திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்
சூத்திரம் – 82
நாணத் திரை
"என்ன ஆச்சு உனக்கு? ரெண்டு
நாளா ஒரு மாதிரி சோர்வா உக்காந்திருக்க?" தோழி கேட்க, அவள் கையில் இருந்த தேநீர்
கோப்பை லேசாக நடுங்கியது.
"ஒன்றுமில்லைடி. லேசா தலைவலி."
அவள் மழுப்பினாள்.
"தலைவலியா? தலைவலி வந்தா
கண்ணுல இப்படி ஒரு மாதிரி வித்தியாசம் வருமாடி? அதுவும் கல்யாணம் ஆகி ரெண்டு மாசத்துல
இந்த மாதிரி வித்தியாசம் வந்தா, அதுக்கு மருத்துவப் பேர் வேற! ஒழுங்கா உண்மையைச் சொல்லு.
உன் கணவரோட உனக்கு என்ன சண்டை?" தோழி சிரித்துக்கொண்டே கேட்டாள்.
அவள் பதிலேதும் சொல்லாமல் ஜன்னலுக்கு
வெளியே பார்த்தாள். மாலை நேரத்துச் திருவாரூர் நகரம் மழையில் நனைந்து கொண்டிந்தது.
சாலையில் வாகனங்களின் விளக்குகள் நீரலைகளில் சிதறி வண்ணக் கோலமிட்டன.
உண்மையில், அது சண்டை இல்லை.
சண்டையாக இருந்திருந்தால் கூட பேசித் தீர்த்திருக்கலாம். அல்லது கத்தி ஆர்ப்பாட்டம்
பண்ணியிருக்கலாம். இது அதற்கும் மேலே.
அவளுக்குள் ஒரு பெரும் புயல்
வீசிக்கொண்டிருந்தது. அது ஒரு விசித்திரமான நோய். மருந்தே இல்லாத, அதே சமயம் உடலையும்
மனதையும் ஒரே நேரத்தில் உலுக்கி எடுக்கும் ஒரு காதல் நோய்.
திருமணமாகி இரண்டு மாதங்கள் ஆகிவிட்டன.
அவன் ஒரு மென்பொருள் பொறியாளன். ஞாயிறு இரவு சென்னைக்குக் கிளம்பினால், சனியன்று காலையில்தான்
திருவாரூர் திரும்புவான்.
அவனது கூர்ந்த பார்வையும், அடர்த்தியான
தாடியும், எப்போதும் உதட்டோரத்தில் தவழும் ஒரு சிறிய புன்னகையும் கொண்டவன். அளவாகப்
பேசுவான். ஆனால், அவன் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் ஒரு காந்த ஈர்ப்பு இருக்கும்.
ஆரம்பத்தில் எல்லாம் இயல்பாகத்தான்
இருந்தது. ஆனால், கடந்த இரண்டு வாரங்களாக அவளுக்குள் ஏதோ ஒன்று மாறத் தொடங்கியது. அவன்
சனிக்கிழமை அன்று அருகில் வரும்போதெல்லாம் அவள் இதயம் சீரான வேகத்தை இழந்து ஓடத் தொடங்கியது.
அவன் விரல்கள் எதேச்சையாக அவள் தோளைத் தொடும்போது, உடலில் ஒரு மின்சாரம் பாயும். அவன்
இரவு நேரத்தில் அருகில் படுத்து மூச்சுவிடும் சத்தம் கேட்கும்போது, அவளுக்குத் தூக்கம்
வராது.
அவன் மீதான காதல் அவளை அப்படியே
விழுங்கத் தொடங்கியது. அது வெறும் அன்போ, ஆசையோ மட்டுமல்ல; அதையும் தாண்டிய ஒரு பித்து.
அதுவும் அவன் இல்லாத திங்கள் முதல் வெள்ளி வரையிலான நாட்களின் அவஸ்தை சொல்லி மாளாது.
இதில் கூடுதல் பிரச்சனை என்னவென்றால், இதை அவளால் யாரிடமும் சொல்லவும் முடியவில்லை,
மனதுக்குள் மெல்லவும் முடியவில்லை.
இது ஒரு நோயாக அவளை வாட்டத் தொடங்கியது.
அவளால் இந்த நோயை மறைக்கவும் முடியவில்லை. தனக்குள்ளேயே பூட்டி வைக்க முயலும்போது,
நெஞ்சு வெடித்துவிடும் போல் இருக்கிறது. பகல் முழுதும் அவன் நினைவே மூளையை ஆக்கிரமிக்கிறது.
