நிலவின் வரைபடம்
ஆம்ஸ்ட்ராங்
கால் பதித்த
சந்திரனை
ஒத்த
சாலை
முழுக்க பள்ளங்கள்
கார்
லாரி பஸ் ஆட்டோ
எல்லாம்
தலைதெறிக்கக் குதிக்கின்றன
உள்
உறுப்புகள் இடம் மாறிக்
கொள்கின்றன
ஒரு
பழைய சைக்கிள் மட்டும்
நிதானமாகச் செல்கிறது
பின்னால்
கணவனின்
தோளில்
சாய்ந்தபடி
கர்ப்பிணி
மனைவி
அத்தனை
ஆயாசத்திலும்
பூமியிலிருந்து
பார்க்கும் நிலவைப் போல
அவ்வளவு
புன்னகையுடனும்
தலைநிறைய
மல்லிகை சரங்களுடனும்
*****
திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்
சூத்திரம் – 73
பிரிவின் தர்க்கவியல் இடைவெளி
"நாளைக்கு காலைல ஏழரை மணிக்குப்
பயணம்." அவன் சொன்னதில் சுரத்தே இல்லை.
சுவரில் மாட்டியிருந்த மின்னணு
கடிகாரத்தின் எண்ம எண்கள் மெலிதாகச் சிவந்து அணைந்தன. ஜன்னல் வழியே திருவாரூர் கமலாலயத்தின்
சில்லென்ற இரவுக் காற்று உள்ளே நுழைந்து, மேசையில் கிடந்த காகிதங்களை லேசாக அசைத்தது.
அவள் தேநீர்க் குவளையை மேசையில்
மெதுவாக வைத்தாள். அந்தச் சத்தம் கூட அந்த அறையின் அமைதியைக் குலைப்பது போல் இருந்தது.
அவன் கண்களை மூடி அந்தச் சாய்வு
நாற்காலியில் லேசாகச் சாய்த்தான். அவன் முகத்தில் வழக்கமான அந்தப் புன்னகை இல்லை; ஒருவிதத்
தற்காப்பு அரண் போன்ற இறுக்கம் இருந்தது.
"உன்னை விட்டு ஒரு கணம்
கூட பிரிய மாட்டேன்னு சொல்லுவீங்களே. அப்போ இது என்ன?" அவள் குரல் நடுங்கவில்லை.
அது மிகவும் நிதானமாக, கூர்மையாக இருந்தது. அதுதான் அவனுக்குப் பயத்தை தந்தது.
அவள் தன் கைப்பேசியைத் திருப்பி
அவன் பக்கம் வைத்தாள்.
அதில் ஒரு குறள் பளிச்சிட்டது.
"அரிதரோ தேற்றம் அறிவுடையார் கண்ணும்
பிரிவோ ரிடத்துண்மை யான்."
(குறள், 1153)
அவன் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளியிட்டுவிட்டு,
சன்னல் பக்கமாகத் திரும்பினான். "இதை நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கல. ஜெர்மனி
தலைமை அலுவலகத்துல ஆறு மாச செயல்திட்டம். அவ்வளவுதான்."
"ஆறு மாசம்ங்கிறது நாட்காட்டியில
சின்ன எண். ஆனா மனசுல அது ஒரு நூற்றாண்டு. நீங்க போறதுக்கு முன்னாடி வரைக்கும், என்னை
விட்டு எங்கேயும் போக மாட்டேன்னு சொன்னீங்க. ஆனா, வள்ளுவர் என்ன சொல்றார்? அறிவுடையவங்கன்னு
நீங்க நினைச்சுக்கிறவங்களாலயும் சூழல் வரும்போது பிரியத்தான் முடியும்னு சொல்றார்."
"அப்ப நான் உன்கிட்ட பொய்
சொல்றேன்னு சொல்றியா?"
"பொய் இல்லை. நீங்க அந்த
நொடியில் உண்மையா இருக்கிறீங்க. ஆனா சூழல் மாறுபடும்போது மனிதர்கள் மாறிடறாங்க. அதான்
நிஜம்."
"உன்னோட வார்த்தைகளை என்னால
தாங்க முடியல. நீ சொல்றீயே பிரிவைத் தாங்க முடியலன்னு, அதை விட மோசமா, இதை என்னால தாங்கவே
முடியல." அவன் அவள் கைகளை இறுகப் பிடித்துக் கொண்டான்.
"உங்களுக்குத் தெரியாத தர்க்கம்
இல்லை. யாராலும் திறக்க முடியாத பூட்டு ஒண்ணு இருக்கு. அதைத் திறக்குறவங்களுக்கு பரிசு
தர்றாங்கன்னு அறிவிக்கிறாங்கன்னு வெச்சுப்போம். அதுதான் யாராலும் திறக்க முடியாத பூட்டாச்சே.
அப்புறம் யார் திறக்க முடியும்? ஏன் அதுக்கு அறிவிப்பு தர்றாங்க? ஏன்னா எல்லாத்துலயும்
ஓர் ஓட்டை இருக்கு. இங்க முழுசா நம்புறதுக்கு எதுவுமே இல்ல."
அவன் சிரித்தான். ஒரு மெலிதான,
சோர்வான சிரிப்பு. "நீ எப்போவும் காதலை ஒரு தர்க்கக் கோளாறு போல பார்க்குறே."
"இல்லை. நான் காதலை யதார்த்தமா
பார்க்குறேன். மனிதர்கள் சூழ்நிலைகளின் கைதிகள். காதலின் ஆழம் எவ்வளவுதான் பெரிதாக
இருந்தாலும், வாழ்க்கையின் திசைகள் மாறும்போது கைகள் விலகத்தான் செய்கின்றன."
"அப்போ நம்ம காதல், கல்யாணம்
இதையெல்லாம் பொய்ங்றீயா?"
"பொய்னு சொல்ல மாட்டேன்.
ஆனா அது நிரந்தரமானதுன்னு நம்புறது நம்ம முட்டாள்தனம். அதான் யதார்த்தம்."
அவன் அவளது கையை விடுவித்துவிட்டு
ஜன்னல் பக்கம் சென்றான். வெளியே கமலாலயத்தின் குளிர்காற்று அவனது முகத்தில் அறைந்தது.
தூரத்தில் எரிந்து கொண்டிருக்கும் தெருவிளக்குகளைப் பார்த்தபடியே பேசினான், "நீ
எப்பவுமே இப்படித்தான். ஒரு விஷயத்தை ரொம்ப எதார்த்தமாவும் தர்க்கப்பூர்வமாவும் யோசிச்சு
அதோட அழகைக் கெடுத்துவே. நான் ஜெர்மனி போறது நம்ம வாழ்க்கைக்குக் கூட ரொம்ப முக்கியம்.
அதுக்காக நான் உன்னை மறந்திடுவேன்னு அர்த்தமா? வாட்ஸ்அப் இருக்கு, வீடியோ கால் இருக்கு,
நீ வரணும்னு நினைச்சா விமானம் எப்ப வேணாலும் இருக்கு."
அவள் எழுந்து போய் அவனது அருகில்
நின்றாள். அவனது முகத்தை மென்மையாக நிமிர்த்தினாள். "தொழில்நுட்பம் உலகத்தை சுருக்கிடுச்சு.
உண்மைதான். உங்களோட முகத்தை இந்த உலகத்துல நீங்க எங்க இருந்தாலும் ஒரு நொடியில என்னால
பார்க்க முடியும். ஆனா, உங்களோட தோள்ல சாய்ஞ்சு டீ குடிக்கிற அந்த நொடி சந்தோஷத்தை
வாட்ஸ்ஆப்போ, கூகுள் மீட்டோ தருமா? அதான் வலி."
அவன் லேசாகப் புன்னகைத்தான்.
"பிரிய மாட்டேன்னு சத்தியம் பண்ணிட்டு இப்போ பிரியறேங்றதுதானே உன்னோட மனப்பிரச்சனை.
ஆனா, நான் எங்க இருந்தாலும் உன் மனசுக்குள்ளதான் இருப்பேன். அதனால இது பிரிவெல்லாம்
கிடையாது."
"அதுதான் பிரச்சனை. மனசுல
இருக்கிறதுக்கும், கண்ணுக்குத் தெரியுறதுக்கும் நடுவுல இருக்கிற அந்த இடைவெளிதான் காலம்.
அந்தக் காலத்தை நம்மால வெல்ல முடியாது."
"நீ ஒரு தத்துவாதியை விட
மோசமா குழப்பிக்கிறே."
"குழப்பமெல்லாம் இல்ல. ஆனா,
உங்களால இதுக்கு மேல என்னைப் புரிஞ்சிக்க முடியாது."
அறையில் மீண்டும் அமைதி கவிழ்ந்தது.
அந்த அமைதியை உடைப்பது போல் அவனது அலைபேசி அதிர்ந்தது. விமானப் பயணச்சீட்டின் உறுதிபடுத்தும்
செய்தி அது.
மறுநாள் காலை.
திருச்சி விமான நிலையம்.
அவன் கையில் அந்தப் பயணப் பை.
அவள் அவனுடன் வந்திருந்தாள். இருவரும் வார்த்தைகளைப் பேசிக்கொள்ளவில்லை. பேசிக்கொள்ள
எதுவும் எஞ்சியிருப்பது போலத் தோன்றவில்லை. எல்லாமே நேற்று இரவே பேசப்பட்டுவிட்டன.
அவன் உள்நுழைவதற்கான அனுமதிச்
சீட்டுடன் நுழைந்தான். கிளம்பும் முன் அவள் கண்களைப் பார்த்தான்.
"உண்மையாவே சொல்றேன். ஆறு
மாசத்துல வந்துடுவேன்."
அவள் லேசாகப் புன்னகைத்தாள்.
அந்தக் புன்னகையில் நம்பிக்கையை விட பிரிவை எதிர்கொள்ளும் பய உணர்வே அதிகமாக இருந்தது.
"நம்புறேன். ஆனா ஒன்னு ஞாபகம்
வச்சுக்கோங்க. பிரிவுங்கிறது காலம் நம்மகிட்ட நடத்துற ஒருவித பரிமாற்றம். நீங்க போயிட்டு
வாங்க."
