காற்றின் விலையும் கலோரியின் எடையும்

காற்றின் விலையும் கலோரியின் எடையும்

பிரபஞ்சத்தின் ஆகச்சிறந்த ஏமாற்று வித்தை எது தெரியுமா?

எதுவுமே இல்லாத ஒன்றை, எல்லாமே இருப்பது போல் காட்டுவது.

இதற்கு மிகச்சிறந்த உதாரணம், கடைகளில் தொங்கும் லேஸ் பாக்கெட்டுகள்.

நீங்கள் ஐந்து ரூபாயையோ, இருபது ரூபாயையோ கொடுத்து வாங்குவது உருளைக்கிழங்கு சிப்ஸை அல்ல, பிரத்யேகமாக ஆலைகளில் அடைக்கப்பட்ட நைட்ரஜன் காற்றை!

பாக்கெட்டைப் பார்த்தால் ஒரு தலையணை அளவுக்கு உப்பிக் கொண்டு கம்பீரமாக இருக்கும். ஆனால், அதன் எடையோ பூவின் இதழை விட லேசாக இருக்கும்.

சரி, எடையும் லேசாக இருக்கிறது, நாமும் லேசாக ஆகிவிடலாம், என்ற உன்னத தத்துவ நோக்கில் மனிதன் அதை வாங்குகிறான்.

ஆனால், அங்கேதான் பிரபஞ்சம் தன் இருள் நகைச்சுவையை ஒளித்து வைத்திருக்கிறது.

பாக்கெட்டின் எடை மிக லேஸ்தான். ஆனால், அதைத் தின்று முடித்த பிறகு உங்கள் தொப்பையில் ஏறும் கொழுப்பின் எடை இருக்கிறதே. அது ஹெவி!

பாக்கெட்டைப் பிரித்ததும் புஸ் என்று காற்று வெளியேறும். உள்ளே குனிந்து பார்த்தால், ஏதோ ஆழ்கடலில் மூழ்கி முத்தெடுப்பது போல, அடியாளத்தில் நான்கு அல்லது ஐந்து சிப்ஸ் துண்டுகள் சோகமாகக் காட்சியளிக்கும்.

இவ்வளவுதானா? என்று நம் மூளை கேட்கும்போதே, கைகள் அந்தச் சிப்ஸை வாய்க்குள் தள்ளியிருக்கும். அந்த நொடியில் நாக்கில் கரையும் உப்பு, காரம், மற்றும் கொழுப்பு ஆகியவை மனிதனை ஒரு தற்காலிக சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும்.

சாப்பிட்டு முடித்ததும் பாக்கெட் காலி. கையில் எடையும் இல்லை, பையிலும் எடையில்லை. ஆனால், அந்த ஐந்து சிப்ஸ் துண்டுகளுக்குள் ஒளிந்திருந்த கலோரிகள் உடனே தங்கள் வேலையைக் காட்டத் தொடங்கிவிடும். அவை நேராகச் சென்று உங்கள் இடுப்பிலும், தொப்பையிலும் தஞ்சம் புகுந்து கொள்ளும்.

அதாகப்பட்டது, பாக்கெட்டின் எடை 30 கிராம் அல்லது ஏறத்தாழ பூஜ்ஜியம்.

அதன் தத்துவார்த்த விளைவு, உங்கள் எடையில் கூடுதலாக 2 கிலோ!

என்னவொரு அற்புதமான அறிவியல் முரண்? லேசான பொருளைத் தின்னத் தின்ன மனிதன் கனமாகிக் கொண்டே போகிறான்.

உலகில் எடையைக் குறைக்க நினைப்பவர்கள் டயட் இருக்கிறார்கள், உடற்பயிற்சி செய்கிறார்கள். ஆனால், அவர்கள் தோற்பது எங்கே தெரியுமா? இந்த லேசான பாக்கெட்டுகளின் முன்னால்தான்.

சாத்தான் எப்போதுமே கனமான இரும்புக் குண்டுகளோடு வருவதில்லை. அவன் சில சமயம் காற்றில் மிதக்கும் மஞ்சள் நிற லேஸ் பாக்கெட்டுகளின் வடிவிலும் வருவான். எதை நாம் வெயிட் இல்லாதது என்று அலட்சியமாக நினைக்கிறோமோ, அதுதான் ஒருநாள் நம்மை வெயிட் மெஷின் மீது ஏறவிடாமல் பயமுறுத்தும் வல்லமை கொண்டது.

எனவே மக்களே, காசு கொடுத்து காற்றை வாங்குவதோடு நிறுத்திக் கொள்ளுங்கள். உள்ளே இருக்கும் அந்த இரண்டு உருளைக்கிழங்குத் துண்டுகளையும் தின்றால், அப்புறம் நீங்கள் லேசாக நடப்பதற்குக் கூட ஒரு ஆள் தேவைப்படும்!

*****

மகாபாரத மறுவாசிப்பும் மாபியா வழிபாடும்

சீரழித்த சினிமா – 37

தளபதி

மகாபாரத மறுவாசிப்பும் மாபியா வழிபாடும்

தமிழ் சினிமா என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்ல; அது ஒரு கூட்டு நனவிலித் தற்கொலைக்கான ஊடகம். அதிலும்  ஒரு ஸ்டார் நாயகனை, நாயகன் பாணியின் தொடர்ச்சியாக, கார்ப்பரேட்டுகளின் காட்சிப் பித்தலாட்டக்கார இயக்குநர் ஒருவர், மகாபாரதத்தின் கர்ணனைத் தூக்கிச் சென்னைத் தாதாத் தெருக்களில் எறிந்தபோது, இங்கே ஒரு மாபெரும் சமூக உளவியல் பேரழிவு அரங்கேறியது.

தமிழ் சினிமா அதுவரை காட்டிய "நண்பனுக்காக எதையும் செய்யலாம், ஆனால் சட்டம் தன் கடமையைச் செய்யும்" என்ற சமூக விதிகளைக் கொஞ்சம் பட்டி டிங்கரிங் பார்த்து, "தாய் கைவிட்ட ஓர் அனாதைச் சிறுவன், சேரியில் வளர்ந்து பெரிய ரௌடியாக மாறி, அந்த ஊரின் ஆகச்சிறந்த மாபியா தாதாவுக்குத் தளபதியாக முடிசூடினால் போதும்; அவன் செய்யும் அத்தனை கொலைகளும், அராஜகங்களும், நடுத்தெருப் பஞ்சாயத்துகளும் 'உன்னதமான நட்பு' மற்றும் 'மகாபாரதக் கர்ணனின் தியாகம்' என்ற பெயரில் புனிதப்படுத்தப்படும்" என்ற ஒரு புதுவிதமான பிராந்திய வக்கிர அத்துமீறலைத் தமிழனின் பொதுப்புத்தியில் ஏற்றிய பெருமை, தளபதி திரைப்படத்திற்கு உண்டு.

நாயகனின் எந்நேரமும் சட்டையைக் கழற்றத் தயாராக இருக்கும் முரட்டுப் பாய்ச்சல் பிம்பமும், இயக்குனரின் வழக்கமான நிழலும் ஒளியும் கலந்த இருண்ட உலகமும் சேர்ந்து, தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களின் மூளையை எப்படி ஒரு கொலைக்கள நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது என்பதைச் சற்று ஆழமாகக் கூறு போட்டுக் கீறிப் பார்ப்போம்.

இத்திரைப்படம் தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த ஆகச்சிறந்த சமூக நெறிமுறை என்ன தெரியுமா?

நீங்கள் ஓர் ஏழை எளிய மக்களின் காவலனாக மாற விரும்பினால், உங்களுக்கு நீதிமன்றங்களோ அல்லது காவல் துறையோ முக்கியமல்ல. ஊரின் பெரிய தாதாவுக்கு நீங்கள் விசுவாசமாக இருக்க வேண்டும்; அவனது எதிரிகளை நடுத்தெருவில் வைத்து எப்படித் துவம்சம் செய்ய வேண்டும் என்று தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்பதுதான்.

