காதலர்களின் பிரம்மாஸ்திரம்!

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 51

காதலர்களின் பிரம்மாஸ்திரம்!

பெயர்தான் மென்பொருள். அதை எழுதும் பணி வன்மையாகவே இருந்தது. அதை விட வன்மையாக அவர்களின் வாழ்க்கை போய்க் கொண்டிருந்தது.

அவன் மிக தீவிரமாக அந்த மென்பொருளுக்கான நிரல்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனருகே வைக்கப்பட்டிருந்த தேநீர் சூட்டை இழந்து அந்தக் குளிர்பதன அறையில் குளிர்பானமாக மாறிக் கொண்டிருந்தது.

எதிரே உட்கார்ந்திருந்தவள், கையில் இருந்த அலைபேசியைப் பார்த்துக் கொண்டே சொன்னாள். "உனக்கு எப்போதுமே பிராக்டிகல் அப்ரோச்தான். அதனால தப்பிச்சிடுறே. ஆனா, சில பேருக்குக் காதலிப்பது, தவிப்பது, தூங்காமல் முழிப்பது இதெல்லாம் லாஜிக்கே இல்லாமல் இருக்கிறது."

"என்ன லாஜிக் வேண்டும்?" அவன் விசைப்பலகையைத் தட்டிக் கொண்டே அவளைப் பார்த்தான்.

"இப்போ உன்னோட ப்ரெண்ட் நிலைமை இருக்கே. போன வாரம் இன்ஸ்டாகிராமில் எப்டூ டீம்காரி போட்ட அந்த ஒரு ரீல்ஸை பார்த்ததிலிருந்து அவன் தூங்கவே இல்லை. ஆபீஸில் ப்ராஜெக்ட் டெட்லைன் மிஸ் ஆகிவிட்டது. பாஸ் திட்டி விட்டார். இவன் பாட்டுக்கு ரூமுக்குள் உட்கார்ந்து 'நான் உன்னைத்தான் காதலிக்கிறேன்' என்று டைப் செய்து டெலீட் பண்ணிக் கொண்டிருக்கிறான். இது என்ன பைத்தியக்காரத்தனம்?"

அவன் கணினித் திரையிலிருந்து பார்வையை விலக்கி கைகளை நீட்டி நெட்டி முறித்தான். பின் முழங்கைகளை மேஜை மீது ஊன்றி, விரல்களைக் கோர்த்துக் கொண்டு சிரித்தான்.

"காதலில் லாஜிக் பார்க்கக் கூடாது. அங்கே எல்லாமே இமேஜினரிதான். இவன் அவளிடம் நேரில் சென்று தன் காதலைச் சொல்லப் பயப்படுகிறான். நோ சொல்லிவிட்டால் என்ன செய்வது என்ற பயம். அதுவே அவனை உள்ளுக்குள் தின்று கொண்டிருக்கிறது. வள்ளுவர் காலத்தில் இதுக்கு அருமையான ஒரு சொல் இருந்தது. அதுதான் மடல் ஊர்தல்.

"காமம் உழந்து வருந்தினார்க்கு ஏமம்

மடலல்லது இல்லை வலி."                                   (குறள், 1131)

அப்படின்னு ஒரு குறளையே வள்ளுவர் எழுதியிருக்கார்."

"மடல் ஊர்தலா? பனைமட்டையில் குதிரை செய்து ஊர்வதா? இன்றைக்கு யாருப்பா பனைமட்டை வச்சிருக்கா? எல்லாமே டிஜிட்டல் மடல்தான். வாட்ஸ்அப் ஸ்டேட்டஸ்தான்!"

"கரெக்ட்!" அவன் கண்களில் ஒரு சிறு வெளிச்சம் மின்னியது. "இன்றைய டிஜிட்டல் யுகத்தின் மடல் ஊர்தல் என்பது எல்லோரும் பார்க்கும்படி பகிரங்கமாக தனது காதலைச் சொல்வதுதான். மறைத்து மறைத்து அழுவதை விட, ஒரேயடியாகத் துணிந்து களம் இறங்குவது. காமத்தில் உழன்று வருந்தும் ஒருவனுக்கு, அந்தத் துயரத்தைத் தாங்கும் வலிமை அந்தத் துணிச்சலில்தான் இருக்கிறது."

அவள் யோசித்தாள். "அதாவது, பயத்தை விடுத்து வெளியே வந்து நிற்கச் சொல்கிறாய்?"

"அதேதான். மறைப்பது பலவீனத்தை வளர்க்கும். வெளிப்படுத்துவது தீர்வைத் தரும். அவனிடம் போனைக்கொடு."

அவன் பேசினான்.

அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில்…

அவன் நண்பனது இன்ஸ்டாகிராம் பக்கத்தில் ஒரு போஸ்ட் பதிவேறியது. அந்தப் பதிவு இப்படி இருந்தது. "கடந்த மூன்று மாதங்களாக உன்னைச் சுற்றியே என் உலகம் சுழல்கிறது. நீ பேசாத ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஒரு நூற்றாண்டு. இந்த மௌனம் இனி என்னால் தாங்க முடியாது. உன்னை எனக்குப் பிடிக்கும். நேரில் சொல்கிறேன். சம்மதமா?"

பதிவு அப்லோட் ஆனது.

அடுத்த பத்து நிமிடம் அறை முழுவதும் ஒரு நிசப்தம். அவள் நகத்தைக் கடித்தாள். அவன் ஆறிய தேநீரைக் குடிக்க முயன்றான், கோப்பை காலியாகியிருந்தது.

அப்போது போன் 'பிங்' என்றது.

அவனது முகத்தில் மின்னல் வெட்டியது. ஸ்கிரீனைப் பார்த்துவிட்டு அவன் நிமிர்ந்தான். கண்கள் பளபளத்தன.

"என்ன?" என்று அவள் ஆவலுடன் கேட்டாள்.

அவன் சிரித்தான். "அவளும் இதேதான் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தாளாம். போய் வேலையைப் பாரு, நாளைக்கு நேரில் பேசுவோம்ன்னு ரிப்ளை பண்ணியிருக்கா."

அவன் மீண்டும் மென்பொருள் எழுதும் பணியைத் தொடர்ந்தபடி புன்னகைத்தான், "பார்த்தாயா? வள்ளுவர் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சொன்னதைத்தான், இன்றைக்கு இந்த அல்காரிதமும் சொல்கிறது. உள்ளதை உள்ளபடி துணிந்து வெளிப்படுத்துங்கள். அதான் ஏமம். அதாவது பாதுகாப்பு!"

"அது சரி! நண்பனை மடலூர வைத்த இவன் எப்போது எனக்காக மடலூர்வான்?" அவனிடம் கேட்க துணிவில்லாமல், அவள் மனதுக்குள் கேட்டுக் கொண்டாள்.

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

ஊர், உலகம் அறியாத இருத்தலியல்!

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 50

ஊர், உலகம் அறியாத இருத்தலியல்!

