வளையல்கள் பொய் சொல்வதில்லை!

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 77

வளையல்கள் பொய் சொல்வதில்லை!

வைத்து ஆறு மாதங்கள் இருக்கும்.

ஒவ்வொன்றும் அழகழாகப் பூக்கத் தொடங்கியிருந்தன.

அவனும் அவளும் சேர்ந்து நட்டு வைத்தவை.

அவை பூக்கும் இந்த நேரத்தில் அவன் நட்டு வைத்த செடிகள் மட்டும் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு பூவையும் அவள் கண்கள் உன்னிப்பாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. ஆனால், மனமோ வேறு எதையோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. மலர்களில் வடியும் பனித்துளி போல அவள் கண்களில் சிறு நீர்த்துளி எட்டிப் பார்த்தது.

அவன் தன் முன்கையைச் சற்று உயர்த்திப் பார்த்தாள். அவளது வலது கையில் அணிந்திருந்த அந்தப் பொன் வளையல், இப்போது முன்பை விட தளர்வாக இருந்தது.

கீழே விழப் பார்த்த வளையலை சட்டென இடது கையால் பிடித்து சரிசெய்து கொண்டாள்.

"சே…" என்று மனதுக்குள் முனங்கினாள்.

உடம்பு இளைத்துவிட்டது. அதுதான் நிஜம். கடந்த இரண்டு மாதங்களாக அவனுக்குப் பிடித்த பூங்காவுக்குப் போவதில்லை. சனிக்கிழமைகளில் அவன் புல்லட்டில் காரைக்கால் கடற்கரையில் பனிக்கூழ் சாப்பிட்டுக் கொண்டே வம்பு பேசும் அந்த அவகாசம் இப்போது இல்லை.

அவன் போய்விட்டான்.

சென்னையில் ஒரு விளம்பர நிறுவனத்துக்கான பணி ஒப்பந்தம். எத்தனை மாதங்கள் நீளும் என்று தெரியவில்லை. பணி முடியும் போது கிடைக்கும் பெருந்தொகை வாழ்க்கையை மாற்றும் என்ற நம்பிக்கையில் அவன் பயணித்திருந்தான். "சீக்கிரமே வந்து ஒத்தையா இருக்குற இந்த தங்க வளையலுக்கு ரெட்டையா இன்னொரு ஜோடி போடுவேனாம். அது வரைக்கும் செல்லக்குட்டி எனக்காகக் காத்திருக்குமாம்." என்று அவன் விடைபெற்ற அன்று சொன்ன வார்த்தைகள் இன்னும் காதில் ரீங்காரமிட்டன.

ஆனால், அந்தச் சில மாதங்கள் என்பது அவளுக்கு சில நூற்றாண்டுகள் போல் நகர்ந்துகொண்டிருந்தன.

காதல் என்பது என்ன? அது ஒரு சிக்கலான இயற்கணித சமன்பாடு மாதிரி. எக்ஸ் மற்றும் ஒய்யைக் கண்டுபிடிக்கத் துடிக்கும் மனம், கடைசி படியில் வந்து நிற்கும் போதுதான் தெரியும், கணக்கே தவறு என்று!

அவளுக்கு அந்தத் திருக்குறள் திடீரென ஞாபகத்திற்கு வந்தது. சங்கம் மருவிய காலத்தில் எழுதப்பட்டது. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு!

"அன்றைக்கு ஒரு தலைவி தன் காதலன் பிரிந்து சென்ற வருத்தத்தை, தன் முன்கையில் கழன்று விழும் வளையல் ஊருக்குச் சொல்லிவிடுமே என்று அஞ்சினாளே, அதே பயம் இன்றைக்கும் எனக்கும் ஏற்பட்டு இருக்கிறதே!

"துறைவன் துறந்தமை தூற்றாகொல் முன்கை

இறைஇறவா நின்ற வளை."                     (குறள், 1157)

ஏய்! செல்லப் பையா! நீ என்னை விட்டுப் போய் மூணு மாசம் ஆச்சு. என் கை மெலிஞ்சுடுச்சு. அதனால உன்னோட ஞாபகமா நீ வாங்கித் தந்த இந்த வளையல் இப்போ கழண்டு கழண்டு விழும்போதெல்லாம், இந்த ஊர்ல இருக்கிற எல்லாரும் என்னைப் பாத்து, உன்னைவிட்டு நான் பிரிஞ்சு கஷ்டப்படுறதைச் சுலுவா கண்டுபிடிச்சுடுவாங்க போலிருக்குடா!" அவள் தனக்குத் தானே நினைத்துக் கொண்டாள்.

அன்று அப்படித்தான். அவள் பள்ளிக்கூடம் முடிந்து, தனது டிவிஎஸ் செஸ்ட்டில் வீடு திரும்பிக்கொண்டிருந்தாள். இப்போதெல்லாம் புலிவலம் சாலையின் போக்குவரத்து நெரிசல் மாறி விட்டது. ஒரு கிலோமீட்டர் தூரத்தைக் கடக்க முப்பது நிமிடங்கள் ஆகிறது. திருவாரூரின் போக்குவரத்து சென்னை மாநகரை விட மோசமாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது.

வாளவாய்க்கால் போக்குவரத்து சமிக்ஞை சிவப்பு காட்ட, வண்டியை நிறுத்தினாள். பக்கத்தில் ஒரு மகிழ்வுந்தில் ஆரூர் பண்பலை வானொலி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதில் திருவாரூர், திரு.வி.க கலை அறிவியல் கல்லூரியின் தமிழ்ப் பேராசிரியர் முனைவர் முத்து அருணகிரி அவர்கள் "முன்னறிவிக்கும் வளையல்கள்" என்ற தலைப்பில் உரை நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தார்.

"பழங்காலத்துப் பெண்கள் பாவப்பட்டவர்கள். காதலன் பிரிந்தால், ஊர் என்ன சொல்லும், உறவு என்ன சொல்லும் என்று பயந்து கொண்டே தன் உடல்மெலிவை மறைக்கப் போராடுவார்கள். அவர்களது போராட்டத்தைக் கொஞ்சம் கூட கருணையில்லாமல் அவர்களது கையிலிருந்து நழுவி விழும் வளையல்கள் வெளிக்காட்டி விடும். ஆனால் இந்தத் தலைமுறைப் பெண்கள் என்ன செய்கிறார்கள்? வாட்ஸ்அப் நிலைப்படம் வைக்கிறார்கள். இன்ஸ்டாகிராமில் குறுங்காணொளிகள் போடுகிறார்கள்!" என்று அவர் பேசப் பேச அவளுக்குச் சட்டெனச் சிரிப்பு வந்தது.

உண்மைதான். அன்றைக்கு முன்கை வளையல்கள் கழன்று ஊருக்குச் சொன்னது. இன்றைக்கு வாட்ஸ்அப் நிலைப்படங்களும், வைரலாகும் காணொளிகளும் உலகத்திற்கே பறைசாற்றுகின்றன.

தொழில்நுட்பம் மாறி விட்டது, வெளிப்படுத்தும் முறைகள் மாறிவிட்டன, ஆனால் மனித மனதின் வலி அப்படியேதான் இருக்கிறது. காதலிப்பவனைப் பிரிந்தால் கை மெலிவது இயற்கை உடலியல் விதி! மனஅழுத்தம் அதிகமானால் கார்டிசோல் ஹார்மோன் சுரந்து உடல் எடை குறையும். இதைத்தான் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே வள்ளுவப் புலவர் மிகத் துல்லியமாக எழுதிவிட்டுப் போயிருக்கிறார்.

போக்குவரத்து சமிக்ஞை சிவப்பிலிருந்து மஞ்சளுக்கு உருமாறி, பச்சையாக ஒளிர மகிழ்வுந்து விரைந்தது. இவளும் விரைந்தாள்.

வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தவள், கைக்கடிகாரத்தைக் கழட்டும்போது, அந்த வலது கை பொன் வளையல் இப்போது மீண்டும் டமால் என்று சாப்பாட்டு மேசையில் நழுவி விழுந்தது. அப்படியே அது உருண்டு போய் மூலையில் நின்றது.

நடுங்கும் விரல்களுடன் அதை எடுத்துப் பார்த்தாள். அவன் கடந்த ஆண்டு அவளது பிறந்தநாளுக்கு வாங்கியது. இடது கையில் கடிகாரம் என்றால், வலது கையில் எப்போதும் இந்த வளையலும் இருக்கும்.

அவளுக்கு அவனுடன் பேசிய கடைசி வாட்ஸ்அப் அழைப்பு ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

"என்னாச்சு? குரல் என்னவோ மாதிரி இருக்கு?"

"ஒண்ணுமில்லங்க செல்லப் பையா! பள்ளிக்கூட வேலை கொஞ்சம் அதிகம். அப்புறம்... இந்த ஊர்ல ரொம்ப தனிமையா இருக்குறாப்புல இருக்கு."

"ஏப்ரல் வரைக்கும்தான். கோடை விடுமுறைக்கு நான் அங்கே வந்துடுறேன் இல்ல? கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோ."

"பொறுத்துக்கிறதுக்கு நான் என்ன அகழ்வாரைத் தாங்கும் பூமியா என்ன? சாதாரண மனுஷி. உன் ஞாபகமா இருக்கிற சின்னச் சின்ன விஷயம்கூட இப்போ என்னை ரொம்பத் தாக்குது. நேத்து என் கைல இருக்கிற வளையல் நழுவி விழுந்துச்சு. எனக்கு என்னவோ பயமா இருக்கு. நம்ம பிரிவையும் அதனால் நாம் படுற துயரையும் இந்த ஊர் கண்டுபிடிச்சிடும் போல!"

மறுமுனையில் அவன் சிரித்தான்.

