ரௌடியிஸத்திற்கு அடிக்கப்பட்ட கிளாமர் பெய்ண்ட்!

சீரழித்த சினிமா – 18

போக்கிரி

ரௌடியிஸத்திற்கு அடிக்கப்பட்ட கிளாமர் பெய்ண்ட்!

இரண்டாயிரத்து ஏழு, ஜனவரி மாதம். தமிழ்ச் சமூகத்தின் பகுத்தறிவு ஐ.க்யூ  பூஜ்ஜியத்துக்கு இறங்கிய புண்ணிய தினம். சட்டம், ஒழுங்கு எல்லாவற்றிற்கும் பை பை சொல்லிவிட்டு, தியேட்டர் வாசலிலேயே குழி தோண்டிக் கொண்டாடினார்கள் தமிழர்கள்.

தமிழ் சினிமா அதுவரை காட்டிய போலீஸ்காரர்கள் சீருடை அணிந்து, சட்டத்தின்படி குற்றவாளிகளைப் பிடிக்க வேண்டும் என்ற எதார்த்த விதியை அடியோடு மாற்றி, ஒரு அண்டர்கவர் போலீஸ் அதிகாரி நினைத்தால், ரவுடி போலத் தலைமுடியை வளர்த்துக்கொண்டு, ரௌடியிஸத்தை பாபுலரிசம் போலவும், கூலிப்படைத் தலைவன் போலவும் ஊர் சுற்றலாம்; பணத்திற்காக என்று காரணம் சொல்லி யாரையும் போட்டுத் தள்ளலாம், என்ற ஒரு புதுவிதமான யூனிபார்ம் இல்லாத வக்கிர அத்துமீறலைத்  தமிழனின் பொதுப்புத்தியில் ஏற்றிய பெருமை, மைக்கேல் ஜாக்ச நடன இயக்குநரின் இயக்கத்தில் வெளியான போக்கிரி திரைப்படத்திற்கு உண்டு.

நாயகனின் அலட்சியமான, அதேசமயம் ஆபத்தான சண்டியர் பிம்பமும், காது ஜவ்வு கிழியும் பின்னணி இசையும், நாயகியின் ஏமாளிப் பாத்திரமும் சேர்ந்து, தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களின் மூளையை எப்படி ஒரு லோக்கல் மார்க்கெட் நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது என்பதைச் சற்று ஆழமாகக் கீறிப் பார்ப்போம்.

இந்தப் படம் தமிழ்நாட்டு யூத்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்த அட்வான்ஸ்டு சிவிக்ஸ் லெசன் என்ன தெரியுமா? நீங்கள் ஒரு நேர்மையான போலீஸ் அதிகாரியாக இருக்க வேண்டும் என்றால், உங்களுக்குச் சட்ட புத்தகங்களோ அல்லது காவல் நிலையங்களோ தேவையில்லை. ரவுடியிடம் சம்பளம் வாங்கிக்கொண்டு, அவனது எதிரிக் கும்பலைக் கொடூரமாகத் தீர்த்துக் கட்டினால் போதும்; நீங்கள் தான் டாப் க்ளாஸ் சிபிசிஐடி ஆபீசர்!

எப்ப அடிச்சான், எப்புடி அடிச்சான்னு தெரியக்கூடாது. அடிச்சா இடிமாதிரி இருக்கணும், என்ற ஒற்றை வரி தத்துவத்தின் மூலம், சட்டம் ஒழுங்கு என்ற அற்பமான விஷயம் குழிதோண்டிப் புதைக்கப்பட்டது. ஒரு அதிகாரி சட்டத்தைக் கையில் எடுத்து எத்தனை கொலைகள் செய்தாலும், க்ளைமாக்ஸில் யூனிபார்ம் மாட்டிக்கொண்டு சல்யூட் அடித்தால் போதும், அவனது அத்தனை அராஜகங்களும் புனிதமானவை என்று தமிழ் இளைஞன் நம்பத் தொடங்கினான்.

விளைவு?

இன்றுவரை நிஜ வாழ்க்கையில் வன்முறையைக் கையில் எடுக்கும் ரவுடித்தனத்தை மாஸ் என்று நினைத்துக்கொண்டு, போக்கிரி பாணியில் சுற்றும் ஒரு முதிர்ச்சியற்ற வால்களின் ஆதிப்புள்ளி இந்தத் திரைப்படம்தான்.

படத்தின் ஆரம்பக் காட்சிகளில் ஹீரோ ஹீரோயினை லிப்ட்டுக்குள் வைத்தும், நடுத்தெருவில் வைத்தும் மிரட்டுவது போலவும், வம்புக்கு இழுப்பது போலவும் காட்சிகள் இருக்கும். ஒரு பெண் பயந்து நடுங்கும்போது, அவளது பயத்தைப் போக்கத் துணியாமல், அவளது பயத்தையே தன் காதலுக்கான முதலீடாக மாற்றும் வக்கிரத்தை இத்திரைப்படம் மாஸாகக் காட்டியது.

ஆனால் கூர்ந்து கவனித்தால், அது காதல் அல்ல; அது ஓர் ஆதிக்க மனோபாவம். ஒரு ஆண் ரவுடியாக இருந்தாலும், அவன் தன்னைக் காப்பாற்றுகிறான் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக, அவன் செய்யும் அத்தனை அத்துமீறல்களையும் பொறுத்துக்கொண்டு அவனையே காதலிக்க வேண்டும் என்ற ஸ்டாக்ஹோம் சிண்ட்ரோம் மனநிலையை இது பெண்களிடமும், ஆண்களிடமும் விதைத்தது.

வழக்கமான கமர்ஷியல் பாணியில் நாயகி என்ற கதாபாத்திரம், ஏதோ ஹீரோவின் அடிதடி சாகசங்களைப் பார்த்து விசிலடிப்பதற்கும், பாடலுக்குக் கிளாமராக ஆடுவதற்கும் மட்டுமே பயன்படும் ஒரு பொருளாகக் காட்டப்பட்டது. நாயகிக்கு என்று தனியாக வேலை, குடும்பப் பிரச்சினைகள் இருந்தாலும், ஹீரோவின் துப்பாக்கிச் சத்தங்களுக்கு நடுவே அய்யோ அம்மா என்று கத்திக்கொண்டே அவனது பின்னால் ஓடுவதுதான் அவளது முழுநேர வேலையாகச் சுருக்கப்பட்டது.

பெண் என்பவள் தனக்கென ஒரு பகுத்தறிவோ, சுய புத்தியோ இல்லாதவள்; அவளை யார் ரவுடிகளிடமிருந்து காப்பாற்றுகிறானோ, அவன் எவ்வளவு பெரிய பொறுக்கியாக இருந்தாலும் அவனுக்குத் தன் வாழ்க்கையையே தாராளமாகத் தந்துவிட வேண்டும் என்ற ஆணாதிக்க வக்கிரத்தை இத்திரைப்படமும் மிக நளினமாகப் பட்டுவாடா செய்தது. அத்துடன் பெண்களை வெறும் குத்துப் பாடல்ககளுக்கும், ஹீரோவின் சாகசங்களை வாய்பிளந்து பார்ப்பதற்கும் மட்டுமேயான ஒரு காட்சிப் பொருளாக மாற்றியது.

ஒருவாட்டி முடிவு பண்ணிட்டா என் பேச்சை நானே கேட்கமாட்டேன், என்று நாயகனைப் பேச வைத்துவிட்டு, ஒட்டுமொத்த தமிழனின் மூளையையும் ரீசார்ஜ் செய்ய முடியாத அளவுக்கு அடியோடு சீரழித்துதான் இத்திரைப்படத்தின் ஆகக் சிறந்த கமர்ஷியல் தந்திரம்.

இந்த வசனத்தைத் தத்துவார்த்தமாக அலசினால் எஞ்சுவது என்னவாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறீர்கள்? இந்த ஒரே ஒரு வசனம் ஒட்டுமொத்த இளைஞர்களையும் தங்களுக்குள் இரண்டு பிரிவாகப் பிரித்தது. முடிவு செய்யும் நான் ஒருவன், தன் பேச்சைத் தானே கேட்க மறுக்கும் நான் இன்னொருவன். ஆக எனக்குள் நான் என்று நீங்கள் சொல்லிக் கொள்ள முடியாது. எனக்குள் நானும் இன்னொருவனும் என்ற மனச்சிதைவைத்தான் நீங்கள் குறிப்பிட வேண்டியிருக்கும்.

மருத்துவம் மற்றும் நரம்பியல் ரீதியாக நோக்கினாலும் இது ஓர் ஆபத்தான நிலைதான். மனித மூளையின் முன் பகுதிதான் முடிவுகளை எடுக்கும். எடுத்த முடிவைச் செயல்படுத்துவது நரம்பு மண்டலம். ஒருவன் தன் பேச்சைத் தானே கேட்க மறுக்கிறான் என்றால், அவனுடைய முன்மூளைக்கும் பின்மூளைக்கும் இடையே ஏதோ வயர் கட் ஆகியிருக்கிறது என்று அர்த்தம். ஒட்டுமொத்தத் தமிழ்நாட்டின் நரம்பியல் சமநிலையை அந்த ஒரே ஒரு வசனம் காலி செய்துவிட்டது.

போக்கிரிக்கு முன், போக்கிரி என்றால் ரவுடி. போக்கிரி என்ற இப்படத்திற்குப் பின், போக்கிரி என்றால் அது ஒரு ஸ்டைல் என அகராதிகள் கதறும் அளவுக்கு நிலைமை மாறியது.

போக்கிரி பாக்ஸ் ஆபீஸில் கோடிகளைக் குவித்து, நாயகனின் வசூல் சக்கரவர்த்தி பிம்பத்தை மீண்டும் இமயமலையில் ஏற்றியிருக்கலாம். ஆனால், சமூக ரீதியாக அது தமிழனை எங்கு கொண்டு போய் நிறுத்தியது?

