திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்
சூத்திரம் – 44
குறள் கூறும் உயிர்க் கோட்பாடு!
"நீ ரொம்ப லாஜிக்கா யோசிக்கிறா. காதல்ங்கிறது எக்செல் ஷீட் கிடையாது; இதுல
பிளஸ், மைனஸ் கணக்கு பாக்க முடியாது." என்றாள் அவள், மடிக்கணினியை மூடிக் கொண்டே.
அவன் மெலிதாகச் சிரித்தான். அவன் ஒரு மென்பொருள் பொறியாளர்.. எதார்த்தவாதி.
உணர்ச்சிகளை விட தர்க்கத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பவன்.
"அது அப்படி இல்ல. வாழ்க்கையில எல்லாமே ஓர் அல்காரிதம்தான். டென்ஷனா எடுத்துக்கிட்டா
பிரஷர் ஏறும், சிம்பிளா விட்டா வாழ்க்கை ஸ்மூத்தா போகும். அவ்வளவுதான்." என்றான்
அவன்.
அவள் முறைத்தாள். "போ! உன் கூடவே வாழ்ந்தா எனக்கு சீக்கிரமே பி.பி வந்துடும்."
அவர்கள் இருவரும் தீவிரமாகக் காதலிப்பவர்கள். ஆனால் நடைமுறை வாழ்க்கை பற்றிய
பார்வையில் இருவரும் இரண்டு துருவங்கள். அவன் எதற்கும் கலங்காத குளுமையானவன். ஆனால்
அவள் அப்படியல்ல; சின்னச் சின்ன விஷயங்களுக்கும் சந்தோஷப்படுவாள், கோபப்படுவாள், காதலை
வாரி வழங்குவாள். அவன்தான் அவளுடைய உலகம்; அவளது மொத்த சுவாசமும் அவன் மீதுதான் இருந்தது.
மாலையில் அலுவலகம் முடிந்து இருவரும் நம்மாழ்வார் சிற்றுண்டியகத்தில் உட்கார்ந்திருந்தனர்.
வெளியே செப்டம்பர் மாதத்திற்கே உரிய லேசான சாரல் மழை.
"நாளைக்கு ஊருக்குப் போறேன். ஒரு வாரமாவது ஆகும் வர." என்றான் அவன்,
திரிகடுக தேநீர் கோப்பையைக் கையில் எடுத்தபடி.
அவளது முகம் சுருங்கியது. "ஒரு வாரமா? என்னால இருக்க முடியாது. எனக்கு
உன்னை விட்டு ஒரு நாள் இருக்கவே பிடிக்கல."
அவன் வழக்கம் போலச் சிரித்தான். "ஹேய்! ஏழு நாள்தான். சும்மா லூசு மாதிரி
பேசாத. போன்ல வீடியோ கால்ல பேசப் போறோம்ல. டோன்ட் ஓவர் ரியாக்ட்."
அவளுக்கு சட்டென்று நெஞ்சில் ஒரு பாரம் ஏறியது போலிருந்தது. மூச்சு அடைப்பது
போலிருந்தது. அந்த எரிச்சலும் சோகமும் சேர்ந்து அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு வலியை உண்டாக்கின.
ஆனால், அவன் அதை எப்போதும் போல ஒரு சாதாரண விஷயமாய் நினைத்துச் சிரித்தான்.
"எனக்கு நெஞ்சு ரொம்ப வலிக்குது." என்றபடி அவள் மேசையில் சாய்ந்தான்.
அவன் ஒரு விநாடி அதிர்ந்துவிட்டான். வழக்கமான அவனது குளுமையான முகமூடி நொடியில்
கழன்று விழுந்தது. அவனது கைகள் நடுங்கத் தொடங்கின.
"ஹேய்! என்ன இது? விளையாடாதே!"
அவளது முகம் வெள்ளையாக வெளிறிக் கொண்டிருந்தது. உதடுகள் நடுங்கின. அவன் பதறிப்போய்
அவளைத் தாங்கிப் பிடித்தான். அவனது கட்டுப்பாடும் லாஜிக்கும் எங்கே சென்றது என்றே தெரியவில்லை.
