திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 1

வள்ளுவன் 18+

மின்னொளி பளீச்சிட்ட அந்த அரை வினாடி இடைவெளியில், அவளைப் பார்த்தேன்.

மழை பெய்து கொண்டிருந்த திருவாரூர், தியாகராஜர் கோயிலின் அருகே  இருந்த ஓட்டு வீட்டின் அருகே ஒற்றை ஆளாய் நின்றிருந்தாள்.

யார் இவள்?

தலையில் சுற்றியிருந்த நீல நிற துப்பட்டாவையும் மீறி, அந்த முகம் ஏதோ செய்தது.

மனிதப் பிறவிதானா?

அல்லது மழை இரவில் தவறி கீழே விழுந்த ஏதேனும் தேவகன்னியா?

மயிலின் சாயல் இருந்தது. ஆனால் தோகைக்குப் பதில் ஈரமான சுடிதார்.

காதில் அசையும் அந்தப் பெரிய ஜிமிக்கி. அது தங்கமா, கவரிங்கா என்று ஆராயும் அளவுக்கு என் மூளைக்குத் தெளிவில்லை.

மின்சாரத் தாக்குதலுக்கு ஆளானவன் போல என் கைவிரல்கள் ஆக்டிவாவின் ஆக்சிலேட்டரை இறுகப் பற்றிக்கொண்டன.

"ஹேய் ஜிமிக்கி பொண்ணே!" என்று மனம் முணுமுணுத்தது.

மார்புக்குள் இதயத்தின் படபடப்பு சட்டென்று அதிகரித்தது. நிஜமாகவே பயமாக இருந்தது.

இவள் தேவதையா?

மயக்கும் மோகினியா?

இல்லை வெறும் மனிதப் பெண்தானா?

தெரியவில்லை.

ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயமாகத் தெரிந்தது. என் நெஞ்சம் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து, பித்தெடுத்து அலைபாயத் தொடங்கிவிட்டது.

அந்த மழையிலும் தெற்கு கோபுர வாசலில் போக்குவரத்து நெரிசல் புளிமூட்டையைப் போல இருந்தது. பின்னால் இருந்த வாகனங்களின் ஒலிப்பெருக்கிகள் காதைப் பிளந்தன.

என் ஆக்டிவா மெல்ல நகரத் தொடங்கியது. கண்ணாடியைப் பார்த்தேன். அவளது உருவம் மழையிலும், பின்னோக்கிச் செல்லும் வெளிச்சத்திலும் மெல்ல மறைந்தது.

அதற்கு மேல் என்னால் ஆக்டிவாவைச் செலுத்த முடியவில்லை.

ஆக்டிவாவை தகர சீட்டுகள் வேயப்பட்டிருந்து ஒரு கடையோரமாக ஓரங்கட்டி விட்டு, வண்டியின் சீட்டைத் திறந்தேன். உள்ளே இருந்த கைபேசியைக் கையில் எடுத்தேன். வழக்கமாக வாட்ஸ்ஆப்பையும், பேஸ்புக்கையும், இன்ஸ்டாவையும் தட்டும் விரல்கள், அன்று தானாகக் கூகுளில் தேடித் தட்டியது திருவள்ளுவரை.

குறள் எண் : 1081

"அணங்குகொல் ஆய்மயில் கொல்லோ கனங்குழை

மாதர்கொல் மாலும்என் நெஞ்சு."

இதே குழப்பம், இதே படபடப்பு, இரண்டாயிரம் வருஷத்துக்கு முன்னாடி அந்த ஆளுக்கும் வந்திருக்கிறது!

வள்ளுவர் பெருமூச்சு விட்டிருப்பார். எனக்கும் அதே பெருமூச்சு. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தும் எதுவும் மாறவில்லை.

நான் மீண்டும் கைபேசியை ஆக்டிவாவின் சீட்டைத் தூக்கி உள்ளே போட்டு விட்டு, வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்து ஆக்சிலேட்டரை முறுக்கினேன். மழை வலுக்கத் தொடங்கியது. வண்டியின் வேகத்தில் மழைநீர் அம்புகளைப் போல உடலைத் தாக்கத் தொடங்கின. உடல் தொப்பரையாக நனைந்தது.

உடலுக்குள் மழைநீரின் குளிர் நடுக்கம் மற்றும் வெளியே மழைக்காற்றின் ராட்சச குளிர். இந்த இரண்டையும் தாண்டி, வீடு வந்து சேரும் வரை நெஞ்சுக்குள் ஏதோ ஒன்று தகித்துக் கொண்டே இருந்தது.

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

நண்டுகளின் கூடாரமும், கார்ப்பரேட் தர்மமும்

நண்டுகளின் கூடாரமும், கார்ப்பரேட் தர்மமும்

மனிதன் கல்வி கற்பதன் நோக்கம் தன்னை மேம்படுத்திக் கொள்வது என்று பழைய புத்தகங்கள் சொல்கின்றன. ஆனால், நடைமுறையில் அவன் கல்வி கற்பதன் நோக்கம் எப்படியாவது ஓர் ஏசி அறையில் அமர்ந்து கொண்டு, சக மனிதனை விட நான்கு ரூபாய் அதிகமாகச் சம்பாதிப்பது மட்டுமே.