காவல்துறை அதிகாரிகள் என்பவர்கள் ரவுடிகளோடு சேர்ந்து கள்ளச்சந்தையில் சுற்றும் சண்டியர்கள் என்றும், டிராக் மாறிக் கொலைகள் செய்வதே ஹீரோயிசம் என்றும், பெண்களை மிரட்டிக் காதலிப்பதே வாலிபத்தின் ஆகச்சிறந்த பொழுதுபோக்கு என்றும் நம்பிய ஒரு விறுவிறுப்பான, முதிர்ச்சியற்ற போக்கிரிச் சமூகமாகத் தமிழர்களை மாற்றியதுதான் இந்தத் திரைப்படம் செய்த ஆகச்சிறந்த வரலாற்றுச் சீரழிவு!

*****

நள்ளிரவு பிரியாணியும் நாற்பது கிலோ துப்பாக்கியும்!

சீரழித்த சினிமா – 17

விக்ரம் (2022)

நள்ளிரவு பிரியாணியும் நாற்பது கிலோ துப்பாக்கியும்!

இருபத்தோராம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பத்தாண்டுகள் முடியும் தருவாயில், தமிழ்ச் சமூகம் தன் சிந்திக்கும் திறனையும் ரசனைத் திறனையும் ஒட்டு மொத்தமாகத் திரையரங்கு வாசலிலேயே அடகு வைத்துவிட்டு, எல்சியூ என்ற ஒற்றைப் மாய உலகிற்குள் தங்களை ஒட்டடை அடித்துக் கொண்டது.

நாயகனின் முதிய வயது மாஸ் பிம்பமும், காது ஜவ்வு கிழியும் பிஜிஎம்மும், கமர்ஷியல் நடிகர்களின் கண்கள் பிதுங்கும் நடிப்பும் சேர்ந்து, தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களின் மூளையில் நாட்டைக் காப்பாற்ற வேண்டுமென்றால் லட்சக்கணக்கான தோட்டாக்களை நடுரோட்டில் சுட்டுத் தீர்க்க வேண்டும் என்ற ஆபத்தான பாசிச நச்சை இந்த விக்ரம் எப்படி விதைத்தது என்பதைச் சற்று ஆழமாகக் கீறிப் பார்ப்போம்.

இத்திரைப்படம் தமிழர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த ஆகச்சிறந்த சமூகப் பாடம் என்ன தெரியுமா? நீங்கள் ஒரு போதைப்பொருள் இல்லாத உலகத்தை உருவாக்க விரும்பினால், சட்டத்தையோ, நீதிமன்றத்தையோ, போதைப்பொருள் தடுப்புப் பிரிவையோ நம்பக் கூடாது. ஒரு பழைய ஏஜென்டை கூட்டி வந்து, கள்ளச்சந்தையில் விற்கப்படும் ஆகச்சிறந்த பீரங்கிகளையும், துப்பாக்கிகளையும் கொண்டு ஊரிலிருக்கும் அத்தனை பேரையும் சுட்டுக் கொல்ல வேண்டும்.

படத்தில் வரும் நாயகன், நாட்டின் பாதுகாப்பிற்காக உழைத்த முன்னாள் அதிகாரி. ஆனால், அவர் சட்டத்தைக் கையில் எடுக்கும் வேகம் இருக்கிறதே. அது எந்த ஒரு சர்வதேச பயங்கரவாதிக்கும் குறைவானது அல்ல. நோக்கம் நன்றாக இருந்தால், நீங்கள் எந்த ஒரு கட்டடத்தையும் வெடிவைத்துத் தகர்க்கலாம்; அது தப்பில்லை என்ற அராஜகச் சிந்தனையை இத்திரைப்படம் மிக நளினமாக நியாயப்படுத்தியது.

படத்தின் ஆகச்சிறந்த கலாச்சாரப் பங்களிப்பு என்றால், வில்லன் கதாபாத்திரத்தை இச்சமூகம் கொண்டாடிய விதம்தான். வாயில் ஏதோ ஒரு போதை மாத்திரையைப் போட்டுக் கொண்டு, அந்த வில்லன் பாத்திரம் செய்யும் அமானுஷ்ய அட்ராசிட்டியைத் தமிழ்நாட்டு இளைஞர்கள் வாட்ஸ்அப் ஸ்டேட்டஸ் பிம்பமாக மாற்றிக் கொண்டாடினர்.

கொலையையும், சித்திரவதையையும், போதைப்பொருள் கடத்தலையும் ஒரு கெத்து வடிவமாக மாற்றிக் காட்சிப்படுத்தி, பார்ப்பவனுக்கு ஒருவித வக்கிரமான சுவாரசியத்தைத் தந்ததுதான் இந்தச் சினிமாவின் ஆகச்சிறந்த கமர்ஷியல் தந்திரம்.

விளைவு?

நிஜ வாழ்க்கையில் வன்முறையையும் குரூரத்தையும் பார்த்து அருவருப்படைய வேண்டிய இளைஞர்கள், சந்தானம் பாய்ஸ் என்று தங்களைக் கற்பனை செய்துகொண்டு, வக்கிரங்களை ரசிக்கும் ஒரு மூர்க்கமான பொதுப்புத்தியை வளர்த்துக்கொண்டனர்.

படத்தின் கிளைமாக்ஸில் வெறும் ஐந்து நிமிடங்கள் மட்டுமே வரும் ரோலக்ஸ்  கதாபாத்திரம் தமிழ்நாட்டிற்குச் செய்த உபகாரம் அளப்பரியது. கத்தியால் ஒருவனின் தலையைச் சீவிவிட்டு, ரத்தம் வழிய வழிய வந்து நிற்கும் ஒரு சர்வதேசக் கடத்தல்காரனைத் திரையரங்கில் ஒட்டுமொத்தத் தமிழனும் எழுந்து நின்று கைகொட்டி வரவேற்றான்.

அறிவையும், சுயசிந்தனையையும் வளர்த்துக்கொண்டு சமூகத்திற்குப் பயன்பட வேண்டிய வயதில், தமிழ்நாட்டு வாலிபர்கள் பலரும் தங்களை ஒரு ரோலக்ஸ் ஆகக் கற்பனை செய்துகொண்டு, கைல காசு, வாயில தோட்டா என்று போஸ்டர் அடித்துத் திரியத் தொடங்கினர். ஒரு தனிமனிதனின் மாஸ் பிம்பத்திற்காக, ஒரு தலைமுறையின் ஒட்டுமொத்த அறநெறியும் படுபாதாளத்தில் தள்ளப்பட்டது.

பெரும்பாலான கமர்ஷியல் படங்களைப் போலவே, இத்திரைப்படத்திலும் பெண்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலை மிகக் குறைவு. ஒன்று அவர்கள் வில்லனால் கொடூரமாகக் கொல்லப்பட வேண்டும் இல்லையென்றால் ஹீரோவின் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றும் ஒரு வெறும் பரிதாபப் பொருளாக இருக்க வேண்டும்.

பெண்களின் ஆளுமையையோ, அறிவுத்திறனையையோ காட்டுவதை விடுத்து, ஆண்களின் பழிவாங்கும் வெறிக்குத் தீனியாக அவர்களைக் கொலைக்களத்தில் பலியிடுவதையே இத்திரைப்படம் தன் திரைக்கதை உத்தியாகக் கொண்டது.

விக்ரம் பாக்ஸ் ஆபீஸில் 400 கோடிகளைக் குவித்து, உலக நாயகனைத் தமிழ் சினிமாவின் பிரபஞ்ச நாயகனாக மீண்டும் அரியணையில் ஏற்றியிருக்கலாம். ஆனால், சமூக ரீதியாக அது தமிழனை எங்கு கொண்டு போய் நிறுத்தியது?

அறுபது வயது முதியவர் ஒருவர், நூறு கிலோ எடையுள்ள இயந்திரத் துப்பாக்கியை ஒற்றைக் கையில் தூக்கிக்கொண்டு சுடுகிறார் என்றால், நியூட்டனின் மூன்றாவது விதிப்படி அவர் பின்னோக்கிப் போய் விழுந்திருக்க வேண்டும். அதைத் தனி ஒருவராகத் தூக்க முடியாது என்பதும் அது போர்க்கப்பல்களில், போர் விமானங்களில், கவச வாகனங்களில் பயன்படுவது என்பதும் வேறு விசயம். ஆனால், தூக்கியது உலகநாயகன் என்பதால் என்பதால் புவியீர்ப்பு விசையும், இயற்பியல் விதிகளும் கேள்விக்குறியாகி ஐன்ஸ்டீனின் ரிலேட்டிவிட்டி தியரிக்கே சாவல் விட்டன. இப்படி ஓர் அஞ்ஞானக் கோதாவில் பேரக் குழந்தைகளுக்குக் கதை சொல்ல வேண்டிய தாத்தாக்களை ரகசிய அறையில் கெத்தாகத் தீபாவளி துப்பாக்கித் துடைக்க வைத்ததுதான் விக்ரம் உருவாக்கிய சூடோ சயன்ஸ் நான்சென்ஸ்.

நெடுங்காலமாக கத்தி என்பது மனிதனை நாகரிகமாக மாற்றுவதற்குப் பயன்பட்ட ஓர் எளிய சாதனம், காய்கறி நறுக்க, அறுவை சிகிச்சை செய்ய, சவரம் செய்ய என்று. அந்த ஜெய்பீம் நாயகன் ரோலக்ஸ் ஆக வந்து, ஒரு சவரக் கத்தி போன்ற ஒரு கசாப்பு கத்தியை வைத்துக் கொண்டு அநாயசமாகத் தலையைச் சீவிய பிறகு, இப்போதெல்லாம் சலூன் கடைகளில் ஒரு நிசப்தம் உலவுகிறது. கசாப்புக் கடை கத்திகளுக்கும் ஒரு தட்டுபாடு நிலவுகிறது.

இப்படி ஒரு தாத்தாவுடன் அந்தப் பேரக் குழந்தை வளர்ந்தால் என்னவாகும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள். 2035இல் அந்தக் குழந்தை வளர்ந்து எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும்போது, கணக்கு வாத்தியார் ஹோம்வொர்க் கேட்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். பையன் மெதுவாகப் பையிலிருந்து பேனாவை எடுப்பதற்குப் பதிலாகத், தாத்தா கொடுத்த விக்ரம் ஸ்பெஷல் துப்பாக்கியை எடுத்தால். வாத்தியாரின் கதி? இது அமெரிக்காவில் சர்வ சாதாரணம் என்பதற்காக இந்தியாவிலும் அப்படி ஆக வேண்டுமா என்ன? அந்த அளவுக்கு ஒரு துப்பாக்கிக் கலாச்சாரத்தை விதைத்ததுதான் விக்ரம் செய்த அறுவடை.

