இருத்தல்
அத்தனை
துளிகளால் நிறைந்திருந்தாலும்
கடலுக்கும்
இருக்கிறது
ஒரு
துளி தாகம்
வண்ணங்களால்
நிரம்பியிருந்தாலும்
வானவில்லுக்கும்
இருக்கிறது
வண்ணம்
மீதான ஏக்கம்
அத்தனையும்
சொல்லி முடித்த பிறகும்
புத்தரின்
மௌனத்தில் எஞ்சி
உறைந்து
நிற்கிறது ஒரு சொல்
எத்தனை
நிறைத்தாலும்
நிரம்பாத
இந்த வாழ்வில்
அரிசியும்
சீனியும்
பொங்கலுக்குப்
பரிசும்
கிடைக்கையில்
தேவதைகளுக்கும்
ஓர்
ஆசை இருக்கத்தான் செய்கிறது
ஒரு
குடும்ப அட்டை இருந்திருக்கலாம் என்று.
*****
திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்
சூத்திரம் – 56
தூங்க மறுக்கும் கண்களும் தூங்க
விடாத பேதையும்!
நள்ளிரவு இரண்டு மணி.
அந்தக் குளிர்பதன அறைக்குள் குளிர்ச்சி
பதினெட்டிலும், அவன் மூளையில் சூடு நூறு டிகிரி செல்சியஸிலும் இருந்தன.
ஊரே தூங்கிக் கொண்டிருந்தது.
ஆனால் அவன் தூங்கவில்லை, தூங்க முடியவில்லை. அந்தப் பேதை அவனின் கண்களைத் தூங்க விடவில்லை.
அவன் திறன்பேசியைத் திறந்தான்.
அவளுடைய வாட்ஸ்அப்பின் கடைசி பார்வை நேற்று எனக் காட்டியது. நீல நிற சரிகுறி தெரிவதற்கான
அம்சம் அணைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. அவளுடைய கடைசித் தடம் அதுதான். அதே நேரத்தில்
அவளது இன்ஸ்டாகிராம் பக்கம் மட்டும் துடிப்பாக இருந்தது.
சங்க காலத்தில் தமிழகத்தில் ஒரு
காதல் வழக்கம் உண்டு. அதுதான் மடலூர்தல். ஒரு வகையில் பார்த்தால் லூசுத்தனத்தின் உச்சம்.
ஆனால், காதலில் தர்க்கம் பார்க்க முடியாது என்று அன்று வள்ளுவர் சொன்னதை, இன்று அவன்
நேரடியாக உணர்ந்தான்.
வள்ளுவரின் அந்தக் குறள் அவன்
மண்டைக்குள் ரம்பம் போட்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
"மடலூர்தல் யாமத்தும் உள்ளுவேன் மன்ற
படல்ஒல்லா பேதைக்கென் கண்." (குறள், 1136)
அந்தப் பேதைக்காக, தூங்க மறுக்கும்
அவன் கண்கள். நள்ளிரவிலும் கூட ஊரே சிரிக்க முக்கியச் சாலையில் மானம் கெட்டு நிற்பதை
அதாவது, மடலூர்தலைச் சதா இந்த மனம் யோசிக்கிறதே
என்று அவனுக்குள் ஒரே கொந்தளிப்பாக இருந்தது.
அவன் தன் அறையின் விளக்குகளை
அணைத்துவிட்டு, மடிக்கணினியின் நீல வெளிச்சத்தில் தன் திட்டத்தைத் தொடங்கினான்.
முதல் திட்டத்தின்படி அவள் வேலை
செய்யும் நிறுவனத்தின் தலைமைச் செயல் அதிகாரிக்கு ஒரு மின்னஞ்சல் எழுதுவது. அதாகப்பட்டது,
"ஐயா, உங்கள் நிறுவனத்தின் தரவகப் பொறியாளர் மீது நான் தீவிரக் காதலில் இருக்கிறேன்.
அவளை என்னைத் திருமணம் செய்ய அனுமதிக்குமாறு தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்."
என்று. ஆனால் இது தொண்ணூறுகளின் சினிமா போல அல்லவா இருக்கிறது என்று தோன்றவே, வேண்டாம்
என்று தோன்றியது அவனுக்கு.
உடனே இரண்டாவதாக இன்னொரு திட்டத்தை
யோசித்தான். இன்ஸ்டாகிராமில் ஒரு நேரலை செய்வது. அதாகப்பட்டது, "இந்த இரவு நேரத்தில்
தூங்காமல் தவிக்கும் ஒருவனின் தற்கொலை அல்ல. காதலின் இறுதி அறிவிப்பு!" என்று. ஆனால் இது மிகையான நாடகத்தனம் கொண்டதாக அல்லவா
இருக்கிறது. ஆகவே இதுவும் வேண்டாம் என்று தோன்றியது அவனுக்கு. ஆனாலும் அவனது கைகள்
அவனையும் அறியாமல் அவளைப் பற்றிய ஓர் அறிவிப்பு நிலையைத் தட்டி விட்டது.
மூன்றாவது நேரடியாகக் களத்தில்
இறங்குவது என்று யோசனை தோன்றவே, அவன் மடலேறி
ஊருக்குள் போவதற்குப் பதிலாக, அவளுடைய அடுக்குமாடிக் கட்டிடத்தின் நுழைவாயில் கதவிற்கு
முன்பாக தனது மகிழ்வுந்தை நிறுத்தி விட்டு அவசரகால விளக்கை எரியவிட்டான். அவனது கணக்குப்படி
இது நவீன மடலூர்தல்.
அவளது அடுக்குமாடிக் கட்டிடத்தின்
பால்கனி இருட்டாக இருந்தது. நான்காம் மாடி. ஜன்னல்கள் மூடப்பட்டிருந்தன. உள்ளே அவள்
இப்போது நிம்மதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருக்கலாம். அல்லது இன்ஸ்டாவில் முன்பிருந்த அதே
துடிப்போடு இயங்கிக் கொண்டிருக்கலாம்.
அவன் மகிழ்வுந்திலிருந்து இறங்கினான்.