அவன் அவளைக் கடைசியாக ஒருமுறை
பார்த்தவிட்டு முனையத்தின் உள்நோக்கி நடந்தான். அவன் முதுகைப் பார்க்கும் போது அவளுக்கு
ஒரு விஷயம் தெளிவாகப் புரிந்தது. மனிதர்கள் விடைபெறும்போது மிகவும் இயல்பாகத்தான் இருக்கிறார்கள்.
ஆனால், அந்தப் பிரிவின் கோடு மெல்ல மெல்ல நீண்டு, ஒரு பெருங்கடலாக மாறுவதை யாராலும்
தடுக்க முடியாது.
முதல் இரண்டு மாதங்கள் நன்றாகவே
நகர்ந்தன.
வாட்ஸ்அப் அழைப்புகள், ஜூம் சந்திப்புகள்,
நள்ளிரவு அரட்டைகள். காதலின் தூரம் குறையவில்லை.
ஆனால், மூன்றாவது மாதத்திலிருந்து
அந்தக் கால இடைவெளி வேலை செய்யத் தொடங்கியது. அவள் வேலை முடிந்து இரவு வீட்டுக்கு வரும்போது,
அவனுக்கு அங்கே காலை மணி ஐந்தாக இருக்கும். அவன் அலுவலக சந்திப்பில் இருக்கும்போது,
அவளுக்குத் தனிமைப் பயம் வாட்டும்.
ஒரு நாள் இரவு, பிரிவின் இடைவெளி
தாங்க முடியாமல் அவள் அழுதே விட்டாள்.
"நீங்க என்னை மறந்துட்டீங்க!"
அவள் வாட்ஸ்அப்பில் செய்தி அனுப்பினாள்.
அவன் பதறியபடி உடனடியாகப் பதிலளித்தான்.
"புரிஞ்சுக்கோ. மென்பொருள்
உருவாக்க செயல்திட்டம் ரொம்ப தீவிர நிலையில இருக்கு. நான் உன்னை விட்டு விலகலை. என்
வேலை என்னை இழுக்குது."
அவள் உடனே பதில் அனுப்பவில்லை.
அவள் அந்த வார்த்தையைப் பார்த்தாள், "என் வேலை என்னை இழுக்குது."
வள்ளுவர் சொன்னது எவ்வளவு நிஜம்!
அறிவுடையவனான அவனே தன் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத சூழலின் பிடியில் சிக்கிவிட்டான். அவன்
சிறு பிரிவைக் கூட விரும்பவில்லைதான்; ஆனால் அந்தச் சூழல் அவனைப் பிரித்து விட்டது.
நான்காவது மாதம்.
அவனுடைய செயல்திட்டம் வெற்றிகரமாக
முடிந்தது, ஆறு மாதம் என்ற கால எல்லைக்கு முன்பாகவே. ஜெர்மனியின் தலைமை அலுவலகம் அவனுக்கு
அங்கே நிரந்தரப் பணியை வழங்குவதாக அறிவித்தது.
அவன் உடனடியாக அவளை அழைத்தான்.
"எனக்கு இங்க நிரந்தர பணி தராங்க. நம்ம வாழ்க்கை நல்ல நிலைக்கு வந்துடுச்சு. நீயும்
இங்கே வந்துடு. நாம ஒண்ணாவே இருக்கலாம்."
"வேண்டாம். எனக்கு இந்தத்
திருவாரூரை விட்டும் எங்கும் வர முடியாது. இங்கதான் நான் உங்களை முதன் முதல்ல பார்த்த
தியாகராஜர் கோயில் இருக்கு. இங்கதான் நாம்ம சாயுங்காலம் சந்திச்சுப் பேசுன கமலாலயக்
குளக்கரை இருக்கு. இங்கதான் நாம்ம சிரிச்சிக்கிட்டே பேசிக்கிட்டு நடந்த சோமசுந்தரம்
பூங்கா இருக்கு. எல்லாத்துக்கும் மேல இங்கதான் நாம்ம முதன் முதலா ஒண்ணுக்குள்ள ஒண்ணான
நம்ம வீடு இருக்கு. இத்தனை நாள் நீங்க இல்லாத இந்தப் பிரிவை இதெல்லாம்தான் ஈடுகட்டுச்சு.
இதெ விட்டுட்டு என்னால அங்கல்லாம் வர முடியாது. இது எல்லாத்தையும் தாண்டி உங்களுக்கு
வேலை, அது தர்ற பணம், எதிர்காலம்தான் முக்கியம்னா நீங்க தர்ற பிரிவை, நீங்க இருந்த
இந்த இடத்தாலேயே நினைச்சு நினைச்சு நான் வாழ்ந்துக்கிறேன்."
அவள் பேச பேச அதற்கு மேல் பேச
விருப்பமில்லாமல், அவன் இணைப்பைத் துண்டித்தான்.
நான்கு நாட்கள் ஆயின.
அவனிடமிருந்து எந்த அழைப்பும்
இல்லை, எந்தச் செய்தியும் இல்லை. அவள் அழைத்தாலும் அவன் எடுப்பதில்லை. அவள் அனுப்பும்
எந்தச் செய்திக்கும் அவன் பதில் அளிக்கவும் இல்லை.
சாதாரணப் பிரிவு அசாதாரணப் பிரிவாகி
விட்டதோ என்று வருந்தி, அவள் அழுத ஐந்தாம் நாள் மாலைப் பொழுதில் அழைப்பு மணி அடித்தது.
அழுதழுது வீங்கிய கண்களைத் துடைத்துக்
கொண்டு, அவள் கதவைத் திறக்க ஜெர்மனிக்காரனாய் மாற முடிவெடுத்திருந்த அவன் திருவாரூர்க்காரனாய்
மூட்டை முடிச்சுகளோடு அங்கே நின்றிருந்தான்.
அக்கம் பக்கத்துக் குடித்தனக்காரர்கள்
அதை நெகிழ்வோடு பார்க்க, அவள் மனதுக்குள் பொங்கிய ஆத்திரத்தைத் தணிக்க முடியாமல் அவன்
நெஞ்சில் படபடவென அடிக்க ஆரம்பித்தாள்.
அவன் என்னவோ, புத்தர், ஏசு, காந்தி
பரம்பரையில் வந்தவனைப் போல, புன்னகையோடு அத்தனை அடிகளையும் எந்த எதிர் அடியும் தராமல்
எதிர்கொண்டான்.
"பாவம் புள்ளே அவன். வாடி
வதங்கி வந்திருக்கான். ராட்சசி இப்படிப் போட்டு அடிக்கிறாளே." என்று எதிர்வீட்டு
பெண்மணி ஒருவர் சொல்ல, "அப்படித்தான் அடிப்பேன்!" என்றவள், அதற்கு மேல் அடிக்கத்
தோன்றாமல், சுற்றும் முற்றும் பார்க்கிறார்கள் என்ற லஜ்ஜை கூட இல்லாமல், அவனை அப்படியே
கட்டிக் கொண்டாள்.
"வள்ளுவர் சொன்னது உண்மைதான்.
பிரிவ்து உண்மைதான். ஆனா, அந்தப் பிரிவு நம்ம காதலை இன்னும் ஆழமாக்குது. உன்னோட எதார்த்தம்,
தர்க்கம் எல்லாத்துக்கும் இப்போ விடை கிடைச்சிருக்கும்ன்னு நம்புறேன். நான் அறிவுடையவனா
இருக்குறதெ விரும்பல. உம் மேல அன்புள்ளவனா மட்டுமே இருக்க விரும்புறேன்." அவன்
முணுமுணுக்க, இனிமேல் பேச வார்த்தைகள் எதுவும் இல்லை என்பது போல அவள் அவன் வாயைப் பொத்தினாள்.
- சூத்திரங்கள்
தொடரும்!
*****
திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்
சூத்திரம் – 72
தழுவலுக்குப் பின்னுள்ள அத்தியாயங்கள்
திருவாரூர், விளமல் கல்லுப் பாலம்
அருகே தனது இருசக்கர வாகனத்தை நிறுத்தி விட்டு ஓர் ஓரமாக நின்றான் அவன்.
அக்டோபர் மாத மழை தனது அத்தியாயத்தைத்
தொடங்கியிருந்தது.
மழை நீர் சொட்டும் அவனது தலைக்கவசக்
கண்ணாடியின் வழியே பார்த்த போது, உலகம் லேசாகக் கலைந்த நீர்வண்ண ஓவியம் போலத் தெரிந்தது.
அப்போதுதான் அவள் வந்தாள்.
அவள் கையில் ஒரு மஞ்சள் நிறக்
குடை. குடையிருந்தும் நனைந்த உடை. முகத்தில் மழைத் துளிகளா, நீர் முத்துக்களா என்று பிரிக்க முடியாத
ஒரு கொள்ளை அழகு. அவன் அவளைப் பார்த்ததும் அவள் ஒரு பார்வை பார்த்தாள். அவ்வளவுதான்.
கொட்டும் மழையில் காதல் தீப்பிடித்துக் கொண்டது.
அந்தப் பார்வையில் எந்தப் பேச்சும்
இல்லை. கட்டிப்பிடித்தல் இல்லை. தொடுதல் கூட இல்லை. ஆனால், இருவரின் இதயத் துடிப்பும்
நிமிடத்திற்கு 112ஐத் தொட்டது. வெறும் ஆறு வினாடிப் பார்வை. அதில் ஒரு காதலின் முழு
வரைபடமும் வரைந்து முடிக்கப்பட்டிருந்தது.
அன்று அவன் தன் நாட்குறிப்பில்
எழுதினான்,
"அவள் என்னைப் பார்க்கும் அந்த ஒரு நொடி, உலகத்தின் சகல சத்தங்களும் அடங்கிவிடுகின்றன.
அந்தப் பார்வையில் வாழ முடிபவனுக்கு, கை கோர்த்து நடக்கும் பாக்கியம் கூட இரண்டாம்
பட்சம்தான்."
அது காதலின் தொடக்கம்.
ஆகாயத்தில் மிதந்த காலம்.