இந்தியத் தண்டனைச் சட்டம், உள்ளூர் காவல் நிலையம் போன்ற சிவில் சமூக அமைப்புகள் எல்லாம் பெரிய இடத்துத் தாதாக்களுக்குப் பொருந்தாது. ஒரு நேர்மையான மாவட்ட ஆட்சியரோ, காவல் துறையோ வந்து சட்டம் ஒழுங்கை நிலைநாட்ட முயன்றால், போலீஸைக் கூப்பிடக் கூடாது; தானே ஒரு மாபியா வீரனாக விஸ்வரூபம் எடுத்துச் சட்டம் ஒழுங்கைத் தன் வசம் இழுக்க வேண்டும் என்பதுதான் தளபதி போதித்த சமூகவியல் பாடம்.

விளைவு?

இன்றுவரை நிஜ வாழ்க்கையில் உருப்படியாக வேலைக்குப் போகாமல், "நாங்கெல்லாம் நட்புக்காக உசுரையே கொடுப்போம்டா, எங்க அண்ணன் இறங்குனா கொத்துக்கறிதான்" என்று தேவையில்லாமல் முறுக்கிக் கொண்டு திரியும் ஒரு முதிர்ச்சியற்ற, வன்முறை விரும்பிகளான வால்களின் ஆதிப்புள்ளியானது தளபதி திரைப்படம்.

தளபதி படத்தில், ஒரு ரௌடி கும்பல் நினைத்தால் ஒட்டுமொத்த மாவட்டத்தின் சட்டத்தையே தன் கையில் வைத்திருக்கலாம் என்ற அராஜகத்தை மரியாதை மற்றும் நட்பு என்ற கமர்ஷியல் லேபிளோடு விற்றார்கள். இந்த உறைபனியூட்டும் தனிநபர் வழிபாட்டு வக்கிரத்தை, மேஸ்ட்ரோவின் உணர்ச்சிமயமான, ஆன்மீகத் தகிப்பு நிறைந்த பின்னணி இசையாலும், பளபளக்கும் கேமரா கோணங்களாலும் மூடி மறைத்து, அவர் தப்பு செய்ய மாட்டார், தட்டிக் கேப்பார் என்று பார்ப்பவனை ஏமாற்றினார் இயக்குனர்.

நீதிமன்றமோ, ஜனநாயக அமைப்புகளோ ஒரு சாமானியனுக்குப் பாதுகாப்பு தராது; ஒரு தாதா நினைத்துத் தன் கோட்டையில் பஞ்சாயத்து கூட்டினால் மட்டும்தான் நீதி கிடைக்கும் என்ற பிற்போக்குத்தனமான தத்துவத்தை விற்று, பார்ப்பவனுக்குச் சட்டம் மற்றும் நீதியின் மீதான தேவையையே துடைத்து எறிந்தது இந்தத் திரைப்படம்.

இத்திரைப்படத்திலும் பெண்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலை மிகவும் விசித்திரமானது. நாயகனின் காதலி கதாபாத்திரம், ரௌடி என்று தெரிந்தே அவனைக் காதலிப்பதும், பின்னர் குடும்பத்தின் வற்புறுத்தலால் ஓர் அரசு அதிகாரியைக் கட்டிக்கொண்டு அழுவதுமாக ஒரு சுயமற்ற பிம்பமாகக் காட்டப்பட்டார். இன்னொரு பெண், கணவனைக் கொன்ற ரௌடியிடமே தஞ்சமடைந்து, அவனது வன்முறையைக் சகித்துக் கொள்வதாகக் காட்டப்பட்டார். பெண்களின் சுயம், கல்வி அல்லது ஆளுமை எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், அவர்களின் துயரங்களையும், ஒரு ரௌடியின் பாசப் போராட்டத்தையும் ரொம்பக் கமர்ஷியலாகக் காட்டி ஏமாற்றியதுதான் இந்தச் சினிமாவின் ஆகச்சிறந்த செல்லுலாய்டு தந்திரம்.

தளபதி பாக்ஸ் ஆபீஸில் கோடிகளைக் குவித்து, அதன் நாயகனை ஒரு சூப்பர் ஸ்டார் நாற்காலியில் நிரந்தரமாக அமர வைத்து, அதன் இயக்குநரை ஒரு மாஸ் இயக்குனர் அந்தஸ்தில் கொண்டு போய் நிறுத்தியிருக்கலாம். ஆனால், சமூக ரீதியாக அது தமிழனை எங்கு கொண்டு போய் நிறுத்தியது?

இத்திரைப்படத்திற்கு முன்பு வரை நட்பு என்பது அன்புக்கும், பரஸ்பர வளர்ச்சிக்குமான ஓர் உன்னத உறவு. ஆனால், அதற்குப் பிறகுதான், நண்பனுக்காகக் கொலை செய்வதும், சட்டம் ஒழுங்கை மீறுவதும்தான் உண்மையான நட்பு என்கிற பொதுப்புத்தி சமூகத்தில் விதைக்கப்பட்டது.

தளபதிக்கு முன் வன்முறை என்பது சட்டவிரோதமாக இருந்தது. தளபதி அதை ஒரு அழகியல் நுகர்வுப் பொருளாக மாற்றியது. "அடிச்சான் பாரு ஒரு அடி" என்று சாமான்யன் பரவசமடைந்த கணத்தில், வன்முறைக்கு ஒரு தார்மீக நியாயம் கற்பிக்கப்பட்டது.

அத்துடன் நல்ல தாதா, கெட்ட தாதா என்னும் பகுப்பு உருவானது. சட்டத்தை மதிக்காத ஒருவன் மக்களின் காவலன் ஆக முடியும் என்ற மாயை, இளைஞர்களின் மூளையில் ஆழப் பதிக்கப்பட்டது. காவல் நிலையங்களை விட ஏரியா ரவுடிகளின் கட்டப்பஞ்சாயத்து அதிக நம்பகத்தன்மை பெற்றது.

மாபியாத்தனமான ரௌத்திரம் என்பது ஒரு புனிதப் பண்டமாகப் பரிமாறப்பட இத்திரைப்படம் ஒரு ராஜபாட்டையையே அமைத்துத் தந்தது.

"நட்புன்னா என்னன்னு தெரியுமா?" என்று இப்படத்தின் நாயகனும் நண்பனும் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டபோது, தமிழ்நாட்டின் தர்க்க அறிவு தற்கொலை செய்து கொண்டது. அநியாயக் கொலைகள் செய்யும் ஒருவனை, அவன் என் நண்பன் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக ஆதரிப்பதுதான் ஆகச்சிறந்த அறம் என்று போதிக்கப்பட்டது. இந்த லாஜிக் இல்லாத விசுவாசம், நிஜ வாழ்க்கையில் ரவுடிக் கும்பல்களுக்கும், சாதிய அமைப்புகளுக்கும், அரசியல் அடிவருடித்தனத்திற்கும் மிகச்சிறந்த எரிபொருளாக மாறியது. நண்பன் தப்பு செய்தாலும் தட்டிக் கேட்கக் கூடாது, தாதாவுக்குக் குடை பிடிக்க வேண்டும் என்ற விசித்திர வியாதி பரவியது.

அநாதையாக வளரும் நாயகன், தன் தாயைத் தேடும் பரிதவிப்பும் சமூகத்தின் மீதும் கொள்ளும் ஆழமான வன்மமும், இங்கே ஒரு தலைமுறையின் விக்டிம் கார்டு மனநிலையைத் தூண்டிவிட்டது. "நான் அநாதை, அதனால் நான் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வேன்" என்ற உளவியல் தப்பித்தல், குற்ற உணர்ச்சியை முற்றிலுமாகத் துடைத்தெறிந்தது.

ரயிலில் தவறிய குழந்தை, ரயிலையே தடம் புரளச் செய்யும் தாதாவாக மாறுவதை சமூகம் அழுதுகொண்டே ரசித்தது ஒரு கூட்டு மனப்பிறழ்வு.

