கருத்தியல் தொடை நடுக்கமும் அதை மறைத்த பிரேக் டான்ஸ்ம்!

சீரழித்த சினிமா – 13

காதலன்

கருத்தியல் தொடை நடுக்கமும் அதை மறைத்த பிரேக் டான்ஸ்ம்!

தொண்ணூறுகள் வரை தமிழ் சினிமா காட்டிய கல்லூரி மாணவர்களான படித்துவிட்டு வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும், பெற்றோரை மதிக்க வேண்டும் என்ற எதார்த்த விதியை அடியோடு மாற்றி, ஒரு கல்லூரி மாணவன் நினைத்தால், மாநிலத்தின் உச்சகட்ட அதிகார மையமான கவர்னரின் மகளையே சைட் அடிக்கலாம், அதற்குப் பொறுப்போ தகுதியோ தேவையில்லை, இடுப்பை வளைத்து பிரேக் டான்ஸ் ஆடத் தெரிந்தால் போதும் என்ற ஒரு புதுவிதமான இளமைக்கால வக்கிர அத்துமீறலை தமிழனின் பொதுப்புத்தியில் ஏற்றிய பெருமை, 1994இல் வெளியான காதலன் திரைப்படத்திற்கு உண்டு.

நாயகனின் இடுப்பை ஒடிக்கும் பிரேக் டான்ஸ் பிம்பமும், காது ஜவ்வு கிழியும் பின்னணி இசையும், பேட்ட ராப் என்கிற சென்னைத் தமிழ்க் கூத்தும் சேர்ந்து, தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களின் மூளையை எப்படி ஒரு டான்ஸ் க்ளப் நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது என்பதைச் சற்று ஆழமாகக் கூறு போடுவோம்.

பொதுவாக ஒரு திரைப்படம் சமூகத்தைச் சீரழிக்கிறது என்றால், அதில் வன்முறையோ அல்லது ஆபாசமோ இருக்க வேண்டும் என்று அவசியமில்லை. அவற்றுடன், ஓர் இளைஞனைத் தன் நிஜ உலகக் கடமைகளில் இருந்து திசை திருப்பி, சாத்தியமே இல்லாத பகற்கனவுகளில் மூழ்கடித்தாலே அதுதான் ஆகச்சிறந்த சீரழிவு. அந்த வகையில் காதலன் செய்த சேதங்கள் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல.

இத்திரைப்படம் தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த ஆகச்சிறந்த பொருளாதார மற்றும் வாழ்வியல் கல்வி என்ன தெரியுமா? நாட்டில் என்ன பிரச்சினைகள் நடந்தாலும் நீங்கள் அதைக் கண்டு கொள்ளக் கூடாது.

விலைவாசி உயர்ந்தால் என்ன, பணவீக்கம் ஏற்பட்டால் என்ன? உனக்குத் தேவை டேக் இட் ஈஸி பாலிசி. சமூகத்தின் போலி ஒழுக்கத்தைக் கிண்டல் செய்வதாக நினைத்துக்கொண்டு, ஒட்டுமொத்த ஒழுக்கத்தையுமே ஒரு ஜோக் ஆக மாற்றியது ஊர்வசி ஊர்வசி டேக் இட் பாலிஸி என்ற இத்திரைப்படப் பாடல்.

பிரச்சினைகளைக் கண்டு கேள்வி கேட்பதை விடுத்து, அதை நோக்கி ஒரு போலிப் புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டு பொறுப்பின்றி ஓடிவிடக் கற்றுக்கொடுத்தது இந்த நயவஞ்சகத் தத்துவம்.

இதன் விளைவுதான், இன்று நாட்டின் எந்தவொரு முக்கியப் பிரச்சினையின் போதும், போஸ்டர் ஒட்டிவிட்டு, வாட்ஸ்ஆப் பார்வேட் செய்துத் தப்பித்துக்கொள்ளும் இன்றைய சோம்பேறித்தனமான இளைஞர் கூட்டம்.

படத்தின் கிளைமாக்ஸ் என்று பார்த்தால், தீவிரவாதியை ஒழிக்க இந்திய ராணுவமே திணறும் போது, நம் நாயகன் தன் நடன அசைவுகளாலும், சில பைட்டிங் டெக்னிக்குகளாலும் ஒட்டுமொத்த மக்களையும் காப்பாற்றுகிறார். இயக்குநரின் கற்பனையில் தீவிரவாதம் என்பது ஏதோ வீடியோ கேம் விளையாடுவது போல இத்திரைப்படத்தில் இருந்தது.

இப்படத்தின் ஆகச்சிறந்த கலாச்சாரப் பங்களிப்பு மேற்கத்திய நடன மோகத்தைத் தமிழனின் தலைக்குள் ஏற்றி, அவனது சுய அடையாளத்தை அழித்ததுதான். அதுவரை கரகாட்டமும், தப்பாட்டமும், பரதமும் ஆடிக்கொண்டிருந்த ஒரு சமூகத்தின் முன்னால், உடம்பில் எலும்பே இல்லாதது போல நாயகன் ஆடிய ஆட்டம், தமிழ் இளைஞர்களைப் பைத்தியமாக்கியது.

விளைவு?

கண்ணாடியின் முன்னால் நின்று கொண்டு, முக்காலா முக்காபுலா என்று தங்கள் இடுப்பை உடைக்க முயன்று, பல இளைஞர்கள் சுளுக்கு மருந்துக் கடைகளில் தஞ்சமடைந்த வரலாறு நடந்தேறியது. அந்த வகையில் பிசியோதெரபிஸ்ட்டுகளின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு இந்தப் படம் ஆற்றிய பங்கு அளப்பரியது.

இப்படத்தினால் நிஜ வாழ்க்கையில் படிப்பில் கவனம் செலுத்த வேண்டிய மாணவர்கள், வகுப்பறையின் பெஞ்சுகளின் மீதும், நடுரோட்டிலும் நின்று கொண்டு காலைத் தூக்கி ஆடும் ஒரு பிரேக் டான்ஸ் சமூகமாகத் தங்களை மாற்றிக்கொண்டார்கள்.

இன்றுவரை இன்ஸ்டாகிராம் ரீல்ஸ்களில் லட்சக்கணக்கான இளைஞர்கள் இடுப்பை வளைத்துக் கொண்டிருப்பதற்குக் காதலன் போட்ட இந்த விதைப்பிச்சையே காரணம் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.

இப்படம் தமிழர்களுக்கு விற்ற ஆகச்சிறந்த தத்துவம் கொடுமையானது. படத்தின் வில்லனான கவர்னர் தமிழ்நாட்டையே குண்டு வைத்து அழிக்க நினைக்கும் ஒரு பயங்கரவாதி. ஆனால், நாயகனுக்கு நாட்டின் மீதோ, மக்கள் மீதோ எந்த அக்கறையும் கிடையாது. தன் காதலி கவர்னரால் சிறைபிடிக்கப்படும் போதுதான், அவர் அந்தத் தீவிரவாதச் சதியை முறியடிக்கப் புறப்படுவார். இது நேர்மையோ அல்லது தேசபக்தியோ அல்ல; இது ஒரு சராசரி சினிமா நாயகனின் சுயநலம்.

ஒரு தமிழன் நாட்டுக்காகவோ, சமூக நீதிக்காகவோ தீவிரவாதத்தை எதிர்க்க மாட்டான். அவனுடைய காதலிக்கு ஆபத்து வந்தால் மட்டுமே அவன் தேசபக்தனாக மாறுவான் என்ற அபத்தமான, சுயநலக் கோட்பாட்டை இத்திரைப்படம் மிக நளினமாக நியாயப்படுத்தியது.