"ஹே லூசு! அதுக்கு எதுக்குப்பா பயப்படுற? நாம ஒன்னும் திருடலியே. யாரையும் ஏமாத்தலையே. அது உலகத்துக்குத் தெரிஞ்சா என்ன தப்பு? என் கணவன் எனக்கு இன்னொரு வனையல் வாங்க சம்பாதிக்கத்தான் சென்னைக்குப் போயிருக்கார்ன்னு யார் கேட்டாலும் சொல்ல வேண்டியதுதானே. இனுமே, நீ வளையல் கழண்டு விழுகுதுன்னு கவலைப்படாத. சீக்கிரமே வந்து அந்த வளையல் உன் கையில இறுக்கமா நிக்கிற மாதிரி வேற ஒண்ணு சின்னதா மாட்டிவிடுறேன்."

"டேய்! செல்லப் பையா! நீ வந்தாவே நழுவி விழுற வளையல் இறுக்கமாயிடும். நீ அதை விட சின்ன வளையல் வாங்கி வந்தேன்னா அது கைக்குள்ளேயே நுழையாது தெரிஞ்சுக்கோ."

"அப்போ பெரிசாவே வாங்கியாந்துடுறேன்."

"சிறுசு, பெருசு எதுவும் எனக்கு வேண்டாம் செல்லப் பையா! நீ வந்துடு. இங்க நீ சம்பாதிக்கிறதே போதும். வளையல் கழண்டு போறத நெனைச்சு மட்டுமல்ல, உன்னோட நினைப்பால, வண்டியில போறப்ப நானே கழண்டு விழுந்துடுவோன்னு பயமா இருக்கு."

"ஏய்! சுட்டிப் பொண்ணு! நீ ரொம்ப யோசிக்கிறே. உனக்காகத்தானே, அந்தக் கையில ஒத்தையாக இருக்குற வளையலுக்கு இன்னொரு வளையல் மாட்டுறதுக்குத்தானே, அதாச்சு ஜோடி சேர்க்கத்தானே, நான் இங்க வந்திருக்கேன்."

"இப்படி புது வளையல் மாட்டுறதுக்குச் சம்பாதிக்கப் போறேன்னு, ஏற்கனவே மாட்டுன வளையல் கழண்டு போற மாதிரி செய்யலாமா? இருக்குற வளையல் போதும். அதை மாட்டுன்ன அந்தக் குறும்புப் பையன் பக்கத்துல இல்லன்னா, அந்த வளையலுக்குக் கூட அது பிடிக்கல. கழண்டு ஓடிடுது தெரியுமா?"

"அந்த வளையல நான் வந்து பார்த்துக்கிறேன். அது ஏதோ சதி பண்ணுது. கவனமா இருந்துக்கோ."

"பேச்சை மாத்தாதேடா பையா! நீ பண்றதைப் பண்ணிட்டு அது மேல குறை சொல்லாதே. அது சரியாத்தான் பண்ணுது. நீ பண்றதுதான் சரியா இல்ல. எல்லாம் எனக்காகன்னு சொல்லி சொல்லி ஏமாத்திக்கிட்டு இருக்கே. என்னால இதெ ரொம்ப நாளு தாங்க முடியாதுடா பையா! இந்த வளையல் மாதிரி, என் உடம்புலேர்ந்து என் உயிரும் கழண்டு விழுந்துட்டா, நீ உயிரை வாங்க முடியாது பார்த்துக்கோ."

"ச்சே என்ன பேசுறே? இப்படியெல்லாம் பேசாதே!"

"இனுமே நேர்ல வந்து பேசுறதுன்னா பேசுடா பையா! அலைபேசியில கூப்புடுறதெல்லாம் வேணாம். கூப்புட்டாலும் இனுமே எடுக்க மாட்டேன் பார்த்துக்கோ." அவள் சட்டென இணைப்பைத் துண்டித்தாள்.

அவன் நான்கைந்து முறை அடித்துப் பார்த்தான்.

அவள் எடுக்கவில்லை.

அடுத்தடுத்த நாட்களும் அவளுக்கு முயன்று பார்த்தான்.

அவள் சொன்னது போலவே அலைபேசியை அவள் எடுக்கவே இல்லை.

அடுத்த சனிக்கிழமை காலை.

அவனும் அவளும் இணைந்து வைத்த செடிகள் ஒவ்வொரு நாளும் வண்ணமயமாகப் பூத்திருப்பதை வெறுமையோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். கண்கள் பார்க்க, மனம் எதையோ நினைக்க, சற்று வேகமாக வீசிய காற்று அவளது தலைமுடியைக் கலைத்தது.

அப்போது பின்னால் இருந்து ஒரு பரிச்சயமான கை அவளது கண்களைப் பொத்தியது.

"யார் சொல்லு பார்க்கலாம்?"

திரும்பிப் பார்க்காமலேயே சொன்னாள், "என் முன்கை வளையலை மாத்தப் போறவர்!"

அவன் மெலிதாகச் சிரித்துக்கொண்டே அவளுக்கு எதிரே அமர்ந்தான். அவன் கையில் ஒரு சிறிய சிவப்பு நிற வெல்வெட் பெட்டி இருந்தது.

அதை அவன் திறந்து காட்டியபோது, அங்கே முந்தையதை விட இன்னும் அழகாகவும், கொஞ்சம் சிறிய அளவிலும் ஒரு புது தங்க வளையல் மினுமினுத்தது.

"இனிமே உன்னோட முன்கை வளையல் கழண்டு விழுந்து ஊருக்குத் தெரிஞ்சாலும் கவலைப்பட வேண்டாம். ஏன்னா, இனி நான் உன்னைவிட்டுப் பிரியப் போறதில்லை. இந்த ஊர் என்னைச் சுத்தி உன்கூடவே இருக்கப் போகுது!" என்றான் அவன் கண்களில் காதலோடு.

அவள் மெலிதாகச் சிரித்துக்கொண்டே தன் கையை நீட்டினாள். அவனைப் பார்த்த அந்தப் பூரிப்பில் அவள் கைக்குள் அவன் நுழைக்க முயன்ற அந்தப் புதிய வளையல் நுழைய மறுத்தது.

அவள் சிரித்தாள்.

"வேற புது வளையல் வாங்கணும் போலருக்கே. மறுபடியும் சென்னைக்குக் கிளம்பணும் போலருக்கே." என்று அவன் சிரித்துக் கொண்டே சொல்ல, "மறுபடியும் வேதாளம் முருங்கை மரம் ஏற வேணாம். அந்த வளையல்ல போட்டுட்டு புது வளையல் மாத்திக்கலாம்." என்றாள் அவள்.

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

பணம், புகழ் மற்றும் பேரழிவின் பாடம்

ரீல்ஸ் வெளிச்சமும் நிஜத்தின் இருளும்

மனிதனின் தேடல்கள் விசித்திரமானவை. அன்றாட வாழ்வின் எதார்த்தங்களை விடுத்து, கணினித் திரையின் வழியே மின்னும் கைத்தட்டல்களுக்கும், பார்வைகள் மற்றும் விருப்பங்கள் ஆகிய இலக்கங்களின் பெருக்கத்திற்கும் தன் வாழ்வை அடகு வைக்கும் காலம் இது. நாகர்கோவிலைச் சேர்ந்த யூடியூபர் மதுமிதாவின் விவகாரம், இன்றைய சமூக வலைதள மோகம் எத்தகைய விபரீதங்களை உருவாக்கும் என்பதற்கு ஒரு நேரடிச் சான்று.

கட்டுக்கட்டாகப் பணத்தைக் கொட்டி அபிஷேகம் செய்வது, வீட்டில் தங்கம் குவிந்திருப்பதை உலகுக்குக் காட்டுவது என அவர் வெளியிட்ட ரீல்ஸ்கள் லட்சக்கணக்கான பார்வைகளைக் கடந்தன. சமூக வலைதளங்களின் பார்வையாளர்களுக்கு அது ஒரு தற்காலிகக் காட்சி விருந்தாக இருந்திருக்கலாம்; ஆனால், திறந்திருக்கும் வீட்டு வாசலில் நின்று எங்கள் வீட்டில் கொள்ளையடிக்க வாருங்கள் என்று ரகசியமாக அழைப்பு விடுப்பதற்குச் சமம் அது.

இன்ஸ்டாகிராமில் அவர் வீசிய பணமழையைப் பார்த்துக் கைதட்டிய கூட்டத்தில் ஒருவன், அதே பகட்டைத் தன் கண்களால் அளந்து, அந்த வீட்டிற்கே சென்று 118 பவுன் நகைகளையும் பணத்தையும் அள்ளிச் சென்றுள்ளான். "என் வீட்டில் நகைகளைக் கொள்ளையடிக்க முடியாது" என்று அவர் சவாலாக விட்ட காணொளியே, ஒரு கொள்ளைக்காரனுக்குப் பேராசையின் ஊக்கியாக மாறியது விதியின் முரண்.

கொள்ளை நடந்த பின்பு நடந்தவை இன்னும் விசித்திரமானவை. திருட்டுப் போன அதிர்ச்சியை விட, அந்தச் சம்பவத்தால் தனக்குக் கிடைத்த விளம்பரத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள அவர் யோசிக்கவில்லை. ஒரே நாளில் பின்தொடர்பவர்களின் எண்ணிக்கை லட்சங்களைத் தாண்டியது; மேலும் பல வீடியோக்களை அவர் பதிவேற்றினார்.

ஆனால், இன்ஸ்டாகிராம் விருப்பங்களும் பார்வைகளும் ஒருபுறம் கைதட்டினாலும், மறுபுறம் வருமான வரித்துறையின் கணக்கு வழக்குகளும், தனிப்படைப் போலீசாரின் பிடியும் நிஜ உலகத்தின் யதார்த்த முகத்தைக் காட்டின. இறுதியில் இன்ஸ்டாகிராமில் பின்தொடர்பவரே கொள்ளைக்காரனாக மாறி கைதானதும், 98 பவுன் நகைகள் மீட்கப்பட்டதும் இணைய உலகப் புகழுக்குரிய விலையைக் உணர்த்தியது.