ஒரு நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்தவுடன் பலரும் நினைப்பது, "நாம் நம் வேலையைச் செய்ய வந்திருக்கிறோம்" என்று.

என்னவொரு அறியாமை! நீங்கள் அங்கே வேலை செய்ய வரவில்லை; சக ஊழியர்களைக் கண்காணித்து, அவர்களை விட நீங்கள் எப்படி மேலானவர் என்று முதலாளிக்குக் காட்ட வந்திருக்கிறீர்கள்.

நவீன மேலாண்மை இதற்கு அலுவலக அரசியல் என்று நாகரிகமாகப் பெயரிட்டிருக்கிறது. அடிப்படையில், இது ஒரே குடுவைக்குள் இருக்கும் நண்டுகள் ஒன்றை ஒன்று கீழே இழுத்துக்கொள்ளும் ஓர் ஆதிவாசித் திருவிழா.

தன் தகுதியை வளர்த்துக் கொண்டு நேர்மையாக முன்னேறுவது என்பது மிகவும் போரடிக்கக்கூடிய விஷயம். அதற்குப் பதிலாக, பக்கத்து சீட்டில் இருப்பவனின் வேலையைக் கெடுத்து, அவன் மீது இல்லாத பழி சுமத்தி, வேலையைக் காலி செய்வது எளிதான குறுக்குவழி! இப்போது போட்டிக்கு ஆளில்லை. ஸோ, ஸ்ட்ரெய்ட் புரோமோஷன்.

பல உளவியல் ஆய்வுகள் பணியிட மன அழுத்தத்தை ஒரு பெரிய நோய் என்று சொல்கின்றன. டெலாய்ட், லிங்க்ட்இன் போன்ற நிறுவனங்கள் "அலுவலகச் சூழல் பிடிக்காமல் தான் ஊழியர்கள் ஓடிப் போகிறார்கள்" என்று தரவுகளுடன் அழுகின்றன.

தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையிலும் ஸ்டார்ட் அப்களிலும் ஏற்கனவே டார்கெட் என்ற பெயரில் சாட்டையடி வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதல் லே ஆப் பயம் வேறு. போதாதற்கு இந்த அலுவலக அரசியல் கூத்தும் சேரும்போது, அலுவலகம் என்பது ஒரு சொகுசான நரகம் ஆகிவிடுகிறது.

இந்த அறம் சார்ந்த சவால்களுக்கு கார்ப்பரேட் முதலாளிகள் மட்டுமே காரணமல்ல; நம்முடைய கல்வி முறையும் ஒரு முக்கியக் குற்றவாளி.

பள்ளியிலும் கல்லூரியிலும் ஒருவனுக்கு முதலிடம் வர வேண்டும் என்று சொல்லித் தருகிறார்களே தவிர, பக்கத்து மனிதனுடன் எப்படி இணைந்து வாழ்வது என்று சொல்லித் தருவதே இல்லை.

ரேஸ் குதிரைகளாக வளர்க்கப்படும் பிள்ளைகள், ஆபீஸிற்குள் வந்தவுடன் சக ஊழியர்களையும் எதிரிக் குதிரைகளாகவே பார்க்கிறார்கள். அப்புறம் எப்படி அங்கே அன்புநெறி, அறநெறி வளரும்?

நேர்மையாக வேலை செய்யும் அப்பாவிகள் தங்களின் திறமை அங்கீகரிக்கப்படாமல், கடும் விரக்தியில் ஒரு நாள் பையைத் தூக்கிக் கொண்டு கிளம்பிவிடுகிறார்கள். ஒரு நல்ல ஊழியனை இழப்பது நிறுவனத்திற்கு நஷ்டம் என்று கணக்குத் தெரிந்த முதலாளிகளுக்குப் புரிகிறது. ஆனால், அதைத் தடுக்கும் சிஸ்டம் இன்னும் காகிதப் புலியாகவே இருக்கிறது.

சங்கப் புலவர் புறானூற்றுக் கணியன் பூங்குன்றனார் "யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்" என்றார். அதை இன்றைய கார்ப்பரேட் மொழியில் மொழிபெயர்த்தால், "பக்கத்து நாற்காலியில் அமர்ந்திருப்பவனும் உன் சகோதரனே; அவனைக் கவிழ்க்கக் குழி தோண்டாதே" என்று அர்த்தம்.

அலுவலகம் என்பது நீங்கள் சம்பாதிப்பதற்கான இடம் மட்டுமல்ல, நீங்கள் ஒரு மனிதனாக வாழ்ந்து பழகுவதற்கான இடமும் கூட. அதை விடுத்து, சில்லறைத் தனமான சூழ்ச்சிகளால் சக மனிதனின் மன அமைதியைக் கெடுத்தால், இறுதியில் நீங்கள் வாங்கும் சம்பளம் உங்களின் மனநல மருத்துவருக்கே சரியாகப் போய்விடும்!

*****

அச்சம் – நடப்பதற்கும் நடக்கப்போவதற்கும் இடையிலான இடைவெளி!

அச்சம் – நடப்பதற்கும் நடக்கப்போவதற்கும் இடையிலான இடைவெளி!