திருவாரூர், செந்தமிழ்க் கல்லூரியின், சிற்றுண்டியகம்.

சாதாரணமாக அங்கு மற்ற மேஜைகளில் காதுகளைக் குடையும் திரைப் பாடல்களும், “டேய் என்னடா லூசு மாதிரி பண்ற?” என்கிற அலறல்களும் கேட்கும். ஆனால் இந்த மூலையில் அது இல்லை.

அவன் ஒரு மூலையில் மடிக்கணினியில் எதையோ தட்டிக்கொண்டிருந்தான். அவள் இன்னொரு மூலையில் குறிப்பேட்டில் எதையோ எழுதிக் கொண்டிருந்தாள்.

சுற்றியிருந்த நண்பர்கள் கூட்டம் எரிச்சலோடு விவாதித்தது.

"என்ன ஜோடிப்பா இது? இன்ஸ்டாவில் ஒரு ரீல்ஸ் கிடையாது, வாட்ஸ்அப்பில் ஒரு ஹார்ட் சிம்பல் கிடையாது. பார்க்குறதுக்கு ஏதோ எதிரிகள் மாதிரி இருக்காங்க. இது என்ன லவ்?" என்றான் நண்பர்களில் ஒருவன் அலுப்பாக.

அவர்களில் ஒருத்தி காபி கோப்பையை வைத்துவிட்டுச் சொன்னாள், "இவங்க ரெண்டு பேருக்கும் இடையில கெமிஸ்ட்ரியே ஒர்க் அவுட் ஆகல. கண்டிப்பா சீக்கிரம் பிரேக் அப் தான்."

ஊர் அப்படித்தான் நினைத்தது. வெளிப்படையான சலசலப்புகளும், பொதுவெளியில் காதல் காட்சிகளும் இல்லாததால், அருகருகே அமர்ந்தாலும் அவர்கள் அதிகம் பேசிக் கொள்ளாததால் அவர்கள் இருவரும் மனதளவில் பிரிந்துவிட்டதாகவே அந்தச் சமூகம் நம்பியது. ஏதிலர் என்று அவர்களைப் பழித்தது.

அவர்கள் அப்படி நினைப்பதற்கேற்ப, குறிப்புகள் எடுத்துக் கொண்டிருந்த அவள் சட்டென்று அவனிடம் எதுவும் சொல்லிக் கொள்ளாமல் வேறு சட்டென்று கிளம்பினாள்.

அவள் வேகமாகத் தன் ஸ்கூட்டியில் கல்லூரியை விட்டு வெளியே வந்து, கும்பகோணம் சாலையில் பயணித்து, துர்க்காலயா சாலை வழியாக விரைந்து, கமலாலயத் தென் கரையில் நுழையும் போதுதான் அது நடந்தது.

கமலாலயத்தைச் சுற்றியிருந்த வானம் திடீரென கருக்கிக் கொண்டது. வழக்கமான மேகக் கூட்டங்கள் அல்ல; மழையை அப்படியே அள்ளி வீசப் போகிற மாதிரி ஒரு மிரட்டலான இருள்.

'ப்ளாப்'

ஸ்கூட்டியின் டயர் வெடித்த சத்தம் இடிச் சத்தம் போலக் கேட்டது.

மழை வேறு சடசடவென்று பெய்யத் தொடங்கியது.

நிமிஷ நேரத்திற்குள் கமலாலயக் குளம் தார்ச்சாலை மேல் ஏறி வந்து விட்டது போல ஆனது. அவளுக்குத் திருவாரூர் மைய நூலகத்தில் ஒரு கருத்தரங்கம் இருந்தது. அதன் முக்கிய கருத்தாளர்களில் அவளும் ஒருத்தி. இன்னும் இருபது நிமிடங்களில் அங்கே இருக்க வேண்டும். அவசரமாக் அலைபேசியை, மின்கலத்தின் மின்சாரமின்றி அது இருளைப் போர்த்திக் கொண்டது போலக் கிடந்தது. வேலைப்பளுவில் மின்சாரம் ஏற்ற மறந்திருந்தாள்.

பதற்றம் அவளைக் கவ்வியது. தொண்டை அடைத்தது. குளிர்மழையின் நடுக்கமா அல்லது உரிய நேரத்திற்குப் போக முடியுமா என்ற ஐயப்பாட்டின் நடுக்கமா எனப் புரியாமல் அவள் உடலும் மனதும் நடுங்கத் தொடங்கி விட்டன.

அதே விநாடி, கல்லூரியின் சிற்றுண்டியகத்தில் மடிக்கணினியை மூடிக்கொண்டிருந்த அவனுக்குள் திடீரென ஏதோவொரு நரம்பு சுருக்கியது. அலைபேசியில் எவ்வித அழைப்பு வரவில்லைதான். ஆனால், அவளது அந்தத் தவிப்பு, துடிப்பு, நடுக்கம் எப்படியோ காற்றில் பயணம் செய்து இவனது மனதின் ஆழமான மூலையைத் தொட்டதோ என்னவோ!

அவன் ஒரு நொடி கூட யோசிக்கவில்லை. மடிக்கணினியைத் தன் தோள்மாட்டித் தோல்பையில் திணித்துக் கொண்டு, இருசக்கர வாகனத்தில் மழையில் நனைந்தபடி எந்தத் திசையில் அவள் இருப்பாள் என்று மனசு காட்டிய வழியில் பறந்தான். அவன் செல்லும் வேகத்தில சாலையில் தேங்கியிருந்த மழைநீர் சாலையின் இரு புறத்திலும் தெறித்துச் சிதறியது.

ஐந்து நிமிடங்களில் அவள் நின்றுகொண்டிருந்த கமலாலய தென்கரையின் சாலை ஓரத்தை அடைந்தான்.

மழையில் நனைந்து, கலங்கிப் போய் நின்றுகொண்டிருந்தவள் அவனைப் பார்த்தாள். அவள் முகத்தில் இருந்த அந்தப் பயம், நடுக்கம் எல்லாம் ஒரு விநாடியில் அப்படியே கரைந்துபோயின.

அவன் ஒரு வார்த்தைதான் கேட்டான். "நேரமாயிட்டா?"

அவள் ஆம் என்றும் சொல்லாமலும், இல்லை என்றும் மறுக்காமலும் சட்டென்று அவனது வாகனத்தில் ஏறி அமர்ந்தாள். ஈரமான முடிகள் முகத்தில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கச் சொன்னாள்,

"நீ வருவேன்னு எனக்குத் தெரியும்."

"எப்படித் தெரியும்?"

"தெரியும். அவ்வளவுதான்."