புகழும் பொருளும் மனிதரை உயர்த்த வேண்டும்; ஆனால், அவை அகந்தையை ஊட்டி மனிதரையே வீழ்த்தும் நிலைக்கு ஆளாக்கக் கூடாது. சமூக வலைதளங்களின் மெய்நிகர் உலகம் தருவது தற்காலிகக் கைதட்டல்கள்தானே தவிர, நிஜ வாழ்க்கையின் பாதுகாப்பையோ நிம்மதியையோ அது தர முடியாது.

செல்வம் என்பது ரகசியமாகப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியது; அது பகிரங்கத் தெருக்களில் காட்சிப்பொருளாக மாற்றப்படும்போது ஆபத்து தானாக வந்து கதவைத் தட்டும்.

இணையத்தின் பின்னால் ஓடும் அவசரத்தில், நிஜ வாழ்க்கையின் அமைதியையும் பாதுகாப்பையும் யாரும் இழந்துவிடக் கூடாது. கைதட்டல்களுக்காகத் தன் வாழ்வின் நிம்மதியைக் பணையம் வைப்பவர்களுக்கு இந்தச் சம்பவம் ஒரு தெளிவான எச்சரிக்கை மணி.

*****

கிரானைட் நெஞ்சம்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 76

கிரானைட் நெஞ்சம்

திருவாரூரின் நூறுகால் மண்டபம் அருகே இருந்த அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் மாலை நேரக் காற்று புழுக்கமாக வீசிக்கொண்டிருந்தது.

அவன் முகம் வழக்கம் போல எந்த உணர்ச்சியையும் காட்டாமல், புயல் காற்றுக்கே அசையாத கல் மரத்தைப் போல இருந்தது.

அவனுடைய அலைபேசி செயல்திட்ட பணிகள் ஆரம்பமாக வேண்டிய நேரம் என்ற எச்சரிக்கை வாசகத்தோடு அதிர்ந்தது. அதை ஓர் அலட்சியமான பார்வையோடு அணைத்தான்.

கொரோனா காலத்திற்குப் பிறகு வீட்டிலிருந்தே பணியாற்றலாம் என்ற நிலை ஏற்பட்ட பிறகு, எது வேலை நேரம், எது குடும்பத்திற்கான நேரம் என்பது அவனுக்கே குழப்பமாக இருந்தது.

"அப்புறம் ஒரு விஷயம்." என்றான் அவளிடம்.

அவள் அவனருகில் வைத்திருந்த தேநீர்க் கோப்பையில், ஆவி அடங்கி, மேலே மெல்லிய ஆடை படிந்திருந்தது.

அவன் ஒரு விஷயம் என்று தொடங்கும்போதே அவளுக்குள் ஏதோ ஒன்று உடைந்து விழும் சத்தம் கேட்பதைப் போல இருந்தது.

"சொல்லுங்க." என்றாள் மெல்லிய குரலில்.

"நான் அடுத்த வாரம் சான்பிரான்சிஸ்கோ போறேன். அங்கேயே இருந்து வேலை பார்த்தாக வேண்டும். மூணு வருஷம். அதற்கான உத்தரவு முடிவாயிடுச்சு. எனக்கு மின்னஞ்சலும் வந்துடுச்சு."

அவன் இதைச் சொன்ன விதம், நாளைக் காலை உணவாகத் தோசைக்கு பதிலாக உப்புமா சாப்பிடப்போகிறேன் என்று சொல்வது போலத்தான் இருந்தது. அதில் எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. எந்தவிதமான குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லை. குரலில் ஒரு சிறிய தடுமாற்றம் கூட இல்லை.

அவள் நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள். அவனுடைய மூக்குக் கண்ணாடிக்கு பின்னால் இருந்த கண்கள் மிகவும் தெளிவாக, வியாபாரச் சந்திப்புகளில் விளக்கம் கொடுப்பது போல பளிச்சிட்டன.

"மூணு வருஷமாங்க?"

"ஆமா. இதுதான் என் வாழ்க்கையோட மிகப் பெரிய கனவு. நீயே யோசிச்சுப் பாரு, இந்த வாய்ப்பை விட்டா, அடுத்த அஞ்சு வருஷத்துக்கு அந்த அளவுக்கு வளர்ச்சி கிடைக்காது."

"என்கிட்ட ஒரு வார்த்தை கூட இதெ பத்தி சொல்லவே இல்லையே. முடிவு பண்ணிட்டுதான் சொல்றீங்க, இல்லையா?"

"சொல்றதுக்கு என்ன இருக்கு? இது என்னோட தொழில் வாழ்க்கை. ஆகவே இது என்னோட முடிவு. நம்ம நல்லதுக்குத்தானே. வேலையில எனக்குப் பெரிய இடம் கிடைக்கும். சம்பளம் இப்போ கிடைக்கிறதெ விட பத்து மடங்கு ஜாஸ்தி. எல்லாம் முடிவாகி, அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை விமானப் பயணம். சான்பிரான்சிஸ்கோவுல போய் இறங்க வேண்டியதுதான்."

அவள் தொண்டைக்குள் ஏதோ அடைத்தது.

அவன் கொடியவன் அல்ல. யாரையும் கத்தியால் குத்துபவன் அல்ல. பொது இடங்களில் சத்தம் போட்டுப் பேசுபவன் கூட இல்லை. ஆனால், அவன் நெஞ்சில் ஒரு பாறை இருந்தது. அது மென்மையான பாறை அல்ல, கிரானைட்.

அவள் மனதில் ஏதேதோ எண்ணங்கள் எழுந்தன.

"பிரிவுரைக்கும் வன்கண்ணர் ஆயின் அரிதவர்

நல்குவர் என்னும் நசை."                          (குறள், 1156)

அவனைக் காதலிக்க ஆரம்பித்த காலத்திலிருந்து அவனைக் கரம் பிடிக்கும் நாள் வரை படித்த இன்பத்துப்பால் குறட்பாக்களில் சட்டென்று மேற்படி வள்ளுவ சூத்திரம் அவளது நினைவில் நிழலாடியது.

அவள் இதைப் படித்த போது அப்போது அப்படியெல்லாம், வன்கண்ணன் ஆகி விட மாட்டான் தன் காதல் கணவன் என்றே நினைத்தாள். ஆனால், இப்போதோ அந்த வன்கண்ணன் அவதரித்து விட்டான்.

அந்தக் குறளின் ஒவ்வொரு எழுத்தும் ரத்தமும் சதையுமாய் குத்தீட்டி போல அவளுக்குள் இறங்கியது.

அவனும் அவளும் ஒராண்டு, ஈராண்டு அல்ல ஐந்து ஆண்டுகள் திகட்ட திகட்ட காதலித்தவர்கள். திருமணம் நடந்து ஐம்பது நாட்கள் கூட கடந்திருக்காது.

அவர்களது காதல் வெறும் சினிமா பாணி காதல் அல்ல. கடற்கரையில் சுண்டல் சாப்பிடுவது, ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் திரையரங்குகளில் திரைப்படம் பார்ப்பது என்று கூட இருந்ததில்லை. அவனுக்காவே அவள் ஜாவா, பைத்தான் என்று கரைந்து, தரவுகள் சேகரிப்பு, பகுப்பாய்வு என உறைந்த காதல்.

பெரும்பாலும் அவனுடைய உலகத்தில் உணர்ச்சிகளுக்கு இடம் இருந்ததில்லை. அவள்தான் அவனை உணர்ச்சிப்பூர்வமாகக் காதலித்தாள்.

"நாம ஏன் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும் தெரியுமா? நாம ரெண்டு பேரும் ஒரே துறை. ரெண்டு பேருக்கும் ஒத்த சிந்தனை. நாம ரெண்டு பேரும் ஒரே அலைவரிசையில இயங்குறவங்க." இப்படிச் சொல்லித்தான் அவன் ஐந்து வருட காதலைக் கல்யாணமாகக் கனியவும் வைத்தான்.

அப்போதும் அவள் சிரித்துக்கொண்டே ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் செய்தாள். அவள் வீட்டிலோ பெருத்த எதிர்ப்பு. அவ்வளவு எதிர்ப்புகளையும் தூசி போல அலட்சியபடுத்தி விட்டு, கட்டிய புடவையுடன் சார் பதிவாளர் அலுவலகத்தில் அவனைக் கைபிடித்தாள்.

அவனுடைய அந்த அமைதியும், நடைமுறை சாத்தியமான யோசனைகளும்தான் அவளுக்குப் பிடித்திருந்தன. ஆனால், அந்த நடைமுறை சாத்தியத்திற்குள் அன்பு என்ற ஒன்று மிகக் குறைந்த அளவே கலந்திருந்தது என்பதை உணர அவளுக்கு ஐந்து ஆண்டுகளும் கூடவே இந்த திருமணத்திற்குப் பின்பான இந்த ஐம்பது நாட்கள் தேவைப்பட்டிருக்கின்றன.

"நீ ஏன் அமைதியா இருக்க? நீ என்ன நினைக்கிறே?" ஆறிய தேநீரைக் குடித்தபடி கேட்டான்.

"நீங்க திடீர்னு சான்பிரான்சிஸ்கோ போறேன்னு சொன்னா, நான் எங்க போவேன்? நான் பிறந்த வீட்டுக்குக் கூட போக முடியாது? இங்க வேறு யாரு எனக்குத் துணை?"

அவன் அலைபேசியை தன் சட்டைப் பையில் வைத்தான்.

