பழிதூற்றும் பாக்கியவான்கள்!

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 61

பழிதூற்றும் பாக்கியவான்கள்!

அக்டோபர் மழை தூறிக்கொண்டிருந்தது. அந்த ஒதுக்குப்புறமான பேருந்து நிலையத்தில் அவனும் அவளும்.

அவள் கண்களில் வழ வழவென்று பயம்; உதடுகள் நடுங்கின.

"நம்ம காதலைப் பத்தி அப்பார்ட்மென்ட் புல்லா பேசிக்கிறாங்க. உங்கப்பாவோட பிரெண்ட்ன்னு ஒருத்தரு நேத்து நேர்ல வந்து எங்கம்மாவைப் பார்த்துப் பேசி பயமுறுத்திட்டுப் போயிருக்காரு. வீட்லயும் ரொம்ப நெருக்கடியாக இருக்கு. வெளியில தலைகாட்டவே முடியல. எனக்கு வாழவே பிடிக்கல. செத்துப் போயிடலாமான்னு இருக்கு." என்றாள் குரல் கம்ம.

அவன் சட்டென்று நிமிர்ந்தான். அவனுடைய வழக்கமான எதையும் எளிதாக எடுத்துக் கொள்ளும் அசாத்தியப் புன்னகை அவன் முகத்தில் மின்னியது.

"நீ ரொம்ப சாதாரணமா யோசிக்கிற. இது பிரச்சனை இல்ல, வாய்ப்பு!" என்றான் அவன்,  அவள் கண்களை நோக்கியபடி.

"புரியல?"

"இப்போ ஊருக்கே நம்ம மேல ஒரு கண்ணு. நம்ம காதலைப் பத்தி தப்பா பேசுறாங்க, பழி தூற்றுறாங்க, மைக் வச்சுப் பிரச்சாரம் பண்ணாத குறைதான். சரியா?"

"ஆமா. அதேதான் இதை எத்தனை நாள் தாக்குப் பிடிக்கிறது?"

"இப்போ பாரு. இயற்பியல் விதி ஒன்னு இருக்கு. ஒரு பொருள் மேல விசை அதிகமா கொடுக்க கொடுக்க, அதுக்குச் சம்மா எதிர்விசையும் உருவாகும். அதே போலத்தான்  ஊரு நம்மளைத் தப்பா பேசப் பேச, நம்ம காதலுக்கு இருக்கற பப்ளிசிட்டியும் பல மடங்கு அதிகமாகும். காதலிக்கிறவங்களுக்கு எதிரி எது தெரியுமா? அமைதிதான். யாருமே கண்டுக்காம விட்டுட்டா வெளியில எடுத்து வெச்ச பனிக்கட்டி மாதிரி அதுவாவே கரைஞ்சு ஒண்ணும் இல்லாம போயிடும். ஆனா, ஊரே நம்மளைப் பத்தித் தப்பா பேசுதுன்னா, நம்ம காதல் அவ்வளவு பலமா இருக்குன்னு அர்த்தம்."

"இதெல்லாம் சொல்றதுக்கு சரிதான். நடைமுறைக்கு சரிபட்டு வருமா?"

"சரிபட்டு வராதுன்னா,

"அலரெழ ஆருயிர் நிற்கும் அதனைப்

பலரறியார் பாக்கியத் தால்."    (குறள், 1141)

அப்படின்னு திருவள்ளுவர் ஏன் ஒரு சூத்திரத்தை எழுதணும் சொல்லு?"

"முதல்ல இயற்பியல், இப்போ குறள். எனக்கு ஒண்ணுமே பிடிபடல."

"ஊர் அதாவது, இந்த அபார்ட்மென்டுகாரனுங்க என்னதான் நம்மளைப் பத்தி எதிர்மறையா கத்தினாலும் கதறினாலும், அந்தப் பப்ளிசிட்டியே நம்ம உயிரை இன்னும் கெட்டியா தாங்கிப் பிடிச்சிருக்கும். இது நம்ம காதலோட பாக்கியம்; இதை இந்தச் சில்லறை ஊருக்காரங்க அதாவது இந்த அல்பதனமான அபார்ட்மென்ட்காரனுங்க புரிஞ்சுக்க மாட்டாங்க!"