தமிழ்நாட்டின் அத்தனை ரவுடிகளையும், போதைப்பொருள் கடத்தல்காரர்களையும் ஒரே பிரபஞ்சத்துக்குள் கொண்டு வந்து ஒரு புதிய சாதனை படைத்த எல்சியூவினால் பாதிக்கப்பட்ட தமிழன் அடுத்தடுத்து புதுப்புது கடத்தல் வில்லன்களையும் போதைப் பொருள் மாபியாக்களின் விசித்திர நடமாட்டத்தையும் தேடி கோலம்பஸ் போல ஓட ஆரம்பித்தான்.

சட்டத்தையும், ஜனநாயக அமைப்புகளையும் கேலிக்கூத்தாக்கிவிட்டு, உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பீரங்கிகளைத் தூக்குவதே ஆகச்சிறந்த வீரம் என்றும், போதை உலக தாதாக்களை ஆராதிப்பதே நாகரிகம் என்றும் நம்பி ஒரு எல்சியூ போதைக்கு அடிமையான சமூகமாகத் தமிழர்களை மாற்றியதுதான் இந்தத் திரைப்படம் செய்த ஆகச்சிறந்த வரலாற்றுச் சீரழிவு!

*****

பாட்ஷாலஜி – ஒரு மாஸ் மசாலா சதி!

சீரழித்த சினிமா – 16

பாட்ஷா

ஆட்டோ மீட்டரும் அடியாட்கள் தியரியும்!

பாட்ஷாலஜி – ஒரு மாஸ் மசாலா சதி!

தொண்ணூறுகளின் மத்தியில், தமிழ்நாட்டின் ஒட்டுமொத்தப் பொதுப்புத்தியும், பகுத்தறிவும் ஒரே ஒரு ஆட்டோவின் மீட்டருக்குப் பின்னால் கட்டப்பட்டு, படுபாதாளத்தில் வீசப்பட்டது. அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்கச் சீரழிவை அரங்கேற்றிய உன்னதத் திரைப்படம் 1995 இல் வெளியான பாட்ஷா.

அதிரடி இயக்கமும், உச்ச நட்சத்திர நாயகனின் அமானுஷ்ய மாஸ் பிம்பமும், நாயகனுக்கான பிஜிஎம்மும் சேர்ந்து, தமிழர்களின் மூளையில் நிழல் உலக தாதாதான் உண்மையான கடவுள், என்ற ஆபத்தான நச்சை எப்படி நளினமாக ஏற்றியது என்பதைச் சற்று ஆழமாகக் கீறிப் பார்ப்போம்.

இன்றுவரை தமிழ்நாட்டின் முச்சந்திகளிலும், பள்ளிக்கூடப் பெஞ்சுகளிலும், அரசியல் மேடைகளிலும் தட்டப்படும் ஆகச்சிறந்த தத்துவ வசனம் என்னவென்றால், ஒரு தடவை சொன்னா அது நூறு தடவை சொன்ன மாதிரி. என்னவோ இம்போஷிஷன் எழுதவன் பயந்தது போல உரைக்கப்பட்ட இந்த வசனம் தமிழர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த ஆகச்சிறந்த ஜனநாயக் கல்வி என்ன தெரியுமா? தலைவன் என்பவன் விவாதங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவன். அவன் ஒரு முறை உளறினாலும், அதை நீங்கள் நூறு முறை ஆராயாமல் ஏற்றுக்கொண்டே ஆக வேண்டும்.

சுயசிந்தனையோ, கேள்விகள் கேட்கும் முதிர்ச்சியோ இல்லாத ஓர் ஆட்டுக்குட்டி சமூகத்தை உருவாக்க இந்த ஒரே ஒரு வசனம் போதுமானதாக இருந்தது. ஒரு மனிதன் தன் வாதத்திற்கு நியாயமான காரணங்களைச் சொல்வதை விடுத்து, நான் சொல்லிட்டேன், அவ்வளவுதான் என்ற சர்வாதிகாரப் புத்தியை நிஜ வாழ்க்கையில் கையாள்வதற்கு இந்த பாட்ஷா தியரிதான் ஊக்கமருந்து.

படத்தில் வரும் நாயகன் வெறும் ஆட்டோக்காரர் அல்ல; அவர் பம்பாயை ஆட்டிப்படைத்த தாதா. ஆனால், சினிமா அவரை எப்படிச் சித்தரிக்கும்? ஏழைகளுக்குப் பணம் கொடுப்பவர், நண்பனுக்காகக் கொலை செய்பவர், தங்கைகளின் திருமணத்திற்காகத் தன் கடந்த காலத்தை மறைத்து வாழும் ஒரு தியாகச் செம்மல்.

ஒரு குற்றவாளியை அவனது ரத்தக் கறை படிந்த குற்றப் பின்னணியில் இருந்து பிரித்து, அவனுக்குப் பின்னால் இருக்கும் குடும்பப் பாசம் என்ற சென்டிமென்ட் போர்வையைப் போர்த்தி, உருக வைத்ததுதான் இந்தச் சினிமாவின் ஆகப்பெரும் கமரஷியல் தந்திரம்.

இதைப் பார்த்துவிட்டுத் திரையரங்கை விட்டு வெளியே வந்த சராசரித் தமிழன், தன் ஏரியாவில் கஞ்சா விற்கும் ரவுடியையும், மாமூல் வாங்கும் தாதாவையும் அண்ணன். வெளியில அப்படி இருந்தாலும், தங்கச்சின்னா அவனுக்கு உசிருப்பா, கஷ்ட நஷ்டம்ன்னு தெரிஞ்சா ஓடி வந்து உதவுவாருப்பா, என்று நியாயப்படுத்தத் தொடங்கினான்.

படத்தில் பாட்ஷாவின் தங்கைக்கு ஒரு பிரச்சினை என்றாலோ, அல்லது வில்லனின் ஆட்கள் வருகிறார்கள் என்று தெரிந்தாலோ, பாட்ஷா போடும் முதல் உத்தரவு, உள்ளே போ என்பதுதான். பெண்கள் வீட்டின் நான்கு சுவருக்குள்ளே பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டியவர்கள், அவர்களுக்குப் பிரச்சினை வந்தால் வெளியில் இருக்கும் ஆண் தான் அதைத் தன் தசைகளைக் கொண்டு தீர்க்க வேண்டும் என்ற நிலப்பிரபுத்துவ சிந்தனையை இந்தப் படம் மிக கம்பீரமாக விற்றது.

பெண்ணின் சுயசார்பு, அவளது தைரியம் அனைத்தையும் மழுங்கடித்து, அவள் எப்போதும் ஆணின் நிழலில் வாழும் ஒரு பலவீனமானப் பொருள் என்ற பொதுப்புத்தியை இன்றும் பல குடும்பங்களில் இந்த பாட்ஷா பாணி வளர்ப்பு முறைதான் தக்கவைத்திருக்கிறது.

படத்தில் வரும் வில்லன் செய்யும் அநியாயங்களை ஒடுக்க, இந்திய அரசாங்கமோ அல்லது காவல்துறையோ வராது. பாட்ஷா தன் சொந்தக் கூலிப்படையை வைத்துக் கொண்டுதான் அவரோடு சண்டை போடுவார். சட்டம் என்பது ஏழைகளைக் காப்பாற்றாத ஒரு வெற்றுப் காகிதம்; நிழல் உலக தாதாக்கள்தான் உங்களுக்கான ஒரே ரட்சகர், என்ற ஆபத்தான சிந்தனையைத் தமிழர்களின் மூளையில் ஆழமாக நட்டது இந்தப் பாட்ஷா.

விளைவு?

ஒரு சாதாரண மனிதன், தன் கடந்த காலக் கிரிமினல் வரலாற்றை மறைத்துக்கொண்டு, ஆட்டோ ஓட்டுநராக வாழ்வதுதான் இத்திரைப்படத்தின் கதை. கேட்பதற்கு ஒரு சராசரி மசாலா தோசை அதாவது கதை போலத் தோன்றும் இந்தத் திரைப்படம், தமிழ் சமூகத்தின் பொதுப் புத்தியை வேறு விதமாக ரிவீட் அடித்தது.

நிஜ வாழ்க்கையில் நமக்கொரு அநீதி நடந்தால், நீதிமன்றத்தையோ காவல்துறையையோ நம்புவதை விடுத்து, பெரிய இடத்து செல்வாக்குடைய அடியாட்களிடம் தஞ்சமடைவதே கௌரவம் என்ற காட்டுமிராண்டித்தனமான கலாச்சாரம் இதனால் சமூகத்தில் வேரூன்றியது.

பாட்ஷாவுக்கு முன்பு வரை, ஆட்டோக்கள் என்பவை வெறும் போக்குவரத்து வாகனங்கள். பாட்ஷாவுக்குப் பின்பு, அவை நடமாடும் தத்துவப் பள்ளிகளாக மாறின. நான் ஒரு தடவ சொன்னா, நூறு தடவ சொன்ன மாதிரி என்ற இந்த ஒரே ஒரு வசனம், தமிழ்நாட்டின் கணிதவியலையே தலைகீழாகப் புரட்டிப் போட்டது. ஒரு முறை சொல்வதற்கும் நூறு முறை சொல்வதற்கும் இடையே உள்ள பிரம்மாண்டமான நேர மற்றும் ஆற்றல் வித்தியாசத்தை இந்தச் சமூகம் தட்டையாகப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியது.

பாட்ஷா தமிழ் சினிமாவின் ஆகச்சிறந்த வணிக மைல்கல், பாக்ஸ் ஆபீஸின் இமயமலை என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை. ஆனால், தமிழர்களை அது எங்கு கொண்டு போய் நிறுத்தியது?