வேலை செய்ய முடிவதில்லை. பாத்திரத்தைத் துலக்க எடுத்தால் அவன் முகம்தான் தெரிகிறது.
சமையலறையில் கடுகு தாளிக்கும்போது அவன் சிரிப்புதான் கேட்கிறது. மறைக்க மறைக்க, அந்த
நோய் இன்னும் தீவிரமாகிறது.
சரி, அப்படியானால் அந்த நோயைத்
தந்தவனுக்குத் தெரிகிற மாதிரி நேராகச் சொல்லிவிடலாமே? "எனக்கு உங்க மேல பைத்தியம்
பிடிச்சிருக்கு! நீங்க பக்கத்துல இல்லன்னா எனக்கு மூச்சு முட்டுது. பக்கத்துல இருந்தா
என்னை கட்டிப்பிடிச்சுக்கங்கன்னு மனசு கூப்பாடு போடுது." எப்படிச் சொல்வது இதை?
அங்குதான் நாணம் வந்து அவள் நெஞ்சை அடைக்கிறது.
தமிழகப் பெண்களுக்கு, அதிலும்
கிராமத்துக்கே உரிய கட்டுபாடுகளுடன் வளர்ந்த அவளுக்கு தன் காதலையோ அல்லது தன் கணவன்
மீதான தீவிரமான விருப்பத்தையோ வாய்திறந்து வெளிப்படையாகக் கேட்பது என்பது முட்களின்
மேல் நடப்பதைப் போன்றது. ஒருவேளை அவன் சிரித்துவிட்டால்? "என்னடி இவ்வளவு பேராசையா
இருக்கு உனக்கு?" என்று நினைத்துவிட்டால்?
அந்த அச்சமும், இயல்பான வெட்கமும்
அவள் நாவைக் கட்டிப் போட்டன.
அந்தச் சனிக்கிழமை இரவு.
மழை இன்னும் விட்டு விட்டுப்
பெய்துகொண்டிருந்தது. அறையில் மழையின் குளிர்ச்சி பரவியிருக்க, கட்டிலில் அவன் தன்
மடிக்கணினியை வைத்துக்கொண்டு ஏதோ வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவள் கதவோரம் நின்று அவனைப் பார்த்தாள்.
அவன் கசங்கிய சட்டையும், கலைந்த தலைமுடியும் அவளுக்கு இன்னும் அழகாகத் தெரிந்தன. அவன்
விசைப்பலகையில் விரல்களைத் தட்டும் அழகே தனி.
அவள் மெதுவாக நடந்து வந்து கட்டிலின்
ஓரத்தில் அமர்ந்தாள்.
அவன் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.
"என்ன தூக்கம் வரலையா?"
"இல்ல... சும்மா தான்."
"தலைவலி பரவாயில்லையா? உன்னோட
தோழி கூட எனக்கு அலைபேசியில அழைத்து நீ இப்போல்லாம் ரொம்ப சோர்வா இருக்கேன்னு சொன்னா."
"அவளுக்கு வேற வேலையே இல்லை!"
என மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டவள், "அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை. லேசா கொஞ்ச நேரம்
அப்பப்போ. அவ்ளோதான்." என்றாள்.
அவன் மடிக்கணினியை மூடிவிட்டு,
அவள் பக்கம் திரும்பினான். அவள் கையைப் பிடித்துத் தன் கைக்குள் வைத்துக்கொண்டான்.
அந்த மென்மையான தொடுதல் அவள் நரம்புகளில் மீண்டும் அதே மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது.
அவள் உடல் லேசாகச் சிலிர்த்தது.
"உன் முகமே சரியில்லை. என்னகிட்ட
ஏதோ சொல்ல வரே. ஆனா ஏதோ உன்னைத் தடுக்குது. என்ன விஷயம்? பக்கத்து வீடுகள்ல ஏதும் பிரச்சனையா?
இல்ல நான் ஏதும் தெரியாம உன்னை காயப்படுத்திட்டேனா?" அவன் குரலில் அவ்வளவு அக்கறை.
அவள் அவனையே பார்த்தாள்.
"இல்லை. நீங்க என்னை காயப்படுத்தல. நீங்க என்னை என்னவோ பண்றீங்க! உங்க பக்கத்துலயே
இருக்கணும் போல இருக்கு. உங்க தோள்ல தலைவச்சு உலகத்தையே மறந்து தூங்கணும் போல இருக்கு.