அவள் வாயடைத்துப் போய் அவனைப் பார்த்தாள். "என்னடா இது? இந்த சூழ்நிலையிலயும் உன்னால் எப்படி இப்படிக் காமெடி பண்ண முடியுது?"

"இது காமெடி இல்ல. ரியாலிட்டி அதாவது உண்மை! ஊர் நம்மளைப் பத்திப் பேசப் பேசத்தான், நம்ம விஷயம் எல்லா இடங்களுக்கும் ரொம்ப எளிமையா போகும். நாம்ம ரெண்டு பேருமே மேஜர், மைனர் இல்ல. அது அப்படியே போலீஸ் ஸ்டேஷன் வரைக்கும் போனாலும் சரிதான், கலெக்டர் ஆபீஸ் வரைக்கும் போனாலும் சரிதான், கோர்ட் வரைக்கும் போனாலும் சரிதான். நமக்குச் சட்ட ரீதியான பாதுகாப்பு கிடைச்சிடும். ஆக, ஊரு நம்ம காதலைப் பழிதூற்றத் தூற்றத்தான், நம்ம காதல் செத்துடக் கூடாதுன்னு நம்மோட ஆருயிர் இன்னும் வைராக்கியத்தோட நின்னுட்டு இருக்கும். இது பல பேருக்குத் தெரியாது. அது நம்ம பாக்கியம்! அதனால பழிதூற்றுற அபார்ட்மெண்ட்காரனுங்க ஒவ்வொருத்தனும் நமக்கான பாக்கியவான்கள்."

சரியாக அப்போது, மழை நின்றது. மேகங்கள் விலகி, சூரிய ஒளி பளிச்சென்று படர்ந்தது.

அவள் முகத்தில் லேசான நம்பிக்கை ஒளிக்கீற்றாய்ப் படர்ந்தது. அவள் தன் கையை நீட்டி, அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

"சரி. அப்போ ஊர் வாயை மூட வைக்க வேண்டாமா?"

"ஆணியையே பிடுங்கவே வேண்டாம். அதாவது, வாயை மூடவே வைக்க வேண்டாம்! அவங்களே மைக் போட்டு நம்ம கல்யாணத்துக்கு அனௌன்ஸ்மென்ட் பண்ற வரைக்கும் வெயிட் பண்ணுவோம்!" என்றான் அவன்.

-  சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

என்ஜினியர்கள் ஏன் இப்படி ஆகி விட்டார்கள்?

என்ஜினியர்கள் ஏன் இப்படி ஆகி விட்டார்கள்?

ஒரு காலத்தில் என்ஜினியர்கள் என்றால் எப்படி இருந்தார்கள் தெரியுமா!

ஐடி உச்சத்தில் போன போது எப்படியெல்லாம் வேளச்சேரி, சோழிங்கநல்லூர் ரியல் எஸ்டேட் வணிகத்தைத் தெறிக்க விட்டார்கள் தெரியுமா?

இன்று என்ஜினியர்கள் டிஎன்பிஎஸ்ஸி குரூப் 4 எழுதி குமாஸ்தாக்களாக இருக்கிறார்கள்.

பி.இக்குப் பிறகு ரிவர்ஸ் கியர் போட்டு, பி.எட் படித்து விட்டு ஆசிரியர்களாக இருக்கிறார்கள்.

ஐயாயிரம், பத்தாயிரம் ஒப்பந்தப் பணிகளுக்கு இன்டர்வியூ என்றால் முதல் ஆளாக நிற்கிறார்கள்.

போகிற போக்கைப் பார்த்தால் இன்றைய இன்ஜினியர்கள் நூறு நாள் வேலைத்திட்டம் வரை வந்து விடுவார்கள் போலிருக்கிறது.

*****

கமலும் ரஜினியும் இணையும் படத்திற்கு ஷங்கரை டிக் செய்தாதது ஏன்?

இந்தியன் 2 இல் தன்னை நாறடித்ததே போதும் என்று கமல் நினைத்திருக்கலாம்.

எந்திரன் 2 இல் தன்னைப் போரடித்ததே போதும் என்று ரஜினி நினைத்திருக்கலாம்.

இந்த இரண்டு ஸ்டார்களை வைத்து எடுத்து அது மற்றுமொரு கேம் சேஞ்சர் ஆகி விட்டால் என்னாவது என்று ஷங்கரே நினைத்திருக்கலாம்.