இரவுக்காலவர் குறட்டை விட்டு உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்.
அவனது கால் சிராய்க்குள் இருந்த
திறன்பேசி அதிர்ந்தது. அவளிடமிருந்துதான் இருக்கும் என்று ஒரு மில்லி விநாடி இதயத்துடிப்பு
கூடியது. திரையைப் பார்த்தான்.
வோடோபோனின் தரவு எச்சரிக்கை ஒளிர்ந்தது.
உங்கள் 1.5 ஜிபி டேட்டா காலாவதியாகப் போகிறது.
அவனுக்கு சிரிப்பு வந்தது. வாழ்க்கையும்
அப்படித்தான். எதை எதிர்பார்க்கிறோமோ அது கடைசி வரை வராது; எதிர்பாராதது மட்டும் சரியாக
வந்து விழும்.
அவன் மெதுவாக மின்தூக்கி மூலம்
அவள் இருக்கும் நான்காவது மாடிக்குச் சென்றான். ஒரு வகையில் பார்த்தால், பனைமடலில்
ஏறி ஊருக்கு நடுவே நிற்பதை விட, நள்ளிரவில் காதலியின் வீட்டு வாசல் முன்பு நிற்பது
நவீன காலத்தின் மிக ஆபத்தான, ஆனால் வலிமையான மடலூர்தல்!
அவன் அவள் வீட்டின் காலிங் பெல்லை
அழுத்தப் போனான். அப்பொழுது அவனுக்குள் ஒரு சின்ன பயம் மின்னல் போல வெட்டியது.
"ஒருவேளை அவள் என்னை காவல் துறையிடம் பிடித்துக் கொடுத்துவிட்டால் என்னாவது? கௌரவம்
என்னாவது? எதிர்காலம் என்னாவது?"
அதே நொடி, அவள் வீட்டு வாசல்
கதவு திறந்தது.
அங்கே கையில் திறன்பேசியுடன்
நின்றுகொண்டிருந்தாள் அவள். அவள் கண்களிலும் தூக்கமின்மையின் வறட்சி இருந்தது. அவள்
அவனைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படக் கூட இல்லை; மாறாக ஒரு மெல்லிய புன்னகை.
"தெரியும். நீதான் இந்த
நேரத்துல இங்க வருவேன்னு தெரியும்" என்றாள் சாதாரணமாக.
அவன் திகைத்தான். "உனக்கு
எப்படித் தெரியும்?"
"நானும் இன்ஸ்டாகிராமில்
உன் நடவடிக்கையைப் பார்த்துட்டு இருந்தேன். நள்ளிரவு ரெண்டு மணிக்கு ஒருத்தன் தர்க்கப்பூர்வமா
யோசிச்சு என்னைப் பத்தி ஸ்டேட்டஸ் போட்டா, அது காதலா இல்ல கோபமான்னு எனக்குத் தெரியாதா?"
அவன் பெருமூச்சு விட்டான்.
நவீன காலத்திலும் மடலூர்தல் பனைமடலில்
இல்லாவிட்டாலும், ஏதோ ஒரு வடிவில் இருக்கத்தான் செய்கிறது.
- சூத்திரங்கள் தொடரும்!
*****
பொய்யான வாக்குறுதிகளையும், நடக்காதவற்றை
நடக்கும் என்று கூறுபவர்களை வடை சுடுபவர் என்று சொல்கிறோமே, இதை பொய்யா மொழியோடும்,
சொன்னது சொன்னபடி நடந்து காட்டி வடை சுட்டு பிழைக்கும் ஒருவர் எப்படி எடுத்துக் கொள்வார்?
வெறெப்படி
நினைப்பார்? இந்த அரசியல் பிழைப்புக்கு வடை சுடும் பிழைப்பு எவ்வளவோ மேல் என்றுதான்.
அத்துடன் தான் சுடும் வடையில் வடைக்கு நடுவில் சிறு ஓட்டை இருக்கும், அரசியல்வாதிகள்
சுடும் வடையில் சிறு ஓட்டைக்குள் நடுவேதான் அந்த வடை எங்கே இருக்கிறது என்று தெரியாமல்
இருக்கும் என்றும் நினைத்துக் கொள்வார்.
*****
அரசியல்வாதிகள் உண்மையை மட்டும்
சொன்னால் என்னவாகியிருக்கும்?
அரிச்சந்திரனுக்கு
என்று ஒரு புராணம் இருப்பது போல ஒவ்வொரு அரசியல்வாதிக்கும் ஒரு புராணம் எழுத வேண்டி
வந்திருக்கும். அப்படியெல்லாம் புலவர்களைக் கஷ்டபடுத்த எந்த் அரசியல்வாதிக்கு மனம்
வரும் சொல்லுங்கள்! அத்துடன் அரிச்சந்திரனின் புகழும் மங்கிப் போய் நம் அரசியல்வாதிகளின்
புகழ் பொங்கியல்லவா போயிருக்கும்!
*****
சமீபத்தில் கேட்ட சுவாரசியமான கேள்வி ஒன்று…
நான் : யாருமே இல்லாத கடையில் யாருக்கு மாஸ்டர் டீ ஆத்துறீங்க?
மாஸ்டர் : எனக்குத்தான்.
*****
அரசியலில் நிரந்தர நண்பனும் இல்லை,
நிரந்தர எதிரியும் இல்லை என்பதை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது?
நமக்கு
ஒரு ஆப் (App) தேவையென்றால் இன்ஸ்டால் செய்து கொள்கிறோம், தேவையில்லை என்றால் அன்இன்ஸ்டால்
செய்து கொள்கிறோம் இல்லையா! அப்படித்தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஆப்பில் நிரந்தர
ஆப் என்றோ, தற்காலிக ஆப் என்றோ எதுவும் இல்லை. நிரந்தர ஆப் தற்காலிக ஆப்பாகலாம். தற்காலிக
ஆப் நிரந்தர ஆப்பாகலாம். ஆப்புக்கே இப்படியென்றால் ஆளாளுக்கு ஆப்பு வைக்கும் அரசியல்
பற்றிச் சொல்லவா வேண்டும்?