ஒருவன் பம்பாயில் இருக்கும்போது நூறு பேரைக் கொலை செய்யலாம்; கடத்தல் தொழில் புரியலாம்; தாதாவாக வாழலாம். ஆனால், சென்னைக்கு வந்து அமைதியாக ஆட்டோ ஓட்டி, தங்கைக்கோ தம்பிக்கோ பீஸ் கட்டினால் அவன் புனிதன். இந்த ப்ளாஷ்பேக் தியரி, சமூகத்தில் பெரும் சீரழிவை ஏற்படுத்தியது. தற்போதைய குற்றவாளிகள் பலரும், நாளை நாம் ஒரு நல்ல காரியம் செய்து இதைக் கழுவிக்கொள்ளலாம் என்ற அசட்டுத் துணிச்சலைப் பெற்றனர். தர்மம் என்பது வாழ்நாள் முழுக்கக் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய ஒன்றல்ல, அது ஒரு பார்ட் டைம் ஜாப் என்ற எண்ணத்தை இந்தத் திரைப்படம் விதைத்தது.

அறிவையும் விவேகத்தையும் கொண்டு கட்டமைக்கப்பட வேண்டிய ஒரு சட்டபூர்வ ஜனநாயகச் சமூகத்தை, ஒரு முன்னாள் ரவுடியின் பம்பாய் பிளாஷ்பேக்கைக் கண்டு விசில் அடிக்கும் ஒரு முதிர்ச்சியற்ற கூட்டமாக மாற்றியதில், நாயகனின் அந்த ஆட்டோவிற்கும், பாட்ஷாவின் அந்தப் கோட்டுச் சட்டைக்கும் மிகப்பெரிய பங்கிருக்கிறது என்பதுதான் மறுக்க முடியாத கசப்பான உண்மை!

பாட்ஷா என்பது ஒரு கமர்ஷியல் சினிமா மட்டும் அல்ல. அது, அமைதியாக இருப்பவனை உசுப்பிவிட்டால் அவன் உங்களை மிருகம் போல அடித்துத் துவம்சம் செய்வான் என்ற வன்முறைத் தத்துவத்தை, ஆட்டோ என்ற ஏழை எளிய வாகனத்தின் எஞ்சினில் ஏற்றி நம் தலைக்குள் புகுத்திய ஒரு மாஸ் மசாலா சதி.

இப்போதும் சாலையில் போகும்போது ஏதாவது ஆட்டோவின் பின்னால் உள்ளே போ என்றோ, பாட்ஷா என்றோ என்று எழுதியிருந்தால், தயவுசெய்து உள்ளே போகாதீர்கள். அங்கே உங்களுக்காக ஒரு பிளாஷ்பேக் காத்துக்கொண்டிருக்கலாம்! அது உங்களை அடித்துத் துவைத்து ரத்தக் களறியாக்கினால், அதற்கு யார் பொறுப்பு என்பதை நீங்கள்தான் சொல்ல வேண்டும்.  

*****

பின்தொடரும் நிழலின் பொறுக்கித்தனம்!

சீரழித்த சினிமா – 15

7ஜி ரெயின்போ காலனி

பின்தொடரும் நிழலின் பொறுக்கித்தனம்!

இரண்டாயிரத்து நான்காம் ஆண்டின் அக்டோபர் மாதம், தமிழ்ச் சமூகத்தின் கொஞ்ச நஞ்சம் எஞ்சியிருந்த கண்ணியமான காதல் கோட்பாடுகளுக்கும் ஒட்டுமொத்தமாகக் கல்தா கொடுத்து விட்டு ரொமாண்டிசத்தைப் பொறுக்கித்தனமாக்கிய மற்றுமொரு திரைப்படம்தான் 7ஜி ரெயின்போ காலனி.

படிக்காத, வேலைக்குச் போகாத வாலிகள் வீட்டில் திட்டு வாங்கிவிட்டு ஏதாவதொரு வேலையைத் தேடுவார்கள், என்ற எதார்த்த விதியை அடியோடு மாற்றி, ஒரு பொறுக்கிப் பையன் நினைத்தால், தன் வீட்டுக்குக் குடிவரும் படித்த, நாகரிகமான பெண்ணை அவளது சம்மதமே இல்லாமல் நடுத்தெருவில் வைத்து அசிங்கப்படுத்தலாம், பின்தொடரலாம், ஆபாசமாகப் பேசலாம்; கடைசியில் அந்தப் பெண்ணே அவனைக் காதலித்து அவனுக்கு வாழ்க்கை நெறி கற்றுத் தரலாம்  என்ற ஒரு புதுவிதமான பொறுக்கித்தன வக்கிர அத்துமீறலைத் தமிழனின் பொதுப்புத்தியில் ஏற்றிய பெருமை, ஏழு ஜி என்ற பெயரில் வந்த இந்த ஏழரைக்கு உண்டு.

நாயகன் என்ற உதவாக்கரை, அதேசமயம் ஆபத்தான ஸ்டாக்கர் பிம்பமும், இளசுகளின் ஹார்மோன்களைச் சுண்டி விடும் பின்னணி இசையும், நாயகி என்கிற பலிகடாப் பாத்திரமும் சேர்ந்து, தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களின் மூளையை எப்படி ஒரு டாஸ்மாக் நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது என்பதைச் சற்று ஆழமாகக் கீறிப் பார்ப்போம்.

இத்திரைப்படம் தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த ஆகச்சிறந்த குடிமையியல் கல்வி என்ன தெரியுமா? நீங்கள் உருப்படாமல் ஊர் சுற்றுபவராக இருந்தால் போதும்; உங்கள் ஏரியாவுக்கு வரும் எந்தவொரு பெண்ணையும் அவளது விருப்பமின்றி வழிமறிக்கலாம். அவள் உங்களை மதிக்கவில்லை என்றால், அவளது தகுதியைக் கேலி செய்யலாம், பேருந்தில் வைத்து அவளது அந்தரங்கம் வரை அத்துமீறி டார்ச்சர் செய்யலாம் என்பதுதான்.

பெண்ணின் சம்மதம், தனிமனித உரிமை போன்ற விஷயங்கள் எல்லாம் கமர்ஷியல் தமிழ் சினிமாவுக்குப் பொருந்தாது என்பது வேறு விசயம். ஆனால், ஓர் ஆண் எவ்வளவுதான் கீழ்த்தரமான பொறுக்கியாக இருந்தாலும், அவன் ஒரு பெண்ணை உண்மையாக, அதாவது தீவிரமாகப் பின்தொடர்ந்து காதலித்தால், அந்தப் பெண் தன் சுய விருப்பங்களை மூட்டை கட்டிவைத்துவிட்டு, அவனைக் காதலிக்க வேண்டும் என்று தமிழ் இளைஞனை நம்ப வைத்தது இந்தக் கூமுட்டைக் காலனி.

விளைவு?

இன்றுவரை நிஜ வாழ்க்கையில் பெண்கள் தங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று சொன்னால், நான்தான் உன்னை ஸ்டாக்கிங், ரேக்கிங் செய்து காதலிக்க வந்த ரெயின்போ காலனிப் பையன் என்று நினைத்துக்கொண்டு பெண்களை டார்ச்சர் செய்யும் ஓர் ஆபத்தான, முதிர்ச்சியற்ற வாலிகளின் ஆதிப்புள்ளியாக அமைந்தது இத்திரைப்படம்.

மன்மதன்’ படத்தில் வன்முறையை நியாயப்படுத்தினார்கள் என்றால், 7ஜி படத்தில் ஹீரோவின் அத்தனை முட்டாள்தனங்களையும் காதல் என்ற ஒற்றை வார்த்தையில் புனிதப்படுத்தினார்கள்.

நாயகன் எதற்கும் லாயக்கில்லாதவனாகப் பொறுக்கிகளின் இன்டர்நேஷனல் பிராண்ட் அம்பாசிடராகத் திரிவான். அவனுக்கு வேலை வாங்கித் தருவது, அவனது குடும்பத்தின் முன்னால் அவனைப் பெருமைப்படுத்துவது என நாயகி உருகி உருகி உழைப்பாள். ஆனால், அவளோடு அவளது திருமணத்துக்கு முன் அவளை அழைத்துப் போகும் நாயகன், அவளைச் சீரழித்து, இறுதியில் விபத்தில் அவளைப் பறிகொடுத்துவிடுவான். இந்த உறைபனியூட்டும் கொடூரத்தை விபத்தாகக் காட்டிவிட்டு, பின்னணியில் சோக இசையை ஒலிக்க விட்டு, அவன் பாவம், இப்பதான் திருந்தினான். அதுக்குள்ள அவ செத்துட்டா, என்று பார்ப்பவனுக்குக் கண்ணீர் வரவழைப்பார் இயக்குனர்.

ஓர் உதவாக்கரையின் பொறுப்பின்மையால் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை அழிந்ததை மறைத்து, அவனைக் கல்லறையோடு பேசும் ஒரு தத்துவஞானியாக மாற்றியதுதான் இந்தச் சினிமாவின் ஆகச்சிறந்த கமர்ஷியல் தந்திரம்.

இதன் காரணமாக நிஜ வாழ்க்கையில் படித்து முன்னேற வேண்டிய இளைஞர்கள், நாமக்கும் ஒரு நாயகி கிடைத்தால் உருப்பட்டு விடுவோம், என்று பகற்கனவு காணும் ஒரு சோம்பேறித்தனமான பொதுப்புத்தியை வளர்த்துக்கொண்டார்கள்.

படத்தின் கிளைமாக்ஸ் மற்றும் பாடல்கள் தமிழர்களுக்கு விற்ற ஆகச்சிறந்த தத்துவம் என்னவென்றால், தன் காதலி இறந்துவிட்ட பிறகு, நாயகன் ஒரு நல்ல நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்துக்கொண்டே, அவளது ஆவியோடு பேசிக்கொண்டு வாழ்வான். இதை ஏதோ கற்பின் உச்சக்கட்டத் தியாகம் என்பது போலச் சினிமா கொண்டாடும்.

ஆனால் கூர்ந்து கவனித்தால், அது தியாகம் அல்ல; அது ஒரு பலவீனமான ஆணின் குற்ற உணர்ச்சி என்பது புரிய வரும். தன் பிடிவாதத்தால் ஒரு பெண்ணின் உயிரே போய்விட்டது என்ற உண்மையை மறைக்க, நான் அவ நினைப்பிலேயே வாழ்கிறேன் என்று தாடி வளர்த்துத் திரிவதை மாஸாகக் காட்டியது இத்திரைப்படம்.