*****

இப்போதெல்லாம் கல்யாணத்திற்குப் போகும் என்ன தோன்றுகிறது?

கூப்பிட்டு இருக்கிற கூட்டத்துக்குச் சாப்பாடு கிடைக்குமா என்பதை விட, பைக்கைப் பார்க்கிங் பண்ண இடம் கிடைக்காமல் என்ன பாடு படப்போகிறோம் என்று தோன்றுகிறது.

*****

தங்கம் விலை ஏறி விட்டதே! என்ன செய்வது?

கவரிங் நகைகளை விலை ஏற்றாமல்தான் வைத்திருக்கிறார்கள். ஆபத்துக்குப் பாவமில்லை. பிளாஸ்டிக்கில் கூட தங்க நகைகள் வந்து விட்டன. வாங்கி ஜமாய்த்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான்.

*****

ஐந்து கிலோ நூறு ரூபாய் என்பதன் பொருள் என்ன?

நூறு ரூபாய் நோட்டு பத்து ரூபாய் ரேஞ்சுக்கு வந்து விட்டது என்று பொருள்.

*****

எள்ளல் சிரிப்பும் காதல் குறிப்பும்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 60

எள்ளல் சிரிப்பும் காதல் குறிப்பும்

"ஹலோ! டேய் உனக்குச் கொஞ்சமாச்சும் பொது அறிவு இருக்கா?"

போனை எடுத்தவுடனே அவளின் கோபமான குரல்.

அவன் சிரித்துக் கொண்டே கேட்டான், "அன்பே, காலையிலேயும் இந்த மிரட்டலா? என்னாச்சு இந்தத் தடவை?"

"பக்கத்து அப்பார்ட்மெண்ட் பால்கனில இருந்து உன்னை யார் பார்க்கச் சொன்னது? உனக்கு வெட்கமே இல்லையா? அதெ பார்த்துட்டு இங்க பக்கத்துல இருக்குற எல்லாரும் என்னைப் பார்த்துக் கண் சிமிட்டிட்டுப் போறாங்க தெரியுமா?"

"நான் என்ன செஞ்சேன்? கொஞ்சம் முகத்த தூக்கி எட்டிப் பார்த்தேன். அந்த நேரம் பார்த்து அங்க நீ வந்துட்டே. இன்னிக்கு செம்மொழிப் பூங்காவுல சந்திப்போம். அப்ப வச்சுக்கலாம் பஞ்சாயத்து."

"முடியாது! இன்னைக்கு முழுவதும் எனக்கு வேலை இருக்கு. நான் வரல."

"சரிதான், அப்போ நானே உன்னோட ஆபீஸ்க்கு வந்துடுறேன்."

"டேய்! ஆபீஸ்ல எல்லாரும் பார்ப்பாங்க. வேண்டாம்!" என்று அவள் அலைபேசியைத் துண்டித்து விட்டாள். ஆனால் அவள் குரலில் இருந்த அந்த லேசான நடுக்கமும் நாணமும் அவனுக்குத் தெரியாமல் இல்லை.

மாலை ஐந்து மணி.

அவள் அலுவலகத்தின் எதிரில் இருந்த தேநீர் கடையில் சுவரோரம் அவள் உட்கார்ந்திருந்தாள். அவள் எதிரில் அவன் போய் உட்கார்ந்ததும், தேநீர் கோப்பை கையில் நடுங்கியது.

"நீ ஏன் இப்படி இருக்க?" என்றாள் மெல்லிய குரலில்.

"எப்படி இருக்கேன்? காதலிக்கிறவளைக் கண்குளிரப் பார்க்கிறது குற்றமா?" அவனும் அதே மெல்லிய குரலில்.

"ச்சே! நான்தான் வராதேன்னு சொன்னேன்ல. ஆபீஸ்ல இருக்கிறவங்க எல்லாரும் நம்மளத்தான் பாக்குறாங்க. உன்னோட நண்பன் ஒருத்தன் இருக்கானே, அவன் சிரிச்சிட்டே போறான். என்ன ஜோடிடாங்கிற மாதிரி பாக்குறான். நமக்குள்ள இருக்கிற இந்தத் தவிப்பு அவங்களுக்குப் புரியுமா? நம்ம கண்ணில் படும் இந்தத் தவிப்பை, அறிவில்லாத அவங்க பார்த்துச் சிரிக்கிறாங்க. ஆனா, என்னைக்காவது ஒரு நாள் இவங்களும் காதலில் விழுந்து, நாம்ம படும் அதே தவிப்பை அவங்களும் படும்போதுதான் புரியும்!"