அவன் தன் பையிலிருந்து ஒரு சிறிய மின்சேமிப்புக்கலத்தைக் கொடுத்தபடி, லேசான புன்சிரிப்புடன் சொன்னான், "காதல்ங்கிறது வாட்ஸ்அப் ஸ்டேட்டஸ் மட்டும் இல்லயில்ல. எவ்வளவு தூரம் தள்ளியிருந்தாலும்  ஒருத்தருடைய துடிப்போ, தவிப்போ அது நிச்சயம் இன்னொருத்தருக்குக் கேட்கும்"

அப்போதுதான் அந்தத் திருக்குறள் அங்கே காற்றோடு கலந்தது,

"உவந்துறைவர் உள்ளத்துள் என்றும் இகந்துறைவர்

ஏதிலர் என்னும்இவ் வூர்."                         (குறள், 1130)

வெறுமனே பார்க்கும் காட்சிகளை வைத்துக் கொண்டோ அல்லது சமூக வலைதள கணக்குகளை வைத்துக் கொண்டோ காதலை அளக்கும் ஊருக்கு என்ன தெரியுமா, அவர்கள் இருவரும் எப்போதும் ஒருவருக்கொருவர் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் பிணைக்கப்பட்டே இருக்கிறார்கள் என்று!

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

தர்க்கத்தின் எல்லை மீறும் இமைகள்!

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 49

தர்க்கத்தின் எல்லை மீறும் இமைகள்!

திருவாரூர், செந்தமிழ் நகரில் இருக்கும் பைந்தமிழ்ப் பூங்கா.

பகலா, இரவா என்று இனம் பிரித்துச் சொல்ல முடியாத அந்தி மயங்கும் அந்த மாலைப் பொழுது.

சுற்றிலும் குழந்தைகள், இளைஞர்கள், நடுத்தர வயதினர், பெரியவர்கள், கூடவே ஆங்காங்கே சில காதலர்கள் என இவர்களின் ஆரவாரங்களுக்கு மத்தியில் மரங்களும், செடிகளும், பூங்கொடிகளும்  அமைதியாய்த் தென்றலை மெல்லிசையைப் போல வழங்கிக் கொண்டிருந்தன.

அவர்கள் இருவரும் அந்தப் பூங்காவிற்குள் வந்து அரை மணி நேரம் இருக்கும்.

அந்த முப்பது நிமிடங்களும் கண் இமைக்காமல் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் அவள்.

அவன் புரியாதவனைப் போல, "என்னச்சு உனக்கு? கண்ணில் ஏதும் காண்டாக்ட் லென்ஸ் ஒட்டிருக்கியா? ஏன் இப்படி ஸ்டெடி கேமரா மாதிரி முழிச்சுக்கிட்டே இருக்கே?" என்றான்.

அவள் சட்டென்று திடுக்கிட்டுச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு கொள்ளை அழகு இருந்தது.

"கண் சிமிட்டக் கூடாதுடா!" என்றாள் சிணுங்கலாக.

"ஏன்? ஐ பவர் ஏதும் ஏறிடுச்சா? டாக்டர் கிட்டப் போகலாமா?" ஒரு தர்க்கவாதியின் பதற்றம் அவனிடம் உடனடியாக வெளிப்பட்டது.

"இல்லைடா உன்னை நினைச்சுகிட்டு இருந்தேன். கண் சிமிட்டுற அந்த ஒரு மைக்ரோ செகண்டுல நீ என் கண்ணைவிட்டு மறைஞ்சு போயிட்டீன்னா, அந்தப் பிரிவு கூட என்னால் தாங்க முடியாது."

அவன் ஒரு நிமிடம் அவளை உற்றுப் பார்த்தான். பிறகு சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டான்.

"ரொம்ப ஓவராப் போகுது. கண் சிமிட்டுறது பயாலஜிக்கல் நீட். நீ இப்படி கண் சிமிட்டாம இருந்தா  ஐ ஸ்ட்ரெயின் வரும். சும்மா சென்டிமென்ட் பேசி கண்ணைக் கெடுத்துக்காத."

அவள் அவனது கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள். அவளது விரல்கள் சில்லிட்டிருந்தன.

"உனக்கு தர்க்கம் மட்டும்தான்டா தெரியும். காதல் தெரியாது."

மறுநாள் மாலை.

திருவாரூர் விளமல் சாலையில் போக்குவரத்து நெரிசலில் மாட்டிக் கொண்டிருந்தான் அவன். வானங்கள் ஒவ்வொன்றும் விரைவதற்காக விர் விர் என்று சத்தத்துடன் காத்துக் கொண்டிருந்தன.

அவன் தனது இருசக்கர வாகனத்தில் அமர்ந்தபடியே அந்த நெருக்கடியான நெரிசலிலும் கூட தர்க்க ரீதியாக அவள் சொன்னதை அசை போட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

"மனித மூளை என்பது ஒரு பயங்கரமான காம்ப்ளக்ஸ் நெட்வொர்க். எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு பரிணாம வளர்ச்சிப் பின்னணி உண்டு. காதலும் அப்படித்தான். ஹார்மோன்களின் கெமிக்கல் ரியாக்சன்! ஆக்சிடோசின், டோபமைன். அவ்வளவுதானே?"

இருந்தாலும், மனதின் ஓர் ஓரத்தில் அவளின் அந்தப் பார்வை ஒரு முள் மாதிரி உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது.

"சரி, நிஜமாவே கண் சிமிட்டாம இருந்தா என்னதான் நடக்கும்? ஒரு பத்து செகண்ட் டெஸ்ட் பண்ணிப் பார்ப்போமே!" அவனுக்குத் தோன்றியது.

அவன் போக்குவரத்து நெரிசலில் இருப்பதை மறந்து, தனது அலைபேசியை எடுத்து அதில் நேரத்தை அமைத்துக் கொண்டு அதையே உற்றுப் பார்த்தான்.

ஒன்று, இரண்டு, மூன்று... பத்து விநாடிகள் கடந்தன. காற்று நேரடியாகக் கண்ணில் பட்டதால் கண்கள் எரிய ஆரம்பித்தன. பதினொன்றாவது வினாடி தாங்க முடியாத எரிச்சல். அவனது உடலின் சுயகட்டுப்பாடு மீறி, இமைகள் வெடித்துத் தானாக மூடிக்கொண்டன.

அந்த ஒரு நொடி இருள் கவிழ்ந்தபோது, அவனுக்குச் சட்டென்று அந்தக் குறளின் வரிகள் நினைவுக்கு வந்தன.

"இமைப்பின் கரப்பாக்கு அறிவல் அனைத்திற்கே

ஏதிலர் என்னும்இவ் ஊர்."                                    (குறள், 1129)

கண்களை இமைக்கும் அந்தச் சிறிய இடைவெளியில் கூட எதிரில் இருப்பவன் தன்னை விட்டு மறைந்துவிடுவானோ என்று அஞ்சும் அந்தக் காதல் இருக்கிறதே. அது எவ்வளவு ஆழமானது!

திடிரென்று சைகை பச்சை விளக்கில் ஒளிர, வாகனங்களின் ஒலிப்பான் சத்தங்கள் அலற, தன் நினைவுக்கு வந்தவனாய், வண்டியைக் கிளப்பினான்.