இதோ, இப்போது இரண்டு வருடங்கள்
ஓடிவிட்டன. இப்போதும் இருவரும் அதே காதல் தம்பதிகள்தான். ஆனால், திருமணம் முடிந்து
ஆறு மாதங்கள் ஆகின்றன.
அந்த அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில்
கணவன், மனைவி என்பதை விட இன்னும் அதே பழைய காதலர்களாய் அவர்கள்.
அவன் அவளின் வலது கையைத் தன்
இரு கைகளுக்குள்ளும் பொதிந்து வைத்திருந்தான். அவளது மென்மையான விரல்களைத் தடவிக்கொடுத்தபடி,
அவளது முழங்கையைக் கடந்து, தோள்பட்டையைத் தொட்டு, அவளது கூந்தலை ஒதுக்கிவிட்டான்.
அவள் உடலோடு உடல் ஒட்டி, அவளது
மூச்சுக்காற்று அவன் கழுத்தில் படும் அளவுக்கு மிக நெருக்கமாக இருந்தான்.
ஆனால், அவள் முகத்தில் அந்தப்
பழைய வெளிச்சம் இல்லை.
அவன் மெதுவாக அவளது கன்னத்தை
வருடினான். "என்னடி செல்லம்? என்ன யோசனை?"
அவள் அவனது கையை மேலும் இறுக்கமாகப்
பற்றிக்கொண்டாள். ஆனால் அவளது கண்கள் அவனது கண்களைப் பார்க்கவில்லை. மேஜை மீது இருந்த
அந்த ஜோடிப் புறாக்களின் பொம்மையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. "ஒன்றுமில்லை!"
என்றாள் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லாம்.
"பொய் சொல்லாதே. உன் கை
நடுங்குகிறது. நான் உன்னைத் தொட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன். நாம் இவ்வளவு நெருக்கமாக இருக்கிறோம்.
ஆனால் உன் மனம் எங்கோ போய்க்கொண்டிருக்கிறது."
அவள் மெதுவாக நிமிர்ந்து அவனைப்
பார்த்தாள். அவளது கண்களில் மெல்லிய கண்ணீர்ப்படலம்.
"நாம் இப்போது எவ்வளவு நெருக்கமாக
இருக்கிறோமோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு எனக்குள் ஏதோ பயமாக இருக்கிறது."
"நீ என்ன சொல்ல வர்றேன்னு
எனக்குப் புரியல."
"முன்பெல்லாம், நாம் காதலிக்கத்
தொடங்கிய புதிதில், நீங்க என்னைப் தூரத்திலிருந்து ஒரு பார்வை பார்ப்பீங்க. அந்தப்
பார்வையில் நான் உன்னோடு இருக்கிறேன் என்கிற சந்தோஷம் இருக்கும். அதில் எந்தக் கவலையும்
இருக்காது. எந்தக் கேள்வியும் இருக்காது."
"இப்போ?"
"இப்போ நீங்க என்னைக் கட்டிப்பிடிக்கும்போது,
உங்க தோளில் என் முகத்தை வைக்கும்போது, என் மனசு என்ன சொல்லுது தெரியுமா? இன்னும் கொஞ்ச
நேரத்தில் இந்தத் தொடுதல் முடிந்துவிடும். நீங்கள் கிளம்பிடுவீங்க. நாளைக்கே அமெரிக்காவோ,
கனடாவோ மென்பொருள் செயல்திட்டம்ன்னு அவர் கிளம்பிடுவார்ன்னு என்னை என் மனசு ரொம்பவே
பயமுறுத்துது."
அவன் அமைதியானான்.
அவள் சொல்வது உண்மைதான். ஆனால்,
அந்த உண்மை எப்படி அவளுக்கு உரைத்தது என்பதுதான் அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.
அநேகமாக அடுத்த வாரம் அவன் ஒரு
புதிய செயல்திட்டம் தொடர்பாக அமெரிக்க செல்ல வேண்டியிருக்கலாம். செயல்திட்டம் முடிய
மூன்றிலிருந்து ஆறு மாதங்கள் கூட ஆகலாம்.
காதலின் தொடக்கத்தில், வெறும்
பார்வை தரும் இன்பத்தில் எந்தப் பயமும் இல்லை. ஆனால், தேகம் இணையும் நெருக்கத்தில்
பிரிவு வரப்போகிறதோ என்கிற பயம் ஆட்டித்தான் படைக்கிறது. அப்போது அந்த நெருக்கம் எனும்
பெரிய இன்பம் கூட, பிரிவை நினைக்கும் போது பெரிய துன்பமாக மாறிவிடுகிறது."
அவன் அவளை மேலும் நெருக்கமாக
இழுத்து அணைத்துக் கொண்டான். அவளது வாசனை அவனுக்கு அத்தனை பரிச்சயமானது. ஆனால், அந்த
அணைப்பில் இப்போது ஒரு விதமான பதற்றம் இருந்தது.
தொடுதல் அதிகரிக்க அதிகரிக்க,
இழப்பின் பயமும் அதிகரிப்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரிந்தது.
அவன் அவளை இறுக்கிக் கொண்டே,
"நாம் ஏன் எதிர்காலத்தைப் பற்றி யோசித்து இந்த நொடியைக் கெடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்?"
"அது என் கையிலா இருக்கிறது?"
அவள் அவனது சட்டையைப் பற்றிக்கொண்டாள். "முன்பு உங்கள் பார்வை எனக்கு ஒரு வரம்.
இப்போது உங்கள் அணைப்பு எனக்கு ஒரு எச்சரிக்கை மணி. ஒவ்வொரு முறை நீங்க என்னை இறுகத்
தழுவும்போதும், பிரிவு வரப்போகிறது, பிரிவு வரப்போகிறது என்று என் இதயம் அடித்துக்கொள்கிறது.
இந்த அணைப்பு தரும் சுகத்தை விட, இது தரப்போகும் பிரிவின் வலிதான் என் மனதை நசுக்குகிறது."
அவனுக்குப் புரிந்தது.
வள்ளுவர் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு
முன்பே இதைத்தான் எழுதி வைத்திருந்தார்.
"இன்கண் உடைத்தவர் பார்வல் பிரிவஞ்சும்
புன்கண் உடைத்தால் புணர்வு."
(குறள், 1152)
"எனக்கு பசிக்கிறது. ஏதாவது
சாப்பிடலாமா?" என்றாள் அவள்.
காதலில் ஆகச்சிறந்த விஷயம் என்னவென்றால்,
எவ்வளவு பெரிய தத்துவப் போராட்டத்திற்கு நடுவிலும் பசி தன் வேலையைக் காட்டும்.
இருவரும் ஒரே தட்டில் இரண்டு
கரண்டி சோறு, ஒரு கரண்டி குழம்பு, முளைக்கீரை மசியல் கொஞ்சம், கொத்துமல்லி துவையல்
ஒரு தேக்கரண்டி எடுத்துக் கொண்டு ஒருவருக்கொரு ஊட்டி விட்டபடி உண்ண ஆரம்பித்தனர்.
"நாம் ஏன் பயப்பட வேண்டும்?
பிரிவைப் பற்றிய பயம் இருக்கிறது என்றால், அதற்கு என்ன அர்த்தம் தெரியுமா?" ஒரு
கவளத்தை விழுங்கியபடி அவன் ஆரம்பித்தான்.
"என்ன அர்த்தம்?" அவள்
கவளத்தை விழுங்காமல் கேட்டாள்.
"நம் காதல் உயிரோடு இருக்கிறது
என்று அர்த்தம். எப்போது ஒரு பொருளை இழந்துவிடுவோமோ என்கிற பயம் வருகிறதோ, அப்போதுதான்
அந்தப் பொருள் நமக்கு எவ்வளவு மதிப்புமிக்கது என்று புரிகிறது."
அவள் அவனையே பார்த்தாள்.
"நீங்க சொன்னது சரிதான்.
நாம் முதலில் பார்த்தபோது, நம்மிடம் எதிர்பார்ப்புகள் இல்லை. அதனால் பயமும் இல்லை.
ஆனால் இப்போது நாம் ஒருவரையொருவர் முழுமையாக ஆக்கிரமித்துவிட்டோம். என் மூச்சு உங்களுடையது,
உங்க ஸ்பரிசம் என்னுடையது. இப்போது பிரிவைப் பார்த்துப் பயப்படுவது இயல்புதானே? அந்தப்
பயம் அணைப்பின் சுகத்தையே கெடுக்கிறதே."
"கெடுக்க விடாதே!"
அவன் அவளது கையைப் பிடித்துக்கொண்டான். "நாளைக்கு மழை பெய்யும், அதனால் குடை நனைந்துவிடும்
என்று யோசித்துக்கொண்டு, இன்றைக்குப் பெய்யும் மழையில் நனையாமல் ஒதுங்கி நிற்பது எவ்வளவு
முட்டாள்தனமோ, அதேபோல்தான் நாளைக்கு வரப்போகும் பிரிவை நினைத்து, இன்றைக்கு நாம் பகிர்ந்துகொள்ளும்
இந்த அணைப்பைத் துன்பமாக மாற்றுவதும்."
அவள் அமைதியாக யோசித்தாள்.
"பிரிவு என்பது காதலின்
எதிரி அல்ல. அது காதலின் அளவுகோல். நீ என்னை எவ்வளவு நேசிக்கிறாய் என்பதை, நீஎன் பிரிவைக்
கண்டு எவ்வளவு அஞ்சுகிறாய் என்பதை வைத்து புரிந்து கொள்ள முடிகிறது." என்றபடி
அவன் அவளை மீண்டும் அணைத்துக் கொண்டான்.
இந்த முறை அந்த அச்சம் முழுமையாக
விலகவில்லை என்றாலும், அந்த அச்சமே காதலின் ஒரு பகுதிதான் என்பதை அவள் புரிந்து கொண்டாள்.
ஏனெனில், மரண பயம் இல்லாதவருக்கு வாழ்வின் மீது பற்று இருக்காது; பிரிவு பயம் இல்லாதவருக்குக்
காதலின் ஆழம் தெரியாது.