அவன் அவளது கையை என் கைகளுக்குள் மெதுவாகப் பற்றிக்கொண்டான். "அட! வள்ளுவர் ரெண்டாயிரம் வருஷத்துக்கு முன்னாடி சொன்னதை அப்படியே அட்சரம் பிசகாம சொல்றீயேடி. எப்பூடி?" என்றான் அவன்.

"வள்ளுவர் இதையெல்லாமா சொல்லியிருக்கார்?" என்றாள் அவள் ஆச்சரியத்துடன்.

"பின்னே. நீ இப்போ சொல்றதை அப்போவோ அவர் சூத்திரமா வடிச்சிட்டாரு.

"யாம்கண்ணின் காண நகுப அறிவில்லார்

யாம்பட்ட தாம்படா ஆறு."                       (குறள், 1140)

அப்படின்னு."

"ரெண்டாயிரம் வருஷங்களா இந்த மனுஷங்களுக்கு வேற வேலையே இல்லையா? காதலிக்கிறவங்கள பார்த்து நக்கல் சிரிப்பு சிரிக்கிறதே வேலையா போச்சுல்ல."

"விடு செல்லம்! அவங்க சிரிக்கட்டும். நான் உன்னைச் ரசிப்பதும், நீ என்னை முறைப்பதும் நமக்கு ஒரு கவிதை. உலகத்துக்கு அது ஒரு நாடகம். இருக்கட்டும். இந்த உலகம் காதலை எப்போதுமே ஒரு நாடகமாகவோ, அல்லது விசித்திரமான சேட்டையாகவோதான் பார்க்குது. அவங்க சிரிப்பாங்க. கிண்டல் செய்வாங்க. ஏன்னா, நம்ம் கண்களும் சந்திக்கும் அந்த நொடியில் நிகழும் ரசாயன மாற்றத்தை, மூளையில் சுரக்கும் எண்டார்பின் மாயையை அவங்களால உணர முடியாது. சில விஷயங்களை அனுபவித்தால் மட்டுமே புரியும்."

அவள் என் கையை மெலிதாக அழுத்திக் கொண்டே, முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு முணுமுணுத்தாள், "போடா..."

ஆனால் அவள் கண்ணில் வழிந்த அந்தச் சின்னக் குறும்புப் புன்னகை, உலகத்தின் அத்தனை கேலிகளையும் அடித்து நொறுக்கியது. இவர்களைப் பார்த்துச் சிரிக்கும் அவர்களுக்குப் புரியாது, காதலின் அந்தச் சுமை எவ்வளவு இனிமையானது என்று!

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

நான்காம் உலகப் போர்

அமெரிக்க அதிபர் டிரம்ப் ஒரு ட்வீட் போட்டாலும் இந்தியப் பங்குச்சந்தை விழுகிறது, இந்திய நிதியமைச்சர் பட்ஜெட் தாக்கல் செய்தாலும் விழுகிறது என்றால், இதை நாம் எப்படிப் புரிந்து கொள்வது?

பங்குச் சந்தை என்பது முன்னோக்கி வேகமாகச் செல்லும் அதிவேக வாகனத்தின் முகப்புக் கண்ணாடி போன்றது. பார்க்கையில் பளிச்சென்று முதலில் அதுதான் தெரியும். அந்த முகப்புக் கண்ணாடியில் வாஷிங்டனிலிருந்து கல் எறிந்தால் என்ன, டெல்லியிருந்து கல் எறிந்தால் என்ன? அது உடையத்தானே செய்யும். ஆக்சிடென்ட் ஆகி கண்ணாடி உடைகிறது என்பதற்காக முகப்புக் கண்ணாடி இல்லாமல் வாகனத்தில் பயணிக்க முடியுமா?

*****

கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் வரிச் சலுகையில் பாதியாவது, பெட்ரோல், டீசல் விலையைக் குறைக்க ஏன் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை?