உங்களுக்கு நன்றாக நடனமாடத் தெரிந்தால், தீவிரவாதிகளை ஒழித்து, கவர்னர் மகளைக் கைப்பிடித்து, நாட்டின் ஜனாதிபதி விருது வரை வாங்கலாம் என்பது இத்திரைப்படம் ஓதிய சேதி. ஆனால், இந்தத் திரையரங்குப் பிரமையிலிருந்து விடுபட்டு நிஜ உலகிற்கு வந்த இளைஞர்களுக்குக் காத்திருந்தது என்னவோ, வேலைவாய்ப்பு அலுவலகத்தின் நீண்ட வரிசையும், அரசாங்கப் பேருந்தின் நெரிசலும் மட்டும்தான்.

காதலன் திரைப்படத்தில் நாயகிக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலை மிகவும் பரிதாபகரமானது. படத்தின் நாயகி ஆரம்பத்தில் பாரம்பரியமான பரதநாட்டியக் கலைஞராகக் காட்டப்படுவார். ஆனால், படத்தின் வியாபாரத்திற்காக அவரைப் நாயகனோடு சேர்ந்து மேற்கத்திய உடையில் குத்தாட்டம் போட வைப்பார்கள். பெண் என்பவள் நாயகனோடு தன் நடனத் திறமையைக் காட்டுவதற்கும், வில்லனைப் பழிவாங்குவதற்கும் பயன்படும் ஓர் அலங்காரப் பொருள் மட்டுமே என்பதைத் தமிழனின் ஆழ்மனதில் விதைத்தது இந்தக் காதலன்.

காதலன் பாக்ஸ் ஆபீஸில் மிகப்பெரிய வசூலைக் குவித்து, அப்படத்தின் நாயகனை இந்தியாவின் மைக்கேல் ஜாக்சன் பிம்பத்தில் ஏற்றியிருக்கலாம். ஆனால், சமூக ரீதியாக அது தமிழனை எங்கு கொண்டு போய் நிறுத்தியது?

படத்தில் வில்லன் ஏசி அறையில், நாற்காலியில் அமர்ந்துகொண்டே பாம்களை வெடிக்க வைப்பார். அதுவரை தீவிரவாதம் என்றால் ஏதோ காடுகளுக்குள் நடக்கும் விஷயம் என்று நினைத்திருந்த இளைஞர்களுக்கு, ஓஹோ, ஏசி ரூமில் உட்கார்ந்து கொண்டும் தீவிரவாதம் செய்யலாம் போலிருக்கிறது, அது ரொம்ப கௌரவமான வேலை போல என்ற ஒரு மாயையை இது உருவாக்கியது.

காதல் என்ற பெயரில் பொறுப்பின்றித் திரிவதுதான் வாலிபம் என்றும், டேக் இட் ஈஸி என்ற பெயரில் சமூகப் பொறுப்புகளைப் புறக்கணிப்பதுதான் புத்திசாலித்தனம் என்றும், குப்பையான தத்துவங்களை ரசிப்பதே ஆகச்சிறந்த அறிவுத்திறன் என்றும் நம்பிய ஒரு விறுவிறுப்பான, முதிர்ச்சியற்ற டான்ஸ் சமூகமாகத் தமிழர்களை மாற்றியதுதான் இந்தத் திரைப்படம் செய்த ஆகச்சிறந்த வரலாற்றுச் சீரழிவு!

இது போன்ற கமர்ஷியல் சினிமாக்கள் தமிழர்களின் சிந்தனையை அடித்துத் துவம்சம் செய்துவிட்டன. இப்போது வெளியே வந்து பார்த்தால், சீரழிவதற்குக் கூட தமிழர்களிடம் எதுவும் மிச்சமில்லை என்பதுதான் யதார்த்தம்!

*****

காதல் வறட்சி & சைக்கோ புரட்சி காட்டிய விபரீதப் பாதை!

சீரழித்த சினிமா – 12

காதல் கொண்டேன்

காதல் வறட்சி & சைக்கோ புரட்சி காட்டிய விபரீதப் பாதை!

இரண்டாயிரத்து மூன்றாம் ஆண்டின் ஜூலை மாதம், தமிழ்ச் சமூகத்தின் எஞ்சியிருந்த கொஞ்ச நஞ்ச பகுத்தறிவுக்கும், மனநலம் சார்ந்த புரிதல்களுக்கும் ஒட்டுமொத்தமாக டாட்டா காட்டிவிட்டு, திரையரங்கு வாசலிலேயே சவக்குழி தோண்டப்பட்டது.

தமிழ் சினிமா அதுவரை காட்டிய காதல் என்பது இரு மனங்கள் சம்பந்தப்பட்டது, பிடிக்கவில்லை என்றால் விலகிப் போக வேண்டும், என்ற நாகரிக விதியை அடியோடு மாற்றி, ஒருவன் சிறுவயதில் சித்திரவதைக்கு ஆளாகியிருந்தால், அவன் கல்லூரியின் டாப் ஸ்டூடென்ட்டாக இருந்தாலும் சரி, தனக்கு அடைக்கலம் கொடுத்த பெண்ணை மிருகத்தனமாக அடைய நினைப்பதும், அதற்காக அவளது காதலனைக் கொல்லத் துரத்துவதும் புனிதமான காதல் என்ற ஒரு புதுவிதமான மனப்பிறழ்வு வக்கிர அத்துமீறலை தமிழனின் பொதுப்புத்தியில் ஏற்றிய பெருமை 2003 இல் வெளியான காதல் கொண்டேன் திரைப்படத்திற்கு உண்டு.

ஒடுக்கப்பட்ட, அதேசமயம் ஆபத்தான சைக்கோ நாயக பிம்பமும், அதனோடு ஒத்தூதிய பின்னணி இசையும் சேர்ந்து, தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களின் மூளையை எப்படி ஒரு மனநலக் காப்பக நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது என்பதைச் சற்று ஆழமாகக் கீறிப் பார்ப்போம்.

இத்திரைப்படம் தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த ஆகச்சிறந்த மனிதநேயக் கல்வி என்ன தெரியுமா? ஒரு பெண் உங்களிடம் அன்பாகப் பழகி, உங்களுக்குப் பாடம் சொல்லிக்கொடுத்து, உங்களை ஒரு நல்ல நண்பனாகப் பார்த்தால் போதும்; நீங்கள் உடனடியாக அவளை உங்கள் சொத்து என்று முடிவு செய்துவிடலாம். அவளுக்கு இன்னொரு காதலன் இருந்தால், அவனைக் கொலை செய்யத் திட்டமிடலாம் என்பதுதான்.

காதலில் நாகரிகம், சம்மதம் போன்ற அற்பமான விஷயங்கள் எல்லாம் கமர்ஷியல் சினிமாவுக்குப் பொருந்தாது. ஒருவன் அனாதை என்ற ஒற்றைக் காரணத்திற்காக, அவன் செய்யும் அத்தனை குற்றங்களையும், கடத்தல்களையும், கொலைமுயற்சிகளையும் காதலின் தீவிரம் என்பதாக இத்திரைப்படத்தால் தமிழ் இளைஞன் நம்பத் தொடங்கினான்.

விளைவு?

இன்றுவரை நிஜ வாழ்க்கையில் ஒரு பெண் தங்களைப் பிடிக்கவில்லை என்று சொன்னால், அவளைப் பின்தொடர்ந்து சென்று ஆசிட் ஊற்றுவதையும், வன்முறையில் ஈடுபடுவதையும் காதல் கொண்டேன் நாயகன் பாணியில் நியாயப்படுத்தும் ஓர் ஆபத்தான வக்கிரத் தலைமுறையின் ஆதிப்புள்ளி இந்தத் திரைப்படம்தான்.