"நமக்கு நேர மண்டல் கூட தலைகீழா இருக்கும். இங்கே பகல்ன்னா அங்க இரவு. அடிக்கடி பேசுறது கூட தொந்தரவாத்தான் இருக்கும்ல."

அவள் அதிர்ந்துபோனாள். "அப்போ?"

"கொஞ்சம் எதார்த்தமா யோசிப்போம். நீயும் அமெரிக்க வர்றப் பாரு. அதுவரைக்கும் நீ இங்க கொஞ்சம் பொறுத்துதான் ஆகணும்." அவன் குரலில் எந்தவொரு பிசிறும் இல்லை. ஒரு செயல்திட்டத்தைத் தள்ளிப்போடுவது போல அல்லது ஒரு தேவையற்ற மின்னஞ்சலை அழிப்பது போல அதைச் சொல்லிவிட்டான்.

ஒரு மனிதனால் எப்படி இவ்வளவு சுலபமாகத் தன் காதலை, ஐந்து வருட நினைவுகளை, ஒன்றாகக் கழித்த மாலை நேரங்களை ஒரு சொடக்குப் போடும் நேரத்தில் தூக்கி எறிய முடிகிறது என அவள் அவனையே அதிர்ச்சியோடு பார்த்தாள்.

"நான் உங்களை, உங்களை மட்டும்தான் நேசிக்கிறேன். நீங்க இல்லாம என்னால..."

அவன் குறுக்கிட்டான். "உணர்ச்சிவசப்பட்டு முடிவெடுக்காதே. நான் சான்பிரான்சிஸ்கோவுல இறங்குறப்போ, அங்கே எனக்கு பெரிய பொறுப்புகள் இருக்கு. அதனால, என்னோட இந்த மனசை விலக்குற வேலைகள் வேண்டாம்."

அவன் எழுந்து நின்றான். "நான் தயாராகணும். பெட்டிகள்ல எல்லாத்தையும் எடுத்து வைக்கணும்."

அவளுக்குச் சிரிப்பதா அழுவதா என்றே தெரியவில்லை. அதற்கு மேல் என்ன பேசுவதென்று புரியாமல், மையமாக, "நான் எடுத்து வைக்க மாட்டேனா?" என்றாள்.

அன்று இரவு, அவளால் தூங்க முடியவில்லை.

ஜன்னல் வழியே நிலவு வெளிச்சம் வந்து விழுந்துகொண்டிருந்தது. சுவர் கடிகாரம் டிக்... டிக்.... என்று இதயத் துடிப்பு போலச் சத்தமிட்டது.

அவள் தன் மனதை அசைபோட்டாள். தனக்குத்தானே சமாதானம் சொல்ல முயன்றாள். "பாவம், அவருக்குக் வேலை அழுத்தம் அதிகம். அவர் நிஜமாகவே என்னை நேசிக்கிறார். அங்க போனதும் கண்டிப்பா அலைபேசியில் அழைத்துப் பேசுவார். சீக்கிரம் என்னை வரச் சொல்லி அழுத்தம் கொடுப்பார். அவர் இரக்கமுள்ளவர்."

அதே நேரத்தில் அவளின் உள்மனம் உரக்கக் கத்தியது. "ஏய் பைத்தியகாரப் பெண்ணே! யோசித்துப்பார். நான் போறேன் என்று உன்னிடம் அனுமதி கேட்கவில்லை; தகவலாகச் சொல்கிறார். அதுவும் எந்தவித வருத்தமும் இல்லாமல் சொல்கிறார். தானே முன்வந்து, நான் உன்னைப் பிரியப்போகிறேன் என்று இவ்வளவு இரக்கமற்றுச் சொல்லும் ஒருவர், நம்ம பிரிவால அவள் எவ்வளவு கஷ்டப்படுவாள் என்று யோசித்து உனக்காக மீண்டும் வருவாரா? அவருடைய இந்த வன்கண்மை அவருடைய சுபாவம். அதில் அன்பு என்ற ஈரப்பதம் ஊறுவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. பாறையில் போய் விதையைப் போட்டுவிட்டு, அது முளைக்கும் என்று மழைக்காகக் காத்திருப்பதைப் போலத்தான் அவரின் அன்பிற்காகக் காத்திருப்பது. வள்ளுவர் எவ்வளவு துல்லியமாகச் சொல்லியிருக்கிறார்! பிரிவைச் சொல்லும்போதே நெஞ்சில் ஈரமில்லாமல், கல் மனதோடு சொல்பவர், பின்னாளில் உன் அழுகையைப் பார்த்தோ, உன் தனிமையைப் பார்த்தோ உனக்கு அருள் செய்வார், அன்பைத் தருவார் என்று நம்புவது எவ்வளவு பெரிய ஏமாற்று வேலை!"

அதற்கு மேல் உள்மனம் பேசுவதைக் கேட்க முடியாமல், அவள் படுக்கையில் இருந்து எழுந்தாள். விளக்கைப்போட்டாள்.

ஆனால், இப்போது அவள் கண்கள் கலங்கவில்லை. மாறாக, ஒரு தெளிவு பிறந்தது.

"பிரச்சனை அவர் போவதில் இல்லை. அவர் போகும்போது காட்டிய அந்த அலட்சியத்தில் இருக்கிறது. அந்த அலட்சியம்தான் அவருடைய உண்மையான முகம். அதைப் புரிந்துகொள்ளாமல், அவர் மீது இன்னும் அன்பு இருக்கிறது என்று கற்பனை செய்துகொள்வது நான் செய்யும் முட்டாள்தனம்." அவள் தனக்குத்தானே முணுமுணுத்துக் கொண்டாள்.

அடுத்த நாள் காலை.

அவன் வழக்கம்போல அவளுக்கு ஐந்து நிமிடம் முன்னதாகவே எழுந்திருந்தான். முகத்தில் ஒருவிதமான வெற்றிப் மிதப்பு, சான்பிரான்சிஸ்கோ போவதற்கான அனைத்து தயாரிப்புகளும் முடிந்துவிட்ட திருப்தி.

அவள் அவன் முன்னே சென்றாள். அப்போது அவள் ஒரு சாதாரண பருத்திப் புடவை அணிந்திருந்தாள். முகத்தில் எந்த ஒப்பனையும் இல்லை. ஆனால், கண்கள் மிகவும் அமைதியாக இருந்தன.

"என்னை மன்னிச்சிடு. நேத்து கொஞ்சம் கரடுமுரடா பேசிட்டேனோன்னு தோணுது. தேநீர் சாப்பிடுவோமா?"

அவள் அவன் அருகில் உட்கார்ந்தாள். "உங்களுக்குப் போட்டுத் தர்றேன். எனக்கு இப்போ வேணாம்."

அவன் புருவத்தை உயர்த்தினான். "இன்னும் அதே நெனைப்புலேயே இருக்கியா? நீ இந்தக் காலத்துப் பொண்ணு. நம்மோட வாழ்க்கையும் முக்கியம் இல்லையா?"

அவள் லேசாகச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் ஒருவிதமான எள்ளல் இருந்தது. "நீங்க  நேத்து எங்கிட்டே சொன்னீங்கல்ல. நான் போறதா முடிவு பண்ணிட்டேன்னு. அதை நீங்க எவ்வளவு அலட்சியமா சொன்னீங்க தெரியுமா? "

அவன் நெளிந்தான். "அது... அது வந்து, நான் கொஞ்சம் யதார்த்தவாதி. உனக்குத்தான் தெரியுமே."

"இல்லை. அது யதார்த்தமே இல்ல. மனசுல கொஞ்சம்கூட ஈரமில்லாத குணம்."

"என்ன?"

"ஆமா. ஒரு மனுஷன் இன்னொரு மனுஷனை நேசிச்சா, பிரியும் சூழல் வரும்போது கொஞ்சமாச்சும் ஒரு சின்ன வலியாவது மூஞ்சியில தெரியும். ஐயோ, நாம பிரியறோமேங்கிற ஒரு தயக்கமாவது குரல்ல இருக்கும். ஆனா உங்ககிட்ட அதுல ஒரு சதவீதம் கூட இல்லை."

அவன் ஏதோ பேச வந்தான். அவள் கையை உயர்த்தித் தடுத்தாள்.

"நீங்க பேசுறதை நான் கேட்டுட்டேன். இப்போ நான் பேசுறேன். நீங்க சான்பிரான்சிஸ்கோ போங்க. எத்தனை வருஷம் வேணாலும் இருங்க. நான் இங்கேயே கருகிக் கிடக்கிறேன். என்னாலயும் சான்பிரான்சிஸ்கோ போக முடியும். ஆனா போக மாட்டேன். நீங்க கூப்பிட்டாலும் வர மாட்டேன். ஏன்னா, எனக்குச் சான்பிரான்சிஸ்கோவை விட நீங்கதான் முக்கியம். உங்களுக்கு ஒண்ணு தெரியுமா? நாம்ம காதலிக்க ஆரம்பிச்சு ரெண்டு வருஷத்துலயே எனக்கு சான்பிரான்சிஸ்கோ வாய்ப்பு வந்துச்சு. நான் போகல. அந்தத் தகவலைக் கூட உங்ககிட்ட சொல்லல. சொன்னா என்னை நீங்க போகச் சொல்வீங்கன்னு தெரியும். ஆனா, யார் சொன்னாலும், அது நீங்களே சொன்னாலும் என்னால உங்களை விட்டுட்டுப் போக முடியாது. அப்பவே போகாத நானா இனுமே அங்கப் போகப் போறேன்? அப்படியே நீங்க எவ்வளவு கூப்பிட்டாலும், நான் வரவே மாட்டேன். ஏன்னா, உங்க மனசுல அன்பே இல்லைங்கிறதை நேத்து நீங்க நிரூபிச்சுட்டீங்க. அன்பே இல்லாத ஒருத்தர்கிட்ட இருந்து அன்பை எதிர்பார்க்கற அளவுக்கு நான் பைத்தியக்காரி இல்லை. எனக்கு இந்தத் திருவாரூர் போதும். இங்க எனக்கு யாரும் இல்லன்னாலும் இந்த ஊரே போதும். இந்த ஊர்ல நாம்ம ஒண்ணா இருந்த அந்தப் பொழுதுகள் போதும். அது காலாகாலத்துக்கும் என்னோட மனசுல அப்படியே இருக்கும். போதும். அது போதும்."