அவர்கள் உண்டு முடித்திருந்தனர்.
அடுத்து அந்த அறையின் வெளிச்சம் மங்கலாக மாறியது. காதல் தன் கணக்குகளைத் தொடர்ந்தது.
அடுத்த வாரம்.
திருச்சி விமான நிலையம்.
அவனது பைகள், பெட்டிகள் சோதனை
செய்யப்பட்டு உள்ளே அனுப்பப்பட்டன.
அவன் உள்ளே போக வேண்டும்.
வெளியே உள்சோதனை வாயிலருகே அருகே
இருவரும் நின்றிருந்தார்கள். சுற்றிலும் மனிதர்களின் கூச்சல்கள், அறிவிப்புச் சத்தங்கள்.
அவள் அவனைப் பார்த்தாள். அவள்
கண்கள் கலங்கியிருந்தன.
அவன் பொது இடம் என்று பார்க்காமல்,
அவளை இறுக்கமாகக் கட்டிப்பிடித்தான். அவளது தலை அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்திருந்தது. அவளது
உடலின் நடுக்கம் அவனுக்குப் புரிந்தது. ஆம், இந்த அணைப்பில் பிரிவின் பயம் இருக்கத்தான்
செய்கிறது. இது துன்பம்தான்.
ஆனால் அவன் மெதுவாக அவளைத் தன்னிடமிருந்து
விலக்கினான்.
அவளது தோள்களைப் பிடித்துக்கொண்டு,
அவளது கண்களை நேராய்ப் பார்த்தான்.
"நம் அணைப்பை விட்டுவிடு.
இப்போது என்னை ஒரு முறை பார்." என்று அவன் சொன்னதும் அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
அவனும் அவளது கண்களுக்குள் ஊடுருவிப்
பார்த்தான். அங்கே எந்த அணைப்பும் இல்லை, எந்தத் தொடுதலும் இல்லை. வெறும் பார்வை மட்டுமே.
அந்தப் பார்வையில், இரண்டு வருடங்களுக்கு
முன்பு விளமல், கல்லுப் பாலத்தின் அருகில் மழைத்துளிகளுக்கு இடையே அவள் பார்த்த அதே
ஆறு வினாடிப் பார்வை மீண்டும் உருவானது!
அந்தப் பார்வையில் அமெரிக்கா
இல்லை, சில மாத பிரிவு இல்லை, பயம் இல்லை.
அங்கே இருந்தது வெறும் அன்பு
மட்டுமே.
அவள் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை
அரும்பியது. அவளது பயம் பனிபோல விலகியது.
"புரிந்துவிட்டதா?"
என்று அவன் புன்னகைத்தான். "தொடுதல் நமக்கு இடையே பிரிவின் பயத்தைக் கொண்டு வரலாம்.
ஆனால் நம் கண்கள் பேசும் இந்த அன்பு, உலகத்தின் எந்தப் பிரிவாலும் அழிக்க முடியாதது."
"ம்!" அவள் தலை ஆட்டியடி,
"சீக்கிரம் போயிட்டு வந்திடுங்க." என்றாள்.
"கண்டிப்பாக." என்றான்
அவன்.
அவன் முனையத்தின் உள்ளே நோக்கி
நடந்தான். கண்ணாடித் தடுப்புக்கு அப்பால் சென்று, ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தான்.
அவள் அங்கேதான் நின்றிருந்தாள்.
கையை உயர்த்தவில்லை. வெறும் பார்வையால் அவனைத் தழுவிக் கொண்டிருந்தாள்.
இப்போது அந்தப் பார்வையில் பிரிவின்
பயம் இல்லை; காதலின் நம்பிக்கை மட்டுமே நிறைந்திருந்தது!
- சூத்திரங்கள்
தொடரும்!
*****
ஞானத்தின் பல்க் உற்பத்திகள்!
ஒரு
காலத்தில் பல்கலைக்கழகங்கள் என்பது சிந்தனை விதைகளை விதைக்கும் ஞான பூமியாக இருந்தன.
ஆனால், இன்று அவை வெறும் பிஹெச்டி எனும் முத்திரையைக் குத்தி, முனைவர் பட்டதாரிகளைத்
தடையின்றி வெளியேற்றும் அதிவேக உற்பத்தி ஆலைகளாக உருமாறியுள்ளன.
கல்வித்
தரம் என்பது இங்கே ஒரு தத்துவார்த்தக் கேள்விக்குறியாக, ஏதோவொரு பழைய நூலகத்தின் மூலையில்
தூசு படிந்து கிடக்கிறது.
உலக
அளவில் டாக்டர்கள் தட் மீன்ஸ் பிஹெச்டி ஸ்காலர்கள் பெருகிவிட்டார்கள். ஆண்டுதோறும்
3,00,000க்கும் மேற்பட்ட ஞானிகள் உலகெங்கும் அவதரிக்கிறார்கள். அமெரிக்கா 55,000 பேரைத்
தயாரித்தால், சீனா போட்டிக்கு 70,000 பேரைத் தட்டிவிடுகிறது. நம்ம ஊரிலும் கடந்த பத்து
ஆண்டுகளில் இந்த உற்பத்தி இருமடங்காகி, இப்போது வருடத்திற்கு 40,000 முனைவர் பட்டங்கள்
ஹால்மார்க் முத்திரை இல்லாமல் சந்தைக்கு வருகின்றன.
அளவிற்கதிகமான
உற்பத்தி, பொருளின் மதிப்பைத் தளர்த்திவிடும் என்ற சந்தை விதியே இங்கும் நடக்கிறது.
தனியார் கல்வி நிறுவனங்களுக்கு இதுவொரு சிறந்த வருவாய் மார்க்கம் என்பதால், தகுதி வரம்புகள்
யாவும் கருணை அடிப்படையில் தளர்த்தப்பட்டு, ஆய்வுத் திறனுக்கும் பட்டத்திற்கும் சம்பந்தமே
இல்லாத ஒரு மாயாஜாலச் சூழல் உருவாகியுள்ளது.
ஆராய்ச்சியாளருக்கும்,
அவரது கைடு எனப்படும் ஆய்வு மேற்பார்வையாளருக்கும் இடையே உள்ள ஆன்மீகத் தொடர்பு பற்றிப்
பலரும் பேசுகிறார்கள்.
இங்கே
அறிவு என்பது மூளையிலிருந்து உதிப்பதில்லை; அது பாக்கெட்டில் இருக்கும் பணத்தின் அளவைப்
பொறுத்துத் தீர்மானிக்கப்படும் ஒரு லௌகீகப் பண்டம்.
இதற்கு
அடுத்தபடியாக, ஆய்வுக் கட்டுரைகளை வெளியிட்டால்தான் பட்டமளிப்பு விழாவுக்கு அழைப்பிதழ்
தருவோம் என்றொரு கட்டாயம் இருக்கிறது. இந்த விதியைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, பணத்தைக்
கொடு, கட்டுரையைப் போடு என்று சில போலி ஆய்விதழ்கள் கடை விரித்துள்ளன. ஐந்தாயிரம் முதல்
ஒரு லட்சம் வரை கட்டணம் வசூலிக்கும் இந்தச் சந்தேகத்திற்குரிய இதழ்களில் வெளியாகும்
கட்டுரைகளில் முப்பது சதவீதம் நம் நாட்டு அறிஞர்கள் எழுதியவை என்பதுதான் தத்துவார்த்த
விந்தை.
முறையான
மதிப்பாய்வு இல்லாமல் வெளியாகும் இக்கட்டுரைகள், உலகை உய்விக்கப் போகும் புதிய கண்டுபிடிப்புகள்
என்று நம்பப்படுவதுதான் ஆகப்பெரும் நகைச்சுவை.
சில
பேராசிரியர்கள், விஸ்வரூபம் எடுத்து ஒரே நேரத்தில் பத்து முதல் பதினைந்து மாணவர்களுக்கு
ஞானஸ்நானம் செய்கிறார்கள். ஒரு மனிதனுக்கு இத்தனை சீடர்கள் இருந்தால், அங்கே தனிப்பட்ட
கவனம் என்பது தத்துவப் பிரசங்கத்தில் மட்டுமே சாத்தியம். மாணவர்கள் தங்களின் வழிகாட்டியின்
முகத்தையே பார்க்காமல், தாங்களாகவே ஏதோவொரு கட் – காப்பி – பேஸ்ட் வித்தையைச் செய்து
ஆய்வை முடிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாகிறார்கள்.
மூன்று
முதல் ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் எப்படியாவது டாக்டர் ஆகிவிட வேண்டும் என்ற லௌகீக அழுத்தம்
மாணவர்களுக்குத் தரப்படுகிறது. இதனால், பிரபஞ்சத்தின் ரகசியங்களை ஆராயும் ஆழமான தலைப்புகளை
விடுத்து, கூகுளில் தேடினால் எளிதில் கிடைக்கக்கூடிய மொக்கையான தலைப்புகளைத் தேர்ந்தெடுத்து,
சடங்காக ஆய்வை முடித்து விடுகிறார்கள்.
இப்படித்
தவணை முறையில் தரம் குறைந்த முனைவர் பட்டம் பெற்றவர்கள், அடுத்து நேராக ஆசிரியர் தொழிலுக்குள்
நுழைகிறார்கள். தாங்கள் எப்படி வித்தையைக் கற்றுக் கொண்டார்களோ, அதே தரத்தில்தான் அடுத்த
தலைமுறை மாணவர்களுக்கும் போதிக்கிறார்கள். இது ஒரு முடிவற்ற சாப விமோசனமற்ற சுழலாக
மாறி, ஒட்டுமொத்தக் கல்விச் சமூகத்தையும் தரம் தாழ்த்துகிறது.
அறிவின்
உன்னதம் என்பது எண்ணிக்கையில் இல்லை, அதன் வீரியத்தில் இருக்கிறது. தரம், நேர்மை, பொறுப்பு
ஆகிய குணங்களை இந்த உற்பத்தி ஆலைகளுக்குள் மீண்டும் புகுத்தாவிட்டால், இங்கே உருவாகும்
முனைவர்கள் வெறும் காகிதப் புலிகளாகவே எஞ்சுவார்கள்.