வண்டியோடு வண்டியாக அவனது யோசனைகளும் நாற்பது கிலோ மீட்டர் வேகத்தில் வேகமெடுக்கத் தொடங்கின.

அவள் கண் சிமிட்டாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் பயம் அல்ல; அந்த ஒரு நொடிப் பிரிவு கூட அவளுக்குத் துயரமாக இருக்கிறது. ஆனால், இதைப் புரிந்து கொள்ளாமல் சுற்றியிருக்கும் உலகமும், ஏன் அவனும் கூட அவளை ஏதோ விசித்திரமாகப் பார்க்கிறார்கள். தர்க்கத்தின் அளவுகோலைக் கொண்டு அன்பின் ஆழத்தை அளக்க முடியாது என்பதை அவன் அப்போது உணர்ந்தான்.

திருவாரூர், பைந்தமிழ் பூங்காவிற்குள் வண்டியைச் செலுத்தியவன், அவளைச் சுற்றும் முற்றும் தேடினான். அங்கேயிருந்த இருக்கை ஒன்றில் அமர்ந்தபடி இவனை எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கொண்டிருந்தாள். தொலைவிலிருந்தும் அந்த இமைக்கா விழிகள் இவனுக்குப் பளிச்சென்று தெரிந்தன.

அவன் மெல்ல அவளது அருகில் சென்று மண்டியிட்டு அமர்ந்தான். அவள் நெற்றியில் வழிந்து கிடந்த முடியை மென்மையாக ஒதுக்கிவிட்டான். காற்றில் அவளது மூச்சுக்காற்று அவன் கைகளில் பட்டது.

அவன் மெலிதாக அவளது காதருகே சொன்னான்:

"சாரிடி! நான் என்னை ஏதோ ஒரு பெரிய தர்க்கவாதின்னு நினைச்சேன். ஆனா, இப்போ நீ என்னை விட ரொம்பப் பெரிய தர்க்கவாதின்னு புரிஞ்சுகிட்டேன். உன்னோட இந்த அன்பின் தர்க்கத்தை அளக்க, இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் எந்தத் தர்க்க சூத்திரத்தாலும் முடியாது!"

அப்போதும், அவள் தன் இமைகளை அசைக்காமல், மெலிதாகப் புன்னகைத்தாள். அவளது அந்தப் புன்னகையில் தர்க்கமும் காதலும் ஒன்றாகக் கரைந்து நின்றன.

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

காதலின் தெர்மோ டைனமிக்ஸ்!

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் - 48

காதலின் தெர்மோ டைனமிக்ஸ்!

அந்த அலுவலகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் அந்தக் காப்பி தயாரிக்கும் இயந்திரம்.

எப்போது வேண்டுமானாலும் யார் வேண்டுமானாலும் சுடச்சுட போட்டுக் குடித்துக் கொள்ளலாம்.

அவள் அவனுக்கும் அவளுக்குமாக இரண்டு கோப்பை காப்பி தயார் செய்து கொண்டிருந்தாள்.

சரியாகச் சுடச்சுடக் காய்ச்சப்பட்ட காபி.

அவள் அவன் முன் வைத்தாள்.

அவன் அதைத் தூக்கப் போனான்.

திடீரென அவனது கை பாதியிலேயே நின்றது.

உதடுகள் லேசாகப் புன்னகைத்தன.

"என்ன மிஸ்டர் சிரிக்கிறீங்க? வேலை ஜாஸ்தியா இருக்கு. சீக்கிரம் குடிங்க. வேலைகள முடிங்க." என்றாள் அவள் புரியாமல்.

அவன் காபியை எடுக்காமல் லேசாகச் சாய்ந்து உட்கார்ந்தான்.

"ஒண்ணுமில்ல. இந்த காபி ரொம்ப சூடா இருக்கு."

"இருக்கத்தான் செய்யும், இப்பதான் போட்டது. குடிங்க, இல்லன்னா ஆறிப் போகப் போகுது."

அவன் தலையை அசைத்தான். "இல்லை. குடிக்க பயமா இருக்கு."

"என்ன மிஸ்டர் புது உளறல் இது? காபி குடிக்கிறதுக்கு என்ன பயம்? நாக்க சுட்டுடுமா?"

"நாக்கு சுட்டாலும் பரவாயில்லை. மனசு சுட்டுடுமோன்னுதான் பயம்."

அவள் புருவங்களை உயர்த்தி அவனைப் பார்த்தாள். "என்ன பேசறீங்க நீங்க?"

அவன் அமைதியாகச் சொன்னான், "இப்ப நான் இந்தச் சூடான காபியைக் குடிச்சேன்னா, அந்தச் சூடு என் தொண்டையைக் கடந்து உள்ள போகும். ஆனா, என் நெஞ்சுக்குள்ளே இப்ப யார் இருக்கான்னு தெரியுமா?"

அவள் யோசித்துப் பார்த்தாள். "எனக்கென்ன தெரியும்? நான் என்ன எக்ஸ்ரே மெஷினா? மனசுக்குள்ள இருக்குறத ஊடுருவி கண்டுபிடிக்க?"

அவன் சிரித்தான். "நக்கல். பரவாயில்ல. என் நெஞ்சே அவங்களாலதான் துடிக்குது. அவங்க என் மனசுல அவ்வளவு பத்திரமா, ஆழமா உட்கார்ந்திருக்காங்க. நான் இந்தச் சூடான காபியைக் குடிச்சா, என் நெஞ்சுக்குள்ள இருக்கிற அவங்களுக்கும் அந்தச் சூடு பட்டுடுமே!"

"அப்படின்னா ஊதிச் சாப்பிட வேண்டியதுதானே?"

"ஊதிச் சாப்பிடுற அளவுக்கு எனக்குப் பொறுமை எங்கே இருக்கு?

"நெஞ்சத்தார் காத லவராக வெய்துண்டல்

அஞ்சுதும் வேபாக்கு அறிந்து."    (குறள், 1128)

நெஞ்சத்தார் காதலவர். அவங்களோட சூடு தாங்காம ஏற்கனவே என் நெஞ்சு வெந்துகிட்டு இருக்கு. இதோட இந்த வெய்துண்டல்  வேற சேர்ந்தா, அப்புறம் என் நிலைமை என்னாகுறது? அஞ்சுதும் வேபாக் அறிந்து!"

"வள்ளுவரைப் போய் காபி ஷாப்ல உக்கார வச்ச மாதிரி இருக்கு உங்க லூட்டி. ஒரு காபியோட சூட்டைப் பத்தித் திருவள்ளுவர் சொன்ன குறளுக்கு, நீங்க இப்படி ஓவர் பில்டப் கொடுப்பீங்கன்னு நினைக்கல."

"இது லூட்டி இல்ல, பீலிங். காதலிக்கிறவங்களுக்குத்தான் தெரியும், பிரிஞ்சிருக்கும்போது அவங்க நம்ம கூடவே இருக்கிற மாதிரி ஒரு பிரமை எப்பவும் இருக்கும். அவங்களுக்கு வலிச்சா நமக்கு வலிக்கும்னு தோணும்."