அவனது உலகம் நொறுங்குவது போலிருந்தது.
"எனக்குப் பயமா இருக்கு!" அவள் முனகியபடி மயங்கினாள்.
அடுத்த சில நிமிடங்களில் அவன் அவளைத் அவசர கால ஊர்தியில் தூக்கிக் கொண்டு அருகில்
இருந்த மருத்துவமனைக்கு விரைந்தான். அவனது கால்கள் நடுங்கின. தன் வாழ்க்கையில் எதற்காகவும்
அவன் இப்படிப் பயந்ததே இல்லை.
மருத்துவர் பரிசோதித்துவிட்டு வெளியே வந்தார்.
"ரொம்ப ஸ்ட்ரெஸ் மற்றும் எமோஷனல் ஷாக். மைல்டு ஹார்ட் அட்டாக் சிம்டம்ஸ்
மாதிரி சில விஷயங்கள் வந்திருக்கு. பட் ஹார்ட் அட்டாக் இல்ல. ரொம்ப பத்திரமா பாத்துக்கணும்."
அவன் சுவரில் சாய்ந்துவிட்டான். கண்களில் நீர் வழிந்தது.
உள்ளே வார்டில் கண் விழித்த அவள், அவன் அழுதுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்துப் பித்து
பிடித்தவள் போல் பார்த்தாள். அவளுடைய காதலன், எப்போதும் எதற்கும் கலங்காத அந்த எஃகு
மனிதன், இன்று அவளுக்காகக் கண்ணீர் விட்டுக்கொண்டிருந்தான்.
"நீயாடா அழறது?" என்றாள் அவள் தளர்ந்த குரலில்.
அவன் ஓடிவந்து அவனது கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டு, தன் முகத்தை அவளது கைகளில் புதைத்துக்
கொண்டான், "நீ இல்லாம என்னால் ஒரு நிமிஷம் கூட இருக்க முடியாதுன்னு இன்னைக்குத்தான்
புரிஞ்சுக்கிட்டேன். நீ என் உயிர்."
அவள் மெலிதாகப் புன்னகைத்தான். "அப்ப நான் உனக்கு அவ்வளவு முக்கியமா?"
அவன் அவள் கண்களைப் பார்த்துச் சொன்னான், "எப்பவோ குறள்ல படிச்ச ஞாபகம்.
"வாழ்தல்
உயிர்க்கன்னள் ஆயிழை சாதல்
அதற்கன்னள்
நீங்கும் இடத்து." (குறள், 1124)
அப்படின்னு. வள்ளுவர் லாஜிக் இல்லாம சொல்றார்ன்னு அப்ப நினைச்சு சிரிச்சிருக்கேன்.
இல்ல அவர் சரியாத்தான் சொல்லியிருக்கார். இந்த லாஜிக்கைப் புரிஞ்சிக்க முடியாது. உணர்ந்துக்கத்தான்
முடியும். நீ என்கூட இருந்தா எனக்கு உயிர்;
நீ என்னை விட்டு விலகுற இடத்துல எனக்கு மரணம்தான். இனி உன்னைவிட்டு ஒரு நொடி கூட பிரிய
மாட்டேன்."
"அப்போ ஊருக்குப் போறது?"
"நீயும் கூட வர. அப்பா, அம்மாவுக்கு, சொந்த பந்தங்களுக்கு, ஊர்ல உள்ள எல்லாருக்கும்
உன்னை அறிமுகப்படுத்தப் போறேன். சீக்கிரமே நாம சேர்ந்து வாழ்றதுக்கான ஏற்பாடுகளைப்
பண்ணப் போறேன்."
அவள் கண்களில் நீர் மல்க அவனைப் பார்த்தாள். அவன் கண்களிலும் நீர் மல்கியது.
இதை அறிந்தோ என்னவோ, வெளியே மெல்லிய சாரல் மழை நின்றிருந்தது. சில்லென்று காற்று வீசியது.
காதலின் ஆழம் என்னவென்று அந்த அறையில் அந்த இளம் காதலர்கள் முழுமையாக உணர்ந்து
கொண்டனர்.
- சூத்திரங்கள் தொடரும்!
*****