தளபதி திரைப்படம் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தால், சட்டம், போலீஸ், நீதிமன்றம் என்பன எல்லாம் ஹேங் ஆன சிஸ்டம்ஸ் என்ற எண்ணம் வலுத்தது. "நமக்கு நாமே சட்டம்" என்ற 'தேவா – சூர்யா' மாடல், இளைஞர்களின் மனதில் ஒரு பேரலல் நீதிபரிபாலனத்தை நியாயப்படுத்தியது. மொத்தத்தில் வன்முறைக்கு ஒரு கிளாசிக் பெயிண்ட் அடிக்கப்பட்டது.

நாயகன் மற்றும் அவனது நண்பன் ஆகிய இருவரையும் "சூழலால் உருவாக்கப்பட்ட வன்முறையாளர்கள்" என்று படம் சித்தரித்து, "அடிபட்டவன் திருப்பி அடிப்பான்" என்ற ஒற்றை வரியைக் கொண்டு அவர்களின் வன்முறை, சட்டவிரோதச் செயல்கள் அனைத்திற்கும் நியாயம் கற்பித்தது தளபதி. சமூகம் இந்தத் தர்க்கத்தை அப்படியே உள்வாங்கிக் கொண்டது. தங்களின் தனிப்பட்ட தோல்விகளுக்கும், சட்டமீறல்களுக்கும் "சமூகம் என்னை இப்படி மாற்றிவிட்டது" என்று தனிமனிதர்கள் தங்களின் சுய பொறுப்பைத் தட்டிக்கழிக்கும் ஓர் உளவியல் சீரழிவை இப்படம் மிக ஜரூராக நியாயப்படுத்தியது.

வன்முறையை அழகியல் ஆக்கினால், சமூகம் அதை ஒழுக்கமாக மாற்றிக்கொள்ளும். அதுதான் ஆபத்து. சூர்யாக்கள் நிஜ வாழ்க்கையில் கத்தியை எடுத்தால், க்ளைமாக்ஸில் அழுதுகொண்டிருக்க அம்மாக்கள் வரமாட்டார்கள். போலீஸ் வேன்தான் வரும் என்ற உண்மையை அவ்வளவு சீக்கிரமாக இப்படம் பார்த்த இளைஞர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளாமல் போனதுதான் இத்திரைப்படம் உருவாக்கிய மாயாஜால ஜகஜ்ஜால பரிதாப பிரதாபம்.

இப்படத்தின் பின்னணி இசையும், நேர்த்தியான ஒளியமைப்பும் சேர்ந்து ஒரு கொடூரமான தாதாயிசத்தைக் கவித்துவமாக மாற்றின. மஞ்சள் வெயிலிலும், மழையிலும் ரத்தம் சிந்துவது ஏதோ ஒரு தெய்வீகக் காரியம் போன்ற சித்திரத்தை உருவாக்கின. மக்கள் கொலையைக் கண்டு அஞ்சவில்லை; மாறாக, அந்தக் கொலையின் ப்ரேமிங் அழகாக இருக்கிறதா என்று பார்க்கப் பழகினார்கள்.

தளபதி திரைப்படம், 'சமூக அங்கீகாரம்' மற்றும் 'நட்பு' என்ற பெயரில் ஒரு மாபியா குழுவிற்கான விசுவாசத்தைப் புனிதப்படுத்தப்படுத்தியது. மாபியா தலைவனின் பார்வைக்காகவும், அவனது அங்கீகாரத்திற்காகவும் நாயகன் எத்தகைய வன்முறையையும் செய்யத் துணிகிறான். இப்படித் தனிமனித அஸ்தித்துவம், ஒரு கூட்டுக் குற்றக் கும்பலின் நிழலில் அடகு வைக்கப்படும் தன்மையானது இளைஞர்களிடையே "ஒரு தலைவனுக்காகவோ அல்லது குழுவிற்காகவோ சட்டத்தைக் கையில் எடுப்பதே வீரம்" என்ற வன்முறை சார்ந்த அடிமைத்தன உளவியலை மிக ஆழமாகவே விதைத்தது.

தளபதி திரைப்படம் மகாபாரதத்தின் கர்ணனை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இதில் நாயகனின் ஒட்டுமொத்த வாழ்வும், அவனது பிறப்பின் ரகசியத்தாலும், அனாதை என்ற முத்திரையாலும், கைவிடப்பட்ட கோபத்தாலுமே அதன் திரைக்கதை தீர்மானிக்கப்பட்டது. ஒருவன் எவ்வளவுதான் நல்லவனாக வாழ முயன்றாலும், அவனது பிறப்பின் சூழல் அவனை ஒரு வன்முறையாளனாகவே வைத்திருக்கிறது என்பதை நியாயப்படுத்தி, மனிதனின் சுதந்திரமான தேர்வைக் கொச்சைப்படுத்தியது இத்திரைப்படம்.

"ஒருவன் எங்கு, எப்படிப் பிறந்தான் என்பதே அவனது விதியைத் தீர்மானிக்கும்" என்ற பிற்போக்குத்தனமான, விதியியல் உளவியலைச் சமூகத்தை நோக்கி இப்படம் வீசியது. இது மனித ஆற்றலையும் சுதந்திரத்தையும் இழிவுபடுத்தும் செயலன்றி வேறில்லை.

ஜனநாயக அமைப்புகள், சட்ட ஒழுங்கு ஆகியவற்றின் மீது நம்பிக்கையற்ற, ஒருவித அராஜகவாத உளவியலை இது சமகால இளைஞர்களிடம் உருவாக்கியது. "சட்டப்படி தண்டிக்க முடியாதவனை, நாமே தண்டிப்பதில் தவறில்லை" என்ற ஆபத்தான சிந்தனை முறைக்கு இது அழகியல் முலாம் பூசியதை மறுக்க இயலாது.

"சூழ்நிலைகளின் பலியாடு" என்ற போலியான முகமூடியை அணிவித்து  வன்முறையையும், சட்டவிரோத விசுவாசத்தையும் 'இருத்தலியல் பெருமிதமாக'  மாற்றிக் காட்டியதன் மூலம், ஒரு தலைமுறையின் கூட்டு உளவியலை அது நன்னம்பிக்கையின்மை நோக்கித் தள்ளியது

சுருக்கமாகச் சொன்னால், தளபதி செய்தது ஓர் எளிய ரௌடியிஸ ரசவாத வித்தை. அது குற்றத்தை அறமாகவும், அராஜகத்தைக் கடமையாகவும், வன்முறையைக் காதலாகவும் மொழிபெயர்த்தது. அந்தப் படத்தின் பாதிப்பில் உருவான வாழ்க்கை முறை இன்னும் நம் தெருக்களில் சுற்றிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது, கையில் கத்தியுடனும், நெஞ்சில் நட்புடனும்.

நட்பு என்ற பெயரில் லோக்கல் தாதாவோடு சேர்ந்து கொண்டு சண்டை போடுவதுதான் வீரம் என்றும், காட்டுக்குயிலு மனசுக்குள்ள. பாட்டுக் கென்றும் பஞ்சமில்ல என்று பாடினால் அத்தனை அராஜகங்களையும் ரசிக்கலாம் என்றும், தாதா கலாச்சாரமும் வன்முறையும் கலந்ததுதான் தமிழ் சினிமா என்றும் நம்பிய ஒரு விறுவிறுப்பான, முதிர்ச்சியற்ற சண்டைக்காரச் சமூகமாகத் தமிழர்களை மாற்றியதுதான் இந்தத் திரைப்படம் செய்த ஆகச் சிறந்த வரலாற்றுச் சீரழிவு!

*****

இருட்டு – ஒரு தத்துவார்த்தத் தேடல்!

இருட்டு – ஒரு தத்துவார்த்தத் தேடல்!