சொல்லி விட்டு அவள் நிதானமாக எழுந்தாள்.

அவன் முகம் முதன்முறையாகச் சற்று மாறியது. அவனது தர்க்க மூளையால் அவளது இந்தத் திடீர் திருப்பத்தைக் கிரகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. எப்போதும் தன் பின்னால், தன் முடிவுகளுக்குக் கட்டுப்பட்டு வரும் அவளா இது என்று அவன் மனம் கேள்வி கேட்டது.

அதே நேரம் அவன் அலைபேசி அதிர்ந்தது. சான்பிரான்சிஸ்கோ தொடர்பான அழைப்பாகத்தான் இருக்கும்.

அவன் அலைபேசியைப் பார்த்தான். அவளைப் பார்த்தான்.

"என்னை மன்னிச்சி…" என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள், அவள் ஓடி வந்து அவன் வாயைப் போத்தினாள்.

அவன் அவளை இறுக அணைத்துக் கொண்டான். "உன்னோட அன்புக்கு முன்னாடி, சொர்க்கமே கிடைச்சாலும் போக மாட்டேன்."

கண்களில் நீர் தழும்ப அவள் சொன்னாள், "நீங்க பிரிவுரைக்கும் வன்கண்ணன் இல்ல, பிரிவே அறியாத மென்கண்ணன்."

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

உலக வெப்பமயமாதலை எப்படித் தடுக்கலாம்?

அமெரிக்கா, கனடா போன்ற நாடுகளின் பள்ளிகளில் பரவி வரும் துப்பாக்கிச் சூடு கலாச்சாரம் பற்றித் தமிழில் தழுவி படம் எடுக்கச் சொன்னால் அதற்கு யாரைப் போடலாம்?

வேறு யாரைப் போடலாம்? நம்ம ஏ.ஆர்.முருகதாஸ்ஸைத்தான். இதற்காக ஸ்பீல்பெர்க்கையோ, கிறிஸ்டோபர் நோலனையோவா தேடிக் கொண்டிருக்க முடியும்? துப்பாக்கி எடுத்து அதை அப்படியே மதராசிக்கும் தூக்கி வந்தவர் ஆயிற்றே ஏ.ஆர்.முருகதாஸ். ஸ்லீப்பர் செல், பள்ளிகளில் கள்ளத்துப்பாக்கி விநியோகம், அதை தடுக்கும் அன்டர் கவர் விஜய் அல்லது சிவகார்த்திகேயன் அல்லது இருவரும் என மும்பை வில்லன்களை இறக்குமதி செய்து சிறப்பான படத்தைத் தமிழ் திரையுலகுக்கு ஏற்றுமதி செய்து விடுவார். வெண்ணெய்யைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு நெய்க்கு அலைவானேன்?!

*****

உலக வெப்பமயமாதலை எப்படித் தடுக்கலாம்?

செல்லூரார் பாணியில் சொன்னால் உலகைத் தூக்கி ஒரு பிரிட்ஜிக்குள் போட்டு விடலாம். அந்தப் பிரிட்ஜ் செய்வதற்கான கான்ட்ராக்டையும் அவருக்கே கொடுத்து விடலாம். சோலி முடிந்தது.

*****

கிரிக்கெட்டில் இந்தியாவோடு விளையாட மறுக்கும் அணிகளை எப்படி வழிக்குக் கொண்டு வரலாம்?

எந்த நாடு விளையாட மறுக்கிறதோ, அந்த நாட்டின் மீது டிரம்பிடம் சொல்லி வரியைத் தூக்கிப் போடச் சொன்னால் விசயம் முடிந்தது. டிரம்பின் வரி விளையாட்டுக்குக் கிரிக்கெட் விளையாட்டே பரவாயில்லை என்று விளையாட வந்துவிடுவார்கள்.

*****

இந்தியா ரஷ்யாவிலிருந்து கச்சா எண்ணெய்யில் லாபம் பார்ப்பது மட்டும்தானே டிரம்பின் கண்களுக்குத் தெரிகிறது. வேறு அவர் கண்களுக்குத் தெரியாதது என்ன?

தமிழ்நாட்டின் டாஸ்மாக் பற்றி அவருக்கு இன்னும் தெரியவில்லை. தெரிந்தால் டாஸ்மாக் அமெரிக்காவிடமிருந்துதான் சரக்கு வாங்க வேண்டும் என்று ஆர்டரையே போட்டு விடுவார். இல்லையென்றால் தமிழ்நாட்டில் விற்கும் ஒவ்வொரு பாட்டில் சரக்குக்கும் அமெரிக்காவுக்கும் சேர்த்து வரி விதிக்க வேண்டும் என்று அடம் பிடிப்பார். ஈரானை நோக்கித் திருப்பியிருக்கும் போர்க்கப்பல்களைத் தமிழ்நாட்டை நோக்கித் திருப்புமாறு ஆர்டரையே போட்டு விடுவார். இப்போதைக்குக் கீப் சீக்ரெட் அபௌட் டாஸ்மாக் ரொம்ப அவசியம்.

*****

எலான் மஸ்க் பத்து லட்சம் சேட்டிலைட்டுகளை ஏவி டேட்டா சென்டர் அமைக்கப் போகிறாராமே?

இதென்னடா டெக்ஸாஸ்க்கு வந்த சோகம்! டிரம்புக்கு டாக்ஸ் என்றால் மஸ்க்குக்கு ஸ்பேஸ். இருந்தாலும் இதெல்லாம் நம் ஷங்கரின் சிங்கிள் ஷாட் ஸ்கிரீன்ப்ளேவுக்குப் பக்கத்தில் கூட வர முடியாது. பை த வே! கீப் இட் அப் மஸ்க். ஷங்கரை விஞ்ச பெட்டர் லக் நெக்ஸ்ட் டைம்.

*****

1059200 நிமிடங்கள்!

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 75

1059200 நிமிடங்கள்!

"சொல்லுங்க உங்களுக்கு ஒண்ணுமே புரியலையா? இல்ல புரிஞ்சும் புரியாத மாதிரி நடிக்கிறீங்களா?" அவள் குரலில் மெல்லிய கோபமும், அதை மீறிய ஏமாற்றமும் இழைந்திருந்தது.

மணமாகி மூன்று மாதங்கள்தான் இருக்கும்.

திருவாரூர், தென்றல் நகரில் அமைதியான வீட்டில், அவனும் அவளும் காற்றுக்குக் கூட இடைவெளி தராமல் இணைந்திருந்த நாட்களுக்கு மத்தியில் இப்போது வியாழன் கிரகமே உருண்டு செல்லும் அளவுக்கு இடைவெளி விழுந்து விட்டதாகத் தோன்றியது அவளுக்கு.

"தயவுசெய்து புரிஞ்சுக்கோ! துபாய்ல கூப்பிட்டிருக்காங்க. ஒரு ரெண்டு வருஷம். போய்ட்டு வந்தேன்னா வெச்சுக்கோ நம்ம வாழ்க்கையே மாறிடும். இந்த வீட்டு மேல இரண்டு வீடு கட்டி வாடகைக்கு விடலாம். வீட்டுக்கு முன்னாடி ரெண்டு கடை கட்டியும் வாடகைக்கு விடலாம். இது மாதிரியான வாய்ப்புங்க எப்பவாச்சும்தான் வரும். இப்போ வந்திருக்கு. கண்டிப்பா ரெண்டு வருஷம் முடிஞ்சதும் டக்குனு ஓடி வந்துருவேன்."

அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தன. "ரெண்டு வருஷமா? ஏதோ ரெண்டு நிமிஷம் மாதிரி நீங்க சாதாரணமா சொல்லிட்டீங்க. ஆனா, என்னால ரெண்டு நிமிஷம் கூட நீங்க இல்லாம முடியாது. ரெண்டு வருஷம்ன்னா பத்து லட்சத்து ஐம்பத்து ஒன்பதாயிரத்து இருநூறு நிமிஷங்க. என்னால சத்தியமா முடியாது. காதலிச்சு, கல்யாணம் பண்ணி ஒன்னு சேர்ந்து, ஒருத்தரை விட்டு ஒருத்தர் பிரியாம இருக்கிறதே பெரிய சாதனை. அதை விட பெரிய சாதனை என்ன இருக்கு? நமக்கு இருக்குற வீடு போதும். உங்களுக்கு இப்போ பார்க்குற வேலையில வர்ற சம்பளம் போதும். எனக்குன்னு இனிமே நீங்க எதுவும் வாங்கித் தரக் கூட வேணாம். என் கூட இருந்தாவே போதும்."

"நீ இன்னும் இந்த உலகத்தைப் புரிஞ்சுக்கல்ல. சொத்து, பத்து, நாலு காசு இருந்தாதான் இந்த உலகம் நம்மள மதிக்கும். அதுக்கு இப்போ போனாத்தான் சம்பாதிக்கலாம். பல்லு போன காலத்துல என்ன பண்ண முடியும்?"

"நமக்கு இருக்குற வசதிக்கு நம்மள மதிக்கிறவங்க மதிச்சா போதும்ங்க. நீங்க சொல்ற மாதிரி இந்த உலகம்ங்றது என்னங்க? இந்த உலகத்தை வள்ளுவரை விடவா நாம்ம பெரிசா புரிஞ்சுக்கிட்டோம்? அவர் என்ன சொல்றார் தெரியுமா?"