*****
திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்
சூத்திரம் – 55
மாலைத் துயரும் மயங்கும் உயிரும்!
ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இதே
அலுவலகத்தில் இரண்டாவது மாடியில் வைத்து முதன் முறையாக அவளைப் பார்த்தது. அவள் வேலையில்
சேர்ந்த முதல் நாள். கையில் மெல்லிய கண்ணாடி வளையல்களின் சிணுங்கல்கள். கைபேசியில்
பேசிக்கொண்டே லேசாகச் சிரித்தாள்.
அந்தச் சிரிப்பு அவன் நெஞ்சின்
ஆழத்தில் நிரந்தரமாகப் பதிந்துவிட்டது.
அது காதலா? அல்லது சாதலா? அந்த
இரண்டுமாக இருந்தால் கூட பரவாயில்லை. ஆனால் இப்போது அது ஒரு வகையான மனநோயாக மாறிவிட்டது
அவனுக்கு.
அதிலும் ஒரு நாளின் காலை, மதியம்
வேலைகள் கூட பரவாயில்லை. மாலை வந்தால் போதும். அவனால் தாக்குப்பிடிக்க முடிவதில்லை.
ரத்த அழுத்தம் மளமளவென்று ஏறிவிடும். நினைவுகள் சுழன்றடிக்கும்.
அவன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த
கோப்புகளிலிருந்து கண்களை எடுத்து கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.
சுவரில் மாட்டியிருந்த கடிகாரம்
கிண்டலாகச் சிரித்தது, கடந்த பதினெட்டு மாதங்களாக இதே நேரம்தான் என்பது போல.
அறைக்கதவு தட்டப்பட்ட சத்தத்தில்
நிகழ்காலத்திற்கு வந்தான் அவன். அவள் நின்றிருந்தாள். கோப்புகளை ஏந்தியிருந்த கைகளில்
அந்த மெல்லிய கண்ணாடி வளையல்கள் வழக்கம் போலக் அவனது துயரம் தெரியாமல் குலுங்கின.
அந்தச் சத்தம் காதலின் மெல்லிசை
என்பதை விட, ஏதோ ஒரு மரண தண்டனைத் தீர்ப்பின் கடிகார ஓசையைப் போல அவன் மண்டைக்குள்
எதிரொலித்தது.
"இத கொஞ்சம் சீக்கிரம் முடிக்க
முடியுமா? நான் பார்த்துட்டேன். உங்கப் பிரிவுலதான் இன்னும் கொஞ்சம் தகவல்கள் தேவைப்படுது.
பார்த்துக் குறிப்புகள எழுதிட்டீங்கன்னா இந்த எல்லா கோப்புகளுமே கண்காணிப்பாளர் மேசைக்குப்
போயிடும்."
இப்போதெல்லாம் கோப்புகள் தரும்
குத்தல், குடைச்சலை விட அவளின் காதல் தரும் குத்தலும் குடைச்சலும் அவனுக்கு அதிகமாக
இருந்தது.
"இன்னும் அரை மணி நேரத்துல
இதெல்லாம் போக வேண்டிய இடத்துக்குப் போயிடும்." அவன் கோப்புகளை வாங்கிக் கொண்டான்.
அவள் கிளம்பி விட்டாள்.
காதலிப்பது எளிது, ஆனால் அதை
ஊருக்குத் தெரியப்படுத்த மடலேறுவது இருக்கிறதே, அது தமிழ் இலக்கியம் அந்தக் காலத்திலிருந்து
வைத்திருக்கும் மிகச் சிறந்த உளவியல் சித்ரவதை.
ஆம். மடலூர்தல் என்பது காதலுக்கான
ஓர் அற்புதமான தண்டனைச் சடங்கு!
பனை ஓலையால் குதிரை செய்து, அதன்
மீதேறி, அவள்தான் என் காதலி என்று ஊர் நடுவே தலைவிரி கோலமாக உட்கார்ந்து ஒப்பாரி வைக்க
வேண்டும்.
அதன் இறுதியில் காதல் ஜெயிக்கிறதோ
இல்லையோ, ஊர் மக்களுக்கு ஒரு நல்ல வார இறுதிப் பொழுது அவன் மூலமாக உறுதி செய்யப்பட்டுவிடும்.
வழக்கம் போல மாலை வந்தால் கோப்புகளோடு
வருவதும், கிளம்புவதும் என அவள் இப்போதும் சென்றுவிட்டாள். ஆனால், அவளது அந்த வளையல்
சத்தமும், காதல் துயரும், மடலேற தூண்டும் எண்ணமும் இனி அவனை நிம்மதியாகத் தூங்க விடப்
போவதில்லை. திருவள்ளுவர் அன்றே சொல்லி விட்டார்.
"தொடலைக் குறுந்தொடி தந்தாள் மடலொடு
மாலை உழக்கும் துயர்." (குறள், 1135)
ஐந்து நிமிடம் கண்களை மூடி அப்படியே
ஒரு தியான நிலையில் அமர்ந்திருந்தால், ஓர் அமைதி கிடைக்காமலா போய் விடும் என்று ஒரு
முயற்சியைச் செய்து பார்த்தான். ஆனால், கண்களை மூடிய உடனே, அந்த வளையோசை காதுக்குள்
நச்சரித்தது.
மடலூரலாமா? என்ற கேள்வி அவனைக்
கொத்துக் கொத்தாகப் பிடுங்கித் தின்றது.
இந்தக் காலத்தில், அதுவும் இந்த
நவீன உலகில் மடலூர்தல் என்றால் என்ன அர்த்தம்? அவளது இன்ஸ்டாகிராம் பக்கத்தில் போய்
தினமும் அழுது வடிவதா? அல்லது அலுவலக வாசலில் வெட்கத்தை விட்டு மண்டியிடுவதா? அல்லது
பேஸ்புக்கில் போய் புலம்புவதா? அல்லது வாட்ஸ்ஆப்பில் ஸ்டேட்டஸ் வைத்து விடுவதா?
"சே! பைத்தியக்காரத்தனம்!