அதை எப்படி உங்ககிட்ட சொல்றது?" அவள் மனதுக்குள் கத்தினாள்.
ஆனால் வெளியே வந்தது வெறும் அமைதிதான்.
அவளது கீழ் உதடு லேசாக நடுங்கியது. பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொண்டாள். கன்னங்கள் சிவப்படைவதை
அவளால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
"ஏன் இப்படி வெட்கப்படுற?
என்ன விஷயம்னு சொன்னாதானே தெரியும்?" அவன் அவளது தாடையைப் பிடித்து முகத்தை நிமிர்த்தினான்.
அவன் கண்கள் அவள் கண்களை நேருக்கு
நேராகச் சந்தித்தன. அதற்கு மேல் அவளால் அந்த அழுத்தத்தைத் தாங்க முடியவில்லை.
இதயத் துடிப்பு காதை அடைக்கும் அளவுக்குக் கேட்டது.
சொல்லிவிடலாமா?
"எனக்கு உங்க மேல அளவு கடந்த
காதல். அதை என்னால மறைக்கவும் முடியல, உங்ககிட்ட கேட்கவும் வெட்கமா இருக்கு."
என்று சொல்லிவிடலாமா என அவள் மனம் ஒரு கணம் துணிந்தது.
ஆனால், நாக்கு வரை வந்த வார்த்தைகள்,
அவளது நாணத்தால் மீண்டும் தொண்டைக்கே திரும்பின. தலையை அசைத்து "ஒண்ணுமில்லை"
என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு, சட்டென்று திரும்பிப் படுத்துக்கொண்டு போர்வையை இழுத்து
மூடிக்கொண்டாள்.
அவன் குழப்பத்துடன் சில நொடிகள்
பார்த்தான். பிறகு ஒரு பெருமூச்சுடன் விளக்கை அணைத்துவிட்டு அவளுக்குப் பின்னால் வந்து
படுத்துக்கொண்டான்.
அவன் கை மெதுவாக வந்து அவள் இடுப்பை
வளைத்தது. அவள் முதுகில் அவன் மூச்சுக்காற்று பட்டது. அவள் விழித்துக்கொண்டேதான் இருந்தாள்.
மறைக்க முடியா நோயின் தவிப்பும், உரைக்க முடியா நாணத்தின் தடுப்பும் அவளை இரவு முழுதும்
தூங்கவிடவில்லை.
அடுத்த நாள் மாலை.
அவன் சென்னைக்குக் கிளம்பிக்கொண்டிருந்தான்.
தலைவாரி, முகப்பூச்சு அடித்துக் கொள்ள கண்ணாடி அருகே சென்றவன், கண்ணாடியில் அவளைப்
பார்த்தான். அவள் தேநீர்க் கோப்பையைச் சிற்றுயர மேசையில் வைக்கும்போது, அவளது விரல்கள்
லேசாக நடுங்குவதைக் கவனித்தான். அவள் கண்கள் தூக்கமின்மையால் சிவந்திருந்தன.
"நான் கிளம்புறேன்."
என்றான் அவன்.
"ம்... பார்த்து போயிட்டு
வாங்க." அவள் வழக்கம் போல் தள்ளியே நின்றாள்.
அவன் அவளை நோக்கி வந்தான். அவளுக்கு
மிக அருகில் வந்து நின்றான். அவள் மூச்சை அடக்கிக்கொண்டாள்.
அவன் தன் கைகளை எடுத்து அவள்
முகத்தைச் சுற்றிலும் வைத்தான். "குரல் இல்லாத கவிதையை விட, வார்த்தை இருக்கிற
உரைநடை எப்பவும் அழகானது. மனசுல என்னவோ வச்சுட்டு போராடாதே. அது உன்னை ரொம்ப காயப்படுத்துது.
நான் உன் புருஷன்டி. என்கிட்ட சொல்ல முடியாதது இந்த உலகத்துல வேற யார்கிட்டயும் இருக்க
முடியாது." என்று மென்மையாகச் சொன்னான். அவன் பேசிவிட்டு அவள் நெற்றியில் அழுத்தமாக
ஒரு முத்தமிட்டான். பிறகு பயணப்பையை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறினான்.
அந்த முத்தம். அது ஒரு திறவுகோல்
போலச் செயல்பட்டது.