அவன் புன்னகைத்தான். "அடடே, திடீர்னு இலக்கியம் பேசுற? வள்ளுவர் என்ன சொல்றாரு?"

"அவர் என்ன சொல்றார்ன்னா,

"ஓம்பின் அமைந்தார் பிரிவோம்பல் மற்றவர்

நீங்கின் அரிதால் புணர்வு."                                   (குறள், 1155)

அப்படின்னு என்ன அழகா சொல்லிட்டார் பாருங்க. அதாவது, ஒருத்தரை விட்டு ஒருத்தர் பிரியாம இருக்கணும்னு நினைச்சா, ஆரம்பத்திலேயே அவங்களை பிரியாத மாதிரி பாதுகாத்துக்கணும். அவங்க நம்மகிட்ட இருந்து பிரிஞ்சு போயிட்டாங்கன்னா, திரும்பச் சேர்றது ரொம்ப ரொம்பக் கடினம் அப்படிங்றார். தூரம்ங்கிறது வெறும் கிலோமீட்டர் கணக்கு மட்டும் இல்ல, அது மனசுக்குள்ள இருக்கிற தூரத்தை இன்னும் பெருசாக்கிடும்."

அவனுக்கு அவள் மீதும், திருவள்ளுவர் மீதும் மனதுக்குள் மெலிதாக கோபம் வந்தது. ஆயினும் தன் கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டு, அவள் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டான். "இப்போ தொழில்நுட்பம் எவ்வளவோ வளர்ந்துடுச்சு. வாட்ஸ்அப், இன்ஸ்டாகிராம், கூகுள் மீட்ன்னு எல்லாமே இருக்கு. நாம எங்க இருந்தாலும் ஒரே இடத்துல இருக்கிற மாதிரிதான் இருக்கும். நம்பு என்னை."

"இருக்கலாம். ஆனா, பக்கத்துல இருந்து நீங்க அரவணைக்கிற அந்த உணர்வை அதால தர முடியுமா?"

"நீ ரொம்ப யோசிக்கிறே. நான் மட்டும் ஆசைப்பட்டா உன்னை விட்டு பிரிஞ்சுப் போறேன்? இப்போ காத்து நம்ம பக்கம் வீசுது. அது மறுபடியும் எப்போதும் வீசும்ன்னு சொல்ல முடியாது. காத்து இருக்கிறப்பவே தூத்திக்கணும்ன்னு நம்ம முன்னோர்களே சொல்லியிருக்காங்க. அவங்களும் வள்ளுவர் மாதிரிதான். நாம்ம என்ன பண்ணப் போறோம். தூத்திக்கப் போறோமா? இல்ல, மத்தவங்க தூத்துற மாதிரி நடந்துக்கப் போறோமா?"

அவள் கையை மெதுவாக்கி விலக்கிக் கொண்டு, வேறு வழியின்றி லேசாகத் தலை அசைத்தாள். ஆனால் அவளுக்குத் தெரியும் எண்மத் திரைகள் ஒருபோதும் தோளின் அரவணைப்பைத் தந்து விட முடியாது என்று.

அடுத்த வாரம்.

திருச்சி விமான நிலையம்.

பயணப் பெட்டிகளைத் தள்ளிக்கொண்டு அவன் முனையத்தின் உள்ளே சென்ற போது, அவள் முகம் இறுகியிருந்தது. அவளது கண்கள் கலங்காமல் இருக்கப் போராடிக்கொண்டிருந்தன.

"கிளம்புறேன். பத்திரமா இருந்துக்கோ." அவனின் குரல் குழைந்தது.

"பார்த்துப் போங்க. அப்புறம் வள்ளுவர் சொன்னதை மறந்துறாதீங்க. பிரிஞ்சா சேர்றது கஷ்டம்ங்றார் அவர்."

"ஏய்! என்னம்மா நீ? ரொம்ப உணர்ச்சி வசப் படறே? சீக்கிரமே வந்துடுறேன்."

அவன் கண்ணாடிக் கதவுகளைத் தாண்டிச் சென்றான்.

முதல் மூன்று மாதங்கள் நன்றாகத்தான் ஓடின.

துபாய் நகரங்களின் அழகும், பணியிடத்தின் தொடர்ச்சியான வேலைகளும் அவனை எந்நேரமும் வேலைக்குள்ளேயே மூழ்கடித்தது.

தினமும் இரவு வாட்ஸ்அப் அழைப்புகளில் பேசினார்கள்.

"இன்னைக்கு என்ன சமைச்சே? நல்லா சாப்பிட்டீயா?"

"நீங்க சாப்பாட்டுக்கு என்ன பண்றீங்க? உடம்பு சரியில்லன்னா யாரு பார்த்துப்பா?" என்று பேச்சுகள் வழக்கமாகின.

ஆனால், கூடிய விரைவிலேயே வேலைப்பளு மெல்ல வேலையைத் காட்டத் தொடங்கியது.

அவன் வேலை முடித்து வரும்போது அவளுக்கு நள்ளிரவு.

அவள் காலையில் எழும்போது அவனுக்குத் தூக்கக் கலக்கம்.

சின்னச் சின்ன வாக்குவாதங்கள் தோன்றின.

"நீங்க நேத்து ராத்திரி கூப்பிடுறேன்னு சொன்னீங்களே? நான் அப்படியே காத்திருந்து காத்திருந்து தூங்கிட்டேன்."

"அது வந்து, வேலை முடிய நேரமாயிடுச்சு. எனக்கு ரொம்ப களைப்பா வேறு இருந்துச்சு. என்னால கூப்புட  முடியல."

"உங்களுக்கு இப்போ நான் இரண்டாம் பட்சம் ஆயிட்டேனில்ல."

"ஏய்! ஏன் தேவையில்லாம பிரச்சனை பண்றாப்புல பேசுறே? உனக்காகத்தானே இங்க வந்து கஷ்டப்படுறேன்."

"கஷ்டப்படுறதுக்காகவா நாம காதலிச்சோம், கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டோம்? இனுமே எனக்குக் கூப்பிடாதீங்க. உங்க வேலையை மட்டும் பாருங்க. யாரு எக்கேடு கெட்டுப் போனா எனக்கு என்ன? உங்களுக்கு உங்க வேலை, அதுல வர்ற பணம்தான் முக்கியம். நான் முக்கியமில்ல."

அவளது குரல் அவன் காதுகளில் பலமாக எதிரொலித்தது.

இணைப்பு துண்டிப்புக்கு உள்ளானது.

அதற்குப் பிறகு அவர்கள் பேசுவது குறைந்தது.

ஒருவருக்கொருவர் செய்திகள் அனுப்புவதும் சுருங்கின.

வாட்ஸ்அப் நிலைத்தகவல்கள் மட்டும் பேசிக்கொண்டன.

அதே நேரத்தில் அவனது அர்ப்பணிப்பான, துடிப்பான பணிக்கு அவனுக்குத் துபாய் வேலையில் மிகப்பெரிய பதவி உயர்வு கூட கிடைத்தது. ஆனால், அவளிடமிருந்து அவன் தள்ளிப் போய்க் கொண்டிருந்தான். தூரம் என்பது மில்லிமீட்டர் திரையைத் தாண்டி, இப்போது இதயங்களுக்குள் இறங்கத் தொடங்கியது.

ஒரு நாள் இரவு, அவன் அலைபேசியில் வாட்ஸ்அப்பைத் திறந்து அவளது நிலைப்படத்தைப் பார்த்தான். அவளது புன்னகை மாறியிருந்தது. ஒரு வெறுமை தெரிந்தது. அவன் அவளுக்கு ஒரு செய்தியை அனுப்பினான்.

"நான் உன் கூட பேசணும். ரொம்ப தூரம் போயிட்டோம்னு தோணுது."

மறுமுனையிலிருந்து சில மணி நேரம் கழித்து அவளுடைய குரல் பதிவு மட்டும் வந்தது. "வள்ளுவர் சொன்னது உங்களுக்கு இப்போ புரியுதா? முதல்லயே பிரிஞ்சிருக்கக் கூடாதுன்னு நினைச்சிருக்கணும். இப்ப பிரிஞ்சுட்டோம். மனசும் தூரப் போயிடுச்சு. இனிமே பழையபடி அந்த நாட்களும், அந்தச் சந்தோஷங்களும் திரும்ப வர்றது சாதாரண விஷயம் இல்ல. நாம தூரத்தால மட்டுமில்ல, இதயத்தால கூட ரொம்ப தொலைதூரத்துலதான் இருக்கோம்."

அந்த வார்த்தைகள் அவனை ஒரு மின்னல் போலத் தாக்கின. அவன் தன் இருக்கையில் இருந்து எழுந்தான். மேசையை ஒரு தள்ளு தள்ளினான். அதன் மீது இருந்த தேநீர் கோப்பைக் கீழே விழுந்து சிதறியது.

"இல்ல. இதுல ஏதோ தப்பு இருக்கு. வேலையில தப்பு வந்தா, அதை எப்படியாச்சும் ராப்பகலா கண் விழிச்சு சரி பண்ணலாம். ஆனா, இது வாழ்க்கை!"

அவன் உடனே தனது அலைபேசியில் விமான முன்பதிவு பயணச்சீட்டிற்கான செயலியைத் திறந்தான். அடுத்த விமானத்திற்கு உடனடியாக பயணச்சீட்டைப் பதிவு செய்தான்.

கடவுச்சீட்டை எடுத்துக் கொண்டு வாடகை வாகனம் ஒன்றைப் பிடித்தான். மேலாளரிடம் விடுப்பு எடுக்கிறேன் என்று கூட சொல்லவில்லை. அவள்தான் முக்கியம் என்பதை அவனது மனம் அவனுக்கு உணர்த்தியது.