*****
திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்
சூத்திரம் – 71
திரும்பி வரும் போது யார் இருப்பார்
நீ பேச?
வீட்டின் உள்ளே அழைப்பு மணியின்
சத்தம் கேட்டது.
வெளியே தூதஞ்சல் பணியாளர் நின்று
கொண்டிருந்தார்.
கதவைத் திறந்தான் அவன்.
வாசலில் நின்றிருந்த அவரிடமிருந்து
கையெழுத்திட்டு அவரிடமிருந்த அட்டைப் பெட்டிகளைப் பெற்றுக் கொண்டான்.
பயண அனுமதிக் கடிதமும் அதற்கான
பொருட்களும் அந்தப் பெட்டியில் இருந்தன.
அவனுக்கு உண்டான மகிழ்ச்சிக்கு
அளவே இல்லை. ஒரு கணம் துள்ளிக் குதித்தான். ஒரு குழந்தையைப் போலக் குட்டிக்கரணம் கூட
போட்டான்.
சமையலறையிலிருந்து தேநீர் குவளையோடு
அவள் வந்தாள். முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை.
தேநீர் குவளையை அவன் கைகளில்
கொடுக்காமல் வரவேற்பறையில் இருந்த சிற்றுயர மேசையின் மீது வைத்தாள். ஆவி பறக்கும் அந்தத்
தேநீரின் வாசனை அறையை நிரப்பியது. ஆனால், இருவருக்குமிடையே இருந்த இடைவெளி எந்த தேநீராலும்
நிரப்ப முடியாத அளவுக்கு விரிந்திருந்தது.
"என்ன ஒரு மாதிரியா இருக்கே?
பொருட்கள் எல்லாம் வந்துருச்சு. இன்னைக்கு இரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு விண்வெளி மையத்துல
தகவல் தெரிவித்துத் தயாராகணும். அஞ்சு வருஷ செயல்திட்டம். செவ்வாய் கிரகத்துல புது
ஆராய்ச்சி." அவனுடைய குரலில் ஒருவித மிகையான
உற்சாகம் இருந்தது. தன் அலைபேசி திரையைத் தட்டி, செவ்வாய் செயல்திட்டம் 2026க்கான தகவல்களை
அவளிடம் காட்டினான்.
அவள் அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள்.
அவள் கண்கள் கலங்கவில்லை. ஆனால், அதில் ஒருவிதக் கடுமையான உறைநிலை இருந்தது.
"அஞ்சு வருஷம் இல்லையா?"
"ஆமா. ஆனா, மாசம் ஒருதடவை
முப்பரிமாண பிம்பவெளியில பேசலாம். சமிக்ஞை கிடைக்க கொஞ்சம் தாமதம் ஆகும். ஒரு எட்டு
நிமிஷம் இடைவெளி இருக்கும். ஆனா பேசலாம். அப்புறம், அஞ்சு வருஷம்ங்கிறது ரொம்ப வேகமா
ஓடிடும். நான் திரும்ப வரும்போது ஆராய்ச்சி முடிஞ்சு, எனக்கு பெரிய பதவி உயர்வு கெடச்சிருக்கும்.
நம்ம எதிர்காலம் ரொம்ப ஒளிமயமா இருக்கும்!" அவன் தன் வழக்கமான தர்க்கப்பேச்சைத்
தொடங்கினான். எந்தப் பிரச்சினையையும் ஒரு தரவக விஞ்ஞானி போலப் பகுப்பாய்வு செய்து தீர்த்துவிடும்
தற் பெருமை அவனுக்கு உண்டு.
"ஒளிமயமான எதிர்காலமா? அது
யாருக்கு?" அவளின் குரல் மிக மெதுவாக, ஆனால் மிகக் கூர்மையாக வந்தது.
"என்ன கேள்வி இது? நமக்குத்தான்!
நான் அங்க போய் சம்பாதிக்கிறது, ஆராய்ச்சி பண்றது எல்லாம் நம்ம ரெண்டு பேரோட எதிர்காலத்துக்குத்தானே?"
"நம்ம எதிர்காலம். அஞ்சு
வருஷத்துக்கு அப்புறம் தொடங்கும். சரி, இந்த அஞ்சு வருஷம் இந்த வீட்ல, இந்த உடம்புல,
இந்த மனசோட வாழணுமே ஒருத்தி. அவளுக்கு என்ன
பதில்?"
அவன் சலித்துக் கொண்டான்.
"மறுபடியும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு பேசாதே. இது வாழ்க்கையில எவ்வளவு பெரிய வாய்ப்பு
தெரியுமா? உலகத்திலேயே பத்து பேருக்கு மட்டும்தான் இந்த வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்கு. இந்தியாவுலேர்ந்து
நான் ஒருத்தன் மட்டும்தான். அதுவும் தமிழ்நாட்டுல இருக்குற எனக்கு. ஒரு தமிழனா நம்ம
தமிழ்நாட்டுக்கு இது எவ்வளவு பெருமை தெரியுமா? நான் போகலைன்னா என் வாழ்க்கையே வீண்.
போய்ட்டு வந்தா அதற்கு அப்புறம் நம்ம வாழ்க்கையே வேற அளவுல இருக்கும். நீ அப்போ ராணி.
இந்தப் பூமியில இருக்குற இடத்துக்கு மட்டுமல்ல, விண்வெளிக்கோ உன்னை சுற்றுலா அழைச்சிட்டுப்
போவேன். இந்த உலகத்துல யாருக்கும் கிடைக்காத சந்தோசத்தை எல்லாம் உனக்குக் கொடுக்க முடியும்.
உனக்காக விண்வெளியில ஒரு தாஜ்மஹால் கூட அப்போ என்னால கட்ட முடியும் பார்த்துக்கோ. ஆகவே,
அதுக்காகவே நான் போகணும். உனக்குப் புரியும்ன்னு நினைக்கிறேன்."
"நான் உன்னை போகக் கூடாதுன்னு
சொல்லலையே."
"அப்புறம் என்ன?"
அவள் அமைதியாக வந்து மெத்திருக்கையில்
உட்கார்ந்தாள். தேநீரை ஒரு மடக்கு பருகினாள்.
"அதாவது, நீ போயிட்டு திரும்ப
வரும்போது என்னென்ன பண்ணுவ? எப்படி என்னைக் காதல் பண்ணுவ? நாம எங்கெல்லாம் சுற்றுலா
போவோம்? எப்படி சந்தோஷமா இருப்போம்னு என்கிட்ட அடுக்கடுக்கா விளக்கம் சொல்ற. அப்படித்தானே?"
"ஆமா! வல்வரவு. அதாவது,
நான் திரும்ப வர்றத பத்திதானே பேசுறேன்? அதுல என்ன தப்பு?"
அவள் அவனை நேருக்கு நேராகப் பார்த்தாள்.
அவள் விழிகளில் ஒரு விசித்திரமான நோக்கு.
"நீ போயிட்டு திரும்ப வர்றப்போ,
நான் சந்தோஷமா வாழறதுக்கு என்னென்ன பண்ணுவேன்னு நீ இப்போ என்கிட்ட விவரிக்க தேவையில்லை."
"புரியல."
"உன் கூட வாழப்போற அந்த
எதிர்கால அவள்கிட்ட அதை அப்புறமா வந்து சொல்லிக்கோ. ஏன்னா, நீ திரும்ப வர்ற வரைக்கும்
காத்துட்டிருந்து உயிர் வாழப்போற அந்த அவள் வேற!"
அவன் திகைத்து நின்றான்.
அவள் தொடர்ந்தாள், "நீ போகப்
போறேங்குற இந்த நிமிஷமே என் உள்ளுக்குள்ள ஏதோ ஒன்னு செத்துக்கிட்டே இருக்கு. நீ இல்லாத
இந்த அஞ்சு வருஷமும் நான் ஒவ்வொரு நாளும் செத்து செத்துதான் பொழைக்கணும். நீ திரும்பி
வரும்போது இங்க ஒரு பொண்ணு இருப்பா. ஆனா, அவ நீ விரும்பிக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்ட பழைய
அவளா இருக்க மாட்டா. வெறும் சடலமா, ஒரு இயந்திரமா நடமாடிக்கிட்டு இருப்பா. அந்த அவகிட்டெ
போய், நான் வந்துட்டேன், இனி நாம நல்லா வாழலாம்ன்னு சொல்லு. அவ கேட்ப்பா."
"என்ன பேசுற நீ? லூசுத்தனமா
இருக்கு!"
"லூசுத்தனம் இல்லை. உண்மை.
நீ போயிட்டுத் திரும்பி வர்றதை பத்தி என்கிட்ட பெருமையா பேசாதே. ஏன்னா, உன் வருகைக்காக
உயிரோட இருக்கப்போறவ வேற யாரோ. உனக்கு உண்மையிலேயே என் மேல அன்பு இருந்தா, என்னையும்
உயிரோட வச்சிருக்கணும்னு நினைச்சா, ஒரே ஒரு விஷயத்தை மட்டும் என்கிட்ட சொல்லு."
"என்ன சொல்லணும்?"
"நான் உன்னை விட்டுப் போக
மாட்டேன். நான் பிரிய மாட்டேன். அப்படின்னு ஒரு வார்த்தை சொல்லு. நாம வாழலாம். அதை
விட்டுட்டு, நான் போயிட்டு அஞ்சு வருஷம் கழிச்சு வந்து உன்னை நல்லா பார்த்துப்பேன்னு
உன் வல்வரவு பத்தி பேசுறீயே. அதை இப்பவே என்கிட்ட சொல்லாதே. அஞ்சு வருஷம் கழிச்சு உனக்காக
காத்துட்டிருந்து, செத்துப் பிழைச்சு வாழப்போறாளே ஒருத்தி. அவகிட்ட போய் சொல்லு!"
அவனுக்குள் ஏதோ ஒன்று பலமாகத்
தாக்கியது.
அவன் ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்து நின்றான்.
தரவுகள், தர்க்கம், எதிர்காலம், விண்வெளிப் பயணம், பதவி உயர்வு எல்லாமே அந்த ஒரு நொடியில்
கரைந்து போனது போல இருந்தது.