காதல் என்பது ஒரு தற்காலிக மனநிலை. சீக்கிரம் சரியாகிவிடும். நான்தான் பழகிக்கொள்ள
வேண்டும்." என்று பதினெட்டுத் திங்களாகச் சொல்லிக் கொள்ளும் அதே ஆறுதலை தனக்குத்தானே
சொல்லிக் கொண்டான் அவன்.
இன்று அந்த ஆறுதல் அவனை ஆற்றுப்படுத்துவதாகத்
தெரியவில்லை. மடலூர்கிறாயா? அல்லது இந்த அலுவலகத்தின் இரண்டாவது மாடியிலிருந்து கீழே
குதிக்கிறாயா? என்று அவன் மனம் அவனை அச்சுறுத்தியது.
மாடியிலிருந்து குதித்து உயிரை
விட்டு விட்டால், அவளோடு வாழ்வது எப்படி?
மடலூர்தலே சரி என்ற முடிவுக்கு
வந்தவனாய், மடலூர்தல் என்றால், பனைமரம், பனையோலைக்கு எங்கே போவது, என்று யோசித்தவன்
ஒரு நொடி குழம்பித்தான் போனான்.
ஊரில் இருக்கும் அத்தனை பனைமரங்களும்
அரசியல் கூட்டங்களுக்காகவும் நெடுஞ்சாலைகளின் விரிவாக்கத்திற்காகவும் வெட்டி சாய்க்கப்பட்ட
பிறகு, இப்போது இருப்பதெல்லாம் பெரிய பெரிய ப்ளக்ஸ் போர்டுகள் எனும் பதாகைகள் மட்டும்தான்.
ஆக, அவள் வசிக்கும் செம்மொழி
நகரில் தன் காதலை வெளிப்படுத்துவது போல தலைவர்களுக்கும் நடிகர்களுக்கும் வைப்பதையெல்லாம்
விட மிகப்பெரிய பதாகை வைப்பதென முடிவுக்கு வந்தான் அவன்.
-
சூத்திரங்கள் தொடரும்!
*****
திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்
சூத்திரம் – 54
கணிக்க முடியாத மாறிகள்!
தொழில்நுட்பம் வளர்ந்து விட்ட
பிறகு, இந்தப் பூமியில் பகலேது? இரவேது? எல்லாம் ஒன்றுதான்.
பகலைப் போல இரவிலும் வேலை, இரவைப்
போலப் பகலிலும் வேலை. எந்நேரமும் வேலை. வேலை இல்லாத நேரமே இங்கு இல்லை.
அந்த மழையிரவிலும் அலுவலகத்தின்
பத்தாவது மாடியில் நின்று கொண்டு பாதி அருந்தியும் பாதி அருந்தாமலும் இருந்த அந்தக்
குளிர்பான புட்டியை வெறித்துப் பார்த்தான் அவன். அந்தப் புட்டிக்குள் இருந்த குமிழ்களைப்
போல அவனது மூளைக்குள் அவளது ஞாபகங்கள் அடித்துக் கொண்டு எழுந்தன.
மேஜை மீது கிடந்த அவனது மடிக்கணினியின்
திரை மினுமினுத்தது. வாட்ஸ்அப் வெப் திறந்திருந்தது. அவளிடமிருந்து கடைசி மெசேஜ் வந்து
மூன்று மணி நேரமாகிறது. "மீட்டிங்கில் இருக்கிறேன். அழைக்கிறேன்."
அவள் அவனை விட அந்த அலுவலகத்தில்
ஒரு படி மேலான பதவி. கடுகடுப்பான தோற்றம், ஆனால் புன்னகைத்தால் மொத்த அலுவலகமும் ஸ்தம்பிக்கும்.
அவனுக்கு அவள் மீது எப்படி காதல் வந்தது என்று அவனுக்கே தெரியவும் இல்லை, இன்று வரை
புரியவும் இல்லை.
செயல்திட்ட விவாதங்களில் தொடங்கும்
அந்தப் பார்வை, தேநீர் அருந்துகையில் நீளும் மௌனம், வார இறுதி நாட்களில் வெடிக்கும்
சில்லறைச் சண்டைகள் என எல்லாமே ஒருவித போதை.
இதற்கு மேல் குளிர்பானத்தைக்
குடிக்க முடியாது என்ற முடிவுக்கு வந்தவனாய், அவன் தேநீர் குடுவையைத் தூக்கினான். காலியாக
இருந்தது.
காதல் என்பது வெறும் உடல்சார்ந்தது
மட்டுமல்ல; அது ஒருவனின் தனிமையைச் சுட்டெரிக்கும் பயங்கரமான நெருப்பு. அவள் இல்லாத
ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவனுக்கு ஒரு யுகமாக நீண்டு கொண்டிருந்தது. அவளுக்கு அவனது காதல்
தெரியும். ஆனால் அவள் எப்போதுமே ஒரு கோட்டை வரைந்து வைத்திருப்பாள். "நாம்ம நல்ல
நண்பர்கள்!" என்பாள் அசட்டையாக.
நல்ல நண்பர்களா? இவ்வளவு தீவிரமாக
ஒருத்தியை நினைத்துக் கொண்டு, அவளுடன் வெறும் செயல்திட்டங்களையும், திட்ட நிரலாக்கங்களையும்
மட்டும் பேசிக்கொண்டிருப்பது எவ்வளவு பெரிய சித்திரவதை!
இதற்கு மேலும் வெட்கம் பார்க்கவோ,
நாணத்தை நினைக்கவோ, நல்லாண்மையை நிலைநிறுத்தவோ அவன் மனம் தயாராக இல்லை.
"காமக் கடும்புனல் உய்க்கும் நாணொடு
நல்லாண்மை என்னும் புணை." (குறள், 1134)
என்று வள்ளுவர் சொல்லும் நிலைக்கு
அவனது உடல், மனம், ஆன்மா என எல்லாம் வந்து விட்டிருந்தது.
சரியாக அதே நேரத்தில் அவனது அலைபேசி
அதிர்ந்தது. அவள்தான்!
அவன் சட்டென்று அலைபேசியை எடுத்தான்.
"சொல்லு."