நிகழ்காலம் என்பது நேர்மையானது. அது உங்களை அறைந்தால் வலிக்கும், அவ்வளவுதான். ஆனால், எதிர்காலம் என்பது ஒரு மறைமுகத் தாக்குதல். அது நிழல் யுத்தம் நடத்துகிறது.

ஒரு துயரம் உண்மையில் நிகழும்போது, அதைச் சமாளிக்க நம்மிடம் ஒரு செயல் திட்டம் இருக்கும். ஆனால், அது நிகழ்வதற்கு முன்பு இருக்கும் அந்த இடைவெளியில், நம் மூளை ஒரு மிகச்சிறந்த திரைக்கதை ஆசிரியர் போல இயங்கத் தொடங்குகிறது.

நிஜத்தில் நீங்கள் ஒருமுறைதான் சாவீர்கள். ஆனால் அச்சத்தில், சாவதற்கான ஒத்திகையைத் தினமும் ஐந்து முறை பார்த்துப் பழகுகிறீர்கள்.

மனித மூளைக்கு ஒரு விசித்திரமான குணம் உண்டு. ஒரு நல்ல விஷயம் நடக்கும் என்று கற்பனை செய்தால், அப்படியெல்லாம் நடக்காது என்று தர்க்கம் பேசும். ஆனால், ஒரு கெட்ட விஷயம் நடக்கும் என்று நினைத்தால், அதற்கு மட்டும் பிஹெச்டி தரத்தில் கிராபிக்ஸ் போட்டு விரிவாகக் காட்டும்.

ஒரு காய்ச்சல் வந்தால் அது கொரோனாவாக இருக்குமோ?

ஒரு போன் கால் எடுக்கப்படவில்லை என்றால் அவர்களுக்கு விபத்து நடந்திருக்குமோ?

இந்தக் கேள்விகள்தான் நம்மைத் தின்கின்றனவே தவிர, வந்தக் காய்ச்சல் அல்ல, நடக்காத விபத்தும் அல்ல.

பொருளாதார ரீதியாகப் பார்த்தால், பயம் என்பது ஒரு நஷ்டமான வியாபாரம். நடக்காத ஒரு விஷயத்திற்காக, இப்போதிருக்கும் அமைதியை வட்டியாகக் கட்டிக் கொண்டிருப்பது போன்றது.

ஒரு நிகழ்வு என்பது பத்தில் ஒரு பங்கு வலி என்றால், அதைப் பற்றிய அச்சம் என்பது பத்தில் ஒன்பது பங்கு அதிகப்படியான வட்டி.

வேலையற்ற மூளை பிசாசின் கூடாரம் அல்ல, அது ஓர் இன்சூரன்ஸ் ஏஜென்டின் அலுவலகம். எப்போதும் இல்லாத ஆபத்துகளுக்கு பிரீமியம் கட்டச் சொல்லும்.

நம்மூரில் ஒரு பழமொழி உண்டு. சுவர் இருந்தால்தான் சித்திரம் வரைய முடியும். ஆனால் நம் பயமோ, சுவர் இடிந்து விழுந்தால் சித்திரம் என்னவாகும்? என்று நினைத்து, சித்திரமே வரையாமல் சுவரைப் பிடித்துக்கொண்டு அழுவதாகும்.

துன்பம் வரும்போது பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று இருப்பவன் ஞானி. துன்பமே வராது என்று இருப்பவன் முட்டாள். ஆனால், துன்பம் வந்து விடுமோ என்று இப்போதே அழுதுகொண்டிருப்பவன் ஒரு சராசரி மனிதன்.

நிகழ்வுகள் நம்மைத் தற்காலிகமாகக் காயப்படுத்துகின்றன. ஆனால் அச்சமோ, நம்மை உயிருடன் இருக்கும்போதே பதப்படுத்தப்பட்ட பிணமாக மாற்றி விடுகிறது. எனவே, எதற்கும் கவலைப்படாதீர்கள். ஏனென்றால், நீங்கள் எதற்காகப் பயப்படுகிறீர்களோ, அதை விட மோசமான ஒன்றுதான் நிஜத்தில் நடக்கப்போகிறது.

வாழ்க்கை என்பது ஒரு முடிவில்லாத விபத்து. இதில் ஹெல்மெட் போட்டுக்கொண்டு படுக்கையறையில் அமர்ந்திருப்பதால் எந்தப் பயனும் இல்லை.

பயம் என்பது ஒரு குடை போன்றது. மழை பெய்யாதபோதும் அதைப் பிடித்துக்கொண்டு நடப்பவனைப் பார்த்து மேகங்கள் சிரிப்பதில் ஆச்சரியமே இல்லை.

எனவே, கவலைப்படுவதை நிறுத்துங்கள். ஏனென்றால், நீங்கள் கவலைப்படுவதால் எதுவும் மாறப்போவதில்லை, உங்கள் முகத்தின் பொலிவு மாறுவதைத் தவிர!

*****

ஆயிரம் ரூபாயும், மனிதனின் பேராசையும்!

ஆயிரம் ரூபாயும், மனிதனின் பேராசையும்!