காதல் கொண்டேன் திரைப்படம் வன்முறையைக் கண்ணீரோடு கலந்த கமர்ஷியல் வியாபாரம். வில்லன் அல்லது எதிரிகளைத் தாக்கும்போது ரத்தம் தெறிக்கத் தெறிக்க வன்முறையைக் கையாள்வது, காதலியைக் காட்டுக்குள் கடத்தி வைத்துக்கொண்டு மிரட்டுவது போன்ற உறைபனியூட்டும் கொடூரங்களை நாயகன் செய்வான். ஆனால், பின்னணியில் சோக இசையை ஒலிக்க விட்டு, அவன் பாவம், சின்ன வயசில் அடி வாங்கினவன் என்று பார்ப்பவனுக்கு அவனது குரூரத்தின் மீது பரிதாபத்தை வரவழைப்பார் இப்படத்தின் இயக்குனர்.

ஒரு சைக்கோவின் கொடூரமான குற்றங்களை அவனது ப்ளாஷ்பேக் சோகத்தைக் காட்டி நியாயப்படுத்தி, பார்ப்பவனுக்கு வன்முறையின் மீதான பயத்தையே துடைத்து எறிந்ததுதான் இந்தச் சினிமாவின் ஆகச் சிறந்த வியாபாரத் தந்திரம்.

இதன் விளைவாக, நிஜ வாழ்க்கையில் மனநல மருத்துவரிடம் அனுப்பப்பட வேண்டிய ஒரு குற்றவாளியை, திரையரங்கில் சூப்பர் டூப்பர் ஹீரோ என்று கொண்டாடி விசிலடிக்கும் ஒரு மிருகத்தனமான பொதுப்புத்தியைத் தமிழன் வளர்த்துக்கொண்டான்.

படத்தின் கிளைமாக்ஸ் தமிழர்களுக்கு விற்ற ஆகச்சிறந்த தத்துவம் என்னவென்றால், தன் காதலிக்குத் தன்னைத் துளியும் பிடிக்கவில்லை, அவளுக்கு அவளது காதலனைத்தான் பிடிக்கும் என்று தெரிந்ததும், நாயகன் தன் மரணத்தைத் தேடிக் கொள்வான். இதை ஏதோ காதலின் உச்சக்கட்டத் தியாகம் என்பது போலச் சினிமா கொண்டாடும்.

ஆனால் கூர்ந்து கவனித்தால், அது தியாகம் அல்ல; அது ஒரு சுயநலவாதியின் பிடிவாதம். நீ எனக்குக் கிடைக்கவில்லை என்றால், நான் செத்துப் போய் உனக்கு ஆயுசுக்கும் குற்ற உணர்ச்சியைப் பரிசாகத் தந்துவிட்டுப் போவேன், என்ற ஒரு கொடூரமான மனநிலையை இது இளைஞர்களிடம் விதைத்தது.

குடும்ப உறவுகளோ, சுய முன்னேற்றமோ இல்லாமல், காதல் தோல்வி அடைந்தால் செத்துப் போவதுதான் கெத்து, என்ற தற்கொலை மனோபாவத்திற்கு இது மிக நுணுக்கமாகப் பட்டுவாடா செய்யப்பட்ட ஆதரவு.

இத்திரைப்படத்தின் நாயகிக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலை மிகவும் பரிதாபகரமானது. ஏதோ இந்த உலகத்தில் இருக்கும் அத்தனை சைக்கோக்களையும், அனாதைகளையும் திருத்த வந்த ஒரு மதர் தெரசா பிம்பமாகவே அவர் காட்டப்படுவார். அவளுக்கு என்று தனியாக ஒரு காதல் வாழ்க்கை இருந்தாலும், ஹீரோவின் பைத்தியக்காரத்தனத்திற்குப் பயந்து அவனுக்குப் பணிந்து போவதும், அழுவதுமே அவளது வேலையாக இருக்கும்.

பெண் என்பவள் தனக்கென ஒரு வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்கக் கூடாது; அவளைப் பைத்தியமாகத் துரத்தும் ஒருவனுக்கு அவள் தாய்மை உணர்வோடு இரக்கம் காட்ட வேண்டும் என்ற ஆணாதிக்க வக்கிரத்தை இத்திரைப்படம் மிக நளினமாக ஏற்றுமதி செய்தது.

காதல் கொண்டேன் பாக்ஸ் ஆபீஸில் கோடிகளைக் குவித்து, அதன் நாயகனை ஒரு நடிப்பு அரக்கன் பிம்பத்தில் ஏற்றி, இயக்குநரை ஜீனியஸ் ஆக்கியிருக்கலாம். ஆனால், சமூக ரீதியாக அது தமிழனை எங்கு கொண்டு போய் நிறுத்தியது?

சொறிபிடித்த நாய் ஒன்று தெருவில் அலைவதற்கும், ஒரு தமிழ் இளைஞன் தாடி வளர்த்துக்கொண்டு சுவரில் தலைகீழாகத் தொங்குவதற்கும் பெரிய வித்தியாசங்கள் இல்லை என்பதை இத்திரைப்படம் நிறுவியது. நான் சைக்கோவாக இருக்கிறேன், எனவே நான் காதலிக்கிறேன் என்கிற ஒரு புதிய தத்துவத்தையும் இத்திரைப்படம் உருவாக்கியது.

அதுவரை வகுப்பறையின் கடைசி பெஞ்சில், யாரிடமும் பேசாமல், நகம் கடித்துக்கொண்டு, சாம்பிராணி என்றும் சாம்பார் என்றும் உலகத்தால் மதிக்கப்பட்ட அல்லது மிதிக்கப்பட்ட அப்பாவிகள் யாவரும், திடீரென தங்களைக் காதல் கொண்டேன் நாயகனாகப் பாவிக்கத் தொடங்கினார்கள்.

நான் பேசாமல் அமைதியாக இருக்கிறேன் என்றால், என் பின்னால் ஒரு கொடூரமான கடந்த காலமும், என் பாக்கெட்டில் ஒரு துருப்பிடித்த கத்தியும் இருக்கிறது, என்று அவர்கள் கொடுத்த பில்டப், தமிழ்நாட்டின் சராசரிப் பெண்களை அலற வைத்தது. அமைதியாக இருக்கும் பசங்களைக் கண்டாலே பெண்கள் அஞ்சத் தொடங்கிய வரலாற்றுச் சீரழிவு அங்குதான் ஆரம்பமானது.

அவன் கெட்டவன்தான், ஆனா அவனோட லவ் பியூர் என்கிற ஓர் அபத்தமான தர்க்கத்தை இந்தச் சமூகம் இத்திரைப்படத்திலிருந்துதான் கற்றுக்கொண்டது.

இத்திரைப்படத்தால் ஆணும் பெண்ணும் நண்பர்களாக இருக்கலாம் என்று நம்பிய அற்ப ஜீவிகளின் மண்டையில் பலத்த அடி விழுந்தது. அவள் உன்னை நண்பனாகப் பார்த்தால் என்ன? நீ அவளைக் கடத்திச் சென்று ஒரு பாழடைந்த பங்களாவில் வைத்து, அரிசி சாதம் ஊட்டலாம், என்கிற ஒரு மாற்றுச் சிந்தனையை இப்படம் விதைத்தது. இதன் விளைவாக, கல்லூரிகளில் ஜஸ்ட் ப்ரெண்ட்ஸ் என்று சுற்றிய பல இளைஞர்கள், திடீரென சுவரில் முட்டிக்கொண்டு தங்களுக்குள் ஒரு சைக்கோ நாயகனைத் தேட ஆரம்பித்தார்கள்.