கார்ப்பரேட் வரிச் சலுகை என்பது ஐந்து வருட முதலீட்டுக்கான நிச்சய உத்தரவாதம். இன்றைக்குக் கொடுத்தால் ஐந்து வருடம் கழித்துத் தேர்தல் நிதியாகத் திரும்பி வரும் என்று அது ஒரு கணக்கு. ஆனால் பெட்ரோல் விலை குறைப்பு என்பது இன்ஸ்டன்ட் காபி போல, மக்களுக்கு உடனடி சந்தோசம் தரும் வஸ்து. பள்ளிக் கணக்கு புள்ளிக்கு உதவாது என்பது போல, ஐந்து வருடம் கழித்து தேர்தலுக்கு உதாவது என்று இது வேறு கணக்கு.  அரசியலில் கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தால் கணக்கு சரியாக வர வேண்டும். அரசியல்வாதிகளுக்கு முன்னதில் கணக்குச் சரியாக வரும், பின்னதில் அப்படி வராது. அரசியல்வாதிகள் பள்ளிக் கணக்கில் லேவடியாக இருக்கலாம், ஆனால் புள்ளிக் கணக்கில் கில்லாடிகள். அதனால் பெட்ரோல், டீசலுக்கு வரிச் சலுகையெல்லாம் நஹி போத்தா ஹைதான். சாமனியன் வாழ்க்கை என்பது காஸ்ட்லி பெட்ரோல், டீசலில் பரதேசிக் கோலத்தில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் கதைதான்.

*****

இப்போதெல்லாம் பட்ஜெட் எப்படி இருக்கிறது?

சேமிக்கும் இந்தியாவைச் செலவழிக்கும் இந்தியாவாக மாற்றிக் கொண்டு இருக்கிறது.

*****

அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்புக்கு ஒருவேளை நோபல் கமிட்டியே மனம் உவந்து நோபல் பரிசைத் தூக்கிக் கொடுத்தால் என்ன நடக்கும்?

மூன்றாம் உலகப் போர் முடிந்து நான்காம் உலகப் போர் நடக்கும்.

*****

சிறந்த மாடுபிடி வீரர்களை அரசாங்க அலுவலகத்தில் போட்டால் என்ன நடக்கும்?

காளைகளை அடக்கியவர்கள் அரசாங்கத்து பைல்களை அடக்க முடியாமல் வாடிவாசலே போதும், அரசாங்க வாசல் வேண்டாம் என ஓடி விடலாம். காளையையே அடக்கியவர் நம்மை எப்படியெல்லாம் அடக்குவாரோ என உடன் பணியாற்றும் ஊழியர்கள் லீவ் எடுத்து எஸ்கேப் ஆகி விடலாம். அட, ஆடு மாடுகளை வைத்து மாநாடு போட்ட நமக்கு இந்த ஐடியா தோன்றாமல் போயிற்றே என்று சீமான் கூட ஒரு நிமிடம் ஜெர்க் ஆகலாம்.

*****

ஊரறியும் மௌனம்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 59

ஊரறியும் மௌனம்

"ஏய்! உன்னோட டீம்ல என்னதான் நடக்குது?"

ஒரு மாதிரி புன்னகைத்துக் கொண்டே அவளுடைய தோழி மடிக்கணினியின் விசைப்பலகையைத்  தட்டினாள்.

"என்னடி திடீர்னு?"

"இல்லடி.  நேத்து நடந்த ஆன்லைன் மீட்டிங்ல நீங்க ரெண்டு பேரும் பேசிக்கிட்டது ஆபீஸ் குரூப்ல இருக்கற எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சு போச்சு. மியூட்ல போட மறந்துட்டு நீங்க பேசின அந்த ரொமான்டிக் சண்டை இருக்கே. அது ஆபீஸ் புல்லா வைரல்!"

அவள் முகம் சட்டென்று வியர்த்தது. உள்ளுக்குள் ஒரு சின்ன நிலநடுக்கம்.

அவர்கள் காதலிப்பது பரஸ்பரம் ஒருவருக்கொருவர் தெரியுமா என்ற கடந்த மூன்று மாதங்களாக விடை தெரியாமல் திரிந்து கொண்டிருந்த கேள்விக்கு, நேற்று முன்தினம் இரவு நடந்த அந்த இணையவழி கூடுகையில் அவர்களுக்கு விடை கிடைத்துவிட்டது. ஆனால், அது ஒட்டுமொத்த ஆபீசுக்கும் தெரிந்துவிடும் என்று அவர்கள் இருவரும் கனவிலும் நினைக்கவே இல்லை.