பிரபஞ்சத்தின் ஆகப்பெரிய இயற்பியல் விதி என்னவென்றால், ஈர்ப்பு விசைக்கு அடுத்தபடியாக மனிதனை வேகமாக இழுப்பது டிஸ்கவுண்ட் என்ற மாய வார்த்தைதான். கடவுள் உலகத்தைப் படைத்தபோது மனித மூளையின் ஓர் ஓரத்தில் மலிவு விலை என்றொரு பலவீனமான நரம்பை வைத்து தைத்துவிட்டார் போலும்.

சமீபத்தில் ஒரு நாள், படுக்கையில் படுத்துக் கொண்டு பேஸ்புக்கில் விரலால் உலகை அளந்து கொண்டிருந்தான் ரங்கநாதன். அப்போதுதான் அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஆன்மீகத் தரிசனம் அவன் கண்முன்னே தோன்றியது.

ஒரு பிரபல ஆன்லைன் ஷாப்பிங் நிறுவனத்தின் லோகோவுடன் ஒரு விளம்பரம்.

இருபதாயிரம் மதிப்புள்ள ஒரு 5ஜி செல்போன் இரண்டாயிரம் ரூபாய். அதிலும் ஐம்பது சதவீதம் டிஸ்கவுண்ட். ஆக விலை ஆயிரம் ரூபாய்.

தத்துவார்த்தமாக யோசித்துப் பார்த்தால், இன்றைய காலகட்டத்தில் ஆயிரம் ரூபாய்க்கு தரமான ஒரு பட்டன் செல் கூட வாங்க முடியாது. ஆனால் ஆயிரம் ரூபாய்க்கு 5ஜி மொபைல் என்றால், ரங்கநாதனின் பகுத்தறிவு அவன் தொண்டையைக் கவ்வி, இது பொய் என்று கத்தியது. ஆனால், கண்களில் தெரிந்த பேராசையின் எச்சில், பகுத்தறிவின் முகத்தில் காறி உமிழ்ந்தது.

கேஷ் ஆன் டெலிவரி இருக்கிறதா என்று தேடினான் ரங்காநதன். இல்லை. பணத்தை இப்போதே கொடு, சொர்க்கத்தை அப்புறம் பார், என்றது அந்த இணையப்பக்கம். அவசர அவசரமாக தன் கிரெடிட் கார்டு எண்களைத் தட்டினான். ஆயிரம் ரூபாய் அவன் கணக்கிலிருந்து விடைபெற்றுக் கொண்டது.

மூன்று நாட்கள் கடந்தன. பிரபஞ்சம் அசையாமல் இருந்தது. அவன் வீட்டு வாசலில் எந்தப் பார்சலும் வந்து விழவில்லை.

பொறுமையிழந்து, அந்தப் பிரபல ஆன்லைன் நிறுவனத்தின் அசல் வாடிக்கையாளர் சேவை மையத்தைத் தொடர்புகொண்டான்.

வணக்கம் சார், என் ஆயிரம் ரூபாய் 5ஜி மொபைல் எங்கே? என்றான் ரங்கநாதன்.

ஆயிரம் ரூபாய்க்கு 5ஜி மொபைலா என்று வாய் வரை வந்த சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு, கணினியைத் தட்டிய அந்தப் பெண்மணி, மன்னிக்கவும் சார், உங்கள் முகவரியிலோ, உங்கள் பெயரிலோ கடந்த நூறு ஆண்டுகளில் எங்கள் நிறுவனத்தில் எந்த ஆர்டரும் பதிவு செய்யப்படவில்லை, என்றார் மிகக் குளிர்ந்த குரலில்.

ரங்காதன் அதிர்ந்தான். அவன் ஆர்டர் செய்த பக்கத்தின் ஸ்கிரீன்ஷாட்டையும், பணம் அனுப்பிய ரசீதையும் அவர்களுக்கு மின்னஞ்சல் மூலம் அனுப்பினான்.

மறுமுனையில் ஒரு பெருமூச்சு கேட்டது.

சார், இது எங்களுடைய இணையதளமே இல்லை. இது ஒரு நிழல் உலகப் பக்கம். சமூக வலைத்தளங்களில் எங்கள் முகமூடியைப் போட்டுக்கொண்டு சிலர் உங்களைப் போன்ற அப்பாவிகளின் மன்னிக்கவும், பேராசைக்காரர்களின் பணத்தைப் பறிக்கிறார்கள். எதுவாக இருந்தாலும் நேரடியாக எங்கள் அசல் தளத்திற்கு வந்து வாங்குங்கள். பேஸ்புக் விளம்பரங்களை நம்பி ஏமாறாதீர்கள் என்று ரங்கநாதனுக்கு இலவசமாக ஒரு தத்துவ வகுப்பெடுத்தார்.

அப்போதுதான் ரங்கநாதனுக்குப் புரிந்தது. அவேன் வாங்கியது ஒரு டிஜிட்டல் கானல் நீர்.