அவன் தன் கையில் இருந்த விண்வெளி
பயண அனுமதிச் சீட்டைப் பார்த்தான். அப்புறம் அவளைப் பார்த்தான்.
வள்ளுவர் இரண்டாயிரம் வருடத்துக்கு
முன்னால் ஓர் ஓலைச்சுவடியில் எழுதி வைத்த,
"செல்லாமை உண்டேல் எனக்குரை மற்றுநின்
வல்வரவு வாழ்வார்க் குரை." (குறள், 1151)
என்ற குறள் இந்த இருபத்து ஒன்றாம்
நூற்றாண்டின் தொழில்நுட்ப உலகத்தில், செவ்வாய் கிரக ஆய்விற்குச் செல்லும் ஒருவனின்
வாழ்க்கையில் இவ்வளவு பிரத்யேகமாக, இவ்வளவு கொடூரமான உண்மையாக வந்து நிற்கும் என்று
அவன் எதிர்பார்க்கவே இல்லை.
அவன் வரவேற்பறைக்குள் நான்கு
சுற்றுகள் வட்டமடிப்பைத் போல யோசித்துக் கொண்டே மெல்ல நடந்தான். தன் பையில் இருந்த
திறன்பேசியை எடுத்தான். அதிலிருந்த செவ்வாய் கிரக செயல்திட்டம் என்ற செயலியைத் திறந்தான்.
அதில் விண்ணப்பத்தைத் திரும்ப பெறுதல் என்ற பொத்தானைப் பார்த்தான்.
அவள் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் கண்களில் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லை, வெறும் அமைதி மட்டுமே இருந்தது.
அவன் அந்த பொத்தானை அழுத்தினான்.
திரையில் 'நீங்கள் உறுதி செய்ய விரும்புகிறீர்களா?' என்று கேட்டது. 'ஆம்' கொடுத்தான்.
அவன் அலைபேசியைத் தேநீர்க் குவளைக்கு
அருகில் அந்தச் சிற்றுயர மேசையின் மீது வைத்தான். அவள் பக்கத்தில் மெத்திருக்கையில்
அமர்ந்தான். அவளுடைய குளிர்ந்த கைகளைத் தன் கைகளுக்குள் எடுத்து அடக்கிக் கொண்டான்.
"இன்னைக்கு இரவு நாம எங்கயாச்சும்
வெளிய போலாமா?"
"என்ன சொல்றீங்க?"
"செவ்வாய் கிரகத்துல டீ
நல்லா இருக்காதுன்னு தோணுது. எனக்கு உன்னோ டீயே போதும். செவ்வாய் கிரக செயல்திட்டம்
வேண்டாம்."
அவள் கண்களிலிருந்து ஒரு சொட்டுக்கண்ணீர்
கன்னத்தில் இறங்கியது. அந்தக் கண்ணீரின் ஊடே அவள் புன்னகைத்தாள். அந்தப் புன்னகையில்
உயிர் திரும்பியிருந்தது!
- சூத்திரங்கள் தொடரும்!
*****
திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்
சூத்திரம் – 70
வருந்தப்படாத வதந்திகள் சங்கத்தினர்
அவள் தன் கையிலிருந்த கோப்பை
மேசையில் வைத்தாள். கண்ணாடி ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தால், திருவாரூர் நகரம் மழைக்குத்
தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. மேகங்கள் கறுத்து, நகரின் நெரிசலை ஒரு மெல்லிய சாம்பல் நிறப்
போர்வையால் போர்த்தியது போலிருந்தது. மழை இன்னும் துவங்கிய பாடு இல்லை, ஆனால் எப்போது
வேண்டுமானாலும் வெளுத்துக் கட்டுவேன் என்பது போல மிரட்டிக் கொண்டிருந்தது.
அவள் அந்த அலுவலகத்தின் அ பிரிவு
எழுத்தர். செக்க சிவந்த நிறம். சுமாரான உயரம், எந்நேரமும் புன்னகைத்த முகம், சிறு சிறு
தவறுகளை ஏற்றுக் கொள்ளும் மென்மையான குணம், எப்போதும் லேசாகக் கலைந்த தலைமுடி, எதையோ
யோசித்துக்கொண்டே இருக்கும் கண்கள்.
ஆனால், அவளுக்கு ஒரு பிரச்சனை
இருந்தது.
அது அவன்.
அவன் அலுவலக மேலாளரின் நேர்முக
உதவியாளர். அவனுக்கு அனைத்தும் சரியாக இருக்க வேண்டும். அவனுடைய தீவிர முகமும், அவ்வப்போது
கோபத்தில் சிவக்கும் கண்களும், கோப்புகளில் காட்டும் நேர்த்தியும் கலந்து கட்டி அவளை
எப்போதோ சுருட்டிப் போட்டுவிட்டன. எதிரெதிர் துருவங்கள் ஈர்க்கும் என்பது போல காதலின்
விநோதம் இது.
அவர்கள் இருவரும் காதலிக்கிறார்களா?
இல்லை என்று அவள் சத்தியம் செய்வாள்.
அவனிடம் கேட்டால், "உங்களுக்கு என்ன பைத்தியமா?" என்று புருவத்தை உயர்த்துவான்.
ஆனால், இந்த உலகமும், முக்கியமாக
அவர்களின் அலுவலகமும் அதை நம்பத் தயாராக இல்லை.
அலுவலக சிற்றுண்டியகத்தில் அவள்
நுழைந்தபோது, ஆ பிரிவில் இருந்த எழுத்தாளரும், கண்காணிப்பாளரும் சடாரெனப் பேச்சை நிறுத்தினார்கள்.
அவள் பக்கம் திரும்பியபோது, அந்த ஆ பிரிவு எழுத்தரின் முகத்தில் ஒரு ஈனச் சிரிப்பு.
அவர்கள் நிறுத்திய பேச்சை இப்போது
வேறு விதமாகத் தொடங்கினார்கள்.
"என்னப்பா ராத்திரி ரெண்டு
மணிக்கெல்லாம் சில பேரோட வாட்ஸ்அப் எண் இணைப்புல காட்டுது. நாட்டுல என்னவோ நடக்குதுப்பா!"
என்றார் அந்தக் கண்காணிப்பாளர்.
"அதுவா? அது ஏதாவது அலுவலக
விவாதமாக இருக்கும்." என்றார் அந்த எழுத்தர் ஒரு வித நக்கல் கலந்த நமுட்டுச் சிரிப்புடன்.
"ஆமா ஆமா அலுவலக விவாதம்தான்!
நாங்களும் பார்க்கிறோம்ல, அலுவலகச் சந்திப்புகள்ல ரெண்டு பேரும் பார்த்துக்கிற பார்வையே
தனி. நேத்து அவுங்க ரெண்டு பேரும், பக்கத்துல யாரும் இல்லைன்னு நினைச்சுக்கிட்டு, என்ன
பேசிட்டு இருந்தாங்க தெரியுமா?" என்று அந்தக் கண்காணிப்பாளர் ஆரம்பிக்க, அவள்
தேநீர் குடிக்கும் எண்ணத்தை விடுத்து வேக வேகமான தன் அறையில் இருந்த அலுவலக நாற்காலிக்குத்
திரும்பினாள்.
இதுதான் அந்த அலுவலகம்.
அதாவது, வள்ளுவர் சொன்ன ஊர்.
இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளில் ஊர் என்பது
அலுவலகமாக மாறியிருக்கிறது என்பதுதான் ஒரே வித்தியாசம்.
அவனும் அவளும் லேசாகப் பார்த்துக்
கொண்டாலோ, அல்லது தவறுதலாக ஒன்றாக மின்தூக்கியில் ஏறினாலோ போதும், அலுவலகத்திற்கே உரிய
ரகசிய வாட்ஸ்அப் குழுக்களில் செய்திகள் பறக்கும். அலுவலகத்தின் பொதுகுழுக்களிலும் இலைமறை
காயாக விசயங்கள் வெளியாகும்.
அப்படியானால், அவள் அவனைக் காதலிக்கிறாளா?
அவன் அவளைக் காதலிக்கிறானா? என்று இந்த விசயத்தைப் பட்டிமன்ற தலைப்புப் போல அமைத்துக்
கொண்டு, அதற்கு தீர்ப்பு எழுத ஒட்டுமொத்த அலுவலகமே இரு பக்கமும் நின்று ஆதாரங்களைச்
சல்லடைப் போட்டு சலித்தபடி விவாதித்துக் கொண்டிருந்தது.
இந்த பட்டிமன்ற விவாதத்துக்கு
முடிவாகக் கிடைக்கப் போகும் தீர்ப்பு என்னவென்றால், ஆம், இருவரும் ஒருவருக்கொருவர்
உயிருக்கு உயிராகக் காதலிக்கிறார்கள் என்பதுதான்.
ஆனால், அவள் அவனிடம் சொல்லியிருக்கிறாளா
என்றால், இல்லை. அவனுக்குத் தன் மீது விருப்பம் இருக்கிறதா என்பதே அவளுக்குத் தெரியாது.
அவன் ரொம்பவே நேரத்தியானவன் மற்றும் கறாரானவன். வேலை நேரத்தில் அவனிடம் காதலைப் பேச
அவளுக்குப் பயம்.
அவனுக்குத் தன் மீது காதல் இருந்தால்,
அவனாகவே அதை ஏற்றுக்கொள்வான். ஆனால், அதற்குள் இந்த ஊரும் அலுவலகமும் பண்ணும் அலப்பறை
இருக்கிறதே, அதைத்தான் அவளால் தாங்க முடியவில்லை.
அன்று மதியம் 3 மணி.
"கொஞ்சம் என்னுடைய அறைக்கு
வா." அவளுக்கு அவனிடமிருந்து வாட்ஸ்அப் செய்தி வந்தது.
அவள் எழுந்ததும், பக்கத்துப்
பிரிவில் இருந்த அந்த எழுத்தரும் கண்காணிப்பாளரும் ஒருவருக்கொருவர் கண்ணடித்துக் கொண்டு
விசயத்தைப் பரிமாறிக் கொண்டனர். அவள் அவர்கள் இருவரையும் முறைத்துவிட்டு அவனது அறை
நோக்கி நடந்தாள்.