அவனும் சரி, அவளும் சரி தங்கள் காதலை எங்குமே வெளிக்காட்டியதில்லை. யாரிடமும் சொன்னதும் இல்லை. ஆனால், அவர்களது ஒவ்வொரு பார்வையும், சின்ன சின்ன புன்னகைகளும், உடல்மொழிகளும் கூட இப்போது அலுவலக சிற்றுண்டியகம், வாகன நிறுத்துமிடம் என எல்லா இடங்களிலும் பேசுபொருளாகி வாட்ஸ்அப் ஸ்டேட்டஸ்கள் வரை கண் காது வைத்து பூதாகரமாக ஊர் உலகத்துக்குத் தெரிய ஆரம்பித்து விட்டது!

"என் காதலை நான்தான் யாருக்கும் தெரியாமல் பூட்டி வைத்திருந்தேன். ஆனால், அதுவே இப்போது ஊர் முழுக்கத் தெருத் தெருவாக, ஒவ்வொருவர் வாயிலும் பரவி மயங்கித் திரிகிறதே!" என்று இப்போது அவள் மனதோடு போராடிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவள் பதைபதைப்புடன் தனது இருக்கையில் இருந்து எழுந்து சிற்றுண்டியகம் வந்தாள். அங்கே அவன் நின்று கொண்டிருந்தான். அவளது முகம் செர்ரிப் பழம் போலச் சிவந்திருந்தது. சுற்றியிருந்த சக தோழர்கள் அவர்களைப் பார்த்து நமுட்டுச் சிரிப்பு சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அவள் அவனைப் பார்த்ததும் லேசாக நடுங்கினாள். இருவருக்கிடையே இப்போது அந்த மௌனம் மட்டும் இல்லை; ஒட்டுமொத்த அலுவலகத்தின் பார்வையும் இருந்தது.

அவன் மெலிந்த குரலில், "அது வந்து..." என்று மேற்கொண்டு பேச முடியாமல் சொற்களை மென்று முழுங்கினான்.

அவள் அவனை நேராகப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் கோபமோ, பயமோ இல்லை; ஆனால், ஒரு குற்றவாளியைப் போலத் தவிப்பு இருந்தது.

"எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சுடுச்சுடா!" அவள் குரல் நடுங்க தொடர்ந்தாள், "நேத்து நைட்டு நான் ஏன் உன்கிட்ட அப்படிப் பேசினேன்னு யாருமே புரிஞ்சுக்காம, அவங்கவங்க இஷ்டத்துக்குக் கதை கட்டிப் பேசிட்டு இருக்காங்க. நம்ம காதலை யாருமே சரியாப் புரிஞ்சுக்கல. ஆனா, அது ஊர் முழுக்க எப்படியோ கசிஞ்சிடுச்சு!"

அவன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். ஆபீசின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் இவர்களைப் பற்றியே பேசிக்கொள்வது போலிருந்தது.

அவள் தன் கைகளில் முகத்தைப் பொத்திக் கொண்டாள். அவளது கண்களில் இருந்து வழியும் கண்ணீரை மறைக்க முயன்றாள்.

அவன் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு அவளுக்கு அருகில் வந்தான். சுற்றியிருப்பவர்கள் யாரைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான்.

"கவலைப்படாதே! இப்படி நடக்குறது இப்போன்னு இல்ல. இரண்டாயிரம் வருஷமா இப்படித்தான் நடந்துகிட்டு இருக்கு!" அவனது குரல் உறுதியாக இருந்தது.

"என்னடா சொல்றே நீ?" அவள் இதயம் தவித்தபடி கேட்டாள்.

"இப்பதான் இங்கே வர்றதுக்குக் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி இப்படி ஒரு குறளைப் படிச்சேன்.

"அறிகிலார் எல்லாரும் என்றே என் காமம்

மறுகின் மறுகும் மருண்டு."                      (குறள், 1139)

இந்தச் சூழ்நிலைக்கு அது அப்படியே பொருந்துது. ஊரு என்ன வேணா பேசட்டும். நாம என்ன நினைச்சோம்னு நமக்குத் தெரியும்ல? அதை விட வேற என்ன வேணும்?"

அவள் அவனைக் நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவளது கண்களில் இருந்த திகைப்பு மறைந்து, ஒரு நிம்மதியான புன்னகை மெலிதாகத் துளிர்த்தது.