அவள் "முடியல மிஸ்டர்! உங்களோட மல்லுகட்ட. தயவுபண்ணி அந்த நெஞ்சத்தார் காதலவர்கிட்ட கொஞ்சம் சொல்லிச் சூட்டைப் பொறுத்துக்கச் சொல்லி, இப்போதைக்குக் குடிச்சிட்டு வேலையை ஆரம்பிக்கிறீங்களா?"

"சொன்னா கேட்பாங்களா?"

"சொன்னாதான் கேட்பாங்க. சொல்லாம எப்படிக் கேட்பாங்க?"

"அப்படின்னா சொல்லிடுறேன். தயவுபண்ணி கொஞ்சம் சூட்டைப் பொறுத்துக்குங்க."

அவள் ஒரு நொடி திகைத்துப் போனாள். மனதுக்குள் ஒரு வெட்கம், தயக்கம், துடிப்பு, வெடிப்பு எல்லாம் அந்த ஒற்றை நொடியில் அவளைச் சுழற்றி எடுத்தது. அடுத்த நொடியே சுதாரித்துக் கொண்டவளாய், "ஓஹோ! இந்தப் பில்டப்பெல்லாம் எனக்குத்தானா? இது தெரிஞ்சிருந்தா எரிமலைக் குழம்பையே அள்ளி கப்ல போட்டுக் கொடுத்திருப்பேனே!"

"எனக்கென்ன குடிச்சிடுவேன். நெஞ்சுக்குள்ள இருக்குற உங்களை நினைச்சாத்தான்…?"

"எனக்கென்ன, நெஞ்சுக்குள்ளேயிருந்து டக்குன்னு வெளியில குதிச்சிடுவேன்."

"நீங்க என் நெஞ்சிலேர்ந்து வெளியே குதிச்ச அடுத்த நொடியே, நான் உடனே உங்க நெஞ்சுக்குள்ள குதிச்சிடுவேன்."

"அப்புறம் எனக்கும் வெய்துண்டல் அஞ்சுதும் வேபாக்கு அறிந்தா?"

"ஆமா! நேத்து சாயுங்காலம் நடந்த மீட்டிங்ல சூப்பைச் சூடா குடிக்காம இருந்ததுக்கு அதுதானே காரணம்?"

அவள் பாசாங்காகத் தலையில் அடித்துக் கொண்டாள். "கடவுளே! நேத்து நெஞ்சு எரிச்சலா இருந்துச்சு, அதான் குடிக்கல. அதுக்கு போயிட்டு இப்படி ஒரு விளக்கம். அப்படித்தானே?" அவள் சிரிக்க அவனும் சிரித்தான்.

அங்கே காபி மெல்ல ஆறிக்கொண்டிருந்தது, காதலவரைச் சூடாக்கக் கூடாதென்று. ஆனால், அவர்களின் நெஞ்சத்தில் இருந்த காதலோ, இன்னும் பன்மடங்கு சூடேறிக்கொண்டிருந்தது.

-  சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

மை எழுதாத கண்ணும் கவி எழுதும் பெண்ணும்!

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 47

மை எழுதாத கண்ணும் கவி எழுதும் பெண்ணும்!

வாசலில் இரு சக்கர வாகனம் வந்து நிற்பதை அறிவிக்கும் வகையிலான ஒலிப்பான் சத்தம்.

சமையலறையில் சமையல் அழுத்தற்கலனின் விசில் சத்தம்.

இரண்டும் சேர்ந்து வீட்டின் அமைதியைக் குலைத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை.

 டக் டக் என்று கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது.

அவன்தான்.

சரியாகக் காலை பத்தரை மணி.

ஞாயிற்றுக்கிழமை என்றாலும், இருவருக்கும் அலுவலகப் பணியின் மிச்ச சொச்சம் இருந்தது. அதை முடிப்பதற்காகத்தான் அவள் வரச் சொல்லியிருந்தாள்.

அம்மா இப்போதுதான் கோயிலுக்குக் கிளம்பியிருந்தாள். அப்பா நண்பர் ஒருவரைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தார்.

வீட்டில் அவள் மட்டும்.

அவள் கதவைத் திறந்தாள்.

"பயங்கர வெயில். குடிக்க குளிர்ச்சியா தண்ணி கிடைக்குமா?" என்றான் அவன், தன் செருப்பைக் கழட்டியபடியே.

"வெறும் தண்ணியா? குளிர்பானமே இருக்கு." என்றபடியே உள்ளே வந்தவள், திடீரென அறையின் சுவரில் பொருத்தியிருந்த கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டாள்.

அவன் கோப்புகள் அடங்கிய பையை மெத்தை இருக்கையில் வைத்து விட்டு, அவளது செய்கையைக் கவனித்துக்கொண்டே, "என்ன மேடம் திடீர்னு கண்ணாடியெல்லாம் பார்க்குறீங்க? மிரர் இமேஜ் கோட் ஏதாவது ஒர்க் ஆகலையா?" என்று நக்கல் அடித்தான்.

அவள் கண்ணாடிக்குள்ளிருந்து அவனைப் பார்த்தாள். அவளது கண்களில் வழக்கமாகத் தீட்டப்பட்டிருக்கும் மை அன்று இல்லை. வழக்கத்திற்கு மாறாக அவளது கண்கள் மிகவும் இயல்பாக, சற்றே கலைந்த இமைகளுடன் இருந்தன.

"இல்ல. இன்னைக்கு நம்ம ரெண்டு பேருக்குமே ஆபீஸ் லீவு. இருந்தாலும் வேல இருக்கு. அது கிடக்கட்டும். ஆனா எனக்கு ஒரு சந்தேகம். அதான் கேட்கலாம்ன்னு பார்த்தா..."

"ம். கேளுங்க மேடம். உங்க சந்தேகத்துக்கு விடை கண்டுபிடிக்கிறதுதான் என்னோட முழு நேர வேலையாச்சே!"

அவள் எதிரே இருந்த மெத்தை இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தாள். குளிர்பான கூஜாவை அவனிடம் நகர்த்தினாள்.

"நம்ம தமிழ் வகுப்பு, இலக்கியம்லாம் பத்தி என்ன நினைக்கிறே? படிக்கும்போது திருக்குறள்லாம் மனப்பாடம் பண்ணி இருப்பியே, ஞாபகம் இருக்கா?"

அவன் குளிர்பானத்தை உதட்டில் வைத்தபடியே நிறுத்தினான். புருவங்களை உயர்த்தி, "தமிழ், இலக்கியம், திருக்குறள். எல்லாம் செமஸ்டர் எக்ஸாம்க்கு முந்தின நாள் ராத்திரி படிக்கிறதுக்கு மட்டும்தானே? அதுல என்ன சந்தேகம்?"