அந்த முன்னிரவில், வானில் பயணிக்கத் தொடங்கியவன், துபாயிலிருந்து சரியாக நான்கரை மணி நேரத்தில் திருச்சி விமான நிலையத்தில் இருந்தான்.

பயணச் சோதனைகள் முடிந்த அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில், அங்கிருந்து வாடகை மகிழ்வுந்தைப் பிடித்தவன், அடுத்த ஒன்றரை மணி நேரத்தில் திருவாரூர், தென்றல் நகரில் இருந்த தனது வீட்டுக் கதவைத் தட்டிக்  கொண்டிருந்தான்.

அவள் சோர்வுடனும் தூக்கம் கலையாமலும் கதவைத் திறந்தாள்.

வெளியே பயணப் பெட்டிகளுடனும், முகமெங்கும் மண்டிய தாடியுடனும் அவன் நின்று கொண்டிருந்தான்.

அவள் அதிர்ந்துபோனாள்.

"நீங்களா? இல்ல கனவா?" அவள் தன்னைத் தானே கிள்ளிப் பார்த்துக் கொண்டாள்.

அவன் மூச்சு வாங்கப் பேசினான். "நீ சொன்னது நூறு சதவீதம், ஆயிரம் சதவீதம் அவ்ளோ சரி. வள்ளுவர் சொன்னது கொஞ்சம் கூட பிசகல.  ஆனா, நான் அரிதான ஒன்றை, எளிமையாக்கிடலாம்ன்னு தப்பா கணக்குப் போட்டுட்டேன். நான் துபாய் வேலையை விட்டுட்டுச் சொல்லாம கொள்ளாம வந்துட்டேன். அவ்வளவுதான். அந்த அரபு நாட்டுக்கு டாடா காட்டிட்டேன். இனிமே எந்தக் கடலும் நம்ம நடுவுல இருக்காது."

அவள் கண்களில் நீர்த்துளிகள் பெருக்கெடுத்தன. அவள் அவனது சட்டைக் காலரைப் பற்றிக்கொண்டு அவனது மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

அந்த அதிகாலைக்கு முந்தைய காற்றில், பல மாதங்களாக உறைந்திருந்த பிரிவெனும் கொடுந்துயர் விலகியது போலிருந்தது.

அவன்மெலிதாகச் சிரித்தான். "இனிமே காசு, பணம், வேலையை மட்டும் நினைக்க மாட்டேன். உன்னையும் உன்னோட அன்பையும் மட்டும்தான் நினைச்சுப் பார்ப்பேன். ஏன்னா, காசு, பணம், வேலையெல்லாம் நிரந்தரம் இல்ல. காசு, பணம் வரும், போகும். வேலையை விட்டு எப்ப வேணாலும் தூக்குவானுங்க. ஆனா, நீ எப்போதும் நிரந்தரம். நான் எப்படி இருந்தாலும் நான்தான் உனக்கு முக்கியம். என்னை விட உனக்கு எதுவும் முக்கியம் கிடையாது. அப்படின்னா எனக்கும் அப்படித்தான். எனக்கும் உன்னை விட இனுமே எதுவும் முக்கியம் கிடையாது. அது காசோ, பணமோ, வேலையோ எதுவா இருந்தாலும் உன்னை விட எதுவும் எனக்கு முக்கியம் கிடையாது."

இருவரும் ஒருவரையொருவர் இறுக்கமாகக் கட்டியணைத்துக் கொண்டனர். அந்த அணைப்பில் தூரம் என்ற வார்த்தைக்கே அர்த்தம் இல்லாமல் போனது. அத்துடன் அங்கே பிரிவு என்ற ஒன்று செயலிழந்து விழுந்தது.

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

செவ்வாய் கிரகத்துக்குப் போனாலும் ஊழல் இருக்குமா?

தேர்தலின் போது ஓட்டுக்குப் பணம் வாங்குவதை எப்படி நியாயப்படுத்தலாம்?

இதென்ன கேள்வி என்கிறீர்களா? எல்லாம் மைண்ட் வாய்ஸ் படுத்தும் டார்ச்சர்தான்.

காசு வாங்காமல், தட் மீன்ஸ் லஞ்சம் வாங்காமல் எந்த வேலையைப் பார்த்துக் கொடுத்தாங்க? அதனால், காசு வாங்கிட்டுதான் அவங்களுக்கு ஓட்டையே போடணும்.

*****

ஊழல் புகாரில் சிக்கியவர்கள் திடீரென ஆளுங்கட்சிக்குச் சென்றதும் புனிதமாகி விடுகிறார்களே. அது எப்படி?

அது என்னவோ தெரியல, என்ன மாயமோ தெரியல ஆளுங்கட்சிக்குப் போனதும் ஒண்ணும் ஆவறது இல்ல… அபிராமி அபிராமி மொமன்ட்தான். அது இருக்கட்டும் ஒரு பக்கம். அது என்ன வாஷிங் மெஷின் டெக்னாலஜியோ? ஆளுங்கட்சிக்குப் போனால், ஊழல் கறை வெளுத்து விடுகிறது. அந்த அதிகாரம் என்ற வாஷிங் பவுடரைப் போட்டு, ஊழல் கறை சட்டையை உள்ளே போட்டால், ட்ரையர் முடிந்து வெளியே வரும்போது அது வெள்ளை குர்தாவாக மாறிவிடுகிறது. கறை நல்லது என்பது இதுதானோ என்னவோ! மொத்தத்தில் இது மனிதர்கள் உணர்ந்து கொள்ள ஊழல் கறை அல்ல, அதையும் தாண்டி புனிதமானது. மீண்டும் அது ஒரு பக்கமாய் இருக்கட்டும் என்று ஒதுக்கி வைத்த அபிராமி அபிராமி மொமன்ட்தான்.

*****

தன் கட்சிக்காரர்களே ஊழல் செய்து மாட்டிக் கொள்ளும் போது, அதை கட்சியின் தலைவர் எப்படிச் சொல்லிச் சமாளிக்கலாம்?

கமல் பாணியைக் கையில் எடுத்தால் ஊழல் என்ன, உலகக் கலவரத்தையே ஒரு நொடியில் சமாளிக்கலாம். அதாகப்பட்டது, ஊழல் இல்லைன்னு சொல்லல, ஊழல் இல்லாம இருந்தா நல்லா இருக்கும்ன்னுதான் சொல்றேன் என்று சொல்லி சூப்பராகச் சமாளிக்கலாம்.

*****

செவ்வாய் கிரகத்துக்குப் போனாலும் ஊழல் இருக்குமா?

அங்கு மட்டும் ஏலியன்களா ஆட்சி செய்யப் போகின்றன? இங்கிருந்து போகும் மனிதர்கள்தானே ஆட்சி செய்வார்கள். செவ்வாயையும் தாண்டி வியாழனுக்கே போனாலும் ஊழல் இருக்கும்.

*****

டிரம்பின் வரிகளிலிருந்துதப்பிப்பது எப்படி?

அதுக்குச் சாத்தியமே இல்லை. செவ்வாய் கிரகத்துக்கே போனாலும் அங்கிருந்து இறக்குமதியாகும் பொருட்களுக்கு ஆயிரம் சதவீதம் வரை கூட வரி விதிப்பார். டிரம்ப் இருக்கும் வரை வரி இருக்கும். வரி இருக்கும் வரை டிரம்பும் இருப்பார்.

*****

பிரிவின் நீள அகலங்கள்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 74

பிரிவின் நீள அகலங்கள்

மடிக்கணினியின் திரையில் நீல நிற கோடு ஒன்று பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. கட்டங்கள், எண்கள், பைதான் கோடுகள். எல்லாமே தர்க்க ரீதியாக மிகச் சரியாக இருந்தன. ஆனால், மனித மனங்கள்? கணிக்க முடியாதவையாக இருந்தன.

அவன் மடிக்கணினி இருந்த அந்த மேஜையின் மீதே தலைசாய்த்து கண்களை மூடினான். நேற்றிரவு நடந்த அந்தச் சந்திப்பு அவன் நினைவில் சுழன்றது.

மழை தூறிக்கொண்டிருந்த அந்த இரவுச் சாலை. அவன் இருசக்கர வாகனத்தை ஓரமாக நிறுத்தினான். இருவரும் இறங்கினர். சில நொடிகள் மௌனம்.

அவள் கண்கள் பனித்திருந்தன. "அந்தக் கனடா செயல்திட்டம். ஆறு மாசம்தானே? ஆனா எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு. அங்கே போயிட்டு நீங்க என்னை மறந்துட்டீங்கன்னா?"

அவன் அவள் கன்னத்தில் கை வைத்துச் சொன்னான், "மறந்துடுவேனா? அப்படி சூழ்நிலை வந்தா இறந்துடுவேன்."

"அப்படியெல்லாம் சொல்லாதீங்க." அவள் அவன் வாயைப் பொத்தினாள்.

அவளது கைகளை விலக்கியபடி அவன் சொன்னான், "இந்த உடம்புல கடைசிச் சொட்டு உயிர் இருக்குற வரைக்கும் உன்னை நான் மறக்க மாட்டேன். நான் உன்னைவிட்டுப் பிரியவும் மாட்டேன். ஒருவேளை சூழ்நிலை என்னை அங்கே இழுத்துட்டுப் போனாலும், உன்னோட கண்களும், உன்னோட நினைப்புகளும் என்னை உன் பக்கமே திருப்பி அனுப்பிடும். நான் எங்கிருந்தாலும் என் மனசு உன்கிட்டதான் இருக்கும்!"

அந்த வார்த்தைகளை நம்பித்தான் அவள் அவனை வழியனுப்பி வைத்திருந்தாள்.