மார்க் ஜுக்கர்பெர்க்கின் பேஸ்புக் உலகம் என்பது ஒரு நவீன மாயா பஜார். அங்கே ஆயிரம் ரூபாய்க்கு 5ஜி மொபைலும் கிடைக்கும், ஐந்து பைசாவிற்குத் தாஜ்மஹாலும் கிடைக்கும். ஆனால், எல்லாம் உங்கள் பணம் கணக்கிலிருந்து கழியும் வரை மட்டும்தான்.

ஆசையைத் தூண்டும் விளம்பரங்களைப் பார்த்ததும் உமிழ்நீர் சுரக்கக் கூடிய ரங்கநாதன் போன்ற மக்களே, எச்சரிக்கையாக இருங்கள். ஏனெனில், அந்த உமிழ்நீரின் விலை சில சமயம் ஆயிரம் ரூபாயாக இருக்கலாம், சில சமயம் உங்கள் வங்கித் கணக்கின் மொத்த இருப்பாகவும் இருக்கலாம்.

இப்போது ரங்கநாதன் இருபதாயிரம் ரூபாய்க்குக் கடையிலிருந்து 5ஜி மொபைல்  வாங்கி கடலை பேட்டுக் கொண்டிருக்கிறான். இதன் சுவை கொஞ்சம் கசப்பாகத்தான் இருக்கிறது. பேராசையின் சுவை எப்போதும் அப்படித்தான் போலும்!

*****

மனித குலத்தின் ஆகப்பெரிய ஏஜென்சி – ஊர் வாய்

மனித குலத்தின் ஆகப்பெரிய ஏஜென்சி – ஊர் வாய்

மனிதன் சமூக விலங்காக மாறியதில் இருந்து இன்றுவரை அவனுக்கு இரண்டு கடவுள்கள்தான் இருக்கிறார்கள். ஒன்று, மேலே இருப்பதாகச் சொல்லப்படும் கண்ணுக்குத் தெரியாத கடவுள். மற்றொன்று, பக்கத்து வீட்டில் வசிக்கும் அடுத்தவன் என்கிற நடமாடும் கடவுள்.

முதல் கடவுள் நீங்கள் தப்பு செய்தால் நரகத்திற்கு அனுப்புவார் என்று மிரட்டுகிறார். இரண்டாவது கடவுளோ, நீங்கள் தப்பே செய்யாவிட்டாலும் உங்களை தப்பா நினைத்து இங்கேயே நரகத்தைக் காட்டுவார்.

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், மனிதர்கள் முதல் கடவுளை விட இந்த இரண்டாவது கடவுளுக்குத்தான் அதிகம் பயப்படுகிறார்கள்.

தப்பு செய்யும்போது கூட இதைச் செய்வது பாவம், என்று எவனும் யோசிப்பதில்லை; யாராவது பார்த்து விட்டால் என்ன நினைப்பார்கள்? என்றுதான் சுற்றும் முற்றும் பார்க்கிறான். மனித ஒழுக்கத்தின் அடிப்படையே இந்த பயத்தில்தான் ஒளிந்திருக்கிறது என்பது எவ்வளவு பெரிய வரலாற்று நகைச்சுவை!

நிஜமாகவே ஒரு தவறு செய்யும்போது பயப்படுவது நியாயமானது, அறிவியல் பூர்வமானது. ஏனெனில், அங்கே ஒரு காரண காரியம் இருக்கிறது. நீங்கள் ஒருவனை அடித்தால், அவன் திருப்பி அடிப்பான் அல்லது போலீஸில் சொல்வான் என்கிற லாஜிக்கான பயம் அது.

ஆனால், நான் ஒழுங்காகத்தான் இருக்கிறேன், ஆனாலும் அவன் என்னை தவறாக நினைத்து விடுவானோ? என்று பயப்படுவது இருக்கிறதே, அது ஒரு மனநோய்.

ஏனெனில், அடுத்தவன் உங்களைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறான் என்பது உங்களுடைய நடத்தையைப் பொறுத்தது அல்ல, அவனுடைய அஜீரணக் கோளாறைப் பொறுத்தது.

அவன் அன்று காலை மனைவியிடம் திட்டு வாங்கியிருந்தால், நீங்கள் சிரித்துப் பேசுவது அவனுக்கு அலட்சியமாகத் தெரியும்.

அவன் கடனில் மூழ்கியிருந்தால், நீங்கள் புது சட்டை போட்டிருப்பது அவனுக்கு தலைக்கனமாகத் தெரியும்.

அடுத்தவனுடைய மூளையில் ஓடும் எண்ணங்களை நீங்கள் கட்டுப்படுத்த நினைக்கலாமா? உங்கள் வீட்டு ரிமோட்டைப் பக்கத்து வீட்டுக்காரன் கையில் கொடுத்துவிட்டு, தயவுசெய்து நல்ல சேனலாக வையுங்கள் என்று கெஞ்சுவதைப் போன்றது இது.

அடுத்தவன் நினைப்பது அவனது தனிப்பட்ட துயரம்!

உலகிலேயே மிகப் பெரிய முட்டாள்தனம், ஒரு முட்டாள் உங்களைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறான் என்று ஒரு புத்திசாலி கவலைப்படுவதுதான்.