அவள் தன் கைகளை மடக்கிக் கட்டிக்கொண்டு, லேசான புன்னகையுடன் சொன்னாள்,

"கண்ணுள்ளார் காத லவராகக் கண்ணும்

எழுதேம் கரப்பாக்கு அறிந்து."                            (குறள், 1127)

இதோடு அர்த்தம் என்ன தெரியுமா?"

அவன் குளிர்பான கூஜாவை அருகிலிருந்து சிறுமேசையின் மீது வைத்துவிட்டு, அவளையே உற்றுப் பார்த்தான். அவனுடைய முகத்தில் ஒரு மெல்லிய ஆச்சரியம், அதைத் தொடர்ந்து ஒரு குறும்புச் சிரிப்பு எழும்பியது. "வாவ்! அதான் இன்னிக்கு கண்ணுக்கு மை போடலையாக்கும்!" அவன் கை தட்டினான்.

"அர்த்தம் தெரியுமா? அதான் கேள்வி." அவள் கோபப்படுவது போல் பாசாங்கு செய்தாள்.

அவன் ஒரு நிமிஷம் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தான். வீட்டின் அமைதியை அறையில் சுழலும் மின்விசிறியின் சத்தம் மட்டுமே நிரப்பியது. அவனது கண்கள் அவளது இயல்பான, மை இல்லாத கண்களையே கூர்ந்து கவனித்தன.

"அப்ப…" அவன் மெல்லிய குரலில் தொடங்கினான். "இன்னைக்கு நீ கண்ணுக்கு மை போடாமல் வேலையைப் பார்க்க விடாமல், என்கிட்ட பேசிக்கிட்டே இருக்கிறதுக்குக் காரணம் இந்தத் திருக்குறள் கோட்பாடுதானா?"

"நிச்சயமாக!" அவள் தன் கண்களை விரித்து, தீவிரமாகத் தலையசைத்தாள். "யோசிச்சுப் பாரு. நான் கண்ணுக்கு மை எழுதல. அது ஒரு செயற்கையான தடுப்புச் சுவர் மாதிரி. என் கண்ணுக்குள்ள இருக்கிற உன்னை, வெளிய இருக்கிற உலகம் பாத்துடக் கூடாதுன்னு நான் மறைக்கிற மாதிரி ஆயிடும். ஆனா, எனக்குத்தான் உன்னை யார்கிட்டேயும் மறைக்கத் பிடிக்கலையே! உன்னை என் கண்கள் மூலமா எல்லாருக்கும் தெரிய வைக்கணும்னு தோணுது. அதனால இனிமே மை கிடையாது.!"

அவன் தன் இருக்கையில் மேலும் நன்றாகச் சாய்ந்து உட்கார்ந்தான். சட்டைப் பையிலிருந்த பேனாவை எடுத்துச் சுழற்றினான். "அட! திருவள்ளுவரை இப்படி ஒரு லவ் ப்ரோபோசலுக்கு யூஸ் பண்ணலாம்னு எந்தக் கோப்புல படிச்சீங்க மேடம்?"

"இதுக்கு பேருதான் ஸ்மார்ட் ரொமான்ஸ்!" அவள் தன் முகத்தை வெட்கத்தால் திருப்பிக் கொண்டபடியே, "இப்ப வேலையைப் பார்ப்போமா? இல்ல வள்ளுவரோட இன்னொரு குறள் பத்திப் பார்ப்போமா?"

அவன் தனக்குள் எழுந்த சிரிப்பை அடக்க முடியாமல், "மை போடலைனாலும் பரவாயில்லை. ஆனா இந்தக் கோப்புகள இன்னிக்கு முடிச்சாகணும். இல்லைன்னா நாளைக்கு நம்மோட இருக்கைக் கண்காணிப்பாளர் வந்து நம்ம ரெண்டு பேரோட கண்ணையும் கடிச்சாலும் கடிச்சு வெவ்சிடுவாரு!" என்று அவன் சொல்ல, அவள் எழுந்து வந்து அருகில் அமர்ந்தபடி தன் நிலவு போன்றிருந்த முகத்தில் இருந்த மலர் போன்ற கண்களை அவன் தோள்களில் புதைத்துக் கொண்டாள்.

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

கண்களில் ஒரு நானோ தொழில்நுட்பம்!

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 46

கண்ணுக்குள் காதல் திரை!

இரவு.

மணி இரண்டு.

அவனுக்குப் புரியாத தொழில்நுட்பம் எதுவுமில்லை. ஆனால் அவனுக்குப் புரியாத ஒரே விஷயம், இந்தத் தூக்கமின்மை.

அலைபேசி ரீங்காரமிட்டது.

"இன்னும் தூங்கலையா மிஸ்டர்?" மறுமுனையில் அவளின் குரல்.

"எப்படிக் கண்டுபிடிச்சே?"

"இதைக் கண்டுபிடிக்க ஐன்ஸ்டீனா வரணும்? ஒரு ரிங் கூட போகல. அதுக்குள்ளே போனை எடுக்குறீன்னா தூங்கலைன்னுதான்னு அர்த்தம். எனக்கும் தூக்கம் வரல. உன்னை நினைச்சேன்."

"என்னை ஏன் இப்படி அடிக்கடி நினைச்சுப் பார்க்கிறே? நான் என்ன பத்தாம் வகுப்பு தமிழ் பாடத்துல வர்ற மனப்பாட பாட்டா?"

"போடா லூசு! நீ என் கண் பாவைக்குள்ள உட்கார்ந்திருக்க. வெளியே போகவே மாட்டேங்கிற."

அவன் சிரித்தான். "என்னது? வைரஸ் மாதிரி என்ட்ரி ஆயிட்டேனா?"

"கிண்டல் பண்ணாத. சீரியஸா சொல்றேன். நீ என் கண்ணுக்குள்ளே இருக்கே. இமைச்சா, நீ மறைஞ்சுடுவன்னு தோணுது. அதனால இமைக்காம உன்னையே அப்படியே பார்த்துட்டே இருக்கேன். கண்ணு எரியுது தெரியுமா?"

அவனுக்குப் புல்லரித்தது. இருந்தாலும், "பைத்தியம்! இமைக்காம இருந்தா கண்ணுல இருக்கிற மாய்ஸ்சர் போய் கார்னியா ட்ரை ஆயிடும். ஐ டிராப்ஸ் போட்டுட்டுத் தூங்கு." என்றான்.

"போச்சு! காதலிக்கும்போது போய் டாக்டர் மாதிரி மெடிக்கல் டேர்ம்ஸ் பேசாத."

"காதல்ங்கிறது கெமிஸ்ட்ரி, பிசிக்ஸ் தாண்டி கண் பாதுகாப்பு வரைக்கும் வருது பாரேன்."

"தெரியும். நீ ரொம்ப நுண்ணிய ஆள்டா. என் மனசுல, விழித்திரையில, எங்கு பார்த்தாலும் நீதான். ஒரு மைக்ரோ செகண்ட் கூட உன்னை மிஸ் பண்ணக் கூடாதுனு தோணுது."