வெப்பம் என்பது வெறும் தட்பவெப்ப நிலை அல்ல. அது ஒரு தண்டனை. தமிழகத்தில் ஏப்ரல், மே மாதங்களில் சூரியன் நேரடியாக நம் தலைக்கு மேல் அமர்ந்து கொண்டு, நீ செய்த பாவங்களுக்குப் பிராயச்சித்தம் செய், என்று நம்மை வறுத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

மின்சாரம் என்பது கடவுளைப் போன்றது. அது இருக்கும்போது யாரும் அதைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை. அது இல்லாதபோதுதான் எல்லோரும் அதைப் பற்றி அழுதுகொண்டு, மின்வாரியப் பொறியாளர்களைத் தேடுகிறார்கள்.

தமிழகம் தற்போது தென்னிந்தியாவிலேயே மின் தேவையில் முதலிடத்தில் இருக்கிறது. இந்தச் சாதனையை நாம் கொண்டாடுவதா அல்லது கரன்ட் இல்லாத இருட்டில் அமர்ந்து அழுவதா என்று தெரியவில்லை.

அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் குளிர்சாதனப் பெட்டியை ஆன் செய்வது, ஒரு வழிப் பாதையில் ஒரே நேரத்தில் நூறு லாரிகள் நுழைய முயற்சிப்பதைப் போன்றது. உள்ளூர் மின்மாற்றிகள் அழுதபடி வெடிக்கின்றன.

பொறியாளர்களுக்கு உத்தரவு போகிறது, 30 நிமிடங்களில் சரி செய் என்று. இது ஒரு நல்ல ஜோக். 21,000 மெகாவாட் சுமையைச் சுமக்க முடியாமல் கதறும் ஒரு எந்திரத்திடம், சீக்கிரம் எழுந்து ஓடு, என்று சொல்வது ஒரு விதமான வர்க்கப் போராட்டம்.

வேறு வழியில்லை. சேமிப்பு என்பதைப் பற்றி நாம் பேசியாக வேண்டும். நாம் ஏன் மின்சாரத்தைச் சேமிக்க வேண்டும்?

சுற்றுச்சூழலைக் காக்கவா? இல்லை.

அரசுக்கு உதவவா? கண்டிப்பாக இல்லை.

உங்கள் பணப்பையில் ஓட்டை விழாமல் இருக்க!

மின்சாரத்தைச் சேமிப்பது என்பது உங்கள் பணத்தைச் சேமிப்பதுதான் என்பதை உணரும்போதுதான், தமிழனின் கைகள் சுவிட்சை நோக்கித் தானாக நீளும்.

குண்டு பல்புகளைத் தவிர்த்து எல்இடிக்கு மாறுங்கள், என்று அரசு சொல்கிறது. ஆனால், பல்பை மாற்றுவதை விட, இருட்டில் அமர்ந்து தியானம் செய்வது அதிக லாபகரமானது.

அத்துடன் ஜன்னல்களைத் திறங்கள். பகலில் ஜன்னலைத் திறந்தால் வெளிச்சம் வரும், கூடவே அக்கம் பக்கத்து வீட்டுச் சண்டைகளும் இலவசமாகத் தெரியும். ஒரு மின்விளக்கு ஒளிர்வதால் விரயமாகும் மின்சாரம் மிச்சமாகும்.

மின் விசிறிகளைச் சுத்தம் செய்யுங்கள். அந்த விசிறிகளின் இறக்கைகளில் இருக்கும் தூசிச் சேர்த்துச் சுழல்வது என்றால் டிரான்ஸ்பார்மரே வெடித்து விடும்.

பிரிட்ஜில் சூடான உணவை வைக்காதீர்கள். உணவைச் சூடாக இருக்கும்போதே சாப்பிட்டுவிட்டால், பிரிட்ஜுக்கும் வேலை இல்லை, உங்களுக்கும் ஆரோக்கியம்.

காற்றாலைகள் ஏப்ரல் முதல் செப்டம்பர் வரை மின்சாரம் தயாரிக்கும். அதாவது, காற்று அடித்தால் நமக்கு மின்சாரம். காற்று அடிக்காவிட்டால் நாம் விசிறியை வைத்து நமக்கே காற்று அடித்துக் கொள்ள வேண்டும். இயற்கை எவ்வளவு அழகாக நம்மைச் சுழல வைக்கிறது!

இருட்டில் அமர்ந்திருப்பது ஒரு கலை. அப்போதுதான் உங்கள் செல்போனின் பேட்டரி எவ்வளவு முக்கியம் என்பது புரியும். மின்சாரம் என்பது ஒரு போதை. அது இல்லாதபோது ஏற்படும் உளவியல் அறிகுறிகள்தான் மின் வெட்டு.

மின்சாரத்தைச் சேமிப்போம்! இல்லையென்றால், எதிர்காலத்தில் மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் அமர்ந்து கொண்டு, அந்தக் காலத்தில் ஏசி என்று ஒன்று இருந்ததே, ஞாபகம் இருக்கிறதா? என்று நம் பேரக்குழந்தைகளிடம் கதை சொல்வோம். அவை ஏன் இப்படி கதை விடுகிறீர்கள் என்று கலாய்க்கட்டும்.

மற்றபடி, மகிழ்ச்சியாக இருங்கள், மின்சாரம் இருக்கும் வரை!

*****

கடன் சுமை : மாயா பிரபஞ்சத்தின் நெகடிவ் எண்கள்

கடன் சுமை : மாயா பிரபஞ்சத்தின் நெகடிவ் எண்கள்

தமிழகத்தின் மொத்த கடன் சுமை 10.71 லட்சம் கோடி ரூபாய்.

தத்துவம் என்ன சொல்கிறது? 'எதுவுமே இல்லை' என்பதிலிருந்துதான் பிரபஞ்சம் தோன்றியது.

தமிழ்நாடு கஜானா வழங்கும் பிரசாதமும் அதுதான்.

இல்லாத பணத்தை வைத்துக்கொண்டு, இருக்கும் மக்களுக்கு எப்படி இலவசங்களை வழங்குவது? இது ஒரு ஜென் தத்துவம் போன்றது.

வட்டியும் அசலுமே 1.16 லட்சம் கோடி ரூபாயைத் தின்று ஜீரணிக்கிறது.

மூலதனச் செலவு என்பது இங்கே கானல் நீர்.

புதிய பள்ளிகளும், மருத்துவமனைகளும் வெறும் காகிதக் கனவுகள்.

கையில் காசே இல்லாதபோது, இலவச வாக்குறுதி அளிப்பது, அங்காடியில் விற்காத பொருளுக்கு பை ஒன் கெட் ஒன் ஆபர் போடுவதைப் போன்றது. கடன் என்பது ஒரு சுழல்; அதில் அடிக்கடி கஜானா சிக்கிக் கொள்கிறது.

அத்வைதம் சொல்வது போல், "எல்லாம் ஒன்று" என்று மக்கள் நினைத்தால் பிரச்சனை க்ளோஸ். ஆனால் "கொடுத்த வாக்குறுதிகள் எல்லாம் வேண்டும்" என்று மக்கள் கேட்டால், அது பசித்த சிங்கங்களுக்கு இடையே ஒரு துண்டு ரொட்டியைப் பகிர்ந்து அளிப்பதைப் போன்ற சாகசம்.

தமிழ்நாட்டின் மற்ற துறைகளை விட்டு விடுவோம். விவசாயத்தை மட்டும் எடுத்துக் கொள்வோம்.

தமிழ்நாட்டின் உற்பத்தி மதிப்பில் 13% விவசாயம். ஆனால், 93% பேர் குறு, சிறு விவசாயிகள்.

நிலத்தின் மதிப்பு கூடிக்கொண்டே போகிறது, ஆனால் விவசாயியின் மதிப்பு சுருங்கிக்கொண்டே போகிறது.

நிலத்தை விற்றால் லாபம், சாகுபடி செய்தால் நஷ்டம். இதைவிட ஒரு ஆகச்சிறந்த இருத்தலியல் துயரம் விவசாயிக்கு இருக்க முடியாது.