காதலி செத்த பிறகுதான் நாயகன் ஒழுங்காக வேலைக்கே போகிறான். அப்படியென்றால், காதலை விட காதலியின் மரணம்தான் ஒருவனை உருப்படியாக்கும் என்கிறதா இத்திரைப்படம் என்பது நீங்கள்தான் விடை காண வேண்டிய கேள்வி.

தமிழ் இளைஞர்களுக்குக் காதல் தோல்வி என்றால் உடனடியாகக் குடிக்கப் போக வேண்டும், தாடி வளர்க்க வேண்டும், சோகப் பாட்டு வைக்க வேண்டும் என்ற போலி கலாச்சாரத்தை மிக நுணுக்கமாகப் பட்டுவாடா செய்தது இந்த 7ஜி.

காதல் கொண்டேன் போலவே, இத்திரைப்படத்திலும் பெண்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலை மிகவும் பரிதாபகரமானது. அப்படம் மற்றும் இப்படத்தின் நாயகி கதாபாத்திரம், ஏதோ இந்த உலகத்தில் இருக்கும் அத்தனை உருப்படாத பொறுக்கிகளையும் திருத்த வந்த ஒரு மறுவாழ்வு மையம் போலக் காட்டப்படுவார். அவளுக்கு என்று தனியாக ஒரு குடும்பம், கனவுகள் இருந்தாலும், ஹீரோவின் அசிங்கமான டார்ச்சருக்குப் பயந்து, பிறகு அவனது அப்பாவித்தனத்தைப் பார்த்து உருகி, தன் வாழ்க்கையையே அவனுக்காகத் தியாகம் செய்வதே அவளது வேலையாக இருக்கும்.

பெண் என்பவள் தன் வாழ்க்கைத் துணையாக ஒரு தகுதியான, அறிவான ஆணைத் தேர்ந்தெடுக்கக் கூடாது; தன்னைத் தெருவில் வைத்து அசிங்கப்படுத்தும் ஒரு பொறுக்கியைத் தத்தெடுத்து, அவனுக்குச் சோறு ஊட்டி, வேலை வாங்கித் தந்து, அவனது வாழ்க்கையைத் திருத்த வேண்டும் என்ற கொடூரமான ஆணாதிக்க வக்கிரத்தை இத்திரைப்படம் மிக நளினமாக சமூகத்தில் வேரூன்றச் செய்தது.

7ஜி ரெயின்போ காலனி பாக்ஸ் ஆபீஸில் கோடிகளைக் குவித்து, மன்மத ராசாவின் அண்ணாவை ஒரு ஹிட் இயக்குநராக ஆக்கியிருக்கலாம். சமூக ரீதியாக அது தமிழனை எங்கு கொண்டு போய் நிறுத்தியது?

ஒரு தலைமுறைத் தமிழர்களைப் பொறுக்கித்தனத்தை நோக்கி அனிச்சையாகப் பின்தொடரும் நோயாளிகளாக மாற்றியதில் இந்தத் திரைப்படத்திற்குப் பெரும் பங்குண்டு. உடலை முறுக்கிக் கொண்டு, மப்பை ஏற்றிக் கொண்டு, பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்து, எந்தப் பெண்ணாவது தங்களைத் திட்டி உத்தமனாக்க மாட்டாளா என்று ஒரு தலைமுறையே ஏங்கித் தவித்ததுதான் இத்திரைப்படச் சீரழிவின் உச்சக்கட்டம்.

ஒருதலைக் காதல் என்ற பெயரில் பெண்களைத் தெருவில் வைத்து மிரட்டுவதுதான் உண்மையான வாலிபம் என்றும், பொறுக்கியாகத் திரிந்துவிட்டுப் பின் அழுது வடியும் நாயகன்தான் உன்னதமான காதலன் என்றும், ஆண்களைத் திருத்தும் இயந்திரமாகத் தங்களைப் பெண்கள் நினைப்பதே காதல் என்றும் நம்பிய ஒரு விறுவிறுப்பான, முதிர்ச்சியற்ற டாஸ்மாக் சமூகமாகத் தமிழர்களை மாற்றியதுதான் இந்தத் திரைப்படம் செய்த ஆகச்சிறந்த வரலாற்றுச் சீரழிவு!

*****

மன்மதப் போலியும் திசை மாறிய தலைமுறையும்!

சீரழித்த சினிமா – 14

மன்மதன்

மன்மதப் போலியும் திசை மாறிய தலைமுறையும்!

இரண்டாயிரத்து நான்காம் ஆண்டின் நவம்பர் மாதம், தமிழ்ச் சமூகத்தின் எஞ்சியிருந்த கொஞ்ச நஞ்ச பாலினச் சமத்துவத்திற்கும் ஒட்டுமொத்தமாக டாட்டா காட்டிவிட்டு, திரையரங்கு வாசலிலேயே சவக்குழி தோண்டப்பட்டது.

தமிழ் சினிமா அதுவரை காட்டிய, காதலி ஏமாற்றினால் வேறு வேலையைப் பார்க்க வேண்டும் அல்லது தாடி வளர்த்துக் கொண்டு, சரக்கடித்துக் கொண்டு தெரு நாயோடு திரிய வேண்டும் என்ற எதார்த்த விதியை அடியோடு மாற்றி, ஒரு பெண் ஏமாற்றினால், ஒட்டுமொத்தப் பெண் இனமுமே மோசடியானது என்று பொதுமைப்படுத்தி, பெண்களைத் தொடர் கொலை செய்வதுதான் ஆகச்சிறந்த ஆண்மை என்ற ஒரு புதுவிதமான வக்கிர அத்துமீறலை தமிழனின் பொதுப்புத்தியில் ஏற்றிய பெருமை மன்மதன் திரைப்படத்திற்கு உண்டு.

கடையில் வாங்கி வந்த ஓர் ஆப்பிள் அழுகிப் போய்விட்டது என்பதற்காக, உலகத்தில் இருக்கும் அத்தனை ஆப்பிள் மரங்களையும் வெட்டிச் சாய்க்கும் விசித்திரமான மனநோயாளித்தனம்தான் மன்மதன் காட்டிய சைக்கோதனம். இப்படத்தின் ஆகச்சிறந்த சீரழிவே, ஒரு கொலைகாரனைப் பாதிக்கப்பட்ட அப்பாவியாகவும், பெண்களைத் திருத்தும் அவதாரமாகவும் காட்டியதுதான்.

மன்மதன் என்ற போலிப் புனித வேடமிட்ட கொலையாளி பிம்பமும், காதல் வளர்த்தேன் என்ற அந்தப் போலி நாடகத்தின் மீது பின்னப்பட்ட பின்னணி இசையும், ஓ மன்மதனே என்கிற கிளாமர் போதையும் சேர்ந்து, தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களின் மூளையை எப்படி ஒரு கசாப்புக் கடை நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது என்பதைச் சற்று ஆழமாகக் கீறிப் பார்ப்போம்.

இத்திரைப்படம் தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த ஆகச்சிறந்த நெறிமுறைக் கல்வி என்ன தெரியுமா? நீங்கள் ஒரு பெண்ணைக் காதலிக்கும்போது, அவளுக்கு உங்களைத் தவிர வேறு யாருடனாவது தொடர்பு இருப்பதாக உங்களுக்குத் தெரிந்தால் போதும்; நீங்கள் நேரடியாக நீதிபதியாக மாறிவிடலாம். அவளைக் கொடூரமாகக் கொலை செய்து, பிணத்தை மறைத்துவிடலாம் என்பதுதான்.

ஒரு பெண் ஏமாற்றுகிறாள். அது தவறுதான், தார்மீகக் குற்றம்தான். ஆனால், அதற்குத் தண்டனை? மரணதண்டனை! அதுவும் நீதிமன்றம் கொடுக்கவில்லை, தியேட்டரில் பாப்கார்ன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் ரசிகர்களின் கைதட்டல்களுக்கு நடுவே மன்மதன் கொடுத்தார்.

ஏமாற்றுவது துரோகம் என்றால், கொலை செய்வது என்ன?

இந்தியத் தண்டனைச் சட்டம் செக்சன் 302 – கொலைக்குற்றம் போன்ற சட்டங்கள் எல்லாம் மன்மதன் போன்ற கமர்ஷியல் சினிமா நாயகனுக்குப் பொருந்தாது. காதலில் துரோகம் செய்யும் பெண்களைக் கொலை செய்வது சட்டத்திற்குப் புறம்பானது என்றாலும், அது ஆண்குலத்தைக் காக்கும் புனிதமான சமூகச் சேவை என்று இப்படத்தின் மூலம் தமிழ் இளைஞன் நம்பத் தொடங்கினான்.

விளைவு?

இன்றுவரை நிஜ வாழ்க்கையில் ஒரு பெண் தங்களை ஏமாற்றிவிட்டதாகவோ அல்லது தங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று சொன்னாலோ, அவளது கேரக்டரைச் சமூக வலைத்தளங்களில் படுகொலை செய்வதோடு நிறுத்தாமல், அவளுக்கு நிஜ வடிவிலேயே வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்துவிடும் ஓர் ஆபத்தான பெண் வெறுப்புக்கு ஆதிப்புள்ளி இந்தத் திரைப்படம்தான்.

காதல் கொண்டேன் படத்தில் சைக்கோத்தனத்திற்குப் பரிதாபம் தேடினார்கள் என்றால், மன்மதன் படத்தில் ஒட்டுமொத்தப் பெண்களையும் வில்லிகளாகக் காட்டி வன்முறையை நியாயப்படுத்தினார்கள்.

அண்ணன் மன்மதன் செய்யும் அத்தனை உறைபனியூட்டும் கொலைகளையும் பின்னணியில் சோக இசையை ஒலிக்க விட்டு, அவன் பாவம், அவனோட தம்பி காதலிச்ச பெண் அப்படிப் பண்ணிட்டா, என்று பார்ப்பவருக்குக் கொலையாளியின் மீது பரிதாபத்தை வரவழைப்பார் இப்படத்தின் நாயக இயக்குனர்.

