திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்
சூத்திரம் - 19
இவர்களை நம்பவே முடியாது!
திருவாரூர் மாவட்ட மைய நூலகம்.
அமைதியான சூழலில் புத்தகங்களின் வாசனை காற்றில்
பரவியிருந்தது.
அவன் தமிழ் இலக்கியப் பிரிவின் மர அலமாரிக்கு
அருகில் நின்று ஒரு புத்தகத்தைப் புரட்டிக்கொண்டிருந்தான். அவனது கவனம் முழுக்க எதிரே
ஆங்கில இலக்கியம் பிரிவில் புத்தகங்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்த அவள் மீதுதான் இருந்தது.
அவள் கையில் இரண்டு புத்தகங்களுடன் நகர்ந்து
வந்தாள். எப்போதாவது நிமிர்ந்து அவனைப் பார்ப்பாள். அந்தப் பார்வையில் எந்த உணர்ச்சியும்
இருக்காது. ஏதோ நூலகத்தில் எதேச்சையாக எதிர்கொள்ளும் ஓர் அந்நிய வாசகரைப் பார்ப்பது
போல ஒரு வெற்றுப் பார்வை.
"என்ன, உறுப்பினர் அட்டை புதுப்பிச்சாச்சா?"
குரலில் எந்த அதிர்வும் இல்லை. நூலகத்தின் அமைதியைக் கெடுக்காதவாறு, ஏதோ அறிமுகமில்லாதவரிடம்
மெல்லிய குரலில் கேட்கும் தொனி.
"ம். புதுப்பிச்சுட்டேன். தண்டத் தொகையும்
கட்டியாச்சு."
"ஓ, சரி."
திரும்பவும் அலமாரியில் இருந்த புத்தகங்களுக்குள்
மூழ்கினாள்.
ஊர் அறியக் கூடாது என்பதற்காகவும், நூலகக்
கட்டுப்பாட்டுக்காகவும் இப்படிச் சந்திக்கும் காதலர்களுக்குள் இது என்ன மாதிரியான நாடகமோ?
இரண்டு வருடங்களாகக் காதலிப்பவர்கள்.
ஆனால், இந்தத் திருவாரூர் நூலகத்தில், சுற்றிலும்
நான்கைந்து தீவிர வாசகர்கள் அமைதியாகப் படித்துக்கொண்டிருக்கும் இந்தச் சூழலில், அவர்கள்
இருவருக்கும் நடுவே ஒரு பிரம்மாண்டமான இரும்புத் திரை தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.
அவனுக்குள் சிரிப்பு வந்தது. அவன் மனதில் சட்டென்று
திருவள்ளுவர் வந்து போனார்.
"ஏதிலார் போலப் பொதுநோக்கு நோக்குதல்
காதலார் கண்ணே உள."
(குறள், 1099)
எவ்வளவு அழகாகச் சொல்லி விட்டார். ஈராயிரம்
ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சொன்னது 2026லும் அப்படியே அட்சர சுத்தமாகப் பொருந்துகிறதே என்ற
பிரமிப்பு அவனுக்குள்.
அந்நியர்களைப் போல, யாருமே இல்லாத பொதுவான
ஒரு பார்வையை வீசுவது உண்மையாகக் காதலிப்பவர்களிடம் மட்டுமே இருக்கும் வித்தை.
ஏனெனில், நூலகத்தில் இருப்பவர்கள் கவனத்தைக்
கலைக்கக் கூடாது, யாராவது பார்த்துவிடக் கூடாது என்கிற எச்சரிக்கை. "நாங்கள் இரண்டு
பேரும் சும்மா நூலக வாசகர்கள்தானப்பா" என்று உலகுக்குப் பறைசாற்றும் நாடகம்.
அந்த நாடகத்தின் ஆகச்சிறந்த நடிகர்கள் காதலர்கள் மட்டுமே.
அவள் அவனைக் கடந்து சென்றபோது அதே வெற்றுப்
பார்வையை வீசினாள்.
ஆனால், அவனுக்குத் தெரியும். அந்த வெற்றுப்
பார்வைக்கு அடியில் என்ன இருக்கிறது என்று.
அவள் கையில் வைத்திருந்த புத்தகத்தை மேஜை மீது
வைத்தபோது, அவளது ஆள்காட்டி விரல் புத்தக அட்டை மீது இரண்டு முறை தட்டியது. அது அவர்கள்
மட்டுமே அறிந்த இரகசிய மொழி. 'இன்னும் ஐந்து நிமிடத்தில் வாகன நிறுத்துமிடத்திற்கு
வந்து விடு.'
அவன் எடுத்துப் படித்த புத்தகத்தை மீண்டும்
அலமாரியில் வைத்துவிட்டு அமைதியாக வெளியே வந்தான்.
நூலகரிடம் வருகைப் பதிவேட்டில் கையெழுத்துப்
போட்டுவிட்டு, அவளும் அமைதியாக வெளியே வந்தாள்.
சுற்றியிருந்தவர்கள் நினைத்திருப்பார்கள்,
'பாவம், ஏதோ ஆராய்ச்சிப் படிப்புக்கு புத்தகம் எடுக்க வந்திருக்கார்கள் போல.'
நூலகக் கட்டடத்தைக் கடந்து, நிழல் படர்ந்த
வாகன நிறுத்துமிடத்திற்கு வந்து தனது இரு சக்கர வாகனத்துக்கு அருகில் நின்றான் அவன்.
அடுத்த வினாடி.
அந்த அந்நியப் பார்வை காற்றில் கரைந்து போயிருந்தது.
அவளது கண்களில் வெளிப்பட்ட அந்த அளவற்ற வெளிச்சமும், குறும்புச் சிரிப்பும் நூலகத்தின்
அமைதியான சூழலில் இருந்த அவளை முற்றிலும் வேறொருத்தியாக மாற்றியிருந்தது.
"ஏன், அங்க உள்ள வச்சு அவ்ளோ மொக்கையாவா
பாத்தேன்? அந்த நூலகர் தாத்தா நம்மளையே பாக்குறாரோனு பயத்துல அப்படி மூஞ்சியை வச்சுக்கிட்டேன்!"
என்று அவன் கையைப் பற்றிக்கொண்டு கலகலவெனச் சிரித்தாள்.
"அப்பாடி! நிஜமாவே எனக்கு பயமே வந்துருச்சு.
ஏதோ அறியாத முகம் மாதிரி அப்படி ஒரு பார்வை. வள்ளுவர் சும்மாவா சொன்னாரு. அந்நியன்
மாதிரி பார்க்குற அந்தப் பார்வை இருக்கே, அது காதலர்களுக்கு மட்டுமே கைவந்த கலை!"
அவன் இரு சக்கர வாகனத்தை உதைத்துக் கிளப்ப,
அவள் அவனுக்குப் பின்னால் அமர்ந்து அவனது தோள்களை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள்.
நூலகத்தில் அமைதியாய், அந்நியராய் நடித்த அதே
கண்கள், தனிமையில் உலகத்தின் முழு அன்பையும் கொட்டித் தீர்த்துக் கொண்டிருந்தன. அந்த
நாடகத்தில்தானே காதலின் சுவாரஸ்யமே ஒளிந்திருக்கிறது. உலகின் மிகச் சிறந்த நடிகர்கள்
காதலர்கள்தானே!
- சூத்திரங்கள்
தொடரும்!
*****