அவன் அந்த அறையில் ஒரு கோப்பைப்
பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவளது நீல நிறச் சுடிதார், காதில்
சிறிய லோலாக்கு. அவள் தலைமுடியை முன்பக்கம் ஒதுக்கிய விதம் என எல்லாவற்றையும் பார்த்த
அவனது இதயத் துடிப்பு ஒரு நொடியில் எண்பது சதவீதம் அதிகமானது.
ஆனால், அது எதுவும் தெரியாத வண்ணம்,
"உட்காரு!" என்றான், குரலில் எந்த உணர்ச்சியும் காட்டாமல்.
அவள் உட்கார்ந்தாள்.
"நீ அனுப்பியிருக்கிற கோப்புகள்
எல்லாம் சரி. ஆனா, எனக்கு அலுவலகத்துல பரவுற சில வதந்திகள் பிடிக்கல." என்றான்
நேரடியாக, அவளைப் பார்த்து.
அவளுக்குத் தொண்டை வறண்டது.
"அது. அது வந்து, அந்த ஆ பிரிவு எழுத்தரும் கண்காணிப்பாளரும் சும்மா..."
"எனக்குத் தெரியும்."
அவன் குறுக்கிட்டான். "நாம ரெண்டு பேரும் காதலிக்கிறோமாம். அடுத்த மாசம் கல்யாணமாம்.
தேனிலவுக்கு ஊட்டி போறோமாம். இன்னைக்கு காலையில அந்த ராஸ்கல் என்கிட்டயே வந்து வாழ்த்துக்கள்ன்னு
சொல்றான். எவ்வளவு துணிச்சல் அவனுக்கு?"
அவள் அமைதியாக இருந்தாள். அவளுக்கு
என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை.
"நீ ஏன் எதுவும் பேச மாட்டேங்குற?
அவனுங்க பேசுறதைக்கேட்டு நீயும் அமைதியா இருந்தா என்ன அர்த்தம்? உனக்கும் அப்படி ஏதும்
தோணுதா?" அவன் அவளைக் கூர்மையாகப் பார்த்தான்.
அந்தக் கேள்வியில் ஒரு சிறிய
எதிர்பார்ப்பு இருந்ததை அவள் கவனித்தாளோ என்னவோ. ஒரு சிறிய மௌனம், ஒரு சிறு பார்வை.
அவள் பேசத் தொடங்கினாள். "எனக்கு உங்க மேல மரியாதை இருக்கு. அன்பு இருக்கு. ஆனா,
இந்த ஊர், அதாவது நம்ம ஆபீஸ் ஆளுங்க பேசுற வதந்திகள்தான் அதிகம். நான் உங்க மனசை வற்புறுத்த
விரும்பல. உங்களுக்கு என் மேல விருப்பம் இருந்தா, நீங்களா விரும்பினா, எனக்கு அந்த
அன்பைக் கொடுப்பீங்க. அதுதான் எனக்கு வேணும். ஆனா, இந்த ஊர் ஆளுங்க நாம ரெண்டு பேரும்
சேரணும்னு நமக்கு முன்னாடியே முடிவு பண்ணிக் கத்திக் கூச்சல் போடுறாங்க."
அவன் அவளைச் சில நொடிகள் உற்றுப்
பார்த்தான். அவனது கோபமான முகம் மெல்ல மாறியது. உதட்டோரத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை அரும்பியது.
"வள்ளுவர் கவிதை மாதிரி பேசுறியே?" என்றான் மெல்ல.
"இல்லை. உண்மையிலேயே குறள்ல
இப்படி ஒரு விசயம் இருக்கு.
"தாம்வேண்டின் நல்குவர் காதலர் யாம்வேண்டும்
கெளவை எடுக்கும்இவ் வூர்." (குறள்,
1150)
அப்படின்னு. நாம ரெண்டு பேரும்
என்ன நினைக்கிறோம்னு நமக்கே தெரியறதுக்குள்ள, இந்த ஊர் நம்மள சேர்த்து வச்சு பஞ்சாயத்து
பண்ணும்." அவள் குரலில் ஒரு கவித்துவமும் மலரின் மென்மையும் இழைந்தோடியது. அதே
நேரத்தில் திரண்டிருந்த மேகங்கள் அப்போதுதான் மழையைக் கொட்ட ஆயத்தம் ஆகத் தொடங்கியன.
"சரி, அப்போ அந்தக் காதலர்
என்ன நினைக்கிறார்னு உனக்குத் தெரியணுமா என்ன?" கம்பீரமான அவன், தன் குரலைத் தாழ்த்திக்
கேட்டான்.
அவளின் நெஞ்சு வேகமாக அடிக்கத்
தொடங்கியது. "என்ன சொல்ல வர்றீங்க?"
"நீ நினைக்கிற மாதிரி இந்த
ஊர் சும்மா வதந்தி பரப்பல. சில நேரங்கள்ல ஊர் பரப்புற வதந்தி உண்மையாகவும் இருக்கலாம்ல?"
"அப்படியா? நிஜமாவா?"
அவளுக்கு ஒரு கணம் சுற்றும் பூமி நின்றது போலிருந்து.
தன் கையிலிருந்த கோப்பை அவன்
தூரமாக வைத்து விட்டு எழுந்து நின்று, "மழை இப்போ அதிகமா பெய்யுது. இந்த நேரத்துல,
நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து தேநீர் குடிக்கப் போனா, நம்ம ஊரு ஆளுங்க, அதான் இந்த அலுவலகத்து
ஆளுங்க இன்னும் அதிகமாப் பேசுவாங்க. பரவாயில்லையா?"
அவள் மெதுவாகப் புன்னகைத்தாள்.
அவளுக்கான பதில் கிடைத்துவிட்டது. அவன் விரும்புகிறான். அவனுடைய அன்பு அவளுக்குக் கிடைக்கப்
போகிறது. இனி இந்த ஊர் எவ்வளவு தூற்றினாலும், எவ்வளவு வதந்தி பரப்பினாலும் அதைப்பற்றி
அவளுக்குக் கவலையில்லை.
"மிகவும் பரவாயில்லை. வாங்க
போகலாம்!" என்றாள் அவள்.
இருவரும் அந்த அறையை விட்டு விட்டு
வெளியே வந்தார்கள். அடுத்தடுத்த அலுவலக அறைகளில் இருந்த பல ஜோடி கண்கள் அவர்களை நோட்டமிட்டன.
இருவரும் அந்த ஊரை அதாவது அந்த
அலுவலகத்தைப் பார்த்து லேசாகச் சிரித்துக் கொண்டார்கள். அவர்கள் தூற்றிய வதந்திதான்,
இன்று அவர்களை ஒன்றாக இணைத்திருக்கிறது. இப்போது மழை அவர்களின் அலரை விட மிக பலமாகப்
பெய்து கொண்டிருந்தது.
- சூத்திரங்கள் தொடரும்!
*****
திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்
சூத்திரம் – 69
பழியில் கரையும் பொழுதுகள்
திருவாரூரின் அக்டோபர் மாதத்து
மாலைப் பொழுதுகளுக்கு ஒரு தனித்தன்மை உண்டு. அது மழையும் இல்லாமல், வெயிலும் இல்லாமல்
ஒருவிதமான அனிச்சையான மௌனத்தைப் போர்த்திக்கொள்ளும்.
பழைய பேருந்து நிலையம் அருகே
இருந்த பூம்பொழில் சிற்றுண்டியகத்தின் மூலையில், சுவரோரம் இருந்த மேஜையில் அவள் அமர்ந்திருந்தாள்.
அவளது அலைபேசித் திரையில் எண்மக் கடிகாரம் நொடிக்கு நொடி மாறிக்கொண்டிருந்தது. அவன்
வருவதாகச் சொன்ன நேரம் கடந்து விட்டிருந்தது.
கையிலிருந்த பனிக்கூழ் கோப்பையைச்
சிறுகரண்டியில் எடுப்பதும் வைப்பதுமாக இருந்தாள். அவளது மனதுக்குள் ஆயிரம் கேள்விகள்.
ஆறு மாதங்கள் இருக்கும்.
சரியாக இன்றோடு 184 நாட்கள்.
ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு இதே
சிற்றுண்டியகத்தில் இதே மேஜையில்தான் அவன் அவளது கைகளைப் பற்றிச் சொன்னான், "அமெரிக்காவுக்கு
ஒரு மென்பொருள் செயல்திட்டம் தொடர்பாக ஆறு மாசம் போறேன். என் அலுவலகத்துல சில சட்டப்பூர்வ
நடைமுறைகள் முடியணும். அதுவரைக்கும் வீட்ல நம்ம கல்யாண விஷயத்தைப் பேச முடியாது. ஆனா
ஒன்னு மட்டும் நினைச்சுக்கோ. அஞ்சாதே. நான் உன்னை ஒருபோதும் கைவிட மாட்டேன். திரும்ப
வந்ததும் முதல் வேலையா உன்னை கரம் பிடிப்பேன்."
அவன் கண்களில் இருந்த அந்தத்
தீவிரமான வெளிச்சத்தையும், அந்த அழுத்தமான நம்பிக்கையையும் பார்த்து அவள் சரி என்றாள்.
ஆனால், அவன் போன அடுத்த இரண்டாவது
மாதத்திலிருந்தே அலைபேசி அழைப்புகள் சுருங்கத் தொடங்கின. அனுப்பிய செய்திகளும் பதிலின்றிப்
போயின. கடந்த ஐந்து மாதங்களாக அவனிடமிருந்து எந்தத் தகவலும் இல்லை.
இதற்கிடையில் ஊர் சும்மா இருக்குமா?
முதலில் அந்த அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின்
மின்தூக்கியில் தொடங்கிய கிசுகிசு, அப்புறம் அலுவலக சிற்றுண்டியகம், பிறகு நண்பர்களின்,
உறவினர்களின் வாட்ஸ்அப் குரூ எனப் பரவியது.