நீங்கள் காலையில் எழுந்து, நேர்மையாக வேலைக்குச் சென்று, யாருக்கும் துரோகம் செய்யாமல் வாழ்கிறீர்கள். ஆனால், தெருக்கோடியில் நிற்கும் நால்வர் உங்களைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரிக்கிறார்கள். உடனே உங்கள் இதயம் படபடக்கிறது, ஐயோ, என்னை தப்பா நினைச்சிட்டாங்களோ? என்று.

அங்கேதான் நீங்கள் தோற்கிறீர்கள். அவர்கள் உங்களைப் பற்றித் தப்பாக நினைப்பதன் மூலம் உங்கள் சொத்தா குறைகிறது, அல்லது உங்கள் பேங்க் பேலன்ஸ் மாறுகிறதா? இல்லையே. அது முழுக்க முழுக்க அவனது மண்டைக்குள் நடக்கும் ரசாயன மாற்றம். உங்களுக்கு ஏன் அனாவசியக் கவலை?

அடுத்தவன் உங்களைப் பற்றித் தப்பாக நினைப்பது அவனுடைய தனிப்பட்ட துயரம், அவனுடைய நேர விரயம். அதை அவனோடு நிறுத்திக் கொள்ளாமல், நீங்களும் அதை நினைத்து பயப்படுவது, அவனது முட்டாள்தனத்திற்கு நீங்கள் தரும் ராயல்டி.

காலம் நமக்குக் கொடுத்திருக்கும் இந்த அற்பமான வாழ்க்கையில், நாமே ஒரு சுயமான ஸ்கிரிப்ட் எழுதி நடிக்கப் பயந்து, அடுத்தவன் எப்போது கைதட்டுவான் என்று காத்துக்கொண்டிருப்பது ஆகச் சிறந்த அடிமைத்தனம்.

தவறு செய்தால் பயப்படுங்கள், தவறைத் திருத்திக் கொள்ளுங்கள். அது உங்களை மனிதனாக வைத்திருக்கும். ஆனால், தவறாக நினைத்து விடுவார்களோ என்று பயப்படாதீர்கள். ஏனெனில், இந்த உலகம் உங்களை வாழ்த்தினாலும் தூற்றினாலும், இறுதியில் நீங்கள் தனியாகத்தான் சாகப் போகிறீர்கள். நீங்கள் சாகும்போது அந்த அடுத்தவன் வந்து உங்கள் எமதர்மனிடம் வாதாடப் போவதில்லை.

எனவே, உங்கள் மனசாட்சிக்குத் துரோகம் செய்யாதவரை, உலகம் உங்களை யோக்கியன் என்று நினைத்தாலும் அயோக்கியன் என்று நினைத்தாலும் உங்களுக்கு என்ன?

ஊர் வாயை மூட முற்படாதீர்கள்; உங்கள் காதுகளை மூடிக் கொள்ளுங்கள். வாழ்க்கை இன்னும் கொஞ்சம் சுவாரசியமாகும்!

*****

கொசுக்களின் உலகமயமாக்கல்

கொசுக்களின் உலகமயமாக்கல்

"பூமிப்பந்து அதன் எல்லைகளைக் கடந்துவிட்டது" என்று ஐ.நா. பொதுச்செயலாளர் அன்டோனியோ குட்டெரெஸ் அலறுகிறார். பாவம், அவருக்குப் பந்து விளையாடத் தெரியவில்லை போலும். எல்லைகளைக் கடப்பதுதான் பந்தின் இயல்பு. ஆனால், இங்கே எல்லை தாண்டி ஓடுவது பந்தல்ல; உள்ளே இருக்கும் ஆட்டம்.

மனிதகுலத்தின் ஆகச்சிறந்த கண்டுபிடிப்பு நெருப்பு என்கிறார்கள். அன்று குகைக்குள் சிக்கிய சிக்கிமுக்கிக் கல்லில் தொடங்கிய அந்த ஆதி நெருப்பு, இன்று அண்டார்டிகாவின் பனிப்பாறைகளைத் தின்று செரிக்கும் அளவுக்கு வளர்ந்திருக்கிறது. நாகரிகம் என்ற பெயரில் நாம் ஏற்றிய அடுப்பு, இப்போது நம்மையே அவித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதுதான் இதில் ஒளிந்திருக்கும் தத்துவார்த்த நகைமுரண்.

அறிவியல் பூர்வமாகப் பார்த்தால், பூமிக்கு ஒரு பட்ஜெட் இருக்கிறது. உள்ளே வரும் வெப்பம், வெளியே போகும் கதிர்வீச்சு. வரவு, செலவு கணக்கு சரியாக இருந்தால் பூமி நிம்மதியாக வாழும். ஆனால், கடந்த 65 ஆண்டுகளாக பூமியின் கணக்குப்பிள்ளை தூங்கிவிட்டார் போலும். பட்ஜெட்டில் துண்டு விழுகிறது.

2015 முதல் 2025 வரையிலான பத்தாண்டுகள், இந்த பூமியின் வரலாற்றிலேயே மிகக் கொடூரமான கோடைக் காலம். 19ஆம் நூற்றாண்டின் சராசரியை விட 1.43 டிகிரி செல்சியஸ் அதிகம். "வெறும் ஒன்றரை டிகிரிதானே!" என்று நாம் குளிர்சாதனப் பெட்டியின் ரிமோட்டைத் தேடலாம்.