அவர்கள் இரண்டு பேருக்குள்ளும் இருந்த அந்தத் தவிப்பு இப்போது ஊரறிய வெளிப்பட்டு, நிம்மதியான காதலாக மாறியிருந்தது.

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

பட்டாம்பூச்சி விளைவு

பட்டாம்பூச்சி விளைவு

பூக்களின் விலை கேட்பதில்லை

வாசனைக்குச் செஸ் வரி செலுத்துவதில்லை

தேனைச் சுவைக்கையில்

ஜிஎஸ்டி எதுவும் கொடுப்பதில்லை

பலவண்ணப் பெயிண்டிங்கிற்கு

காப்பிரைட்டும் இல்லாமல்

பட்ஜெட் பற்றியோ

வர்த்தக ஒப்பந்தம் பற்றியோ

டிரம்ப் பற்றியோ

ஏறி இறங்கும் தங்கம் பற்றியோ

எந்தக் கவலையும் இல்லாமல்

முட்காட்டில்

பட்டாம்பூச்சி ஒன்று

பறந்து திரிகையில்

ஏசி அறையில்

சுழல்கின்ற

சொகுசு நாற்காலியில்

அமர்ந்திருக்கும்

மனுஷப் பயல் ஒருவனின் இதயம்

பட்டாம்பூச்சியின் சிறகுகளை விட

படுமோசமாக படபடத்து

சட்டென நின்று போகிறது

*****

மறைக்க முடியாத மையல்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 58

மறைக்க முடியாத மையல்

ஐம்பது மாடிகள் கொண்ட மென்பொருள் நிறுவனம் அது.

அதன் நாற்பத்து ஐந்தாம் மாடியில் உள்ள கண்ணாடி அறை.

குளிர்சாதன இயந்திரம் சில்லென்று இயங்கிக்கொண்டிருந்தது.

"மேம்! அந்த கஸ்டமர் பிரசன்டேஷன் ஸ்லைட்ஸ் இன்னும் முடியலையா?"  புருவத்தை உயர்த்திப் பார்த்தான் அவன். அந்த மென்பொருள் நிறுவனத்தின் முதுநிலை செயல்திட்ட மேலாளர்.

"ஆ! வந்துட்டு இருக்கு சார். ஜஸ்ட் ஒன் செகண்ட்." மடிக்கணினியின் திரையை வெறித்தபடி பம்மி உட்கார்ந்திருந்தாள் அவள்.

அவளுக்குள் ஆயிரம் மின்கம்பிகள் ஒன்றையொன்று உரசிக்கொள்வது போல ஒரு பதட்டம்.

காரணம், அந்த பிரசன்டேஷன் பைல் கூடவே, மினிமைஸ் செய்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு வாட்ஸ்அப் வெப் விண்டோ. அதில் கடந்த இரண்டு மணி நேரமாக அவனுக்கும் அவளுக்கும் இடையே நடந்துகொண்டிருக்கும் டீப் சாட்டிங்.

அலுவலகத்தில் எல்லாரும் இவர்களைப் பார்த்தால், "அவள் ரொம்ப அமைதி. அவன் வேலையில் ரொம்ப கறாரானவன். இவர்களுக்குள் சரிப்பட்டு வராது" என்றுதான் நினைப்பார்கள்.

ஆனால், கடந்த ஒரு மாதமாக இவர்களின் அலுவலக எல்லைகளைத் தாண்டி, நள்ளிரவு தேநீர் நிலையங்களிலும், மதிய உணவு இடைவேளையின் ரகசிய மூலைகளிலும் காதல் எப்படித் துளிர்த்தது என்பது இவர்களுக்கு மட்டுமே வெளிச்சம்.

"ஏய் லூசு! நான் கேட்கிறதுக்கு நீ சரியா பதில் சொல்ல மாட்டேங்குற. நேத்து நான் அனுப்பின படம் பிடிச்சிருந்துச்சா?" அவன் மடிக்கணினியில் வாட்ஸ்அப் வெப்பில் தட்டச்சு செய்துவிட்டு, அவள் மேஜையை நோக்கி லேசாகக் குனிந்தான்.

நெஞ்சுத் துடிப்பு மளமளவென்று ஏறியது. அலுவலகத்தின் அத்தனை சக ஊழியர்களும் தங்களையே பார்ப்பது போலிருந்தது அவளுக்கு.