"பார்த்தியா! அந்தப் பையன்
அமெரிக்கா போனதும் பொண்ணைக் கழட்டி விட்டுட்டான் போல!"
"அவனாவது இவளைக் கல்யாணம்
பண்ணிக்கிறதாவது? சும்மா ஏமாத்திட்டுப் போயிருக்கான்."
"இன்னும் அவன் வருவான்னு
காத்துட்டு இருக்கா. பாவம் பொண்ணு, லூசு மாதிரி நம்பிக்கிட்டு இருக்கு!"
இப்படி தினம் தினம் ஏதோ ஒன்றைக்
கேட்டு கேட்டு அவள் காதுகள் வெந்தப் புண்ணில் வேல் பாயும் நிலைமைக்கு ஆளாகி விட்டது.
ஆனாலும், இதையெல்லாம் அவள் தாங்கிக்கொண்டாள்.
அவன் சொன்ன அந்த ஒரே ஒரு வார்த்தையான, "அஞ்சாதே!" அவள் மனதில் திரும்ப திரும்ப
எதிரொலித்துக் கொண்டே இருந்தது, அவள் மனக்காயத்திற்கு மருந்திட்டுக் கொண்டே இருந்தது.
அவன் வருவான், நிச்சயம் வருவான்
என்ற ஒரே ஒரு மெல்லிய நம்பிக்கைதான் அவள் இதயத்தைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் தூணாக இருந்தது.
"ஊர் ஆயிரம் பேசட்டும். அவன் வந்ததும் எல்லாரும் வாயை மூடுவாங்க." என்று
தனக்குத்தானே சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டாள்.
ஆனால், நாட்கள் நகர நகர அவள்
நம்பிக்கை மெல்ல மெல்லத் தேயத் தொடங்கியது.
"ஏய்! இன்னும் எவ்வளவு நேரம்
அந்த போனையே பார்த்துட்டு இருப்ப?" எதிரே வந்து உட்கார்ந்தாள் அவளது நெருங்கிய
தோழி. கொஞ்சம் எதார்த்த குணம் கொண்டவள். சற்றே நவீன எண்ணங்கள் கொண்ட பெண்ணும் கூட.
"அவன் என்னை இந்த இடத்தில
சந்திக்கிறதா சொன்ன நாள் இன்னைக்கு. ஆனா போன் பண்ணா அஞ்சு மாசமாவே ஸ்விட்ச் ஆப்னு வருது."
அவளின் குரல் நடுங்கியது.
"அவன் உன்னை மறந்தாச்சு!
இல்லன்னா கைவிட்டாச்சு! ஊர்ல உன்னைப் பத்தி எவ்வளவோ பேசுறாங்க. அவன் கைவிட்டுட்டான்,
இவ ஏமாந்துட்டான்னு எல்லாரும் கேலி பேசுறாங்க. நீ இன்னும் அவனை நம்பி, அவனுக்காக இங்க
வந்து காத்துட்டு இருக்க?"
அவள் ஜன்னல் வழியே வெறித்துப்
பார்த்தாள். வெளியே லேசாகத் தூறல் போடத் தொடங்கியிருந்தது.
"அவன் வருவான்னு நம்பிதானே
நான் இத்தனை நாளா ஊர் பேசுற பழிச்சொல்லையெல்லாம் சகிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்? ஆனா, அவன்
சொன்ன நேரத்துக்கு வராம, என்னை இப்படி நடுவழியில தவிக்க விடுறானே. அதை நினைக்கும்போதுதான்
எனக்கு அசிங்கமா இருக்கு. அவன் அஞ்சாதேன்னு
சொன்னதை நம்பி நான் இந்த ஊர் சொன்ன பழிச்சொற்களையெல்லாம் எதிர்கொண்டேன். ஆனா,
அவனே என்னை மறந்தது போல இருக்கும்போது, இந்த ஊர்மக்கள் என்னைச் சுட்டிக்காட்டிச் சிரிக்கும்
அந்த சிரிப்புக்கு முன்னாடி, நான் வெட்கப்பட்டுத் தலைகுனியாம வேற என்ன பண்ண முடியும்?
என் மானமும் நாணமும் என்னை உறுத்துதே!"
தோழி அவள் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள்.
"திருவள்ளுவர் ஒரு குறள் சொல்லியிருப்பார் தெரியுமா?
"அலர்நாண ஒல்வதோ அஞ்சலோம்பு என்றார்
பலர்நாண நீத்தக் கடை." (குறள், 1149)
அப்படின்னு. அதாவது, அஞ்சாதேன்னு
சொன்னவன், ஊரே பார்க்கும்படி உன்னைத் தனியா விட்டுட்டுப் போயிட்டான். அப்படிப்பட்டவன்
இன்னும் வராம இருக்கும்போது, இந்த ஊர் பேசுற பழிச்சொல்லுக்கு நீ வெட்கப்படாமல் இருக்க
முடியுமா? முடியாதே! அப்படின்னு தலைவி ஒருத்தி தன் ஆற்றாமையை வெளிப்படுத்துவா. நீ இப்போ
அதே நிலைமையிலதான் இருக்க!"
"அப்போ, நான் ஏமாந்துட்டேனா?"
அவளின் குரலில் உடைந்த பிம்பங்களின் அதிர்வு.
அதே நேரம்.
"இல்லை!"
பின்னால் இருந்து ஒரு கம்பீரமான
குரல் கேட்டது. அவளும் அவளது தோழியும் திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்க்க, அங்கே அவன்
நின்றுகொண்டிருந்தான்!
அவன் கையில் ஒரு கட்டு. அதில்
பெரிய காயங்கள். அவனது பயணப் பை கிழிந்து போய், ஆடைகளில் அழுக்கு. அவன் முகம் சோர்விலும்
தாடியிலும் மூழ்கியிருந்தது. ஆனால் அவனது கண்களில் அதே பழைய வெளிச்சம்!
"ஐயோ! என்னடா இது? என்னாச்சு
உனக்கு?" அவள் அதிர்ந்து போய் எழுந்து நின்றாள்.
அவன் மூச்சுவாங்கியபடி அவளது
மேஜைக்கு அருகில் வந்தான்.
"என்னை மன்னிச்சிடு. மூணு
மணி நேரம் தாமதம்."
"அது இருக்கட்டும். நீ ஏன்
இப்படி இருக்குறே?"
"அலுவலகச் செயல்திட்டம்
தொடர்பா அமெரிக்கா போன ஒரு மாசத்துல ஒரு பெரிய மகிழ்வுந்து விபத்து. என் மகிழ்வுந்து
தலைகீழா கவிழ்ந்துடுச்சு. போன் உடைஞ்சு போச்சு. மருத்துவமனையில அஞ்சு மாசமா கோமா நிலையில
இருந்தேன். ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி கண் முழிச்சதும் என் மனசுல இருந்த ஒரே விஷயம்.
இன்னைக்கு மாலை 4 மணிக்கு நீ பூம்பொழில் சிற்றுண்டியகத்துல காத்துக்கிட்டு இருப்பேங்ற
அந்த ஒரு விசயம் மட்டும்தான். எனக்கு வேறு எதுவும் தோணல. கடவுச்சீட்டை மட்டும் எடுத்துட்டு,
எந்த விமானம் கிடைக்குதோ அதுல ஏறி, சென்னை விமான நிலையத்துல இறங்கி, மகிழ்வுந்து பிடிச்சு
நேரா இங்க வந்துட்டேன்!" இதைச் சொன்னபடி தன் பையிலிருந்து ஒரு கசங்கிய ரோஜாவை
எடுத்தான். "என்னால இந்த நெருக்கடியிலயும் அவசரத்துலயும் வேற எதையும் வாங்க முடியல
இந்த ரோஜாவைத் தவிர. என் சூழ்நிலை அப்படியாச்சு. நான் முழுவதுமா என்னிலை இழந்துட்டேன்.
நான் உன்கிட்ட சொன்ன வார்த்தை பொய் இல்லை! அஞ்சாதேன்னு சொன்ன நான் உன்னை ஒருநாளும்
கைவிட மாட்டேன்!"
அவள் அதிர்ச்சியிலும் ஆனந்தத்திலும்
உறைந்துபோனாள். அவளுக்கு வார்த்தைகள் எதுவும் தோன்றாமல் அப்படியே உறைந்து போனாள். அதைப்
புரிந்து கொண்ட அவளது தோழி புன்னகையோடு பின்னகர்ந்தாள்.
அவன் அவளின் கரங்களைப் பற்றிக்கொண்டான்.
"ஊர் என்னென்னவோ பேசியிருக்கும்னு எனக்குத் தெரியும். நான் ஏமாத்திட்டேன்னு கண்டிப்பா
பழி சொல்லி தூற்றியிருக்கும். நீயும் இவன் வராம நம்மள மானபங்கப்படுத்திட்டானேன்னு நாணிக்
குறுகிப் போயிருப்ப. ஆனா, அது எல்லாத்தையும் உடைக்கத்தான் உன் முன்னே இப்போ உயிருடன்
வந்து நிக்கிறேன்.!"
அவள் அவன் நெஞ்சில் தலை சாய்த்துக்
கொண்டாள். அவளால் இப்போதும் கூட எதுவும் பேச முடியவில்லை. பேச முடியாத வாய்க்காக அவளது
கண்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தன முத்து முத்தாக உதிரும் கண்ணீர்த் துளிகளால். அதே போழ்தில்
வெளியே மழை இப்போது பலமாகப் பெய்யத் தொடங்கியிருந்தது. அந்தச் சிற்றுண்டியகத்தின் வெளிப்புற
கண்ணாடிகளில் மழைத்துளிகள், அவள் கன்னத்தில் வழியும் கண்ணீரைப் போலவே முத்து முத்தாக
இறங்கின.
இத்தனை நாளாக அவளை உறுத்திக்கொண்டிருந்த
அந்த நாணமும், ஊரின் அலரும் அந்த நிமிடத்தில் இருந்த இடம் தெரியாமல் அப்படியே காற்றில்
கரைந்துபோயின.
- சூத்திரங்கள் தொடரும்!
*****