விசயம் என்னவென்றால், நிலம் துண்டாடப்படுவது போல, மக்களின் தேவைகளும், வாக்குறுதிகளும் துண்டாடப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றன.

இந்நிலையில் தமிழகத்தின் கடன் சுமை ரோலர் கோஸ்டர் போல ஏறிக் கொண்டிருக்கிறது. இறைப்பதற்கு நீர் ஊற்று போலச் சுரப்பதற்கு தமிழகத்தின் உற்பத்திப் பெருக்கம் இல்லை என்பதே எதார்த்தம்.

மிகப்பெரிய கடனை வைத்துக் கொண்டு மிகப் பெரிய வளர்ச்சியை நோக்கி நடப்பது என்பதுஅறுபது கிலோ மனிதன் நூற்று இருபது கிலோ எடையைத் தூக்கிக் கொண்டு சிகரத்தில் ஏறுவதைப் போலத்தான்.

எவ்வளவு எடையேறினாலும் சிகரத்தை நோக்கிய பயணத்தை நிறுத்த முடியாது. கால் ஒடிந்தாலும் ஒடிந்த காலைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடத்தான் வேண்டும்.

முடிவாக விசயம் இதுதான். வாக்குறுதிகள் என்பவை காற்றில் எழுதப்பட்டவை, எதார்த்தப் பொருளாதாரம் என்பது கல்லில் செதுக்கப்பட்டது.

அரசு அமைப்புகள் நிர்வாகச் சவால்களைத் தன் அர்ப்பணிப்பால் வென்றால் வரலாறு வாழ்த்தும்; இல்லையெனில், தமிழ்நாடு மீண்டும் ஒரு புதிய தேடலை நோக்கி நகரத் தொடங்கிவிடும் என்பதுதான் பிரபஞ்ச விதி.

*****

ராகவனின் ரேடியோவும் கௌடபாதரின் வேதாந்தமும்!

ராகவனின் ரேடியோவும் கௌடபாதரின் வேதாந்தமும்!

வழக்கம் போல ஜெயமோகன் ஒரு மிடில் கிளாஸ் மிலிட்டரி ராகவனைப் பிடித்து, பர்மியக் காட்டுக்குள் கொண்டு போய், இருநூறு அடி பள்ளத்தில் தள்ளி, மண்டையோட்டை உடைத்து, கடைசியில் வழக்கம் போல வேதாந்தத்தை இழுத்து தங்கம்தான் ஆத்மா என்று முடித்திருக்கிறார்.

ஜெயமோகனின் கூற்றுப்படி, கேரளாவில் நூலகங்கள் அறிவு வளர்க்கப் பயன்படுகிறதோ இல்லையோ, குடிகாரர்கள் ஹேங்கோவர் தீர தங்கும் விடுதியாகப் பயன்படுகின்றன என்பது ஒரு புதிய சமூகவியல் கண்டுபிடிப்பு.

நண்பர் குடித்ததால் அவர் வீட்டிற்குப் போக விரும்பவில்லை என்கிறார் ஜெமோ, சரி. ஆனால் 70 வயது ராகவனுக்கு அதே நூலகத்தில் என்ன வேலை? அவரும் அதே வேலையைத்தானே செய்கிறார். அவர் அங்கே வாசிப்புப் பழக்கத்தை மதுவோடு கலக்க வந்திருக்கிறார் போலும். உலகப்போர் நினைவுகளை விட, அந்த நூலகத்தில் அன்று இரவு எத்தனை குவாட்டர்கள் காலி செய்யப்பட்டன என்ற கணக்குதான் எனக்கு சுவாரஸ்யமாகத் தெரிகிறது.

ராகவன் சொல்கிறார், "துப்பாக்கியெல்லாம் கொடுத்தார்கள். ஆனால் நான் ஒரு முறைகூடச் சுட்டதாக நினைவில்லை."

இரண்டாம் உலகப்போரில் பர்மா காட்டுக்குச் சென்று, துப்பாக்கியைத் தொடாமல், வெறும் மஞ்சள் கொடியை மூங்கிலில் கட்டி ஆட்டிக்கொண்டிருக்க இவருக்கு பிரிட்டிஷ் அரசு மாதம் ஐந்து ரூபாய் சம்பளம் கொடுத்திருக்கிறது! பிரிட்டிஷ் காரர்களுக்கு எவ்வளவு பெருந்தன்மை! ஒருவேளை ராகவன் எதிரிகளைத் தன் தொப்பியைக் காட்டியே பயமுறுத்தியிருப்பாரோ என்னவோ.

இருநூறு அடி ஆழமுள்ள, விரல் நுழையுமளவுக்கு இடுங்கலான பாறை வெடிப்புக்குள் தலைகீழாகவோ நேராகவோ செருகிக் கிடக்கிறார் ராகவன். கை, கால் உடைந்திருக்கிறது. மரண அவதி. அந்த நிலையிலும் அவர் செய்த முதல் காரியம், இடுப்பிலிருந்த ரேடியோவை எடுத்து ஆன் செய்து பாட்டு கேட்டது அல்லது சத்தம் போட்டது.

பிரிட்டிஷ் ஆர்மி இவருக்குக் கொடுத்த ரேடியோ எவ்வளவு வாட்டர் புரூப், ஷாக் புரூப் என்று பாருங்கள்! 200 அடி பள்ளத்தில் விழுந்தும் அது ரீங்காரம் பாடி, இவரைக் காப்பாற்றியிருக்கிறது. சோனி நிறுவனத்தினர் இதைக் கேட்டால் இப்போதே ராகவனின் ஆன்மாவுக்கு ராயல்டி தருவார்கள்.

ராகவனின் கனவுகள் எல்லாம் அக்மார்க் 916 தங்கம்.

ஆற்றில் அள்ளிய தண்ணீர் தங்கம்.

மேலிருந்து விழுந்த முயல் தங்கம்.

கையில் எடுத்த துப்பாக்கி தங்கம்.

கடைசியில் சிவந்த பையிலிருந்து வெளிவந்த மான் குட்டி மோப்பம் பிடித்த கல்லும் தங்கம்!

இது திருஷ்ணையோ அல்லது ஆத்மாவின் இயல்போகிடையாது. தன் அக்காவுக்கு 50 ரூபாய்க் கடனில் நல்ல தங்கம் வாங்கி வருவதாகச் சொல்லிவிட்டு வந்த ஓர் ஏழை ராணுவ வீரனின் கில்ட் கான்சியஸ். மாத்ருபூமி பத்திரிகைக்காரர்கள் இந்தக் கதையை ஏன் பிரசுரிக்கவில்லை என்பது இப்போது புரிகிறது. அவர்களுக்கு வேதாந்தத்தை விட பவுன் விலை நிலவரம் முக்கியமாக இருந்திருக்கும்.

கடைசியில் இந்தக் கதையை அப்படியே கொண்டு போய் குரு நித்யாவின் மாணவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணாவிடம் கொட்டுகிறார் ஜெமோ. அவரும் சளைக்காமல் ஜாக்ரத், ஸ்வப்னம், சுஷுப்தி, துரியம் என்று ஆன்மிகச் சொற்களை அள்ளி வீசுகிறார்.

பிராய்டை இழுக்க வேண்டாம். இது மிக எளிய மனிதனின் ஸ்ட்ரெஸ் விளைவித்த சைக்கோ சோமாடிக் கனவுகள். நிறைவேறாத ஆசை, மரண பயத்தின் விளிம்பில் தங்கமாக உருமாறுகிறது. சிம்பிள்.

ஆனால், கதை அங்கே முடிந்திருந்தால் அது நல்லதொரு உலகப்போர் நாவலின் அத்தியாயம். ஆனால், ஜெமோ சும்மா இருக்க மாட்டாரே! பன்னிரண்டு வருடங்கள் கழித்து ஸ்ரீகிருஷ்ணாவிடம் போய் ஏன் தங்கம்? என்று கேட்கிறார்.