"சார்! ப்ளீஸ் ஆபீஸ்ல எல்லாரும் பாக்குறாங்க. அப்புறம் பேசிக்கலாம்." என்று முணுமுணுத்தாள் அவள்.

முகமெல்லாம் வியர்த்துக் கொட்டியது.

அவ்வளவு காதல், கூடவே அந்த நாணம். அடக்க முயன்றாலும் முகம் சிவந்து, உதடு துடித்து, கைகள் நடுங்கி அந்த ரகசியத்தை உலகத்திற்குப் பறைசாற்றிக் கொண்டிருந்தது.

அவன் மெலிதாகச் சிரித்தான். அவன் முகத்தில் இருந்த அந்த ராஜதந்திரப் புன்னகை சட்டென்று மறைந்து, அவனுக்குள்ளும் இப்போது ஒரு நாணம் வந்து ஒட்டிக் கொண்டது.

"சரி. காதல் அப்படிங்கிறது என்ன? நாம மறைக்க முயன்றால் மறைஞ்சிருமா என்ன? பாரு, உன் கைகள் எப்படி நடுங்குது." என்று நாணத்தை மறைக்க முடியாமல் மெலிதாகச் சிரித்தபடியே அவனும் முணுமுணுத்தான்.

அவன் முணுமுணுத்தது அச்சுப் பிசகாமல் அப்படியே பலித்தது, அடுத்த ஐந்து நிமிடங்களில்.

கூட்ட அரங்கிற்கான நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. நிறுவனத்தின் செயல்திட்ட பணியாளர்கள் வந்து அமர்ந்திருந்தனர்.

அவள் பதட்டத்தோடு படவீழ்த்தியை இயக்கி, அந்தக் கூட்ட அரங்கின், பெரிய திரையில் தன் மடிக்கணினியின் திரையை விழச் செய்தாள்.

டிங்!

அறிவிப்புச் சத்தம்.

கூட்டரங்கில் இருந்த பெரிய திரையில் அந்தப் பிரசன்டேஷனுக்குப் பதிலாக பிரம்மாண்டமான எழுத்துக்களில் அவர்கள் சாட் செய்து கொண்டிருந்த வாட்ஸ்அப் வெப் திறந்திருந்தது.

அதில் அந்த அறிவிப்பு தோன்றியது.

"அந்தப் படத்தைப் பார்த்த நொடியிலிருந்து என் இதயத் துடிப்பு  ரிக்டர் ஸ்கேல்ல சிதறிடுறாப்புல வெடிக்குது."

கூட்ட அரங்கில் சிரிப்பொலி எழுந்தது.

அவள் முகம் தக்காளிப் பழம் போல சிவந்துபோனது. சுதாரிப்பதற்குள் அடுத்த அடுத்த அறிவிப்பு அங்கே தோன்றியது. அது அவன் அவளுக்கு அனுப்பியது.

"எனக்கும் அப்படித்தான். இது இந்த ஊருக்குத் தெரிஞ்சா என்ன, தெரியாட்டி என்ன? உன்னை மிஸ் பண்றதுக்கு நான் ரெடியா இல்ல."

அறை முழுவதும் கேலிப் புன்னகைகளும் கிசுகிசுக்களும் வியாபித்தன. யாருமே பிரசண்டேஷனைக் கவனிக்கவில்லை. அவள் விரல்கள் நடுக்கத்துடன் மவுஸைத் தேடி தடுப்பதற்குள், காதலின் ரகசியம் ஊரறிய மன்றுபட்டு நின்றது.

மறைக்க நினைத்த ரகசியம், சரியான தருணத்தில் தன் எல்லையைத் தாண்டி ஊர் நடுவே வெளிப்பட்டுவிட்டது. முகம் சிவந்து அவள் அங்கிருந்து ஓடியபோது, பின்னாலேயே ஓடினான் அவன்.

காதலில் எப்போதும் அப்படித்தான் நடக்கும்.

"நிறையரியர் மன்அளியர் என்னாது காமம்

மறையிறந்து மன்று படும்."                       (குறள், 1138)

வள்ளுவர் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சொன்னது. மாற்றம் ஒன்று மட்டுமே மாறாத இந்தப் பூமியில் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தும் இந்தச் சூத்திரமும் மாறவே இல்லை.

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****