அவள் அப்படியே நின்றுவிட்டாள்.
குரல் இல்லாத கவிதை என்று அவன் சொல்வதன் மூலம் அவன் புரிந்து வைத்திருக்கிறான் என்று
தோன்றியது அவளுக்கு.
அவள் வாயைத் திறந்து சொல்லாவிட்டாலும்,
தன் மனைவியின் தவிப்பை அவன் உணர்ந்திருக்கிறான். ஆனால், அவள் அதைத் தன் வாயால் சொல்ல
வேண்டும் என்று அவன் எதிர்பார்க்கிறான்.
அவளுக்குத் தன் அறியாமையைக் நினைத்துச்
சிரிப்பு வந்தது. வள்ளுவர் சூத்திரம் போல் எழுதிய குறள் உண்மைதான்.
"கரத்தலும் ஆற்றேன்இந் நோயைநோய் செய்தார்க்கு
உரைத்தலும் நாணுத் தரும்."
(குறள், 1162)
ஆனால், அந்த நோய்க்கு மருந்தும்
அதே குறளுக்குள் தான் இருக்கிறது என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.
நாணம் இருப்பது பெண்களுக்கு அழகுதான்.
ஆனால், கணவனிடம் நாணம் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் சுவராக மாறக் கூடாது என்று தோன்றியது
அவளுக்கு.
மீண்டும் அடுத்த சனிக்கிழமை காலை
வந்தது.
அவன் வீட்டிற்கு வந்தபோது வீடு
அமைதியாக இருந்தது. வரவேற்பறையில் வெளிச்சம் குறைவாக இருந்தது.
அவன் அவள் பெயரைச் சொல்லிக் கூப்பிட்டுக்கொண்டே
அறைக்குள் நுழைந்தான்.
அங்கே அறை முழுதும் மெழுகுவர்த்தி
வெளிச்சம். கட்டிலின் நடுவே ஒரு சிறிய காகிதம் மடித்து வைக்கப்பட்டிருந்தது.
அவன் புன்னகையோடு அதை எடுத்தான்.
அதில் அவளின் அழகான கையெழுத்தில் ஒரு குறள் எழுதப்பட்டிருந்தது,
"கரத்தலும் ஆற்றேன்இந் நோயைநோய் செய்தார்க்கு
உரைத்தலும் நாணுத் தரும்."
(குறள், 1162)
அதற்குக் கீழே மேலும் அவள் எழுதியிருந்தாள்,
"வள்ளுவர் சொன்னது உண்மைதான்.
இந்த காதல் நோயை என்னால் மறைக்கவும் முடியவிலை; நோயை தந்த உங்களிடமே சொல்ல நாணமும்
தடுக்கிறது. எனக்கு இந்த நோய்க்கு மருந்து வேண்டாம். நோயை தந்தவரே வேண்டும். சீக்கிரம்
வாருங்கள்."
அவன் காகிதத்தை மடித்துப் பையி்ல்
வைத்தான். அவனுக்குள் ஒரு மெல்லிய சிரிப்பு பரவியது.
திரும்பிப் பார்த்தான். கதவோரம்,
திரைக்குப் பின்னால் அவள் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் திரையின் இடுக்கு வழியாக
அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. இன்னும் அந்த நாணம் அவள் முகத்தில் மிஞ்சியிருந்தது,
ஆனால் இந்த முறை அது தடுப்புச் சுவராக இல்லை. அழகிய அழைப்பாக இருந்தது!
அவன் திரையை விலக்கினான். அவள்
ஓடி ஒளிந்துகொள்ள முயன்றாள். அவன் அவள் கையைப் பற்றி இழுத்துத் தன் மார்போடு சேர்த்து
அணைத்துக் கொண்டான்.
"இப்போ உனக்கு நாணம் போயிடுச்சா?"
அவன் அவள் காதோரம் முணுமுணுத்தான்.
"இன்னும் போகல. இனுமேலும்
போகாது. ஆனா, இப்போ எனக்கு நோயும் பிடிச்சிருக்கு, மருந்தும் கிடைச்சிருச்சு!"
என்றாள் அவள், அவன் நெஞ்சில் தன் முகத்தைப் புதைத்தபடி.
மழைவெளியே சடசடவெனப் பெய்ய, அறையின்
மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் இரண்டு நிழல்கள் ஒன்றாக இணைந்தன.
- சூத்திரங்கள்
தொடரும்!
*****