காதல் கொண்டேன் மனிதருக்குள் ஏற்கனவே பதுங்கியிருந்த சைக்கோதனத்திற்கு ஒரு அழகிய, ரசிக்கத்தக்க முகமூடியை மாட்டிக் கொடுத்தது. அதன் பிறகுதான், காதலில் தோற்பது என்பது ஒரு ஏமாற்றமல்ல, அது ஒரு சைக்கோ த்ரில்லர் திரைப்படம் என்ற புரிதல் இங்குள்ள சராசரி இளைஞனுக்கு ஏற்பட்டது.

இத்திரைப்படத்தின் இயக்குநர் செய்த ஒரே நல்ல காரியம், இப்பட நாயகனைப் போன்றவர்கள் நிஜ வாழ்க்கையில் சுற்றினால் என்ன நடக்கும் என்பதை, கடைசியில் மலை உச்சியிலிருந்து விழ வைத்துக் கதையை முடித்து வைத்ததுதான். ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக தமிழ்ச் சமூகம் நாயகனின் வீழ்ச்சியை மறந்துவிட்டு, அவனது விசித்திரப் புன்னகையை மட்டும் தத்தெடுத்துக் கொண்டது.

ஆக மொத்தத்தில், ஒருதலைக் காதல் என்ற பெயரில் பெண்களைத் துரத்துவதுதான் உண்மையான வாலிபம் என்றும், மனப்பிறழ்வோடு அலைவதுதான் காதலின் ஆகச்சிறந்த அடையாளம் என்றும், குரூரமான சைக்கோத்தனத்தைக் கொண்டாடுவதே முற்போக்கு என்றும் நம்பிய ஒரு விறுவிறுப்பான, முதிர்ச்சியற்ற சைக்கோ சமூகமாகத் தமிழர்களை மாற்றியதுதான் இந்தத் திரைப்படம் செய்த ஆகச்சிறந்த வரலாற்றுச் சீரழிவு!

*****

தமிழனின் பொதுப்புத்தியைச் சாம்பலாக்கிய ஆக்சன் கொள்ளி!

சீரழித்த சினிமா – 11

தூள்

தமிழனின் பொதுப்புத்தியைச் சாம்பலாக்கிய ஆக்சன் கொள்ளி!

இரண்டாயிரங்களின் தொடக்கத்தில் தமிழ்ச் சமூகம் தன் அறிவையும், சட்டத்தின் மீதான குறைந்தபட்ச நம்பிக்கையையும் மொத்தமாகத் திரையரங்கு வாசலிலேயே கழற்றி எறிந்துவிட்டு, ஆக்‌ஷன் என்ற ஒற்றைப் போதைக்குள் தங்களை ஒட்டடை அடித்துக் கொண்டது.

அந்தப் புனிதமான காரியத்தைக் கங்கணம் கட்டிக் கொண்டு 2003இல் மிக நேர்த்தியாகச் செய்து முடித்த பெருமை தூள் திரைப்படத்திற்கு உண்டு.

நாயகனின் அதிரடி வேகமும், சிங்கம் போல நடந்து வரான் என்ற பாடலும் சண்டையும் கலந்த கொத்து பரோட்டா பின்னணி இசையும் சேர்ந்து, தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களின் மூளையில் சட்டமன்ற உறுப்பினரையும், அமைச்சரையும் ஆக்சன் ரூட்டில் எதிர்கொள்வதே ஆகச்சிறந்த சமூகச் சீர்திருத்தம் என்ற ஆபத்தான பாசிச நச்சை  எப்படி இத்திரைப்படம் நளினமாக விதைத்தது என்பதைச் சற்று ஆழமாகக் கீறிப் பார்ப்போம்.

இத்திரைப்படம் தமிழர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த ஆகச்சிறந்த ஜனநாயகப் பாடம் என்ன தெரியுமா?

உங்கள் கிராமத்தில் ஒரு தொழிற்சாலையால் தண்ணீர் மாசுபடுகிறது என்றால், நீங்கள் மாசுக்கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தையோ, நீதிமன்றத்தையோ நாடக் கூடாது. நேராகச் சென்னைக்கு வந்து, அந்த ஏரியா தாதாவையும், அவனுக்குப் பின்னால் இருக்கும் அமைச்சரையும் எதிர்த்து குஸ்தி சண்டை போட வேண்டும் என்பதுதான்.

ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் சட்டம் தன் கடமையைச் செய்வதற்கென்று சில வழிமுறைகள் உண்டு. ஆனால், தூள் பட நாயகனோஅரசமைப்பு வழிமுறைகள் என்பன ஏழைகளுக்குப் பயன்படாத ஒரு குப்பை; ஆக்சன்தான் மக்கள் கையில் எடுக்க வேண்டிய உண்மையான நீதிமுறை, என்ற அராஜகச் சிந்தனையைத் தமிழர்களின் மூளையில் ஆழமாக நட்டார்.

விளைவு?

நிஜ வாழ்க்கையில் நமக்கொரு சமூகப் பிரச்சினை என்றால், சட்டப்பூர்வமாகப் போராடுவதை விடுத்து, நம்ம ஆறுமுகம் மாதிரி அதிரடியா இறங்கி நாலு பேரை ஆக்சனில் பொளந்தால்தான் நாடு விளங்கும் என்று வன்முறையை ஆராதிக்கும் ஒரு முதிர்ச்சியற்ற பொதுப்புத்தியை இந்தச் சினிமா உருவாக்கியது.

படத்தில் நாயகி மற்றும் நாயகனுக்கு இடையேயான காதல் மற்றும் நட்பு சித்தரிக்கப்பட்ட விதம் அலாதியானது. சென்னைக்கு வந்தக் கிராமத்து நாயகி, ஆரம்பத்தில் நாயகனை வெறுப்பது போலக் காட்டப்பட்டாலும், இறுதியில் அவனது முரட்டுத்தனத்தைக் கண்டு உருகிப் போவாள்.

ஒரு பெண் தன் சுயமரியாதையோடு இருக்கும்போது, அவளது விருப்பங்களை மதிக்காமல், அவளது எல்லைகளுக்குள் ஓர் ஆண் தன் கிராமத்து ஆணதிகாரப் பிம்பத்தோடு நுழைவதைக் காதல் என்று நியாயப்படுத்தியது இந்தச் சினிமா. பெண்கள் என்னதான் ஓடினாலும், இறுதியில் ஆண்களின் முரட்டுத்தனத்திற்கு முன்னால் மண்டியிடுவார்கள், என்ற ஆணாதிக்கப் புத்தியைத் தமிழர்களின் நெஞ்சில் இன்னும் ஆழமாகப் பதியவைத்தது இந்த சினிமா கரம்மசாலா தூள்.

படம் முழுவதிலும் நாங்க கிராமத்துக்காரங்க, எங்க மண் கெத்து, நாங்க நேர்மையானவங்க, என்ற போலிப் பெருமித வழிந்தோடும். அதேநேரம், சென்னை போன்ற பெருநகர மனிதர்கள் அனைவரும் ஏமாற்றுக்காரர்களாகவும், ரவுடிகளாகவும், ஒழுக்கமற்றவர்களாகவும் சித்தரிக்கப்படுவதை இத்திரைப்படமும் குறையின்றிச் செய்தது.

அறிவியலும், தொழில்நுட்பமும், நவீன நாகரிகமும் வளர்ந்து கொண்டிருந்த ஒரு காலகட்டத்தில், ஒரு சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த சிந்தனையையும் ஆக்சன் எனும் கரம்மசாலா வட்டத்திற்குள்ளேயே சுருக்கி வைத்தது இந்தத் திரைப்படம்.