ஒருத்தன் மண்டையில கால் லிட்டர் தண்ணி நிக்கிற அளவுக்குப் பள்ளம் விழுந்து, ஐம்பது வருஷமாக தலைவலியால் அவதிப்படுகிறான் என்றால்,  அவனுக்கு முதலில் சைக்கியாட்ரிஸ்ட்டும், நியூரோ சர்ஜனும்தான் தேவை. அதை விட்டுட்டு, அவரோட மண்டை ஓட்டுப் பள்ளத்தை ஆத்மாவின் பொன்வரி என்று கவிதை பாடுவது என்ன நியாயம்?

அப்புறம், பயாலஜிக்கலாக இது சாத்தியமா மிஸ்டர் ஜெயமோகன்? மண்டை ஓடு இல்லாமல், மூளையை வெறும் தோல் மட்டும் பாதுகாத்துக் கொண்டு ஐம்பது வருடங்கள் தலைவலியோடு வாழ முடியுமா? மெடிக்கல் மிராக்கிள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அனிமேஷன் படங்களில் வருவது போன்ற ஒரு விசுவல்.

ராகவனின் மண்டையில் இருக்கும் அந்தப் பள்ளத்தில் வெயில் படக்கூடாது என்பதுதான் உண்மை. ஆனால் நம் வேதாந்திகளோ, அந்தப் பள்ளத்தில் வேதாந்த வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சி அதை ஒரு தத்துவக் கிணறாக மாற்றிவிடுகிறார்கள்.

ராகவன் ஒரு நல்ல மனிதர் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால், அவசியமே இல்லாமல் ஓர் ஏழை மனிதனின் வறுமையையும், போர்க்கால மன உளைச்சலையும் மாண்டூக்ய உபநிடதம் வரை கொண்டு சென்று பஞ்சதஸியோடு சுட்டிணைப்பதுதான் இந்த தமிழ் இலக்கியவாதிகளின் ஆகப் பெரிய விசித்திரம்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், ராகவன் கண்டது தங்கக் கனவு; எழுத்தாளர் நமக்குக் காட்டியதோ வேதாந்தப் பம்மாத்து!

*****

ரௌடியிஸத்தின் கார்ப்பரேட் புள்ளி!

சீரழித்த சினிமா – 36

நாயகன்

ரௌடியிஸத்தின் கார்ப்பரேட் புள்ளி!

ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து எண்பத்து ஏழாம் ஆண்டின் அக்டோபர் திங்களில், தீபாவளித் திருநாளின் கொண்டாட்டங்களுக்கு நடுவே, தமிழ்ச் சமூகத்தின் எஞ்சியிருந்த ஆகச்சிறந்த சட்ட விழிப்புணர்வுக்கும், ஜனநாயக அமைப்புகளின் மீதான நம்பிக்கைக்கும் திரையரங்கு வாசலிலேயே ஒரு தடுப்புச் சுவரை எழுப்பியது நாயகன் திரைப்படம்.

தமிழ் சினிமா அதுவரை காட்டிய "சட்டத்தைக் கையில் எடுப்பவன் குற்றவாளி, காவல் துறை அவனைக் கூண்டில் ஏற்றும்" என்ற அடிப்படை சமூக நெறிமுறைகளை அடியோடு பட்டி டிங்கரிங் பார்த்து, "தன் தந்தையைக் கொன்ற போலீஸ்காரனை ஒரு சிறுவன் நடுரோட்டில் வைத்துக் குத்திக் கொன்றுவிட்டு மும்பைக்கு ஓடினால் போதும்; அங்கே அவன் பெரிய தாதாவாக மாறி, கடத்தல் தொழிலை நடத்தி, ஏழைகளுக்குப் பிரியாணி போட்டு, போலீஸாரைப் பந்தாடினால் அவன் ஒரு இரட்சகன்" என்ற ஒரு புதுவிதமான வக்கிர அத்துமீறலைத் தமிழனின் பொதுப்புத்தியில் ஏற்றிய பெருமை, நாயகன் திரைப்படத்திற்கு உண்டு.

"நாலு பேருக்கு நல்லதுன்னா எதுவுமே தப்பில்லை" என்ற தட்டையான ஆபத்தான போலித் தத்துவமும், இயக்குனரின் வழக்கமான நிழலும் ஒளியும் கலந்த இருண்ட உலகமும் சேர்ந்து, தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களின் மூளையை எப்படி ஒரு நிழல் உலகக் கூண்டிற்குள் கொண்டு சென்றது என்பதைச் சற்று ஆழமாகக் கூறு போட்டுக் கீறிப் பார்ப்போம்.

இத்திரைப்படம் தமிழ்நாட்டுச் சமூகத்திற்குக் கற்றுக்கொடுத்த ஆகச்சிறந்த நீதி நெறிமுறை என்ன தெரியுமா?

நீங்கள் ஓர் ஏழை எளிய மக்களின் தலைவனாக மாற விரும்பினால், உங்களுக்குச் சட்டத்தின் மீதோ அல்லது நீதிமன்றங்களின் மீதோ நம்பிக்கை இருக்க வேண்டியதில்லை. நீங்கள் கத்தியையோ துப்பாக்கியையோ தூக்க வேண்டும்; கடத்தல் பிசினஸ் செய்ய வேண்டும்; உங்களுக்குப் பிடிக்காத அதிகாரிகளைத் தீர்த்துக் கட்ட வேண்டும் என்பதுதான்.

இந்தியத் தண்டனைச் சட்டம், நீதிமன்றங்கள் போன்ற குடிமைச் சமூகத்திற்கான அமைப்புகள் எல்லாம் இப்பட நாயகனுக்குப் பொருந்தாது. ஒரு நேர்மையான போலீஸ் அதிகாரி வந்து சட்டத்தை நிலைநாட்ட முயன்றால், சட்டம் ஒழுங்கைத் தன் வசம் இழுக்க வேண்டும். "நீங்க நல்லவரா கெட்டவரா?" என்று பேரன் கேட்கும் உருகும் காட்சியை அரங்கேற்றி, தான் செய்த அத்தனை சட்டவிரோதக் குற்றங்களையும், கொலைகளையும் புனிதப்படுத்த வேண்டும். அதுதான் ஒரு தலைவனின் ஆகச்சிறந்த அடையாளம் என்று தமிழ் இளைஞன் நம்பத் தொடங்கினான்.

விளைவு?

இன்றுவரை நிஜ வாழ்க்கையில் சட்டத்தையும் ஒழுங்கையும் மதிக்காமல், "நான் நாலு பேருக்கு நல்லது செய்யத்தான்டா சட்டத்தை மீறுறேன்" என்று தேவையில்லாமல் முறுக்கிக் கொண்டு திரியும் ஒரு முதிர்ச்சியற்ற, வன்முறை விரும்பிகளான வால்களின் ஆதிப்புள்ளி இந்தத் திரைப்படம்தான்.

நாயகன் படம், ஒரு தனிநபர் நினைத்தால் ஒட்டுமொத்த மும்பை நகரத்தின் சட்டத்தையே தன் கையில் வைத்திருக்கலாம் என்ற அராஜகத்தை மரியாதை மற்றும் பெரியவர் என்ற லேபிளோடு மாஸ் கமர்ஷியலாக விற்றது.

உறைபனியூட்டும் மாபியா வழிபாட்டு வக்கிரத்தை, இசைஞானியின் உன்னதமான உணர்ச்சிமயமான பின்னணி இசையாலும், பளபளக்கும் கேமரா கோணங்களாலும் மூடி மறைத்து, அவர் தப்பு செய்ய மாட்டார், தட்டிக் கேப்பார் என்று பார்ப்பவனை ஏமாற வைத்து குடிமைச் சமூக விதிகளைக் குப்பையில் தள்ளினார் இப்பட இயக்குனர்.