ஆனால், மனித உடலின் வெப்பநிலை ஒன்றரை டிகிரி உயர்ந்தால் அதற்குப் பெயர் காய்ச்சல். பூமிக்கு இப்போது வந்திருப்பதும் அதே காய்ச்சல்தான். நாமோ, அதற்கு பாராசிட்டமால் போடுவதற்குப் பதிலாக, இன்னும் கொஞ்சம் கரியமில வாயுவை விசிறிவிட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம்.

பூமிக்குக் காய்ச்சல் அடித்தால், முதலில் வியர்ப்பது கடல்களுக்குத்தான். துருவப் பகுதிகளில் இருக்கும் பனிப்பாறைகள் உருகி ஓடும்.

1980களில் இருந்த ஆர்டிக் பனிப்பரப்போடு ஒப்பிடும்போது, 2025இல் அது வெறும் 14.19 மில்லியன் சதுர கிலோமீட்டராகச் சுருங்கிவிட்டது. பனி உருகுவது அழகுதான், அது நம்மை மூழ்கடிக்காத வரை.

1993ஆம் ஆண்டோடு ஒப்பிடும்போது கடல் மட்டம் 11 சென்டிமீட்டர் உயர்ந்திருக்கிறது. கடல் நிலத்தை நோக்கி நகர்கிறது. நாம் நிலத்தை ஆக்கிரமித்ததற்கு, கடல் செய்யும் நாகரிகமான ஆக்கிரமிப்பு இது.

விளைவு?

நிலத்தடி நீர் உவப்பாக மாறுகிறது. இன்னும் சில பத்தாண்டுகளில், வந்தாரை வாழவைக்கும் சென்னை, வந்தாருக்கு நல்ல தண்ணீர் தராத நகராக மாறினாலும் வியப்பில்லை.

ஆழ்கடல்களின் அமிலத்தன்மை கடந்த 41 ஆண்டுகளாக அதிகரித்துக் கொண்டே போகிறது. நாம் காற்றில் கரைக்கும் கரியமில வாயுவில் 29 சதவீதத்தைக் கடல் தன் நெஞ்சில் சுமக்கிறது. மனிதனின் பாவங்களைக் கழுவிக் கழுவி, இன்று கடலே நஞ்சாகிக் கொண்டிருக்கிறது.

காலநிலை மாற்றம் என்பது வெறும் வானிலை அறிக்கை அல்ல; அது ஒரு மருத்துவச் சீட்டு. வெப்பநிலை உயரும்போது, வெள்ளமும் புயலும் இயல்பாகின்றன. இயற்கையின் இந்த ஆக்ரோஷ தாண்டவத்தின் பின்னால் வருவதுதான் நீர் மூலம் பரவும் நோய்கள்.

உலக சுகாதார அமைப்பு ஒரு சுவாரசியமான உண்மையைச் சொல்கிறது: வெப்பம் அதிகமாகும்போது கொசுக்களுக்குக் காண்டிராக்ட் எடுத்தது போல் கொண்டாட்டமாகி விடுகிறது.

உலகம் முழுவதும் டெங்கு காய்ச்சல் பரவுவதற்கு நாம் உருவாக்கிய இந்த உலக வெப்பமயமாதல்தான் முதன்மைக் காரணம். கொசுக்களைக் கொல்வதற்கு ஆல் அவுட்டைத் தேடும் மனிதன், கொசுக்கள் வாழ்வதற்கான ஆல் இன் ஆல் சூழலைத்தானே உருவாக்குகிறான்.

மறுபுறம், நாட்டின் பொருளாதாரம் மழையின் துளிகளில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. பொய்த்துப் போகும் பருவமழை, அல்லது முன்கூட்டியே கொட்டித் தீர்க்கும் வெள்ளம் ஆகிய இவை இரண்டுமே வேளாண்மையின் முதுகெலும்பை உடைக்கின்றன.

வெப்ப அழுத்தத்தால் இன்று உலகில் 1.2 பில்லியன் மக்கள் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். வயலிலும் தொழிற்சாலையிலும் வேர்வை சிந்தி உழைக்கும் தொழிலாளி, தன் உடல்நலனை இழக்கும்போது, அந்த நாட்டின் பொருளாதாரமும் தானாகவே முடங்கிப் போகிறது.

மனிதன் விசித்திரமானவன். தான் வாழும்போதும், தன் இறப்புக்குப் பின்னும் தனக்கு இடமளிக்கும் இந்த பூமிக்கு அவன் தரும் பரிசு கரியும் புகையும் மட்டும்தான்.

பூமிக்குத் தாகம் எடுக்கிறது. ஆனால், அது தண்ணீருக்கான தாகம் அல்ல; தன்னுயிரைக் காக்கும் மனிதர்களின் அன்புக்கான தாகம். அந்தத் தீராத தாகத்தைத் தணிக்க நாம் மரங்கள் போன்றவற்றுக்கு உயிர் கொடுக்கும் உன்னதச் செயல்களைச் செய்ய வேண்டும். இல்லையெனில், பூமி தன் தாகத்தைத் தணிக்க நம் எல்லோரையும் ஒரே அடியாகக் குடித்துவிடக் கூடும்.