இதைப் பார்த்துவிட்டுத் திரையரங்கை விட்டு வந்த இளைஞர்கள், உலகளாவிய சிந்தனைகளை நோக்கித் தங்களை வளர்த்துக்கொள்வதை விடுத்து, அடிதடி மற்றும் தூள் பறக்கும் ஆக்சன் வட்டப் பெருமைகளுக்குள் சுருங்கிப் போனார்கள்.

ஒட்டுமொத்தப் படமும் விவேகத்தோடும், பகுத்தறிவோடும் அணுக வேண்டிய ஒரு சுற்றுச்சூழல் மற்றும் அரசியல் பிரச்சினையை, வெறும் அடிதடி, ரத்தக் களறி, சேஸிங், பஞ்ச் வசனங்கள், ஆக்சன் என்ற கமர்சியல் பார்முலாவுக்குள் அடைத்துத் தமிழர்களின் சிந்திக்கும் திறனை மழுங்கடித்தது.

தூள் பாக்ஸ் ஆபீஸில் கோடிகளைக் குவித்து, சீயானுக்கு மாஸ் பிம்பத்தை நிலைநிறுத்தியிருக்கலாம். ஆனால், சமூக ரீதியாக அது தமிழனை எங்கு கொண்டு போய் நிறுத்தியது?

சிங்கம் போல நடந்து வர்றான் என்ற பாடலின் கோதாவிலும், தான் ஒரு வேட்டை விலங்கு என்ற மாயையிலும், பக்கத்து வீட்டு நாய் குரைத்தால் கூட நாய்க்கா இந்த வெறி? என்று தன்னைத்தானே ஹீரோவாகப் பாவித்துக்கொள்ளும் உளவியல் நோய் தமிழர்களிடம் இதனால் பரவியது.

தூள் என்பது வெறும் திரைப்படம் அல்ல; அது தமிழ் சமூகத்தின் கூட்டு நனவிலி மனதிற்குள் செலுத்தப்பட்ட ஒரு நச்சு ஊசி. அதன் உளவியல் பாதிப்புகளைக் கணக்கிட்டால் அது முடிவிலி வரை செல்லும்.

இதித்ரைப்படம் ஏற்படுத்திய இன்ஸ்டன் ஆங்கர் ஆக்சன் மாடல், நிஜ வாழ்க்கையிலும் மக்களிடையே பரவியது. டிராபிக் சிக்னலில் ஒரு விநாடி லேட்டானால் கூட, மக்கள் வண்டியை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு வில்லனைத் தேடும் அளவுக்குப் பொறுமை இழந்தவர்களாக மாறினர்.

ஆக மொத்தத்தில், சட்டத்தையும், ஜனநாயக அமைப்புகளையும் மதிக்காமல், உணர்ச்சிவசப்பட்டு ஆக்சன் அவதாரத்தைக் கையில் எடுப்பதே ஆகச்சிறந்த வீரம் என்று நம்பி ஒரு தூள் கிளப்பும் முரட்டுச் சமூகமாகத் தமிழர்களை மாற்றியதுதான் இந்தத் திரைப்படம் செய்த ஆகச்சிறந்த வரலாற்றுச் சீரழிவு!

*****

மண், மனிதர்கள், மற்றும் கிராமியம் - ஒரு பாரதிராஜாவியல்!

மண், மனிதர்கள், மற்றும் கிராமியம் - ஒரு பாரதிராஜாவியல்!

மனிதர்கள் தங்களைச் சுற்றி எப்போதும் ஒரு சுவரை எழுப்பிக் கொள்கிறார்கள். அந்தச் சுவருக்கு யதார்த்தம் என்று பெயர். ஆனால் தேனி அல்லிநகரத்திலிருந்து கிளம்பிய ஒரு மனிதர், அந்தச் சுவர்களில் ஜன்னல்களை அல்ல, வாசல்களையே செதுக்கத் தொடங்கினார். அவர்தான் பாரதிராஜா.

திரையரங்கின் இருட்டில், தன் குரலால் என் இனிய தமிழ் மக்களே... என்று அவர் அழைக்கும்போது, அது வெறும் விளிப்புச்சொல் அல்ல; தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு கூட்டத்தின் ஆன்மாவை உலுக்கும் இருத்தலியல் பள்ளியெழுச்சி.

வாழ்வின் ஒரு பகுதியைத் துறக்காமல், இன்னொரு பகுதியைக் கண்டடைய முடியாது. பாரதிராஜா சுகாதார ஆய்வாளர் என்ற பணியைத் துறந்து திரை ஆய்வாளர் ஆனவர். சென்னைக்கு வந்து பெட்ரோல் பங்க்கில் வேலை செய்தபோதும், நாடகங்களுக்காக அலைந்த போதும் அவர் தன் படைப்பு மனதிற்கான தீயைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார்.

புட்டண்ண கனகல், பி.புல்லையா போன்றவர்களிடம் உதவியாளராக இருந்த காலம், ஒரு சிற்பி இன்னொரு சிற்பியிடம் உளி வாங்கும் காலம்.

பாரதிராஜாவுக்கு முன், தமிழ் சினிமாவுக்குக் கிராமம் என்பது ஸ்டூடியோவுக்குள் நடப்பட்ட இரண்டு செயற்கை வாழை மரங்களும், ஒரு வைக்கோல் போரும் மட்டும்தான். அவர்தான் கேமராவைத் தூக்கிக்கொண்டு அசல் சாணி நாற்றமும், ஈரமண்ணின் வாசனையும் வீசும் மனிதர்களிடம் சென்றார்.

முதலிரண்டு படங்களுக்குப் பிறகு, இவருக்குக் கிராமத்து மண்ணைத் தவிர வேறு ஒன்றும் தெரியாது என்று உலகம் தீர்ப்பெழுதியது. உலகம் எப்போதும் அப்படித்தான்; உங்களை ஒரு பெட்டிக்குள் அடைக்கத் துடிக்கும்.

பாரதிராஜா என்ன செய்தார் தெரியுமா?

சிகப்பு ரோஜாக்கள் என்ற கத்தியை எடுத்து அந்தப் பெட்டியைப் பிளந்தார். கமல்ஹாசனை ஒரு சைக்கோ கொலைகாரனாக மாற்றினார்.

வாழ்வு என்பது ஒரே பாதையில் செல்வதல்ல, பாதை இல்லாத இடத்தில் ஓடுவது என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார்.

காதல் ஓவியம் தோற்றபோது அவர் தமிழ் மக்களைச் சபித்தார் என்று வரலாறு சொல்கிறது. ஒரு கலைஞனின் சாபம் என்பது கோபமல்ல, அது அவனது அதீத அன்பின் ஏமாற்றம். நான் உங்களுக்கு அமிர்தத்தைத் தருகிறேன், நீங்கள் ஏன் இன்னும் சாக்கடையைக் குடித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? என்ற தார்மீகக் கோபம் அது.

அவர் ரஜினியையும் விஜயகாந்தையும் வைத்து கொடி பறக்குது, தமிழ்ச்செல்வன் எடுத்தபோது விமர்சனங்கள் வந்தன. உண்மைதான், ஒரு சிங்கம் சில சமயம் புல் தின்ன முயலலாம், ஆனால் அதற்காக அது பசுவாகிவிட முடியாது. அந்திமந்தாரை மீண்டும் அவரது கலைமனதை நிரூபித்தது.

மகன் மனோஜை வைத்து தாஜ்மஹால் எடுத்த பிறகு, பாரதிராஜா தன் பழைய பலங்களை உடைக்கத் துணிந்தார். கண்களால் கைது செய், பொம்மலாட்டம் என்று அவர் புதிய திசைகளில் அலைந்தார். கலை என்பது தேங்கி நிற்கும் குட்டை அல்ல, அது ஓடும் நதி என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்.