நீதிமன்றமோ, ஜனநாயக அமைப்புகளோ ஒரு சாமானியனுக்குப் பாதுகாப்பு தராது; ஒரு தாதா நினைத்துத் தன் வீட்டு வாசலில் பஞ்சாயத்து கூட்டினால் மட்டும்தான் நீதி கிடைக்கும் என்ற பிற்போக்குத்தனமான தத்துவத்தை விற்று, பார்ப்பவனுக்குச் சட்டம் மற்றும் நீதியின் மீதான தேவையையே துடைத்து எறிந்தது இந்தத் திரைப்படம்.

நாயகன் ஆஸ்கார் வரை பரிந்துரைக்கப்பட்டு, டைம்ஸ் இதழின் பட்டியல்களில் இடம்பிடித்து, சில தேசிய விருதுகளை வென்று, அதன் நாயகனை ஒரு உலகநாயகன் நாற்காலியில் அமர வைத்து, அதன் இயக்குநரை ஒரு மாஸ்டர் இயக்குனர் அந்தஸ்தில் கொண்டு போய் நிறுத்தியிருக்கலாம். ஆனால், சமூக ரீதியாக அது தமிழனை எங்கு கொண்டு போய் நிறுத்தியது?

நாயகன் திரைப்படத்திற்கு முன்பு வரை தாராவி என்பது உழைப்பாளர்களுக்கும், ஏழைத் தமிழர்களுக்கும் புகழ்பெற்ற ஓர் உழைப்பு பூமி. ஆனால், அதற்குப் பிறகுதான், அங்கெல்லாம் தாதாக்கள் பிறக்கிறார்கள், கள்ளக்கடத்தல்தான் பிரதானத் தொழில் என்கிற பொதுப்புத்தி சமூகத்தில் விதைக்கப்பட்டது.

ஒருவன் நாலு பேருக்கு நல்லது செய்தால், அவன் சட்டத்தைக் கையில் எடுக்கலாம், கடத்தல் தொழில் செய்யலாம், கொலை செய்யலாம் என்ற ராபின்ஹுட் சிந்தனையை இத்திரைப்படம் சமூகத்தின் ஆழ்மனதில் விதைத்தது.

சட்டம், காவல்துறை, நீதிமன்றம் ஆகிய நிறுவனங்களின் மீதான நம்பிக்கையைத் தகர்த்து, டான் எனப்படும் தனிமனித அதிகாரமே சமூகத்தைக் காப்பாற்றும் என்ற ஆபத்தான மாயையை உருவாக்கியது.

வன்முறை என்பது அருவருப்பானது அல்ல; அது தர்மத்தைக் காக்க எழும் ஒரு கம்பீரமான ஆயுதம் என்கிற இப்படம் உருவாக்கிய பிம்பம், பின்னாளில் வந்த நூற்றுக்கணக்கான ரவுடியிசம் பேசும் படங்களுக்குத் தாய்வீடாக அமைந்தது.

"நான் செய்வது தப்புதான், ஆனா நல்லதுக்காகச் செய்றேன்" என்று தங்களின் சொந்தத் தவறுகளுக்கும், ஈகோவிற்கும் நியாயம் கற்பிக்கும் ஒரு மனநிலையை சாமானியர்களிடம் இத்திரைப்படம் உருவாக்கியது.

சோகத்தை வன்முறையாக மாற்றுவதும், வன்முறையை சோகமாக மாற்றுவதுமான ஒருவகை மெலோடிராமாடிக் உளவியலை ரசிகர்களுக்குப் பழகச் செய்தது.

பிரெடெரிக் நீட்சேவின் அதிமானுடர் என்பவன், சமூகத்தின் பொதுவான விதிகளைத் தாண்டி, தனக்கான சொந்த விதிகளை உருவாக்குபவன். அப்படி ஒரு பிம்பமாகவே கட்டமைக்கப்பட்டதுதான் படத்தின் நாயகன் பாத்திரம். இத்தகைய நாயக வழிபாடு, பார்ப்பவர்களிடம் ஒருவித போலிப் பாதுகாப்பு உணர்வையும், அதே சமயம் தங்களின் சொந்தக் கையாலாகாத்தனத்தையும் உருவாக்க காரணமாகியது.

சமூகம் தங்களுக்கு இழைக்கும் அநீதிகளை எதிர்த்து தாங்களாகவே ஜனநாயக வழியில் போராடுவதற்குப் பதிலாக, "நமக்காக ஒரு நாயகன் வருவான், அவன் எல்லாவற்றையும் சரிசெய்வான்" என்ற மெசியா மனநிலைக்கு மக்கள் தள்ளப்பட, இது சாமானிய மனிதனின் இருத்தலியல் சுதந்திரத்தையும், செயல்படும் திறனையும் முடக்க துணை போனது இத்திரைப்படம்.

துப்பாக்கிகள், நிழலுலக அதிகாரம், கட்டப்பஞ்சாயத்து ஆகியவை வீரத்தின் அடையாளங்களாகக் காட்டப்பட்டு, வறுமையிலிருந்து தப்பிக்க உழைப்பை விட, வன்முறை கலந்த குற்ற உலகமே எளிய வழி என்ற எண்ண ஓட்டத்தை எளிய மக்களிடம் இத்திரைக்கதையாக்கம் உருவாக்கியது.

இப்படத்தின் பெயரே நாயகனாக இருந்தாலும், இப்பட நாயகனின் இருத்தலியல் தேடலான தனது தந்தையின் மரணத்திற்கான பழிவாங்கல் மற்றும் தாராவியைக் காப்பது போன்றவை இறுதியாக ஒரு மாபெரும் வன்முறைக் சாம்ராஜ்யமாகவே முடிந்து, இது சமூகத்தின் கீழ்மட்டத்து இளைஞர்களுக்கு ஒரு தவறான முன்மாதிரியையே வழங்கியது.

நல்லது × கெட்டது என்ற எல்லைகளை மங்கலாக்குவதன் மூலம், சமூகம் எதை நோக்கி நகர வேண்டும் என்ற தார்மீகக் குழப்பத்தை இந்தப் படம் பார்வையாளர்களிடம் உருவாக்கி, தீமை செய்வதன் மூலமே நன்மையை நிலைநாட்ட முடியும் என்ற முரண்பாடான உளவியலை நிலைநாட்டி, சமூகத்தில் குற்ற உணர்வை குறைத்து, வன்முறையை அன்றாட வாழ்வின் ஒரு அங்கமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் சகிப்புத்தன்மையை இத்திரைப்படம் வளர்த்தது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒரு குற்றவாளியை நம் வீட்டு வரவேற்பறைக்கே அழைத்து வந்து, அவனுக்குப் பாலாபிஷேகம் செய்து, "நீங்க நல்லவரா கெட்டவரா?" என்று கேட்க வைத்ததுதான் இந்தத் திரைப்படம் நிகழ்த்திய ஆகச்சிறந்த சைக்காலஜி மனிபுலேஷன்.

நிஜ உலக தாதாக்கள் தங்களைச் சமூக சேவகர்களாகக் காட்டிக்கொள்ளும் போலித்தனத்திற்கு இந்தத் படம் ஒரு டெம்ப்ளேட்டாகவே ஆகிப்போனது.

படத்தில் நாயகன் செய்யும் கடத்தல், கொலை, கட்டப்பஞ்சாயத்து போன்ற எல்லாக் குற்றங்களுக்கும் பின்னால் ஒரு சென்டிமென்ட் நியாயம் கற்பிக்கப்படும். இதைப் பார்த்த சராசரி மனிதனின் மூளை, "தப்பு செஞ்சாலும் அதுக்குப் பின்னாடி ஒரு நியாயம் இருந்தா போதும் போல!" என்று பழகிக்கொண்டது.

