி வரும்போது, பூமியின் நிழல் சந்திரனின்
மீது விழும். சந்திரனைப் பார்க்க முடியாது. அவ்வளவுதான். அதே நேரத்தில் சந்திரனும்
ஒன்றுமில்லை, அது வெறும் பாறைக்கோளம்தான். ஆனால், அதை ஏதோ ஒரு பெரிய பாம்பு விழுங்கிவிட்டதாக
புராணங்கள் கதை அளந்தன. அப்படிச் சந்திரனைப் பாம்பு விழுங்குவது ஒரு கணம்தான். ஆனால்,
ஜோசியக்காரர்கள் அதை வைத்து ஒரு மண்டலத்திற்குக் கூட பரிகாரம் செய்யச் சொல்வார்கள்.
அவன் யோசித்தான். அவனும் அவளும்
பார்த்தது வெறும் இருபது நிமிடம். ஆனால், அந்த இருபது நிமிடச் சந்திப்பு இப்போது திருவாரூர்,
மெய்ப்பொருள் நகரில் பிரம்மாண்டமான கிரகணமாக மாறிவிட்டிருந்தது.
அதே நேரம் அவளிடமிருநது அவனுக்கு
அலைபேசி அழைப்பு வந்தது. அவள் குரலில் லேசான நடுக்கம் இருந்தது. "டேய் மிஸ்டர்!
அம்மாட்ட எங்க அத்தை சொல்லி விட்டாங்க."
"என்னத்தெ சொன்னாங்க அத்தை?"
"பீச்ல ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டது.
அவங்களுக்கு எப்படித் தெரிஞ்சுதுன்னு தெரியல. ஆனா, நான் உங்ககிட்ட பேசிட்டிருந்தப்போ,
யாரோ எங்க ஊர் முழுக்க ரவுண்டு கட்டிட்டாங்க போலிருக்கு. அம்மா இப்போ என்னைப் பார்த்து
முறைக்கிறாங்க."
அவன் நிதானமாகப் பேசினான்,
"ப்ளீஸ் ரிலாக்ஸ். இது ஜஸ்ட் ஒரு தகவல் கசிவு. நாம் எதையும் செய்யவில்லை. ஐஸ்கிரீம்
மட்டும்தான் சாப்பிட்டோம். அதென்னவோ தெரியல, நம்ம ஊருல ரெண்டு பேர் காபி குடிச்சா கூட
உடனே மேரேஜ் பிக்ஸ் பண்ணிடுறாங்க. எதைப் பத்தியும் யோசிக்காதே. நல்லா சாப்பிட்டு தூங்கு.
காலையில எல்லாம் சரியாயிடும்."
மறுநாள் காலை. வாசலில் கிடந்த
தினசரியை எடுக்கப் போன அவனிடம் பக்கத்து வீட்டு மாமா கேட்டார், "என்னமோ நேத்தி
காரைக்கால் பீச்சுல, ஆபீஸ் வேலையா இல்ல வேற எதாவது சைட் ஒர்க்கா?"
அவன் புன்னகைக்க முயன்றான்.
"இல்லை மாமா! நார்மல் ஆபீஸ் வேலைதான்."
"ஆபீஸ் வேலைன்னா பீச்சுல
போய்தான் ஐஸ்கிரீம் சாப்பிடுணுமாக்கும்? நேத்து நம்ம நண்பர் ஒருத்தர் உங்க ரெண்டு பேரையும்
பார்த்ததா சொன்னாரே. ஜாக்கிரதை தம்பி. இந்த காலத்துல போன்ல பேசினாலே சேட்டிலைட்ல இருந்து
லீக் ஆயிடுது. நேர்ல பார்த்தா சும்மா விடுவாங்களா?"
அவன் தன் அறைக்குத் திரும்பி
வந்தான். இப்போது நடந்தது எல்லாம் அவன் மனதில் தரவுகளாய் ஓடிக் கொண்டிருந்தன.
சந்திப்பு வெறும் 20 நிமிடங்கள்.
வதந்தி பரவியது அதற்கு அடுத்து
நான்கு மணி நேரத்தில்.
மொத்தத்தில் காதல் உண்டு, ஆனால்
நிம்மதி காலி.
மனித மனங்கள் ஏன் இப்படி வேலை
செய்கின்றன? ஒரு சுவாரஸ்யமான கதை கிடைத்துவிட்டால், அதை ஊதிப் பெரிதாக்குவதில் மனிதர்களுக்கு
அலாதி பிரியம். ஒரு சின்னப் புள்ளியில் தொடங்கிய கோடு, இப்போது ஒரு பெரிய வட்டமாகி,
அவர்களின் ஒட்டுமொத்த எதிர்காலத்தையும் குறிவைத்துக் கொண்டிருந்தது.
மறுநாள் மதியம்.
மறுபடியும் அதே காரைக்கால் கடற்கரை.
அதே இடம்.
அவள் வந்தாள். முகத்தில் ஒரு
துணிச்சலான புன்னகை.
"என்ன மிஸ்டர்? ஊர் உலகமே
சேர்ந்து நமக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வச்சிடுச்சு போலிருக்கு. இன்னும் நாம ரெண்டு பேரும்
நேர்ல சரியாக பேசிக்க கூட இல்ல சரியா. அதுக்குள்ள வதந்தி சூடு பறக்குது."
அவன் அவளிடம் ஒரு கோப்பைப் பனிக்கூழை
நீட்டினான்.
"இயற்பியல்ல ஒரு விதி உண்டு.
எந்த ஒரு வினைக்கும் சமமான எதிர்வினை உண்டு. ஆனா, நம்ம ஊர்ல ஒரு சின்ன வினைக்கு, ஆயிரம்
மடங்கு பெருக்கப்பட்ட எதிர்வினை இருக்கு. அதுதான் அலர்."
"அப்ப நாம என்ன பண்றது?"
"ஒன்னும் பண்ண வேண்டாம்.
வள்ளுவர் எப்போவோ சொல்லிட்டார்.
"கண்டது மன்னும் ஒருநாள் அலர்மன்னும்
திங்களைப் பாம்புகொண் டற்று."
(குறள், 1146)
அப்படின்னு. சந்திரனைப் பாம்பு
கவ்வுவது கொஞ்ச நேரம்தான், ஆனா உலகத்தோட பேச்சு நீண்டுகிட்டே இருக்கும். பாம்பு விட்டதும்
சந்திரன் மறுபடியும் பௌர்ணமியா மின்னும். அது மாதிரி, இந்த அலர் எல்லாம் கொஞ்ச நாள்ல
செத்துடும். நாம நம்ம வேலையைப் பார்ப்போம்."
அவள் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில்
சந்திரனின் குளிரும் இருந்தது, சூரியனின் வெம்மையும் இருந்தது.
"சரி, நாளைக்கு எங்கே சந்திக்கலாம்?"
என்று கேட்டாள் அவள்.
அவன் புன்னகையுடன் சொன்னான்,
"அடுத்த கிரகணம் வரும் போது பார்க்கலாம்!"
இருவரும் சிரித்தார்கள்.
கடல் காற்று அவர்களின் பதட்டங்களை
அடித்துச் சென்றது.
- சூத்திரங்கள்
தொடரும்!
*****