மணிரத்னத்தின் ஆயுத எழுத்து படத்தில் அவர் கேமராவுக்கு முன்னால் வந்தபோது, தமிழ் சினிமா ஒரு புதிய நடிகனைக் கண்டடைந்தது.

இயக்குநராக இருந்து நடிகனாக மாறுவது என்பது, படைத்தவன் தன் படைப்புக்குள்ளேயே ஒரு சாதாரண மனிதனாக இறங்கி நடப்பதைப் போன்றது. அது ஒரு தத்துவார்த்தத் தேடல்.

ஒரு மரத்தின் வெற்றி என்பது அது தரும் பழங்களில் இல்லை, அது உருவாக்கும் காட்டில் இருக்கிறது. கே.பாக்யராஜ், மணிவண்ணன், மனோபாலா, பொன்வண்ணன் என ஒரு பெரும் இயக்குநர் படையையே அவர் உருவாக்கினார்.

தன் பெயரைத் தியாகம் செய்து, பிற கதையாசிரியர்களின் கதைகளையும் வாங்கிப் அவர் படமாக்கினார். இது அவரது அகந்தையின்மையைக் காட்டுகிறது.

சினிமா என்பது கூட்டுப் பிரார்த்தனை, அதில் தன் முகம் மட்டுமே தெரிய வேண்டும் என்று அவர் நினைக்கவில்லை. சுதாகர், பாண்டியன் என வீதியில் நடந்த மனிதர்களையெல்லாம் பிடித்து வந்து நட்சத்திரங்கள் ஆக்கினார்.

பாரதிராஜாவின் வாழ்க்கை நமக்குச் சொல்லும் தத்துவம் எளிதானது. உன் அடையாளத்தை நீயே தீர்மானி. உலகம் உன்னைச் சுருக்க நினைத்தால், நீ விரிவடைந்துகொண்டே இரு என்பதுதான் அது.

அவர் வெறும் இயக்குநர் இமயம் மட்டும் அல்ல; இமய மலைகள் அசையாது, ஆனால் பாரதிராஜா என்ற இமயம் தன் ஆயுட்காலம் முழுவதும் நடந்து கொண்டே இருந்தது, தன் காமிராவோடும், தீராத தாகத்தோடும்!

*****

ரொமாண்டிசமான ரௌடியிசமும் பொறுக்கித்தனமும்!

சீரழித்த சினிமா – 10

அமர்க்களம்

ரொமாண்டிசமான ரௌடியிசமும் பொறுக்கித்தனமும்!

தொண்ணூறுகளின் இறுதிக்கட்டம், தமிழ்ச் சமூகத்தின் இளைஞர் பட்டாளம் தங்களின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய சுயசிந்தனையை மொத்தமாகக் கழற்றி எறிந்துவிட்டு, ஒரு புதிய ஆன்டி ஹீரோ போதைக்குள் தங்களை ஒட்டடை அடித்துக் கொண்ட காலம். அதற்குப் பட்டுவாடா செய்யப்பட்ட ஆகச்சிறந்த நச்சுப் பண்டம்தான் 1999இல் வெளியான அமர்க்களம்.

நாயகனின் சிவந்த கண்களும், பரட்டைத் தலையும், திணறடிக்கும் பிஜிஎம்மும் சேர்ந்து, தமிழ்நாட்டு வாலிபர்களின் மூளையை எப்படி அமர்க்களமாய்க் கூசாமல் பதம் பார்த்தன என்பதைச் சற்று ஆழமாகக் கீறிப் பார்ப்போம்.

இத்திரைப்படம் தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த ஆகச்சிறந்த வாழ்வியல் பாடம் என்ன தெரியுமா?

நீங்கள் ஒரு உருப்படியான வேலைக்கும் போகாமல், தியேட்டரிலேயே குடியேறி, மது அருந்திக் கொண்டு, புகை பிடித்துக் கொண்டு, உள்ளூர் தாதாவுக்கு அடியாளாக அலைந்தாலும், நீங்களும் அல்டிமேட் நாயகன் என்பதுதான்.

படத்தில் வரும் நாயகன் ஒரு சமூக விரோதிக்குத் தேவையான அத்தனை தகுதிகளையும் கொண்டவர். தியேட்டரே வீடு, ரௌடித்தனமே வேலை என்று இருப்பவர்.  அவருக்குப் பின்னால் ஒரு சோகமான அனாதை பிளாஷ்பேக்கை ஒட்டி வைத்து, அவர் செய்யும் அத்தனை பொறுப்பற்ற ரவுடித்தனங்களுக்கும் புனித முலாம்பூசியது அமர்க்களம்.

விளைவு?

நிஜ வாழ்க்கையில் உருப்படாமல் ஊர் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் வாலிபர்கள் பலரும், தங்களைத் தாங்களே ஒரு அல்டிமேட் ஸ்டாராகக் கற்பனை செய்துகொண்டு, நமக்கும் பின்னாடி ஒரு சோகக் கதை இருக்குடா, என்று தங்களின் சோம்பேறித்தனத்திற்குத் தத்துவார்த்த முட்டுக் கொடுக்கத் தொடங்கினர்.

இப்படத்தில் நாயகன், நாயகியை எப்படிக் காதலிப்பார் தெரியுமா?

முதலில் அவளை மிரட்டுவார், அவளது சம்மதம் இல்லாமல் பின்தொடர்வார், ஒரு கட்டத்தில் அவளைக் கடத்திக் கொண்டு போய் ஒரு பாழடைந்த கட்டிடத்தில் அடைத்து வைப்பார். ஒரு பெண்ணின் தனிமனித சுதந்திரத்தையும், பாதுகாப்பையும் ஒட்டுமொத்தமாகக் கேள்விக்குறியாக்கும் இந்தக் கடத்தல் நாடகத்தைத்தான் இத்திரைப்படம் காதலின் நுழைவாயில் என்று கமர்ஷியலாக நமக்கு விற்றது.

ஒரு பெண்ணைக் கடத்தி வைத்து மிரட்டினாலும், அவளுக்குக் கொஞ்சம் சோறு போட்டு, பழைய கதையைப் பேசினால் அவள் உங்கள் மீது உருகிப் போவாள் என்ற ஸ்டாக்ஹோம் சிண்ட்ரோம் வக்கிரத்தைத் தமிழர்களின் பொதுப்புத்தியில் ஏற்றிய பெருமை அமர்க்களத்திற்கு உண்டு.

இதைப் பார்த்துவிட்டுத் திரையரங்கை விட்டு வந்த நைன்டிஸ் கிட்ஸ் பலரும், பெண்களை மதிப்பதை விடுத்து, அவர்களை மிரட்டுவதையும், கடத்துவதையும், வளைப்பதையும்தான் காதலின் ஆகச்சிறந்த பார்முலா என்று நம்பினர்.

இத்திரைப்படத்தின் பாடல்களும், அதன் பின்னணிச் சூழலும் தமிழ்ச் சமூகத்திற்குச் செய்த அபத்த்தமான கலாச்சாரப் பங்களிப்பு அளப்பரியது. கையில் மதுக் கோப்பையோடும், வாயில் சிகரெட்டோடும், தாடியை வளர்த்துக்கொண்டு தியேட்டர் சீட்டில் படுத்துக் கிடக்கும் அல்டிமேட் ஸ்டாரின் பிம்பம், தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்கு ஒரு புதிய டிப்ரஷன் பேஷனைக் கொடுத்தது.

வாழ்க்கையில் ஒரு தோல்வி அல்லது ஏமாற்றம் வந்தால், அறிவார்ந்த முறையில் அதை எப்படிக் கடப்பது என்று யோசிக்காமல், உடனே கள்ளுக்கடைக்கும் டாஸ்மாக்குக்கும் ஓடிச் சென்று, சத்தமில்லாத் தனிமைக் கேட்டேன் என்று அழுதுகொண்டே பாடுவதுதான் காதலின் இலக்கணம் என்று இத்திரைப்படம் மூலம் போதிக்கப்பட்டது.