ஆனால், இன்று காலை அவன் இதயத்தைத் துளைக்கும் ஒரு மோசமான தலைப்புச் செய்தி போல இறங்கியது அந்த மின்னஞ்சல். செயல்திட்ட காலம் ஆறு மாதம் அல்ல, குறைந்தது இரண்டு வருடங்கள் நீட்டிக்கப்படலாம் என்று தலைமை அலுவலகத்திலிருந்து உத்தரவு வந்திருந்தது.

கனடாவுக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையே உள்ள தூரம் 11,000 கிலோ மீட்டர்களுக்கு மேல். ஆனால், அதைவிடப் பெரிய தூரம் அந்தக் கால மண்டல இடைவெளி. அங்கே இரவென்றால் இங்கே பகல். அங்கே பகல் என்றால் இங்கே இரவு.

அவன் தன் அலைபேசியை எடுத்துப் பார்த்தான். மணி பார்க்கும்போது அங்கே நள்ளிரவு இரண்டரை. இந்தியாவில் அது மதியப் பொழுது. அவள் வேலையில் இருக்கலாம், அல்லது முக்கிய அலுவலகச் சந்திப்பிலும் இருக்கலாம். அழைத்தால் இடையூறாக இருக்கலாம். ஒரு வாட்ஸ்அப் செய்தியைத் தட்டி விட்டான்.

"உனக்கு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்."

அடுத்த நொடியே மறுமுனையில் இருந்து நீல நிற சரிகுறி விழுந்தது. அவளிடமிருந்து உடனடியாகப் பதில் வந்தது.

"தெரியும். உங்களோட செயல்திட்டம் முடிவதற்கு இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகும் இல்லையா?"

அவன் தொண்டை அடைத்தது. அவனால் என்ன சொல்ல முடியும்? அவளுடைய நம்பிக்கைதானே அவனின் பலம். அவன் உடனடியாக ஒரு குரல் பதிவைஅனுப்பினான்.

"நான் எவ்வளவோ மறுத்துப் பார்த்தேன். வேண்டாம்னு சொன்னேன். ஆனா நிர்வாகம் உள்ளூர் ஆட்களை வைத்துக் கொள்வதற்குப் பதிலாக என்னுடைய குழுவையே தொடரச் சொல்றாங்க. என்னால உன்னை விட்டுட்டு இவ்வளவு காலம் இருக்க முடியுமான்னு எனக்குத் தெரியல. ஆனா நீ என்னை நம்பி, ஆறு மாதம்தான்னு இருந்தீயே. இப்போ நான் என்ன சொல்றது?"

மறுமுனையில் சில நிமிடங்கள் மௌனம்.

அந்த மௌனம் அவன் நெஞ்சில் எதையோ குத்தியது போலிருந்தது.

பின் அவளிடமிருந்து ஒரு நீண்ட வாட்ஸ்அப் செய்தி வந்தது. அதில் கோபம் இல்லை; ஒரு முதிர்ச்சியான அமைதி இருந்தது.

"நீங்க அன்னைக்கு என்கிட்ட ஆறு மாதம்ன்னு சொன்னீங்க. அப்போ நான் உங்களை முழுமையா நம்பினேன். நீங்க என்னை விட்டுப் போறீங்கன்னா, அது உங்க விருப்பத்தால இல்ல, சூழ்நிலையாலனு எனக்குப் புரியுது. நீங்க சொன்னதை நம்பி நான் காத்திருந்தேன்னா, அதுல என் தப்பு என்ன இருக்க முடியும்? நம்பிக்கைக்கு ஏமாற்றம் கிடைச்சா, அது நம்பினவள் தப்பில்லை; நம்பிக்கைக் கொடுத்தவரோட தப்பு. நீங்க என்னை ஏமாத்த மாட்டீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும். என்னோட நினைப்பு முழுவதும் உங்களைச் சுத்தியே இருக்கும்."

காலங்கள் நகர்ந்தன.

தொழில்நுட்பம் உலகைச் சுருக்கியது போல, காதலையும் சுருக்கியது. ஆனால், திரைக்குப் பின்னால் இருக்கும் தனிமை இருக்கிறதே, அது ஒருபோதும் சுருங்குவதேயில்லை.

வார இறுதி நாட்களில், இருவரும் ஜூம்மில் சந்திப்பார்கள். அவன் தன் அறையில் சமைத்த நூடுல்ஸைக் காட்ட, அவள் தான் சுடும் தோசையைக் காட்டுவாள். இருவரும் அவரவர் சூழ்நிலை, காலநிலை குறித்து உரையாடுவார்கள்.

"அங்க இப்போ பனி பெய்யுது இல்ல?"

"ஆமாம். ஜன்னல் வழியா பாத்தா எல்லாமே வெள்ளையா இருக்கு. ஆனா என்ன தெரியுமா? இந்த பனியோட குளிரை விட, நீ இங்க என் கூட இல்லாத அந்த வெற்றிடம் ரொம்பக் குளிருது."

அவள் சிரித்தாள். "போங்க. நீங்க எப்பவுமே இப்படித்தான் எதாவது பேசி என் கோபத்தைக் கலைச்சிடுவீங்க."

"உனக்கு என் மேல கோபம் வரணும்தான்! நான் சொன்ன வாக்கை உடனே காப்பாத்த முடியலையேனு எனக்குள்ள ஒரு குற்ற உணர்ச்சி ஓடிக்கிட்டே இருக்கு."

அவள் தன் ஒளிப்பதிவு கருவியைச் சரி செய்து விட்டு, தீவிரமான குரலில் சொன்னாள், "குற்ற உணர்ச்சி எதுக்கு? ரெண்டாயிரம் வருஷமா உலகம் முழுவதுமே இப்படித்தான் நடந்துகிட்டு இருக்குப் போல இருக்கு. அதைப் பத்தி,

"அளித்தஞ்சல் என்றவர் நீப்பின் தெளித்தசொல்

தேறியார்க்கு உண்டோ தவறு."                (குறள், 1154)

அப்படின்னு வள்ளுவர் எவ்வளவு அழகா சொல்லியிருக்கார். ஒருத்தர் நம்மகிட்ட அன்பா பேசி, நான் உன்னைவிட்டுப் பிரிய மாட்டேன், பயப்படாதேன்னு தைரியம் சொல்லிப் பிரிஞ்சு போனாங்கன்னா, அதுல அவங்க மேல வச்ச நம்பிக்கையால நாம ஏமாந்துட்டோம்னா, அதுல நம்ம தப்பு என்ன இருக்கு? நம்பினது நம்ம தப்பா, இல்ல வஞ்சகம் செஞ்சது அவங்க தப்பா? நான் உங்களை நம்பினது தப்பு இல்லன்னு நீங்க நிரூபிக்கணும். அவ்வளவுதான்!"

அந்த வார்த்தைகள் அவன் மூளையில் சுடர்விட்டுப் பிரகாசித்தன. அதுவரை ஒரு சுமையாக இருந்த அந்தத் தூரம், இப்போது ஒரு சோதனைக் களமாகத் தெரிந்தது.

ஒரு வருடம் கடந்திருந்தது.

இரண்டு வருடம் நீள வேண்டிய செயல்திட்டம் அவனது அயராத உழைப்பால் ஒரு வருடத்திலேயே நிறைவடையும் கட்டத்தை எட்டியது.

அவன் தன் மடிக்கணினியை மூடினான். அலைபேசியை எடுத்து, அடுத்த வாரத்துக்கான விமானப் பயணச்சீட்டை முன்பதிவு செய்தான்.

அவன் அவளுக்கு எந்தத் தகவலும் சொல்லவில்லை. அவளை ஆச்சரியப்படுத்த நினைத்தான்.

சென்னை பன்னாட்டு விமான நிலையத்தை விட்டு இறங்கியவன், நேரே அவள் பணியாற்றும் அலுவலகத்துக்குச் சென்றான்.

அங்கே அவள் வழக்கம் போல மடிக்கணினியில் ஏதோ வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள்.

அவன் மெல்ல நடந்து சென்று அவள் பின்னால நின்றான்.

அவள் தோள் மீது தன் கையை வைத்தான்.

அவள் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள்.

அவளுடைய கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன.

வார்த்தைகள் வராமல் அவள் வாய் அசைந்தது.

"நீங்க எப்படி இங்கே திடீர்ன்னு?"

அவன் நாற்காலியை இழுத்து அவள் எதிரே அமர்ந்தான்.

மேஜை மீது இருந்த அவளது கைகளைத் தன் கைகளுக்குள்ளே ஏந்திக்கொண்டான்.

"ஆமாம். நான் வந்துட்டேன். நிரந்தரமா."

அவள் கண்களில் இருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் துளிர்த்தது. அவள் தன் மார்பில் கை வைத்துக் கொண்டு சொன்னாள், "நாளாகா நாளாக எனக்குப் பயமா இருந்துச்சு, நீங்க என்னை மறந்துடுவீங்களோன்னு."

அவள் தன் விரலால் அவள் கண்ணீரைத் துடைத்தான். மெல்லிய புன்னகையுடன் சொன்னான், "நீ என்னை நம்பினே. நான் உன்னை மறக்கல. நான் எப்படி உன்னை மறக்க முடியும் சொல்லு. என் வாழ்வும் வாக்கும் எப்பவுமே நீதான்."

அந்தச் சந்திப்பு அவர்களது உலகத்தின் அத்தனை தூரங்களையும் துயரங்களையும் அடித்துச் சென்று, இருவரையும் ஒரே புள்ளியில் இணைத்திருந்தது. காதலின் வெற்றி என்பது தொலைவில் இல்லை; அந்தத் தொலைவைக் தாண்டி நிற்கும் நம்பிக்கையில்தான் இருக்கிறது என்பதை அவர்களது சந்திப்பு மேலும் உறுதிப்படுத்தியது.

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****