"இன்னைக்கு வேலை முடிஞ்சுது.
ரொம்ப களைப்பா இருக்கு. லேப்டாப்பை ஷட் டவுன் பண்ணிட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பு."
குரலில் அந்த வழக்கமான அலுவல் கண்டிப்பு.
"ஒரு பத்து நிமிஷம். பத்தாவது
ப்ளோருக்கு வர்றீயா?"
"என்னது? மணி பதினொன்று
ஆகுது."
"ப்ளீஸ். ஒரு பத்து நிமிஷம்."
மறுமுனையில் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு
கேட்டது. "சரி, அஞ்சு நிமிஷம்."
அவள் இணைப்பைத் துண்டித்தாள்.
அவனுக்குப் படபடப்பு கூடிவிட்டது.
நெஞ்சுக்குள் எதையோ ஓர் இயந்திரம் துளைப்பது போன்ற வலி. இதுதான் காதலின் தகிப்பா? ஒரு
பெண்ணின் மீது கொள்ளும் காதல் இவ்வளவு தூரம் ஒருவனைப் பலவீனமாக்கும் என்று அவன் நினைத்ததே
இல்லை. காதலும் அறிவியலும் எங்கே மோதிக் கொள்கின்றன என்று அவனால் கணிக்க முடியவில்லை.
இரண்டுமே கணிக்க முடியாத மாறிகள்.
அடுத்த இரண்டு நிமிடங்களில் மின்தூக்கியின்
கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.
அவள் வந்தாள்.
நீல நிற குர்தாவில், கலைந்த தலைமுடியுடன்,
சோர்வான கண்களுடன் நின்றிருந்தாள்.
ஆனால், அவளது அந்தச் சோர்வு கூட
அவனுக்கு அழகாகத்தான் தெரிந்தது. இதுதான் பைத்தியக்காரத்தனத்தின் உச்சம்.
"சொல்லு. அதான் வேலை முடிஞ்சிடுச்சு,
கிளம்புன்னு சொல்றேன்ல. என்ன இது கிளம்புற நேரத்துல என்னைக்கும் இல்லாத திருநாளா இப்படிப்
புதுசா பண்றே?" என்று கேட்டுகொண்டே அவனருகில் வந்தாள். குளிர் காற்று அவளது முடியை
வருடிக் கொடுத்தது.
அவன் பேசவில்லை. அவளை உற்றுப்
பார்த்தான். அந்த மௌனம் அவளுக்கு அசெளகரியத்தைக் கொடுத்தது.
"ஏன் அப்படிப் பார்க்கிற?"
"உன்னை நினைச்சாதான் பயமா
இருக்கு."
"எதுக்கு?"
"இந்த ஆபீஸ், ப்ராஜெக்ட்,
டெக்னாலஜி இதெல்லாம் தாண்டி என் உலகம் முழுக்க நீயே நிரம்பி வழியுற. நீ இல்லாட்டி நான்
செத்துப்போயிருவேன்னு சொல்ல மாட்டேன். ஆனா, செத்ததை விடக் கேவலமாக வாழ்வேன். இந்தத்
தகிப்பு இருக்கே. தாங்க முடியல."
அவள் ஸ்தம்பித்துப் போனாள்.
அவளது கண்கள் விரிந்தன.
அவளிடம் எப்போதும் இருக்கும்
அந்தத் தற்காப்புச் சுவர் லேசாக இடிவது போல் அவனுக்குத் தோன்றியது.
அவள் எதையோ சொல்ல வர, வார்த்தைகள்
தொண்டைக்குள்ளேயே தப்பின.
அவன் அவளது கரங்களைப் பற்றிக்
கொண்டான்.
அந்தத் தொடுகை இரவின் குளிரை
உடனடியாகச் சுட்டெரித்தது.
அவள் விலகவில்லை. மாறாக, அவளது
விரல்கள் அவனது விரல்களுடன் பிணைந்து கொண்டன.
ஆனால் அடுத்த நொடியே, "நீ
ரொம்ப மோசமான ஆளுடா. முதல்ல இங்கேயிருந்து கிளம்புடா!" அவள் அவன் கைகளை வெடுக்கென
உதறினாள்.
அந்த ஒரு நொடியில் இந்த உலகமே
இடிந்து விழுவது போலிருந்தது அவனுக்கு. சொல்லப் போனால் அது ஓர் எரிமலை வெடிப்பைப் போலிருந்தது.
இத்தனை நாள் அவன் கட்டிக் காத்து
வந்த பெயர், புகழ், கௌரவம் எல்லாம் கண் முன்னே காலாவதியாகி விட்டது போலிருந்தது. பூகம்பத்தில்
உருத்தெறியாமல் சிதைந்து மண்ணோட மண்ணாகிப் போயிருந்த கட்டடம் போலாகி விட்டான் அவன்.
அவசரப்பட்டு விட்டோமோ என்று அவன்
மனம் அவனைக் குற்றவுணர்ச்சியில் தள்ளியது.
அவள் வேகவேகமாக மின்தூக்கியின்
பொத்தானை அழுத்தி உள்ளே நுழைந்தாள். அதன் கதவுகள் மூடப்படும் அந்தக் கடைசி கணத்தில்,
"இப்போ கிளம்பு. நாளைப் பார்க்கலாம்." என்றாள் முகத்தில் கொஞ்சம் கடுமை இருந்தாலும்,
உதட்டில் மெல்லிய புன்னகையுடன்.
அப்போதுதான் இழந்த உலகம் அவனுக்குத்
திரும்பி வந்தது போல இருந்தது. அவனுக்கு இப்போது இந்த இரவு மேலும் அமைதியானது. பத்தாவது
மாடியின் குளிர்க் காற்று இன்னும் கொஞ்சம் குளிர்ச்சியைக் கூட்டியது. ஆனால் அவனது நெஞ்சில்
இருந்த அந்தத் தகிப்பு இப்போது சற்றுத் தணிந்திருந்தது, ஒரு தற்காலிக நிவாரணத்துடன்.
- சூத்திரங்கள் தொடரும்!