நிஜ வாழ்க்கையின் எதார்த்தப் பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்ளத் துப்பில்லாத ஒரு பலவீனமான, போதைக்கு அடிமையான தலைமுறையை உருவாக்க இந்த ரௌடியிஸ டார்க் ரொமாண்டிசிசம் மிகச் சிறப்பாகப் பயன்பட்டது.

படத்தில் நாயகியின் வளர்ப்புத் தந்தை ஒரு போலீஸ் அதிகாரி. அவர் தன் மகளைக் கண்டிப்புடனும் ஒழுக்கத்துடனும் வளர்க்க முயல்வார். ஆனால், படம் அவரை எப்படிச் சித்தரிக்கும்? ஒரு வில்லனைப் போலவும், இரக்கமற்ற கோமாளியைப் போலவும் காட்டும். அதேநேரம், சட்டத்தைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு திரியும் ரவுடி நாயகனை உண்மையான பாசக்காரன் எனக் காட்டும்.

பெற்றோர்களின் நியாயமான கண்டிப்பையும், வளர்ப்பு முறையையும் நம் சுதந்திரத்தைப் பறிக்கும் அராஜகம் என்று இளைஞர்களை எண்ண வைத்து, குடும்பக் கட்டமைப்பிற்குள் ஒரு தேவையற்ற கிளர்ச்சியை இத்திரைப்படம் தூண்டிவிட்டது.

அமர்க்களம் பாக்ஸ் ஆபீஸில் மங்காத்தா நாயகனின் மார்க்கெட்டை இமயமலையில் ஏற்றியிருக்கலாம், நிஜ வாழ்க்கையிலும் அதே நாயகியுடன் அவருக்குத் திருமணத்தை முடித்து வைத்திருக்கலாம். ஆனால், சமூக ரீதியாக அது தமிழனை எங்கு கொண்டு போய் நிறுத்தியது?

பொறுப்பில்லாமல் ஊர் சுற்றுவதைக் கெத்து என்றும், பெண்களை மிரட்டுவதைக் காதல் என்றும், மதுவின் போதையில் விழுந்து கிடப்பதைத் தத்துவம் என்றும் நம்பிய ஒரு முதிர்ச்சியற்ற அமர்க்களமான கூட்டமாகத் தமிழர்களை மாற்றியதுதான் இந்தத் திரைப்படம் செய்த ஆகச்சிறந்த வரலாற்றுச் சீரழிவு!

*****

கிராமியத் தறியின் திரை மகுடம் – பாரதிராஜா!

கிராமியத் தறியின் திரை மகுடம் – பாரதிராஜா!

மனிதர்கள் எப்போதும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். நகரத்தை நோக்கி ஓடும் மனிதர்களுக்கு மத்தியில், ஒரு மனிதன் நகரத்திற்கு ஓடிவந்து, பின் ஒட்டுமொத்த நகரத்தையும் கிராமத்தை நோக்கி ஓடவைத்தார். அவர்தான் பாரதிராஜா.

அவருக்குள் ஒரு விசித்திரமான ஏக்கம் இருந்தது. சினிமா கிராமத்திற்குப் போய்விட்டது, ஆனால் கிராமம் ஏன் சினிமாவுக்குள் வரவில்லை? என்பதுதான் அது.

சுகாதார ஆய்வாளர் என்ற அரசுப் பணியைத் துறந்துவிட்டு, சென்னைக்கு அவர் கிளம்பியபோது, அவரிடம் இருந்தது ஒரு பெட்டி அல்ல; கிராமத்து மனிதர்களின் உணர்வும் வியர்வையும் .

இன்று ஐம்பத்தியாறு ஆண்டுகள் கழித்து அவர் பத்மஸ்ரீயுடனும், தேசிய விருதுகளுடனும், உயிரற்ற உடலாகத் தன் சொந்த மண்ணுக்குத் திரும்பியிருக்கிறார். மரணம் என்பது ஒரு பயணத்தின் முடிவு அல்ல, அது ஒரு வட்டத்தின் பூர்த்தி. அவர் கிளம்பிய இடத்திற்கே வந்து சேர்ந்திருக்கிறார்.

பாரதிராஜாவுக்கு முன்பு வரை தமிழ் சினிமா என்பது அரண்மனைகளிலும், பங்களாக்களிலும், மேல்தட்டு மனிதர்களின் பட்டு வேட்டிகளிலும் படுத்துறங்கிக் கொண்டிருந்தது. பாரதிராஜா அதை இழுத்துக்கொண்டு வந்து சேற்றிலும் சகதியிலும் உட்கார வைத்தார்.

ஏவிஎம், ஜெமினி போன்ற பிரம்மாண்ட ஸ்டூடியோக்களின் செயற்கை வெளிச்சங்களை உடைத்துவிட்டு, தேனி, மதுரை, மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளின் நிஜமான சூரிய வெளிச்சத்திற்குக் கேமராவைத் திருப்பினார்.

அதுவரை திரையில் உலா வந்த கார்த்தி, வஸந்த், ராஜா, திவ்யா, காவ்யா, அனிதாக்களுக்கு மத்தியில் பரட்டை, சப்பாணி, குருவம்மா, மயிலு, பொன்னாத்தா என்ற பெயர்களை உலவவிட்டார். மனிதர்களின் பெயர்களில்தான் எத்தனை மண்வாசனை!

இதற்கெல்லாம் உச்சமாக, அதுவரை நடிகர் திலகம் என்றும் சூப்பர் ஸ்டார் என்றும் உலகநாயகன் என்றும் கொண்டாடப்பட்ட பிம்பங்களை அவர் கையாண்ட விதம் ஒரு தத்துவார்த்த விந்தை. கமல்ஹாசனை வெறும் கோவணம் கட்ட வைத்துச் சப்பாணியாக்கினார். சிவாஜி கணேசனைத் தன் ராஜ தோற்றத்தைக் கழற்றிவைத்துவிட்டு எளிய மனிதனாக முதல் மரியாதை செய்ய வைத்தார். மனிதன் தன் ஆடைகளையும் பகட்டுகளையும் கழற்றி வைக்கும்போதுதான் அவன் முழுமையான மனிதனாகிறான்; நடிகனும் அப்படித்தான் போல.

வசனங்கள் என்பவை அதுவரை அடுக்கு மொழிகளாகவும், பிரச்சாரப் பாணி பிரசங்கங்களாகவும் இருந்தன. பாரதிராஜா அதை கிராமிய மொழி என்று சொல்லப்பட்ட எளிய மக்களின் பேச்சு மொழியாக மாற்றினார்.

பாரதிராஜா என்னும் திரைசூரியன் ஜூன் 10இல் மறைந்துவிட்டதாகச் சொல்கிறார்கள். மரணம் என்பது உடலுக்கு மட்டுமே நிகழும் ஒரு சுருக்கமான விபத்து.

அவர் தமிழ் சினிமாவில் ஏற்படுத்திய தாக்கம் ஒரு பொன்மகுடம் அல்லது கிராமத்துத் தறியில் நெய்யப்பட்ட பட்டாடை. அவர் திரையிலிருந்து மறைந்திருக்கலாம், ஆனால் அந்த மண் வாசனை தமிழ் சினிமா இருக்கும் வரை ஒரு கிராமத்துத் தென்றலாக வீசிக்கொண்டே இருக்கும். ஏனெனில், காற்றுக்கு மரணம் இல்லை; காற்றோடு கலந்த மண்வாசனைக்கும் மரணம் இல்லை.