ஒரு தொடர் கொலையாளியின் வக்கிரமான குற்றங்களை அவனது தம்பியின் ப்ளாஷ்பேக் சோகத்தைக் காட்டி நியாயப்படுத்தி, பார்ப்பவனுக்குக் கொலைக் குற்றத்தின் மீதான பயத்தையே துடைத்து எறிந்ததுதான் இந்தச் சினிமாவின் ஆகச்சிறந்த கமர்ஷியல் தந்திரம்.

இதன் விளைவாக நிஜ வாழ்க்கையில் ஆயுள் தண்டனை வழங்கிச் சிறையிலடைக்கப்பட வேண்டிய ஒரு குற்றவாளியை லிட்டில் சூப்பர் ஸ்டார் என்று திரையரங்கில் கொண்டாடி விசிலடிக்கும் ஒரு மிருகத்தனமான பொதுப்புத்தியைத் தமிழன் வளர்த்துக்கொண்டான்.

படத்தின் கிளைமாக்ஸ் தமிழர்களுக்கு விற்ற ஆகச்சிறந்த தத்துவம் என்னவென்றால் தன் தம்பியின் மேல் கொண்ட பாசத்திற்காகவும், அவனது தற்கொலைக்காகவும் ஒழுக்கமற்ற பெண்களைக் கொல்லலாம் என்பதுதான். ஆனால் கூர்ந்து கவனித்தால், அது பாசம் அல்ல; அது ஒரு சுயநல ஆணின் அகந்தை என்பது புலப்படும். . என் தம்பியைத் தற்கொலைக்குத் தூண்டியது போன்ற பெண்கள் எப்படி இன்னும் உயிரோடு வாழலாம்? என்ற நிலப்பிரபுத்துவக் கௌரவக் கொலை மனோபாவத்திற்கு இது மிக நுணுக்கமாகப் பட்டுவாடா செய்யப்பட்ட ஆதரவு.

சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்ற அடிப்படைப் பகுத்தறிவைக் குழிதோண்டிப் புதைத்துவிட்டு, ஆண்களுக்கு அநீதி இழைக்கப்பட்டால் சட்டம் நமக்குத் தேவையில்லை, என்ற பாசிச மனநிலையை இது இளைஞர்களிடம் விதைத்தது.

இத்திரைப்படத்திலும் பெண்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலை மிகவும் வக்கிரமானது. படத்தின் நாயகி ஒரு புத்திசாலிப் பெண்ணாகக் காட்டப்படுவார். ஆனால், அவரும் கடைசியில் கொலையாளியான நாயகனின் போலித்தனம் நாடகீயத்தனமான கனிவான குணத்தால் காதலில் விழுந்து அவனைக் காதலிக்க துடிப்பார்.

பெண்கள் ஒன்று காதலில் துரோகம் செய்யும் நாகப்பாம்புகள், இல்லை என்றால் கொலையாளியைக் கூட அடையாளம் காணத் தெரியாமல் ஏமாறும் முட்டாள்கள் என்ற இரு முனைகளுக்குள் பெண்களின் ஒட்டுமொத்த ஆளுமையையும் அடியோடு மழுங்கடித்தது இத்திரைப்படம்.

பெண் என்பவள் தனக்கென ஒரு பகுத்தறிவோ, சுய புத்தியோ இல்லாதவள்; அவளை ஆட வைப்பதற்கும், பலியாக்குவதற்கும் மட்டுமே சினிமாவுக்காகப் பயன்படும் ஒரு பொருள் என்பதைத் தமிழனின் ஆழ்மனதில் விதைத்தது மன்மதன்.

மன்மதன் பாக்ஸ் ஆபீஸில் கோடிகளைக் குவித்து, அப்படத்தின் நாயகனை மாஸ் ஹீரோ பிம்பத்தில் ஏற்றியிருக்கலாம். ஆனால், சமூக ரீதியாக அது தமிழனை எங்கு கொண்டு போய் நிறுத்தியது?

படம் முழுக்க கிளாமர், இரட்டை அர்த்த வசனங்கள், மன்மத லீலைகள் எல்லாம் தாராளமாக இருக்கும். ஆனால், க்ளைமாக்ஸில் பெண்ணியம் பேசுவது போலவும், பெண்களின் ஒழுக்கத்தைப் பற்றிப் பாடம் எடுப்பது போலவும் ஒரு போலி வேஷம் போடப்பட்டிருக்கும். இதுதான் மிகப்பெரிய சீரழிவு. தீமையைக் காட்டிவிட்டு, நான் நன்மையைத் தான் போதிக்கிறேன் என்று சொல்வது போன்ற அப்பட்டமான ஏமாற்று வேலை இது.

மன்மதன் என்பது வெறும் படமல்ல; அது ஒரு சமூக மனநோயின் திரை வடிவம். காதலைக் காமமாகவும், காமத்தைக் கொலையாகவும், கொலையை நியாயமாகவும் மாற்றிய ஓர் அபத்த ரசவாதம்.

மன்மத லீலைகளை ரசிப்பதாக நினைத்துக்கொண்டு, ஒட்டுமொத்த தமிழனின் நிஜ வாழ்க்கைக்கான பாலினச் சமத்துவத்தை அடியோடு சீரழித்தது இத்திரைப்படம்.

காதல் தோல்வி அடைந்தால் பெண்களைக் கொலை செய்வதுதான் வீரம் என்றும், எல்லாப் பெண்களும் ஏமாற்றுக்காரர்கள் என்று பாட்டுப் பாடுவதுதான் புத்திசாலித்தனம் என்றும், குரூரமான சைக்கோத்தனத்தைக் கொண்டாடுவதே மாஸ் என்றும் நம்பிய ஒரு விறுவிறுப்பான, முதிர்ச்சியற்ற பெண் வெறுப்பு சமூகமாகத் தமிழர்களை மாற்றியதுதான் இந்தத் திரைப்படம் செய்த ஆகச்சிறந்த வரலாற்றுச் சீரழிவு!

*****

கருத்தியல் தொடை நடுக்கமும் அதை மறைத்த பிரேக் டான்ஸ்ம்!

சீரழித்த சினிமா – 13

காதலன்

கருத்தியல் தொடை நடுக்கமும் அதை மறைத்த பிரேக் டான்ஸ்ம்!

தொண்ணூறுகள் வரை தமிழ் சினிமா காட்டிய கல்லூரி மாணவர்களான படித்துவிட்டு வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும், பெற்றோரை மதிக்க வேண்டும் என்ற எதார்த்த விதியை அடியோடு மாற்றி, ஒரு கல்லூரி மாணவன் நினைத்தால், மாநிலத்தின் உச்சகட்ட அதிகார மையமான கவர்னரின் மகளையே சைட் அடிக்கலாம், அதற்குப் பொறுப்போ தகுதியோ தேவையில்லை, இடுப்பை வளைத்து பிரேக் டான்ஸ் ஆடத் தெரிந்தால் போதும் என்ற ஒரு புதுவிதமான இளமைக்கால வக்கிர அத்துமீறலை தமிழனின் பொதுப்புத்தியில் ஏற்றிய பெருமை, 1994இல் வெளியான காதலன் திரைப்படத்திற்கு உண்டு.

நாயகனின் இடுப்பை ஒடிக்கும் பிரேக் டான்ஸ் பிம்பமும், காது ஜவ்வு கிழியும் பின்னணி இசையும், பேட்ட ராப் என்கிற சென்னைத் தமிழ்க் கூத்தும் சேர்ந்து, தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களின் மூளையை எப்படி ஒரு டான்ஸ் க்ளப் நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது என்பதைச் சற்று ஆழமாகக் கூறு போடுவோம்.

பொதுவாக ஒரு திரைப்படம் சமூகத்தைச் சீரழிக்கிறது என்றால், அதில் வன்முறையோ அல்லது ஆபாசமோ இருக்க வேண்டும் என்று அவசியமில்லை. அவற்றுடன், ஓர் இளைஞனைத் தன் நிஜ உலகக் கடமைகளில் இருந்து திசை திருப்பி, சாத்தியமே இல்லாத பகற்கனவுகளில் மூழ்கடித்தாலே அதுதான் ஆகச்சிறந்த சீரழிவு. அந்த வகையில் காதலன் செய்த சேதங்கள் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல.

இத்திரைப்படம் தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த ஆகச்சிறந்த பொருளாதார மற்றும் வாழ்வியல் கல்வி என்ன தெரியுமா? நாட்டில் என்ன பிரச்சினைகள் நடந்தாலும் நீங்கள் அதைக் கண்டு கொள்ளக் கூடாது.

விலைவாசி உயர்ந்தால் என்ன, பணவீக்கம் ஏற்பட்டால் என்ன? உனக்குத் தேவை டேக் இட் ஈஸி பாலிசி. சமூகத்தின் போலி ஒழுக்கத்தைக் கிண்டல் செய்வதாக நினைத்துக்கொண்டு, ஒட்டுமொத்த ஒழுக்கத்தையுமே ஒரு ஜோக் ஆக மாற்றியது ஊர்வசி ஊர்வசி டேக் இட் பாலிஸி என்ற இத்திரைப்படப் பாடல்.

பிரச்சினைகளைக் கண்டு கேள்வி கேட்பதை விடுத்து, அதை நோக்கி ஒரு போலிப் புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டு பொறுப்பின்றி ஓடிவிடக் கற்றுக்கொடுத்தது இந்த நயவஞ்சகத் தத்துவம்.

இதன் விளைவுதான், இன்று நாட்டின் எந்தவொரு முக்கியப் பிரச்சினையின் போதும், போஸ்டர் ஒட்டிவிட்டு, வாட்ஸ்ஆப் பார்வேட் செய்துத் தப்பித்துக்கொள்ளும் இன்றைய சோம்பேறித்தனமான இளைஞர் கூட்டம்.

படத்தின் கிளைமாக்ஸ் என்று பார்த்தால், தீவிரவாதியை ஒழிக்க இந்திய ராணுவமே திணறும் போது, நம் நாயகன் தன் நடன அசைவுகளாலும், சில பைட்டிங் டெக்னிக்குகளாலும் ஒட்டுமொத்த மக்களையும் காப்பாற்றுகிறார். இயக்குநரின் கற்பனையில் தீவிரவாதம் என்பது ஏதோ வீடியோ கேம் விளையாடுவது போல இத்திரைப்படத்தில் இருந்தது.