*****
திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்
சூத்திரம் – 53
காதல் செய்வீர்! மானத்தைத் துறப்பீர்!
மணி காலை ஏழரை.
அவன் கண் விழித்ததோ அதிகாலை மூன்றரை.
நான்கு மணி நேரமாக அவனால் தூங்கவும்
முடியவில்லை. அங்கே இங்கே அசையக் கூட முடியவில்லை. ஏதோ இரும்புக் கயிற்றால் கட்டிப்
போட்டது போன்ற இயலாமை.
மேசையில் கிடந்தது, அவனது கல்லூரிக்
காலத்து நாட்குறிப்பு.
அதில் அவன் கையெழுத்தில்இப்படி
எழுதியிருந்தான்.
"எனக்கு எப்போதுமே தன்முனைப்பு
அதிகம். யார் எதற்காகவும் நம் சுயமரியாதையை விட்டுக் கொடுக்க முடியாது. கோபம் வந்தால்
நேருக்கு நேர் நிற்பேன். தவறு என்றால் தட்டி கேட்பேன். இதுதான் ஆண்மை. இதுதான் கௌரவம்."
இப்போது அதை நினைத்து தனக்குத்
தானே சிரித்துக்கொண்டான்.
என்ன ஒரு இரும்பு மனிதன்! கடந்த
நான்காண்டுகளில் அலுவலகத்தில் எத்தனையோ அழுத்தங்கள், நெருக்கடிகள், பிரச்சனைகள். ஆனால்
எதற்காகவும் தன் சுயமரியாதையை விட்டுக் கொடுக்காதவன்.
ஆனால், இன்றைக்கு?
அவன் அலைபேசி ஒளிர்ந்தது. வாட்ஸ்ஆப்
அறிவிப்பு.
அவள் இன்னும் இணைப்பில் இருக்கிறாள்.
நேற்றிரவு நடந்த சண்டை இன்னும் அவனின் நெஞ்சில் நெருஞ்சில் முள் மாதிரி குத்திக்கொண்டிருந்தது.
சாதாரணமாக ஒரு தேநீர் நிலையத்தில் தொடங்கிய ஒரு சிறிய புரிதலற்ற உரையாடல், எங்கேயோ
போய் முடிந்தது.
அவள் சொன்ன வார்த்தை, "உனக்கு
உன் ஈகோ தவிர வேற ஒன்னும் தெரியாதுடா. என் பீலிங்ஸ் உனக்கு ஒரு பொருட்டே இல்லைடா!"
அவன் உடனே அங்கேயே ஏதாவது ஒரு
பதில் சொல்லியிருக்க வேண்டும். அல்லது வீட்டிற்கு வந்த பிறகாவது வாட்ஸ்ஆப்பில் சமாதான
செய்தி அனுப்பியிருக்க வேண்டும். அவனுக்குத் தன்முனைப்பு என்பது கவசம். செய்தியைத்
தட்டச்சு செய்வதும் அழிப்பதுமாக இரவு இரண்டு மணி வரை செய்தவன், தன்னையறியாமல் அயர்ந்து,
மூன்றரைக்குக் கண் விழித்து, இப்போது எதையும் செய்ய முடியாமல் கை நடுங்கும் நிலைக்கு
வந்து விட்டான்.
அவனுக்கு அழ வேண்டும் போல இருந்தது.
ஒரு சொட்டு நீர் கூட சிந்த முடியாது என்று கண்கள் இரண்டும் அடம் பிடித்தன.
"எங்கு போனது என் அந்தப்
பழைய நாணம்? எங்கு போனது என் அந்த பண்டைய நல்லாண்மை?" அவனக்குக் காட்டுக் கத்தலாகக்
கத்த வேண்டும் போலிருந்தது.
இப்போது அவனிடம் மிச்சமிருப்பது
ஒன்றே ஒன்றுதான். அது காதல் மட்டும்தான். அந்தக் காதலைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள, அவளிடம்
கெஞ்சி நிற்கவும் தயார் என்ற அந்தப் பரிதாப நிலையில் இருந்தான் அவன்.
பழங்காலத்துத் தமிழர்கள் தன்
காதலை ஊருக்குச் சொல்ல பனை ஓலையால் குதிரை செய்து ஊர் நடுவே வருவார்கள். மானம், ரோஷம்,
வெட்கம், சூடு, சொரணை என எல்லாவற்றையும் தூக்கி
எறிந்துவிட்டு, "அவள் இல்லை என்றால் நான் செத்து விடுவேன்" என்று ஊர் அறிய
கத்துவார்கள்.
அவன் நிலை இப்போது அப்படித்தான்
இருந்தது. ஆனால் அவன் உடல் மடலேறவில்லை. அவனின் மனது மடலேறித் திரிந்துகொண்டிருந்தது.
அவன் இப்போது அந்தப் பழைய நாட்குறிப்பை
எடுத்து அதற்குக் கீழே இருந்த இடத்தில் இப்படி எழுதினான். "நாணொடு நல்லாண்மை பண்டுடையேன்...
இன்று? அவளின் ஒரு சின்ன 'செய்திக்காக ஏங்கித் தவிக்கும் பிச்சைக்காரன்!"
எழுதி விட்டு அலைபேசித் திரையைப்
பார்த்தான்.
கீழே சிறு எழுத்துக்களில் மிளிர்ந்தது,
"Typing..." அவள்தான்.
அந்த மூன்று புள்ளிகள் குதிக்கும்
ஒவ்வொரு நொடியும் அவனின் இதயத்துடிப்பு எகிறியது.
அவள் சாதாரணமாக ஒரு வார்த்தை
சொல்லிவிட்டால் போதும்.
"வேண்டாம்டா. நம் வழி தனித்தனி.
பிரிஞ்சிடுவோம்."' என்று சொன்னால் போதும், அவன் மொத்தமாக உடைந்துபோய்விடுவான்
என்பது அவனுக்கே புரிந்தது.
காதலில் எப்போதுமே ஒரு பலவீனமானவன்
உண்டு. அந்தப் பலவீனத்தின் உச்சத்தில் இப்போது அவன் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
இப்போது அவன் இதற்கு மேல் எதையும்
யோசிக்கத் தயாராக இல்லை. அந்த "Typing..." செய்தியும் வந்தப் பாடாகத் தெரியவில்லை.