*****

கபடி டூ கடத்தல் – சீரழித்த ஒரு பாஸ்ட் பார்வேர்ட் டெக்னிக்!

சீரழித்த சினிமா – 9

கில்லி

கபடி டூ கடத்தல் – சீரழித்த ஒரு பாஸ்ட் பார்வேர்ட் டெக்னிக்!

இரண்டாயிரங்களின் நடுப்பகுதியில், தமிழ்ச் சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த இளவட்டங்களும் தங்களின் படிப்பு, வேலை, எதிர்காலம் போன்ற அற்பமான விஷயங்களை மறந்துவிட்டு, ஒரே ஒரு சொல்லுக்குப் பின்னால் பைத்தியமாக அலைந்தார்கள். அதுதான் கில்லி. 2004இல் வெளியான இத்திரைப்படம், தமிழ் கமர்ஷியல் சினிமாவின் இலக்கணத்தையே மாற்றி எழுதியது.

கில்லி என்ற தலைப்பு வைக்கப்பட்டாலும், இப்படம் கிட்டிப்புள் விளையாட்டோடு தொடர்புடையது கிடையாது. கபடியோடு அதுவும் கமர்ஷியல் கபடி என்ற பெயரில் ஆள் கடத்தலோடு தொடர்புடையது.

தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களின் பொதுப்புத்தியை இப்படம் எப்படி மூர் மார்கெட் ரேஞ்சுக்குச் சீரழித்த்து என்பதைச் சற்று ஆழமாகக் கீறிப் பார்ப்போம்.

இத்திரைப்படம் தமிழ்நாட்டு மாணவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த ஆகச்சிறந்த கல்வி தத்துவம் என்ன தெரியுமா? நீங்கள் வீட்டில் அப்பாவிற்குத் தெரியாமல் பொய் சொல்லிவிட்டு, காலேஜுக்குப் போகாமல் கபடி விளையாடப் போகலாம். வழியில் யாராவது ஒரு பெண்ணுக்குப் பிரச்சினை என்றால், அங்கேயே கபடியை மூட்டை கட்டி வைத்துவிட்டு, மதுரையே அலறும் அளவிற்கு ரவுடித்தனம் செய்யலாம்.

படத்தில் வரும் நாயகன், ஒரு சாதாரணப் போலீஸ் அதிகாரியின் மகன். ஆனால், அவர் சட்டத்தைக் கையில் எடுக்கும் வேகம் இருக்கிறதே, அது எந்த ஒரு சர்வதேச டானுக்கும் குறைவானது அல்ல.

விளையாட்டு வீரனாக வர வேண்டுமென்றால் உங்களுக்கு ஒழுக்கமோ, பயிற்சியோ தேவையில்லை; நடுரோட்டில் ஐம்பது பேரை அடித்துத் துவம்சம் செய்யும் முரட்டுத்தனம் இருந்தால் போதும், என்ற விசித்திரமான வீரத்தை இத்திரைப்படம் இளைஞர்களின் மூளையில் ஏற்றியது.

இப்படத்தின் கதையே ஒரு விசித்திரமான முரண்பாடுதான். வில்லன் நாயகியைக் காதலிப்பதாகச் சொல்லி அவளை மிரட்டுகிறார், பின்தொடர்கிறார், அவளது சம்மதம் இல்லாமல் கல்யாணம் செய்ய முயல்கிறார். இது டாக்சிக் ஸ்டாக்கிங்.

அவரிடமிருந்து நாயகியைக் காப்பாற்றும் நாயகன் என்ன செய்கிறார்? அவரும் அவளை அவளது சம்மதம் இல்லாமல் மதுரையிலிருந்து சென்னைக்குக் கடத்திக் கொண்டு வந்து, தன் வீட்டின் பரணில் அடைத்து வைக்கிறார்!

வில்லன் செய்தால் அது அராஜகம், ஹீரோ செய்தால் அது காதல் என்ற தமிழ் சினிமாவின் ஆகச்சிறந்த இரட்டை நிலையை இத்திரைப்படம் மிக நளினமாக நியாயப்படுத்தியது.

பெண்ணின் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் அவளது தனிமனித சுதந்திரத்தை இரண்டு ஆண்கள் போட்டிப் போட்டுக் கொண்டு பந்தாடுவதை விறுவிறுப்பான திரைக்கதையாக மாற்றி விற்றதுதான் இந்தச் சினிமாவின் ஆகச்சிறந்த கமர்ஷியல் தந்திரம்.

படத்தில் நாயகனின் தந்தை ஒரு நேர்மையான போலீஸ் அதிகாரி. அவர் தன் மகன் உருப்படாமல் சுற்றுகிறானே என்று கண்டிப்பதும், சட்டத்தின்படி நடக்க முயல்வதும் படத்தில் எப்படிச் சித்தரிக்கப்படும் தெரியுமா? அவர் ஒரு காமெடிப் பீஸாகவும், வில்லனுக்குப் பயப்படுபவராகவும், மகனின் கெத்துக்கு முன்னால் தோற்றுப் போகும் ஒரு பலவீனமான அதிகாரியாகவும் சித்தரிக்கப்படுவார்.

பெற்றோர்களின் நியாயமான கண்டிப்பையும், சமூக ஒழுங்கையும் நம் சுதந்திரத்திற்கு முட்டுக்கட்டைப் போடும் வில்லத்தனம் என்று இளைஞர்களை எண்ண வைத்தது இத்திரைப்படம். நிஜ வாழ்க்கையில் வீட்டில் அப்பாவையும், வெளியில் சட்டத்தையும் மதிக்காமல், நாங்க கில்லிடா என்று சுற்றும் ஒரு பொறுப்பற்ற தலைமுறையை உருவாக்க இத்திரைப்படம் மிகச் சிறப்பாகப் பயன்பட்டது.

இத்திரைப்படத்தின் ஆகப்பெரும் சாபம், இதன் அசாத்தியமான வேகம். படம் பார்ப்பவனுக்குச் சிந்திக்க ஒரு நொடி கூட இடம் தராமல் பாடல்களாலும், சண்டைக்காட்சிகளாலும், பஞ்ச் வசனங்களாலும் அவனது பகுத்தறிவை மழுங்கடித்து, ஒருவிதத் திரைபோதைக்குள் தள்ளிவிட்டது இந்தக் கில்லி.

விளைவு?

திரையரங்கை விட்டு வெளியே வந்த சராசரித் தமிழன், தன் நிஜ வாழ்க்கையின் வறுமையையோ, வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தையோ பற்றி யோசிக்காமல், தன்னை ஒரு கில்லியாகக் கற்பனை செய்துகொண்டு அலையத் தொடங்கினான்.

கில்லி பாக்ஸ் ஆபீஸில் வரலாறு காணாத வசூல் சாதனை படைத்தது, அப்படத்தின் நாயகனை தமிழ் சினிமாவின் வசூல் சக்கரவர்த்தியாக அரியணையில் ஏற்றியது. ஆனால், சமூக ரீதியாக அது தமிழனை எங்கு கொண்டு போய் நிறுத்தியது?

பொறுப்பில்லாமல் பொய் சொல்வதைக் கெத்து என்றும், பெண்களைக் கடத்துவதைக் காதல் என்றும், சட்டத்தை மதிக்காமல் அராஜகம் செய்வதை வீரம் என்றும் நம்பிய ஒரு விறுவிறுப்பான, முதிர்ச்சியற்ற கில்லித்தனமான சமூகமாகத் தமிழர்களை மாற்றியதுதான் இந்தத் திரைப்படம் செய்த ஆகச்சிறந்த வரலாற்றுச் சீரழிவு!

*****