இப்படத்தின் ஆகச்சிறந்த கலாச்சாரப் பங்களிப்பு மேற்கத்திய நடன மோகத்தைத் தமிழனின் தலைக்குள் ஏற்றி, அவனது சுய அடையாளத்தை அழித்ததுதான். அதுவரை கரகாட்டமும், தப்பாட்டமும், பரதமும் ஆடிக்கொண்டிருந்த ஒரு சமூகத்தின் முன்னால், உடம்பில் எலும்பே இல்லாதது போல நாயகன் ஆடிய ஆட்டம், தமிழ் இளைஞர்களைப் பைத்தியமாக்கியது.

விளைவு?

கண்ணாடியின் முன்னால் நின்று கொண்டு, முக்காலா முக்காபுலா என்று தங்கள் இடுப்பை உடைக்க முயன்று, பல இளைஞர்கள் சுளுக்கு மருந்துக் கடைகளில் தஞ்சமடைந்த வரலாறு நடந்தேறியது. அந்த வகையில் பிசியோதெரபிஸ்ட்டுகளின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு இந்தப் படம் ஆற்றிய பங்கு அளப்பரியது.

இப்படத்தினால் நிஜ வாழ்க்கையில் படிப்பில் கவனம் செலுத்த வேண்டிய மாணவர்கள், வகுப்பறையின் பெஞ்சுகளின் மீதும், நடுரோட்டிலும் நின்று கொண்டு காலைத் தூக்கி ஆடும் ஒரு பிரேக் டான்ஸ் சமூகமாகத் தங்களை மாற்றிக்கொண்டார்கள்.

இன்றுவரை இன்ஸ்டாகிராம் ரீல்ஸ்களில் லட்சக்கணக்கான இளைஞர்கள் இடுப்பை வளைத்துக் கொண்டிருப்பதற்குக் காதலன் போட்ட இந்த விதைப்பிச்சையே காரணம் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.

இப்படம் தமிழர்களுக்கு விற்ற ஆகச்சிறந்த தத்துவம் கொடுமையானது. படத்தின் வில்லனான கவர்னர் தமிழ்நாட்டையே குண்டு வைத்து அழிக்க நினைக்கும் ஒரு பயங்கரவாதி. ஆனால், நாயகனுக்கு நாட்டின் மீதோ, மக்கள் மீதோ எந்த அக்கறையும் கிடையாது. தன் காதலி கவர்னரால் சிறைபிடிக்கப்படும் போதுதான், அவர் அந்தத் தீவிரவாதச் சதியை முறியடிக்கப் புறப்படுவார். இது நேர்மையோ அல்லது தேசபக்தியோ அல்ல; இது ஒரு சராசரி சினிமா நாயகனின் சுயநலம்.

ஒரு தமிழன் நாட்டுக்காகவோ, சமூக நீதிக்காகவோ தீவிரவாதத்தை எதிர்க்க மாட்டான். அவனுடைய காதலிக்கு ஆபத்து வந்தால் மட்டுமே அவன் தேசபக்தனாக மாறுவான் என்ற அபத்தமான, சுயநலக் கோட்பாட்டை இத்திரைப்படம் மிக நளினமாக நியாயப்படுத்தியது.

உங்களுக்கு நன்றாக நடனமாடத் தெரிந்தால், தீவிரவாதிகளை ஒழித்து, கவர்னர் மகளைக் கைப்பிடித்து, நாட்டின் ஜனாதிபதி விருது வரை வாங்கலாம் என்பது இத்திரைப்படம் ஓதிய சேதி. ஆனால், இந்தத் திரையரங்குப் பிரமையிலிருந்து விடுபட்டு நிஜ உலகிற்கு வந்த இளைஞர்களுக்குக் காத்திருந்தது என்னவோ, வேலைவாய்ப்பு அலுவலகத்தின் நீண்ட வரிசையும், அரசாங்கப் பேருந்தின் நெரிசலும் மட்டும்தான்.

காதலன் திரைப்படத்தில் நாயகிக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலை மிகவும் பரிதாபகரமானது. படத்தின் நாயகி ஆரம்பத்தில் பாரம்பரியமான பரதநாட்டியக் கலைஞராகக் காட்டப்படுவார். ஆனால், படத்தின் வியாபாரத்திற்காக அவரைப் நாயகனோடு சேர்ந்து மேற்கத்திய உடையில் குத்தாட்டம் போட வைப்பார்கள். பெண் என்பவள் நாயகனோடு தன் நடனத் திறமையைக் காட்டுவதற்கும், வில்லனைப் பழிவாங்குவதற்கும் பயன்படும் ஓர் அலங்காரப் பொருள் மட்டுமே என்பதைத் தமிழனின் ஆழ்மனதில் விதைத்தது இந்தக் காதலன்.

காதலன் பாக்ஸ் ஆபீஸில் மிகப்பெரிய வசூலைக் குவித்து, அப்படத்தின் நாயகனை இந்தியாவின் மைக்கேல் ஜாக்சன் பிம்பத்தில் ஏற்றியிருக்கலாம். ஆனால், சமூக ரீதியாக அது தமிழனை எங்கு கொண்டு போய் நிறுத்தியது?

படத்தில் வில்லன் ஏசி அறையில், நாற்காலியில் அமர்ந்துகொண்டே பாம்களை வெடிக்க வைப்பார். அதுவரை தீவிரவாதம் என்றால் ஏதோ காடுகளுக்குள் நடக்கும் விஷயம் என்று நினைத்திருந்த இளைஞர்களுக்கு, ஓஹோ, ஏசி ரூமில் உட்கார்ந்து கொண்டும் தீவிரவாதம் செய்யலாம் போலிருக்கிறது, அது ரொம்ப கௌரவமான வேலை போல என்ற ஒரு மாயையை இது உருவாக்கியது.

காதல் என்ற பெயரில் பொறுப்பின்றித் திரிவதுதான் வாலிபம் என்றும், டேக் இட் ஈஸி என்ற பெயரில் சமூகப் பொறுப்புகளைப் புறக்கணிப்பதுதான் புத்திசாலித்தனம் என்றும், குப்பையான தத்துவங்களை ரசிப்பதே ஆகச்சிறந்த அறிவுத்திறன் என்றும் நம்பிய ஒரு விறுவிறுப்பான, முதிர்ச்சியற்ற டான்ஸ் சமூகமாகத் தமிழர்களை மாற்றியதுதான் இந்தத் திரைப்படம் செய்த ஆகச்சிறந்த வரலாற்றுச் சீரழிவு!

இது போன்ற கமர்ஷியல் சினிமாக்கள் தமிழர்களின் சிந்தனையை அடித்துத் துவம்சம் செய்துவிட்டன. இப்போது வெளியே வந்து பார்த்தால், சீரழிவதற்குக் கூட தமிழர்களிடம் எதுவும் மிச்சமில்லை என்பதுதான் யதார்த்தம்!

*****

காதல் வறட்சி & சைக்கோ புரட்சி காட்டிய விபரீதப் பாதை!

சீரழித்த சினிமா – 12

காதல் கொண்டேன்

காதல் வறட்சி & சைக்கோ புரட்சி காட்டிய விபரீதப் பாதை!

இரண்டாயிரத்து மூன்றாம் ஆண்டின் ஜூலை மாதம், தமிழ்ச் சமூகத்தின் எஞ்சியிருந்த கொஞ்ச நஞ்ச பகுத்தறிவுக்கும், மனநலம் சார்ந்த புரிதல்களுக்கும் ஒட்டுமொத்தமாக டாட்டா காட்டிவிட்டு, திரையரங்கு வாசலிலேயே சவக்குழி தோண்டப்பட்டது.

தமிழ் சினிமா அதுவரை காட்டிய காதல் என்பது இரு மனங்கள் சம்பந்தப்பட்டது, பிடிக்கவில்லை என்றால் விலகிப் போக வேண்டும், என்ற நாகரிக விதியை அடியோடு மாற்றி, ஒருவன் சிறுவயதில் சித்திரவதைக்கு ஆளாகியிருந்தால், அவன் கல்லூரியின் டாப் ஸ்டூடென்ட்டாக இருந்தாலும் சரி, தனக்கு அடைக்கலம் கொடுத்த பெண்ணை மிருகத்தனமாக அடைய நினைப்பதும், அதற்காக அவளது காதலனைக் கொல்லத் துரத்துவதும் புனிதமான காதல் என்ற ஒரு புதுவிதமான மனப்பிறழ்வு வக்கிர அத்துமீறலை தமிழனின் பொதுப்புத்தியில் ஏற்றிய பெருமை 2003 இல் வெளியான காதல் கொண்டேன் திரைப்படத்திற்கு உண்டு.

ஒடுக்கப்பட்ட, அதேசமயம் ஆபத்தான சைக்கோ நாயக பிம்பமும், அதனோடு ஒத்தூதிய பின்னணி இசையும் சேர்ந்து, தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களின் மூளையை எப்படி ஒரு மனநலக் காப்பக நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது என்பதைச் சற்று ஆழமாகக் கீறிப் பார்ப்போம்.

இத்திரைப்படம் தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த ஆகச்சிறந்த மனிதநேயக் கல்வி என்ன தெரியுமா? ஒரு பெண் உங்களிடம் அன்பாகப் பழகி, உங்களுக்குப் பாடம் சொல்லிக்கொடுத்து, உங்களை ஒரு நல்ல நண்பனாகப் பார்த்தால் போதும்; நீங்கள் உடனடியாக அவளை உங்கள் சொத்து என்று முடிவு செய்துவிடலாம். அவளுக்கு இன்னொரு காதலன் இருந்தால், அவனைக் கொலை செய்யத் திட்டமிடலாம் என்பதுதான்.

காதலில் நாகரிகம், சம்மதம் போன்ற அற்பமான விஷயங்கள் எல்லாம் கமர்ஷியல் சினிமாவுக்குப் பொருந்தாது. ஒருவன் அனாதை என்ற ஒற்றைக் காரணத்திற்காக, அவன் செய்யும் அத்தனை குற்றங்களையும், கடத்தல்களையும், கொலைமுயற்சிகளையும் காதலின் தீவிரம் என்பதாக இத்திரைப்படத்தால் தமிழ் இளைஞன் நம்பத் தொடங்கினான்.