அது வரப் போவதாகவும் அவனுக்கு நம்பிக்கையில்லை.
அவன் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தான்.
அவள் கோபம் குறைய வேண்டும். அவளது
சிரித்த முகம் மீண்டும் தன் கண் முன் தோன்ற
வேண்டும்.
இதற்கு முன் அவனிடம் இருந்த மொத்த
தன்முனைப்பும், ஆண்மையும் இப்போது ஒரு செப்புக்காசுக்குக் கூட பெறாது என்று அவனுக்குப்
புரிந்துவிட்டது.
அவன் அலைபேசியை எடுத்தான்.
"எல்லாருக்கும் வணக்கம்.
நம் அலுவலக பொதுகுழுவில் இதைப் போடுவதற்கு எல்லாரும் என்னை மன்னிச்சிடுங்க. அவள் என்னை
மன்னிக்கணும்ங்றதுக்காகத்தான இதை இங்கே போடுறேன். அவளோட மௌனத்தை என்னால தாங்க முடியல.
காதலில் ஆண்மை என்பது அந்த ஆண்மையைத் தூக்கிப் போட்டு விட்டு மன்னிப்பு கேட்பதுதான்.
இது என்ன முட்டாள்தனம்ன்னு நீங்க கேட்கலாம்? ஆனா, வள்ளுவர் இப்படித்தான் சொல்றார்,
"நாணொடு நல்லாண்மை பண்டுடையேன் இன்றுடையேன்
காமுற்றார் ஏறும் மடல்." (குறள், 1133)
நான் மடலேற பனையோலை குதிரை கிடைக்கல.
நம்ம குழுதான் கிடைச்சது. இதை நான் அவளுக்கே தனிப்பட்ட முறையில அனுப்பியிருக்காம்லன்னு
நீங்க கேட்கலாம். ஆனா, எனக்குத் தெரியும். அப்பவும் அவள் என்னோட பேச மாட்டா. இப்போ
பேசுவான்னு நினைக்கிறேன். அப்படியும் பேசலன்னா இந்தக் குழுவுல இருக்குற நீங்க எனக்காக
அவகிட்டெ பேசி, அவள பேச வைப்பீங்கன்னு நம்பிக்கை இருக்கு. என்னோட மானம் கப்பலேறிப்
போறதுல எனக்கு எந்த கவலையோ, வருத்தமோ இல்ல, சந்தோசம்தான். இதை பொதுவான குழுவுல போட்டதுக்கு
அவகிட்ட மன்னிப்பு கேட்குற மாதிரி உங்க எல்லார்கிட்டேயும் மறுபடியும் திரும்ப ஒரு முறை
மன்னிப்பு கேட்டுக்கிறேன்."
அவன் வாட்ஸ்ஆப்பின் அனுப்புகை
பொத்தானைத் தொட்டான்.
அவன் நவீன முறையில் மடலேறி விட்டான்.
அடுத்த நொடி குழுவில் ஒரு நிசப்தம்.
யார் அந்தப் பெண் என்ற சலசலப்பு அந்தக் குழுவில் இருந்த ஒவ்வொருவர் மனதிலும் உண்டானது.
அதே நேரத்தில் அவளது அழைப்பு
அவனுக்கு வந்தது. அழைப்பை ஏற்றான். "லூசாடா நீ? ஏன்டா இப்படி உன்னோட மானத்தையும்
காத்துலு விட்டுட்டு, என்னோட மானத்தையும் வாங்குற. உடனே கிளம்பி நம்மாழ்வார் தேநீர்
நிலையத்துக்கு வாடா!"
அவன் மூச்சை வெளியே விட்டான்.
அவனது உதடுகள் தாமாகவே ஒரு புன்னகையைச் சிந்தின.
அவன் மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டான்.
"அந்தக் காலத்தில் மடலேறுவது தப்பில்லை. இந்தக் காலத்தில் வாட்ஸ்ஆப்பில் மானம்
போவதில் தப்பில்லை. காதலில் அதுதான் உச்சம்!"
தன் அலைபேசியை முழுநீள கால்சிராய்
பைக்குள் திணித்தபடி, இருசக்கர வாகனத்தை நோக்கி ஓடினான் அவன்.
- சூத்திரங்கள் தொடரும்!
*****
திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்
சூத்திரம் – 52
மடலூர்தல் 2.0
"நீ ரொம்ப லாஜிக்கா யோசிக்கிற.
இது ஒண்ணும் கம்பெனி ப்ராஜெக்ட் கிடையாது; காதல்டா!"
நண்பன் தேநீரை குடித்துக் கொண்டே
சொன்னான். அதை கேட்டபடி, விரல்களால் மனஉளைச்சலோடு மேஜையைத் தட்டிக்கொண்டிருந்தான் அவன்.
"இல்ல. அவ எனக்கு மெசேஜ்
பண்ணி மூணு நாள் ஆச்சு. ப்ளூ டிக் விழுகுது, ஆனா ரிப்ளை இல்லை. நேர்ல பார்த்தா கண்ணைத்
திருப்பிக்கிறா. அவ என்னைத் தவிர்க்குற மாதிரி தெரியுது. லாஜிக் படி பார்த்தா, அவளுக்கு
என் மேல கொஞ்சம் கூட இஷ்டம் இல்ல. கேம் ஓவர்."
நண்பன் சிரித்தான். "உன்
பிரச்சனை என்னன்னா, காதலையும் எக்செல் ஷீட் மாதிரி போடப் பார்க்குற. வள்ளுவர் எப்போவோ
சொல்லிட்டுப் போயிட்டார்டா.
"நோனா உடம்பும் உயிரும் மடலேறும்
நாணினை நீக்கி நிறுத்து." (குறள், 1132)
"இதோட அர்த்தம் தெரியுமா
உனக்கு?" நண்பன் கேட்டான்.