நாயகன் விதைத்த உளவியல் பாதிப்புதான் இன்றுவரை தமிழ் சினிமாவில் கேங்ஸ்டர் படங்களை ஒரு வழிபாட்டுப் பொருளாக வைத்திருக்க உதவுகிறது. நாயகன் தன் மகனை இழக்கிறான், நிம்மதியை இழக்கிறான் என்பது கதையின் முடிவாக இருந்தாலும், திரையரங்கை விட்டு வெளியே வரும் ரசிகனின் மனதில் தங்கியது அந்த மாஸ் இமேஜ் மட்டும்தான்.

ஆக மொத்தத்தில், காட்பாதர் படத்திலிருந்து ஒரு ஸ்கெட்ச் எடுத்து, அதற்குள் வரதராஜ முதலியாரின் வாழ்க்கையைத் திணித்து, அதை கேமராக்களின் கோணங்களுக்குள் கொண்டு வந்து விட்டால், தாதாக்களின் வாழ்க்கையைத் தோதாகக் கொண்டாடலாம் என்ற புது டிரெண்டை வில்லத்தனமாக ஆரம்பித்து வைத்தது நாயகன்.

சட்டத்தை மீறிச் செய்யும் கடத்தல்கள்தான் வீரம் என்றும், தென்பாண்டிச் சீமையிலே என்று பாடினால் அத்தனை கொலைகளையும், துரோகங்களையும் ரசிக்கலாம் என்றும், மும்பை நிழல் உலகக் கலாச்சாரமும் வன்முறையும் கலந்ததுதான் உன்னதமான தமிழ் சினிமா என்றும் நம்பிய ஒரு விறுவிறுப்பான, முதிர்ச்சியற்ற சமூகமாகத் தமிழர்களை மாற்றியதுதான் இந்தத் திரைப்படம் செய்த ஆகச்சிறந்த வரலாற்றுச் சீரழிவு!

*****

வஞ்சிர மீனும் விவேகசூடாமணியும் – ஒரு மைண்ட் வாய்ஸ்!

வஞ்சிர மீனும் விவேகசூடாமணியும் – ஒரு மைண்ட் வாய்ஸ்!

பொதுவாக நமது ஊர் எழுத்தாளர்கள் காசர்கோடு, திருவனந்தபுரம், நாகர்கோவில் என்று முக்கோண வடிவில் பயணம் செய்யத் தொடங்கினாலே, வாசகர்கள் உளவியல் மற்றும் தத்துவம் என்ற இரண்டு ஏவுகணைகளுக்குத் தயாராகி விட வேண்டும்.

தொலைபேசித் துறை, காவல்துறை, சட்டத்துறை, இலக்கியத்துறை என சகல துறைகளையும் ஒரு வஞ்சிர மீன் குழம்புக்குள் போட்டுத் தாளித்திருக்கும் ஜெயமோகனின் கட்டுரையிலிருந்து நாம் இதைத்தான் அனுமானிக்க முடிகிறது.

கட்டுரையின் முதல் பாதியில் வரும் அந்தப் பலி ஆடான கணவன், உலக மகா தத்துவவாதி. அவனுக்கு அழகிருக்கிறது, வருமானம் இருக்கிறது, ஆனால் அடுத்தவர் தன்னை மதிக்க வேண்டும் என்ற தீராத அரிப்பு இருக்கிறது.

சம்பவத்தன்று நடந்தது என்னவென்றால், அவன் நெய்மீன் கேட்கிறான்; மனைவி வங்கடை சமைக்கிறாள்.

விளைவு முதலில் சாப்பாட்டுத் தட்டு பறந்து பிறகு, குக்கர் மனைவியின் மண்டையில் இறங்குகிறது.

இதற்குப் பெயர்தான் இருத்தலியல் பதற்றம் என்று ஜெமோ லேபிள் ஒட்டுகிறார். உண்மையில் இது அது கிடையாது; பசி நேரத்தில் நெய் மீன் கிடைக்காததால் வந்த வெறும் புட் க்ரேவிங் கோபம், கூடவே சற்றே வீங்கிய ஆண் ஈகோ.

அவள் தன்னை மதிக்கவில்லை என்று அவன் கற்பனை செய்துகொண்டே இருந்தானாம். ஒரு கிலோ தீயைத் தின்றவன், பிறகு பத்து கிலோ தீயைத் தின்றானாம். இத்தனை கிலோ தீயை ஜீரணிக்க அவனுக்கு எப்படிப்பட்ட வயிறு இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதுதான் ஒரு நரம்பியல் வாசகராக எழும் முதல் சந்தேகம்.

அடுத்ததாக, இந்தியாவின் மாபெரும் சட்டமேதை வி.ஆர்.கிருஷ்ணய்யர். சுப்ரீம் கோர்ட்டில் முற்போக்குத் தீர்ப்புகளை வழங்கி விட்டு, ஓய்வு நேரத்தில் மாந்திரீகரைப் பார்க்கப் போகிறார். காரணம்? முப்பத்து மூன்று ஆண்டுகள் கூடவே இருந்த மனைவி ஆவியாக வந்து பேசுகிறாராம்.

பேராசிரியர் குமாரபிள்ளை சொல்கிறார், "மனம் தர்க்கப்புத்தியைத் தன் ஆடையாக அணிந்துகொள்ளும், குதிரையாகப் பயன்படுத்தும், நாய் போல வாலாட்ட வைக்கும்."

அபாரமான ஒப்பீடு! ஒரு சட்டமேதையின் மூளையை நாய் என்றும், குதிரை என்றும் மாற்றி மாற்றி வர்ணிக்கும் பேராசிரியரின் தைரியத்தைப் பாராட்ட வேண்டும்.

ஒருவேளை அந்தத் தீர்ப்புகளையெல்லாம் கிருஷ்ணய்யரின் மனைவிதான் ஆவியாக வந்து டிக்டேட் செய்தாரோ என்னவோ, ஆர்.வெங்கட்ராமனுக்குத் தெரிந்திருந்தால் இதையே ஒரு தேர்தல் பிரசார யுக்தியாகப் பயன்படுத்தியிருக்கலாம்.

கட்டுரையின் கிளைமாக்ஸில் ஆதிசங்கரரின் விவேகசூடாமணி உள்ளே நுழைகிறது. மனமன்றி அறியாமை வேறில்லை.

மனசுதான் அறியாமை, மனசு நினைப்பதெல்லாம் பொய் என்று சங்கரர் அன்றே சொல்லிவிட்டார்.

அப்படியென்றால், நாற்பது ஆண்டுகளாக மனம் என்னும் மாபெரும் அமைப்பைப் பற்றி மட்டுமே பக்கம் பக்கமாக நாவல்களும் கட்டுரைகளும் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நம் எழுத்தாளர்கள், உண்மையில் எதை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்?

தங்கள் சொந்த அறியாமையைத்தான் இவ்வளவு அழகாகத் தொகுத்து, பைண்டிங் செய்து விற்கிறார்களா?

மனம் என்பது மூளை நரம்புகளின் உருவாக்கம் என்கிறது நவீன அறிவியல். மனம் என்பது கடந்த காலத்தால் ஆனது, அதனால் பதற்றம் அடைகிறது என்கிறார் ஜெமோ.

உண்மையில், இந்த உலகத்தில் சற்றேனும் மனநோய் இல்லாத எவருமே இருக்க முடியாது என்பது உண்மையாக இருந்தால், நெய் மீனுக்காக மனைவியைக் கொன்றவனுக்கும், ஆவியோடு பேசும் நீதிபதிக்கும், அதை நாற்பது வருஷமாக யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் எழுத்தாளனுக்கும் பெரிய வித்தியாசங்கள் ஏதும் இல்லை.

எல்லாவற்றையும் விடப் பெரிய மெய்ஞானம் என்னவென்றால், அடுத்த முறை ஹோட்டலுக்குப் போனால், நெய் மீன் இல்லை என்று சொன்னால் சண்டையிடாமல் ஜாஸ்மின் ரைஸாவது ஆர்டர் செய்து சாப்பிட்டுவிட்டு அமைதியாக வீடு திரும்புவதுதான் நேர்த்தியானது. மனமாவது மண்ணங்கட்டியாவது.

*****