விளைவு?

இன்றுவரை நிஜ வாழ்க்கையில் ஒரு பெண் தங்களைப் பிடிக்கவில்லை என்று சொன்னால், அவளைப் பின்தொடர்ந்து சென்று ஆசிட் ஊற்றுவதையும், வன்முறையில் ஈடுபடுவதையும் காதல் கொண்டேன் நாயகன் பாணியில் நியாயப்படுத்தும் ஓர் ஆபத்தான வக்கிரத் தலைமுறையின் ஆதிப்புள்ளி இந்தத் திரைப்படம்தான்.

காதல் கொண்டேன் திரைப்படம் வன்முறையைக் கண்ணீரோடு கலந்த கமர்ஷியல் வியாபாரம். வில்லன் அல்லது எதிரிகளைத் தாக்கும்போது ரத்தம் தெறிக்கத் தெறிக்க வன்முறையைக் கையாள்வது, காதலியைக் காட்டுக்குள் கடத்தி வைத்துக்கொண்டு மிரட்டுவது போன்ற உறைபனியூட்டும் கொடூரங்களை நாயகன் செய்வான். ஆனால், பின்னணியில் சோக இசையை ஒலிக்க விட்டு, அவன் பாவம், சின்ன வயசில் அடி வாங்கினவன் என்று பார்ப்பவனுக்கு அவனது குரூரத்தின் மீது பரிதாபத்தை வரவழைப்பார் இப்படத்தின் இயக்குனர்.

ஒரு சைக்கோவின் கொடூரமான குற்றங்களை அவனது ப்ளாஷ்பேக் சோகத்தைக் காட்டி நியாயப்படுத்தி, பார்ப்பவனுக்கு வன்முறையின் மீதான பயத்தையே துடைத்து எறிந்ததுதான் இந்தச் சினிமாவின் ஆகச் சிறந்த வியாபாரத் தந்திரம்.

இதன் விளைவாக, நிஜ வாழ்க்கையில் மனநல மருத்துவரிடம் அனுப்பப்பட வேண்டிய ஒரு குற்றவாளியை, திரையரங்கில் சூப்பர் டூப்பர் ஹீரோ என்று கொண்டாடி விசிலடிக்கும் ஒரு மிருகத்தனமான பொதுப்புத்தியைத் தமிழன் வளர்த்துக்கொண்டான்.

படத்தின் கிளைமாக்ஸ் தமிழர்களுக்கு விற்ற ஆகச்சிறந்த தத்துவம் என்னவென்றால், தன் காதலிக்குத் தன்னைத் துளியும் பிடிக்கவில்லை, அவளுக்கு அவளது காதலனைத்தான் பிடிக்கும் என்று தெரிந்ததும், நாயகன் தன் மரணத்தைத் தேடிக் கொள்வான். இதை ஏதோ காதலின் உச்சக்கட்டத் தியாகம் என்பது போலச் சினிமா கொண்டாடும்.

ஆனால் கூர்ந்து கவனித்தால், அது தியாகம் அல்ல; அது ஒரு சுயநலவாதியின் பிடிவாதம். நீ எனக்குக் கிடைக்கவில்லை என்றால், நான் செத்துப் போய் உனக்கு ஆயுசுக்கும் குற்ற உணர்ச்சியைப் பரிசாகத் தந்துவிட்டுப் போவேன், என்ற ஒரு கொடூரமான மனநிலையை இது இளைஞர்களிடம் விதைத்தது.

குடும்ப உறவுகளோ, சுய முன்னேற்றமோ இல்லாமல், காதல் தோல்வி அடைந்தால் செத்துப் போவதுதான் கெத்து, என்ற தற்கொலை மனோபாவத்திற்கு இது மிக நுணுக்கமாகப் பட்டுவாடா செய்யப்பட்ட ஆதரவு.

இத்திரைப்படத்தின் நாயகிக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலை மிகவும் பரிதாபகரமானது. ஏதோ இந்த உலகத்தில் இருக்கும் அத்தனை சைக்கோக்களையும், அனாதைகளையும் திருத்த வந்த ஒரு மதர் தெரசா பிம்பமாகவே அவர் காட்டப்படுவார். அவளுக்கு என்று தனியாக ஒரு காதல் வாழ்க்கை இருந்தாலும், ஹீரோவின் பைத்தியக்காரத்தனத்திற்குப் பயந்து அவனுக்குப் பணிந்து போவதும், அழுவதுமே அவளது வேலையாக இருக்கும்.

பெண் என்பவள் தனக்கென ஒரு வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்கக் கூடாது; அவளைப் பைத்தியமாகத் துரத்தும் ஒருவனுக்கு அவள் தாய்மை உணர்வோடு இரக்கம் காட்ட வேண்டும் என்ற ஆணாதிக்க வக்கிரத்தை இத்திரைப்படம் மிக நளினமாக ஏற்றுமதி செய்தது.

காதல் கொண்டேன் பாக்ஸ் ஆபீஸில் கோடிகளைக் குவித்து, அதன் நாயகனை ஒரு நடிப்பு அரக்கன் பிம்பத்தில் ஏற்றி, இயக்குநரை ஜீனியஸ் ஆக்கியிருக்கலாம். ஆனால், சமூக ரீதியாக அது தமிழனை எங்கு கொண்டு போய் நிறுத்தியது?

சொறிபிடித்த நாய் ஒன்று தெருவில் அலைவதற்கும், ஒரு தமிழ் இளைஞன் தாடி வளர்த்துக்கொண்டு சுவரில் தலைகீழாகத் தொங்குவதற்கும் பெரிய வித்தியாசங்கள் இல்லை என்பதை இத்திரைப்படம் நிறுவியது. நான் சைக்கோவாக இருக்கிறேன், எனவே நான் காதலிக்கிறேன் என்கிற ஒரு புதிய தத்துவத்தையும் இத்திரைப்படம் உருவாக்கியது.

அதுவரை வகுப்பறையின் கடைசி பெஞ்சில், யாரிடமும் பேசாமல், நகம் கடித்துக்கொண்டு, சாம்பிராணி என்றும் சாம்பார் என்றும் உலகத்தால் மதிக்கப்பட்ட அல்லது மிதிக்கப்பட்ட அப்பாவிகள் யாவரும், திடீரென தங்களைக் காதல் கொண்டேன் நாயகனாகப் பாவிக்கத் தொடங்கினார்கள்.

நான் பேசாமல் அமைதியாக இருக்கிறேன் என்றால், என் பின்னால் ஒரு கொடூரமான கடந்த காலமும், என் பாக்கெட்டில் ஒரு துருப்பிடித்த கத்தியும் இருக்கிறது, என்று அவர்கள் கொடுத்த பில்டப், தமிழ்நாட்டின் சராசரிப் பெண்களை அலற வைத்தது. அமைதியாக இருக்கும் பசங்களைக் கண்டாலே பெண்கள் அஞ்சத் தொடங்கிய வரலாற்றுச் சீரழிவு அங்குதான் ஆரம்பமானது.

அவன் கெட்டவன்தான், ஆனா அவனோட லவ் பியூர் என்கிற ஓர் அபத்தமான தர்க்கத்தை இந்தச் சமூகம் இத்திரைப்படத்திலிருந்துதான் கற்றுக்கொண்டது.

இத்திரைப்படத்தால் ஆணும் பெண்ணும் நண்பர்களாக இருக்கலாம் என்று நம்பிய அற்ப ஜீவிகளின் மண்டையில் பலத்த அடி விழுந்தது. அவள் உன்னை நண்பனாகப் பார்த்தால் என்ன? நீ அவளைக் கடத்திச் சென்று ஒரு பாழடைந்த பங்களாவில் வைத்து, அரிசி சாதம் ஊட்டலாம், என்கிற ஒரு மாற்றுச் சிந்தனையை இப்படம் விதைத்தது. இதன் விளைவாக, கல்லூரிகளில் ஜஸ்ட் ப்ரெண்ட்ஸ் என்று சுற்றிய பல இளைஞர்கள், திடீரென சுவரில் முட்டிக்கொண்டு தங்களுக்குள் ஒரு சைக்கோ நாயகனைத் தேட ஆரம்பித்தார்கள்.

காதல் கொண்டேன் மனிதருக்குள் ஏற்கனவே பதுங்கியிருந்த சைக்கோதனத்திற்கு ஒரு அழகிய, ரசிக்கத்தக்க முகமூடியை மாட்டிக் கொடுத்தது. அதன் பிறகுதான், காதலில் தோற்பது என்பது ஒரு ஏமாற்றமல்ல, அது ஒரு சைக்கோ த்ரில்லர் திரைப்படம் என்ற புரிதல் இங்குள்ள சராசரி இளைஞனுக்கு ஏற்பட்டது.

இத்திரைப்படத்தின் இயக்குநர் செய்த ஒரே நல்ல காரியம், இப்பட நாயகனைப் போன்றவர்கள் நிஜ வாழ்க்கையில் சுற்றினால் என்ன நடக்கும் என்பதை, கடைசியில் மலை உச்சியிலிருந்து விழ வைத்துக் கதையை முடித்து வைத்ததுதான். ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக தமிழ்ச் சமூகம் நாயகனின் வீழ்ச்சியை மறந்துவிட்டு, அவனது விசித்திரப் புன்னகையை மட்டும் தத்தெடுத்துக் கொண்டது.

ஆக மொத்தத்தில், ஒருதலைக் காதல் என்ற பெயரில் பெண்களைத் துரத்துவதுதான் உண்மையான வாலிபம் என்றும், மனப்பிறழ்வோடு அலைவதுதான் காதலின் ஆகச்சிறந்த அடையாளம் என்றும், குரூரமான சைக்கோத்தனத்தைக் கொண்டாடுவதே முற்போக்கு என்றும் நம்பிய ஒரு விறுவிறுப்பான, முதிர்ச்சியற்ற சைக்கோ சமூகமாகத் தமிழர்களை மாற்றியதுதான் இந்தத் திரைப்படம் செய்த ஆகச்சிறந்த வரலாற்றுச் சீரழிவு!

*****