"தெரியும். காதலோட வலியைத்
தாங்க முடியாத உடல் மெலிஞ்சுடும், உயிர் போயிடும். ஊருக்குப் பயப்படுற வெட்கத்தை உதறிட்டு,
காதலன் தன் காதலி வீட்டுக்கு முன்னாடி பனைமடலில் குதிரை செய்து ஏறி உட்கார்ந்து ஊருக்கே
வெளிப்படையா தன் காதலைச் சொல்வான். இப்போ யாருமே மடலேறுறது இல்ல, வாட்ஸ்அப் ஸ்டேட்டஸ்
வைக்கிறாங்க!" என்றான் அவன் நக்கல் கலந்த கலக்கத்துடன்.
"கரெக்ட். ஆனா, வள்ளுவர்
என்ன சொல்றார்னா, அந்த நாணத்தை நீக்கி, உன் காதலை மனசுல உறுதியா நிறுத்துங்றார். நீ
என்ன பண்ணப் போற? அவ மெசேஜ் பண்ணலன்னு இங்கயே உருகி செத்துப்போகப் போறியா?"
அவன் அமைதியாக இருந்தான். அவன்
கண்களில் பயம் இருந்தது. சமூகம் என்ன நினைக்கும் என்ற குழப்பம் மனதில் கூத்தாடியது.
அவள் மறுத்துவிட்டால் தன்னால் தாங்க முடியுமா என்று அவன் ஒட்டுமொத்த சிந்தையும் தள்ளாடியது.
அவனது மௌனத்தைப் பார்த்த நண்பன்,
"ரொம்ப யோசிக்காதடா. தலைக்கு மேல வெள்ளம் போறப்போ, சாண் போனா என்ன? முழம் போனா
என்ன? இதுக்கு மேல் அதெ உனக்குள்ள அழுத்தி வெச்சீன்னா, என்ன வேணாலும் நடக்கலாம். எதுவும்
உன் கட்டுபாட்டுல இல்லாம, ஏதோ ஒண்ணு நடக்க போறப்ப, நீ மட்டும் ஏன் கூச்சம், வெட்கம்,
தயக்கம்ன்னு ஒரு கட்டுபாட்டுல இருக்கணும். அதெ உடைச்சு எறியுற. இன்னிக்குச் சாயுங்காலம்
நீ மடலேறுனாலும் சரி, அவ கால்லயே விழுந்தாலும் சரி. ஏதோ ஒண்ணைச் செய்யுற."
அன்று மாலை.
அந்தி வெயில் மெல்ல விடைபெற்றுக்
கொண்டிருந்தது.
அந்த அடுக்கு மாடிக் கட்டிடத்தில்
அவன் லிப்ட்டுக்காகக் காத்திருந்தான். கைகள் லேசாக நடுங்கின. "நண்பன் சொல்றது
சரிதானா? மடலேறுறதுக்கு இப்போ பனையோலை குதிரை இல்ல. ஆனா, கையில அதுக்குப் பதிலா பனையோலையில
எழுதுன அந்த வாசகம் இருக்கு. பேச முடியாட்டாலும் இதை அவகிட்டெ காட்டுறதுல என்ன தப்பு?"
என்று மனம் யோசித்தது.
அப்போது லிப்ட் கதவு திறக்க,
உள்ளிருந்து அவள் வெளியே வந்தாள்.
அவளைப் பார்த்ததும் அவனுடைய மூச்சுத்
திணறியது.
குறள் சொன்னது போல அந்த நோனா
உடம்பு உண்மையிலேயே தளர்ந்தது போலிருந்தது.
அவள் அவனைக் கண்டதும் சட்டெனத்
தன் பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டு நகர்ந்தாள்.
அவன் யோசிக்கவில்லை. ஒரு செகண்ட்
மூச்சை உள்ளிழுத்துவிட்டு, அவளது பெயரை உச்சரிக்க முயன்று, நாக்குக் குழறிப் போய்,
அதற்கு மேல் என்ன செய்வதென்று புரியாமல் சத்தமிட்டான், "ஏய்!"
அவள் நின்றாள். என்னடா என்பது
போல திரும்பிப் பார்த்தாள். அந்தப் பனையோலையை அவள் முன் நீட்டியவன், அது பொதுஇடம் என்றும்
பாராமல் அப்படியே மண்டியிட்டான்.
அந்தப் பனையோலையில் ஸ்கெட்ச்
பேனாவால் இப்படி எழுதியிருந்தது. "மூணு நாளா ஏன் ரிப்ளை பண்ணல?"
அவள் கோபமாகவும் அழுகையுமாகச்
சொன்னாள், "இதைக் கூட உனக்கு வாயைத் திறந்து கேட்கத் தெரியாது இல்ல. என் வீட்ல
வேற மாப்பிள்ளை பார்க்கிறாங்க. எனக்கு உன்னை விட்டுடப் பயமா இருக்கு. ஆனா, உன்கிட்ட
இதை எப்படி சொல்றதுன்னு தெரியாம நாணப்பட்டு, பயந்துட்டுக் கிடந்தேன். நீ என்னன்னா அமைதியா
இருந்த."
அவனுடைய முகத்தில் அந்தத் தற்காலிக
பயம் அப்படியே வடிந்து, ஒரு தெளிவு பிறந்தது. அவனுக்குப் புரிந்தது, காதலில் தோற்பதை
விட, சொல்லாமலேயே விலகி நிற்பதுதான் பெரிய முட்டாள்தனம். நாணம், ஈகோ, பயம் எல்லாமே
ஒரு அவுட்டேட்டட் பயர்வால். அதைத் தூக்கி எறிந்தால் மட்டுமே காதலில் இணைப்பு கிடைக்கும்.
அவள் அவனைத் தூக்கி நிறுத்தினாள்.
"இனிமேலாவது பேசுவியா? இல்ல, எல்லாத்துக்கும் இப்படி பனையோலையையே நீட்டிட்டு இருப்பீயா?"
அப்போதும் அவனுக்கு என்ன பேசுவதென்று
புரியாமல், பேந்த பேந்த விழித்தபடி அவன் சிரிக்க, அவளும் சிரித்தாள்.
- சூத்திரங்கள் தொடரும்!
*****