சட்டென்று என்ன சொல்வதென்று புரியாமல், அவனுடைய கண்கள் கலங்கின. அவனுக்கு வாயடைத்தது போலாகி விட்டது. சில நிமிடம் மௌனம் அங்கே நிலை கொண்டது.

"சரி, இப்போ என்ன யோசிக்கிற?" என்றாள் அவள் அந்த மௌனத்தை உடைக்கும் விதமாக.

"ஒன்னும் இல்ல. எனக்கு இப்போது எதுவுமே தோணல. கம்ப்ளீட்டா கிளியர் ஆயிட்டது போல ஓர் உணர்வு."

"அப்படின்னா, உங்ககிட்ட ஒரு சந்தேகம் கேட்கவா?"

"கேளு."

"இந்தக் குறள் படிச்சிருக்கீயா?

"கண்ணுள்ளின் போகார் இமைப்பின் பருவரார்

நுண்ணியர்எம் காத லவர்."                                   (குறள், 1126)

இதுக்கு என்ன அர்த்தம்னு நினைக்கிறே?"

அவன் சிரித்தான். "நீதான் ஆரம்பத்துலயே இலைமறை காயா சொல்லிட்டீயே. இதெல்லாம் நைன்டிஸ் கிட்ஸ் கவிதை. அதாவது, நீ என் கண்ணுக்குள்ளேயே இருக்க. ஒரு நிமிஷம் கண்ணை இமைச்சா கூட நீ டிஸ்டர்ப் ஆக மாட்டே. ஏன்னா நீ அவ்வளவு நுண்ணியவ, என் மனசுல ஊடுருவியவன்னு அர்த்தம்."

"தப்பு. இதுக்கு அர்த்தம் வேற."

"என்னது?"

"இதுக்கு பேருதான் மிகை மெய்மை. அதாவது ஆக்மெண்டெட் ரியாலிட்டி."

அவளது அந்த விளக்கம் அவனை யோசிக்க வைத்தது.

அவள் தொடர்ந்தாள், "நம்ம கண்ணுல இருக்கே விழித்திரை. அந்த ரெட்டினாதான். உருவங்கள் வடிவங்களா அங்கேதான் பதிவு ஆகுது. காதலர் நம்ம கண்ணுக்குள்ள இருக்கார்னா, அது ஹார்ட்வேர்ல பதிஞ்ச டேட்டா கிடையாது. அது ஒரு பெர்மனென்ட் மெமரி கான்செப்ட். நாம கண்ணை இமைக்கும்போது மைக்ரோ செகண்ட் பிளாக் அவுட் ஆகுதுல்ல? அந்த நேரத்துல கூட அந்த இமேஜ் பிரைன்ல ரீடெய்ன் ஆகணும். அதுதான் நுண்ணியர்ங்கறது. ரொம்ப மைனூட்டான டேட்டா லாஸ் கூட இருக்கக் கூடாது!"

அவன் அவள் சொல்வதை ஆச்சரியமாகக் கேட்டான். அவன் கண்கள் இமைக்க மறந்தன. வாய் மட்டும் "வள்ளுவரை எப்படி ஐடி பீல்டுக்குக் கொண்டு வரதுன்னு உன்னைப் பார்த்துதான் கத்துக்கணும்." என்று மெல்ல முணுமுணுத்தது.

மறுமுனையில் அவள் மெல்லிய மூச்சுக்காற்று கேட்டது. அவளும் இன்னும் இமைக்கவில்லை.

"நீ இமைக்கலாம். உன் கண்ணுக்குள்ள இருக்குற எனக்கு எந்தப் பாதிப்பும் வராது." என்றான் அவன் மெல்லிதாகச் சிரித்தபடி.

"அப்படியா! உனக்கும் அஃதே. நீயும் இமைச்சுக்கோ. உன் கண்ணுல இருக்குற எனக்கும் எதுவும் ஆகாது. நான் பாதுகாப்பா இருப்பேன். வள்ளுவர்தான் காதலர்களை நுண்ணியர்கள்ன்னு நானோ டெக்னாலஜி பார்ட்டிகள்களா மாத்திட்டாரே." என்றாள் அவளும் சிரித்தபடி.

அவ்வளவுதான் வள்ளுவரின் காதல் சூத்திரமும், அறிவியலின் தர்க்க சாத்திரமும் ஒரு புள்ளியில் கலந்தது போன்ற நிசப்தம் இப்போது இருவரின் அறைகளையும் சூழ்ந்து கொண்டது.

-  சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

டெலிட் ஆகாத நினைவுகள்!

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 45

டெலிட் ஆகாத நினைவுகள்!

அவன் தன் மடிக்கணினிப் பையைத் தோளில் மாட்டி, முதுகுக்குப் பின்னே திருப்பியபடி, இருசக்கர வாகனத்தின் மீது ஏறி அமர்ந்தான். ஓர் உதை. வண்டி விர்ரென்று கிளம்பி விட்டது.

வண்டியை விட வேகமாக அவளது நினைப்பும் கிளம்பி விட்டது. அவள் நினைப்பு இப்படித்தான். வந்தால் போகாது. வராமலும் இருக்காது.

அந்த நினைப்பைத் துடைத்தெறிய வண்டியின் வேகத்தை நாற்பது கிலோ மீட்டர் வேகத்திலிருந்து அறுபதாக்கி, திருவாரூர் – தஞ்சாவூர் தேசிய நெடுஞ்சாலையில் வண்டியைத் திருப்பினான். நினைப்பு எண்பது கிலோ மீட்டர் வேகமெடுக்க அறுபதை எண்பதாக்கினான். அப்போதும் விடுவதாயில்லை. எண்பதை நூறாக்க நினைத்தவன் நினைப்பில்,

"உள்ளுவன் மன்யான் மறப்பின் மறப்பறியேன்

ஒள்ளமர்க் கண்ணாள் குணம்."                             (குறள், 1125)

என்ற குறள் வந்து கச்சிதமாக ஒட்டிக் கொண்டது.

வள்ளுவர் எப்படி இவ்வளவு துல்லியமாக எழுதினார்? அதுவும் இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு. கேள்வி அவனைக் குடைந்தது. அதன் ஊடே நினைவுகள் பின்னோக்கிச் சுழன்றன.

ஆறு மாதங்களுக்கு முந்தைய அந்த நாட்கள்.

அவள்.

அவள் என்றால் அவளது பார்வைதான் மொத்தமும். அவள் கண்கள் இரண்டு லேசர் ஸ்கேனர்கள் மாதிரி சல்லடை போட்டுத் துழாவும். எதையோ தேடும். எதையோ மறைக்கும். அந்தப் பார்வையைப் புரிந்து கொள்ள ஒரு யுகம் போதாது.

உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமானால், அவளது கண்கள், அந்தப் பார்வை. அதுதான் இப்போதும் பிரச்னை அவனுக்கு. அவளுக்குக் கோபம் வந்தாலும், யோசனை என்றாலும், அல்லது ஒரு சின்னச் சலிப்பு என்றாலும் கண்களில்தான் முதலில் தெரியும். ஒள்ளமர்க் கண் என்று வள்ளுவர் கணக்கச்சிதமாகச் சொல்லி விட்டார்.

முதல் முறை அவளைப் பார்த்தபோது இதே பார்வைதான். அப்போதும் சரி, இப்போதும் சரி மறக்க முடியாத பார்வை. ஆனால் அங்குதான் விஷயமே இருக்கிறது. ஏனென்றால், அவனோ எதையும் எளிதில் மறப்பவன். நேற்று வண்டிச் சாவியை எங்கே வைத்தோம் என்று தேடுவான். சற்று நேரத்துக்கு முன்பு பேசிக் கொண்டிருந்த அலைபேசியை எங்கே வைத்தோம் என்று தடுமாறுவான். அப்படிப்பட்டவனுக்கு அந்தப் பார்வையை மட்டும் மறக்க முடியவில்லை. மறந்தால்தானே நினைப்பதற்கு என்று தர்க்கப்படி பார்த்தாலும் மறக்கவே முடியவில்லையே.

ஒரு முறை அவனது மடிக்கணினி பழுதாகி, அவனது மூன்று மாத உழைப்பு ஒரே நொடியில் காலியானது. வாழ்க்கையே முடிந்தது என்று சோர்ந்து உட்கார்ந்திருந்தான். அப்போது தேவதையைப் போல வந்தவள், அவனது மடிக்கணியை வாங்கி, அசாத்திய அமைதியுடன் அதன் அத்தனை நிரல்களையும் மீட்டெடுத்தாள்.

"இதைக்கூடவா மறந்துட்டீங்க? ஆட்டோ சேவ் ஆன் பண்ணி இருக்கேனே!" என்றாள் பாசாங்கில்லாத அந்தப் பார்வையுடன்.

அவள் நகரப் பார்க்கும்போது, அவன் சட்டென்று அவளது கையைப் பிடித்துவிட்டான். அதிர்ந்துவிட்டாள் அவள். "மன்னிக்கணும், நான் ரொம்ப கேர்லெஸ். உன்னை மாதிரி யாராலும் இருக்க முடியாது." என்றான்.

அவள் முறைக்கவில்லை. ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் கையை விடுவித்துவிட்டுச் சென்றாள் அவனின் தவிப்பான பார்வையை எதிர்கொண்டு.

அவள் இல்லாமல் இனி அவன் இல்லை என்று முடிவெடுத்த அந்தக் கணம் அவன் மனதில் நிழலாடியது.

அத்துடன், கடைசியாக சண்டை போட்டுப் பிரிந்தபோது அவள் சொன்ன, "உனக்கு உன் கேரியர் முக்கியம். நான் உனக்கு ஓர் ஆப் அவ்வளவுதான்." என்ற வார்த்தைகளும் மனதில் கோர தாண்டவமாக நர்த்தனமாடின. எல்லாம் நடந்து நூற்று எண்பது நாட்களைக் கடந்தாலும், இதோ இந்த நொடியில் நடந்தது போலிருந்தது அவனுக்கு.

அவள் அந்த நொடியில் சொன்னது அத்தனையும் பொய். அவளுக்கும் தெரியும், அது பொய் என்று. ஆனாலும் சொன்னாள். இருவருக்குள்ளிருந்த தன்முனைப்பு இருவரையும் விடுவதாயில்லை.

இப்போது அவள் பெங்களூரில் இருக்கிறாளோ, சென்னையில் இருக்கிறளோ? யார் கண்டது. பேஸ்புக், இன்ஸ்டாகிராம் எல்லாவற்றிலும் அவன் அலைபேசி எண் உட்பட அனைத்தையும் ப்ளாக் செய்தாள். லின்க்ட்இனில் மட்டும் ஒரு போட்டோ இருந்தது. வேலை மாறியதில் கொஞ்சம் மெலிந்திருந்தாள். அந்தப் பார்வை அதே தீவிரத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

இப்போது வண்டியின் வேகம் அந்தத் தேசிய நெடுஞ்சாலையில் நூறைக் கடந்திருந்தது. அவன் கண்கள் தாரை தாரையாக கண்ணீரைக் கொட்டின.

அதற்கு மேல் முடியாமல், வண்டியின் வேகத்தைக் குறைத்து, ஓரம் கட்டினான். ஒரு மரம் கூட துணையில்லாத அந்த சாலையோரத்தில் சத்தமிட்டு ஓவென்று அழுதான். "இதுக்கு மேல முடியலடி. நான் செத்துடுவேன் போலிருக்குடி!" என்று அவள் இந்த உலகத்தில் எங்கிருந்தாலும் அவளுக்குக் கேட்கும்படி அவ்வளவு உரத்த குரலெடுத்துக் கத்தினான்.

அவன் மறக்க முயற்சிக்கிறான். ஆனால் மனித நினைவு என்பது கணினியின் ரேம் மாதிரி இல்லை; பெர்மனென்ட் ஹார்ட் டிஸ்க். எதை அழிக்க நினைக்கிறானோ அதுதான் பிரதானமாக வந்து உட்கார்ந்துகொள்கிறது.

"மறக்கவே மாட்டேன்ங்கிறீயே!" அவளது குரல் காதில் ஒலிப்பது போல் இருந்தது.

மறப்பது மனித இயல்பு என்கிறார்கள் விஞ்ஞானிகள். அது ஒரு விஞ்ஞானப் பொய். சில முகங்களை, சில பார்வைகளை மறக்கவே முடியாது. மனித மூளைக்கு அந்த டெலிட் பட்டன் இன்னும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை.

அலைபேசியை எடுத்தான். வழக்கம் போல் இன்ஸ்டாகிராம் குறியீட்டைத் தொட்டான். அவளால் பிளாக் செய்யப்பட்டிருக்கிறான்தான். ஆனாலும் என்றாவது ஒரு நாள் அன்ப்ளாக் ஆகும் என்ற நப்பாசையில் அடிக்கடி இப்படிச் செய்கிறான்.

அதே நேரத்தில் டிங் என்று அலைபேசியில் ஓர் அறிவிப்புச் சத்தம்.

புதிய எண்ணிலிருந்து ஒரு வாட்ஸ்ஆப் செய்தி.

"டேய் லூசு! உன்னை விட்டுப் போயிட்டா, என்னைத் தேட மாட்டே இல்லே?"

அவன் அழுது கொண்டிருக்கும் முகத்தோடு அந்தப் புதிய எண்ணுக்கு வாட்ஸ்ஆப் அழைப்பைச் செய்ய, அடுத்த நொடியே அவள் அழைப்பை ஏற்க,

"மறக்க முடியலடி! " அவன் கதறி அழ,

"மறக்க முடியலடா!" அவளும் கதறி அழுதாள்.

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****