அதுவரை, காய்ச்சல் அடித்த பூமிப்பந்தின் மீது அமர்ந்து கொண்டு, டெங்கு கொசுக்களோடு அடித்துப் பிடித்து விளையாட்டு விளையாடலாம்.

*****

குடை மற்றும் ஏணி தத்துவம்

குடை மற்றும் ஏணி தத்துவம்

மழை பெய்யும் போது மனிதன் குடையைத் தேடுகிறான். அதைத் தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடுகிறான். மழை நின்ற அடுத்த விநாடி, அதே குடை மூலைக்குத் தள்ளப்படுகிறது அல்லது மறதியாகப் பேருந்திலேயே விட்டுச் செல்லப்படுகிறது.

இங்கே குடைக்குக் கிடைத்த மரியாதை அதன் மீதுள்ள நேசத்தால் அல்ல, மழையிலிருந்து தப்பிக்க வேண்டும் என்ற தேவையால்.

மனிதர்கள் உங்களைக் கொண்டாடுகிறார்கள் என்றால், நீங்கள் அவர்களுக்குப் பயனுள்ள ஒரு குடையாக இருக்கிறீர்கள் என்று அர்த்தம். உங்களிடம் அவர்களுக்கு அன்பு இருக்கிறது என்று நினைத்து ஏமாந்துவிடாதீர்கள். அங்கே மழை பெய்து கொண்டிருக்கிறது, எனவே குடை தேவைப்படுகிறது, அவ்வளவுதான்.

ஒருவர் உங்களை எந்நேரமும் தேடிக்கொண்டே இருக்கிறார் என்றால், நீங்கள் அவரது வாழ்வில் இறைவன் போன்றவர் என்று அர்த்தமல்ல, அவரது வீட்டு சுத்தியல் போன்றவர் நீங்கள். ஆணி அடிக்க வேண்டிய தேவை வரும்போதெல்லாம் சுத்தியல் பவித்திரமாகத் தேடப்படும்.

நவீன உலகம் என்பது ஒரு மாபெரும் சந்தை. இங்கே உணர்ச்சிகள் கூட பண்டமாற்று அடிப்படையில் தான் இயங்குகின்றன.

எதிர்பார்ப்பு என்பது எப்படி இருக்கிறது என்றால், நான் உனக்கு இதைச் செய்கிறேன், நீ எனக்கு அதைச் செய் என்பதாக இருக்கிறது.

ஏமாற்றம் என்பது எப்படி இருக்கிறது என்றால், அவன் காரியம் முடிந்ததும் என்னை மறந்துவிட்டான் என்பதாக இருக்கிறது.

காரியம் முடியும் வரை காட்டப்படும் அதீத அக்கறையை, நாம் அன்பு என்று தவறாக மொழிபெயர்த்துக் கொள்கிறோம். நேசம் என்பது எந்தக் காரணமும் இன்றி, நிபந்தனைகள் இன்றி மலர்வது. தேவை என்பது இலக்கோடு வருவது. இலக்கு அடைந்ததும், பாதை மாறிவிடும்.

ஓர் ஏணிக்குத் தெரியும், தன்னை மிதித்துக்கொண்டுதான் மனிதர்கள் மேலே ஏறுகிறார்கள் என்று. மேலே ஏறிய பிறகு யாரும் குனிந்து ஏணிக்கு நன்றி சொல்வதில்லை; மாறாக, மேலே இருக்கும் தளத்தின் அழகைப் புகழத் தொடங்கிவிடுவார்கள்.

நம்மில் பலர், பல உறவுகளில் ஏணிகளாகவே வாழ்ந்து முடிந்துவிடுகிறார்கள்.

அவர் என்னைத் தேடி வருகிறாரே, என்று பெருமைப்பட்டுக்கொள்வது அறியாமை. அவருக்குத் வேறு யாரும் கிடைக்கவில்லை, அல்லது உங்களை விடச் சிறந்த கருவி கிடைக்கவில்லை என்பதே கசப்பான உண்மை. இந்த உண்மையை எவ்வளவு சீக்கிரம் ஒருவர் உணர்கிறாரோ, அவ்வளவு சீக்கிரம் அவன் ஏமாற்றங்களில் இருந்து தப்பித்துக்கொள்ளலாம்.

அப்படியென்றால் இந்த உலகத்தில் தூய அன்பே இல்லையா?

மனிதர்கள் உங்களை நேசிக்கிறார்களா இல்லையா என்பதை அறிய ஒரே ஓர் எளிய வழிதான் இருக்கிறது. உங்களுக்கு எதையும் செய்யத் துப்பில்லை என்றும், உங்களிடம் தருவதற்கு ஒன்றுமே இல்லை என்றும் உலகிற்கு அறிவியுங்கள்.

அதன் பிறகும் யாராவது ஒருவர் உங்களோடு அமர்ந்து தேநீர் பருகிக்கொண்டிருந்தால், அவரை மட்டும் நம்புங்கள். ஏனெனில், அவர் உங்களை நேசிக்கிறார். உங்களின் வெறும் இருப்பை மட்டுமே நேசிக்கிறார்!

*****