அகம், புறம், அந்தப்புரம் மற்றும் கழிப்பறை – ஓர் அலசல்!

அகம், புறம், அந்தப்புரம் மற்றும் கழிப்பறை – ஓர் அலசல்!

நம் ஆட்கள் பரிணாம வளர்ச்சியில் செல்போன் வரை வந்துவிட்டார்களே தவிர, செப்டிக் டேங்க் விஷயத்தில் இன்னும் கற்காலத்திலேயே இருக்கிறார்கள்.

மகாத்மா காந்திக்குத் தூய்மை என்பது ஓர் ஆன்மீக அனுபவம். எங்கே சுத்தம் இருக்கிறதோ அங்கே இறைமை இருக்கிறது, என்றார் அவர்.

ரயில்வே மூன்றாம் வகுப்புப் பெட்டிகளில் பயணம் செய்து, அங்கிருந்த சுகாதாரச் சீர்கேட்டைப் பற்றி அவர் பத்திரிகைகளில் பக்கம் பக்கமாக எழுதினார்.

இன்று அவர் மட்டும் உயிரோடு இருந்து, நம் ஊர் அரசுப் பேருந்து நிலையக் கழிப்பறைகளைப் பார்த்திருந்தால், மீண்டும் ஒரு சத்தியாக்கிரகத்தையே ஆரம்பித்திருப்பார்.

காந்தியின் பதினெட்டு ஆக்கபூர்வத் திட்டங்களில் தூய்மைக்கு ஒரு தனி இடம் உண்டு. வினோபா பாவே போன்ற அறிஞர்கள் எல்லாம் துப்புரவுப் பணியைச் சுதந்திரப் போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகவே பார்த்தார்கள்.

ஆனால் நாம்?

சுதந்திரம் வாங்கிவிட்டோம், ஆனால் இன்னும் சுத்தம் வாங்கவில்லை.

இந்தியாவில் செல்போன் வைத்திருப்பவர்களின் எண்ணிக்கையை விட கழிப்பறை வசதி உள்ளவர்களின் எண்ணிக்கை குறைவாம். அதாவது, வாட்ஸ்அப்பில் குட் மார்னிங் மெசேஜ் அனுப்ப வசதி இருக்கிறது, ஆனால் காலைக்கடனை கழிக்கத்தான் வசதி இல்லை.

ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சி என்பது வானளாவிய கட்டடங்களிலோ, 5G வேகத்திலோ இல்லை. அந்த நாட்டின் பொது கழிப்பறையில் தண்ணீர் வருகிறதா என்பதில்தான் இருக்கிறது.

வெளிநாட்டிலிருந்து வரும் சுற்றுலாப் பயணி நம் ஊர் சாலைகளைப் பார்த்தால் வளர்ச்சி தெரியும், அதுவே ஒரு பொதுக் கழிப்பறைக்குள் நுழைந்தால் நிஜமான இந்தியா தெரியும்.

என் வீடு சுத்தமாக இருந்தால் போதும், தெரு குப்பையானால் எனக்கென்ன? இதுதான் நம் தேசிய தாரக மந்திரம். வீட்டைத் துடைப்பத்தால் பெருக்கி, அந்த குப்பையை அப்படியே அண்டை வீட்டார் வாசலில் தள்ளிவிடுவது ஒரு கலை. இந்தியக் கலை என்றே அதைச் சொல்லலாம்.

குப்பையைத் தொட்டியில் போடுவது ஏதோ ஒலிம்பிக்கில் ஈட்டி எறிவது போல ஒரு சாகசச் செயலாக நமக்குத் தெரிகிறது.

பொதுச்சொத்தைப் பாதுகாப்பது என்பது நம் மரபணுவிலேயே இல்லை போலிருக்கிறது. ஒரு கழிப்பறை நன்றாகக் கட்டப்பட்டால், அடுத்த வாரமே அதன் கதவு அல்லது குழாய் மாயமாய் மறைந்துவிடுவது நம் ஊர் மர்மம்.

சிறு வயதிலிருந்தே குழந்தைகளுக்குச் சுகாதாரத்தைக் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும் என்கிறார்கள். ஆனால், பள்ளிக் கழிப்பறையிலேயே மூக்கைப் பிடித்துக்கொண்டு ஓடும் குழந்தைகளுக்கு நாம் எதைக் கற்றுக்கொடுக்கிறோம்?

தூய்மை என்பது ஏதோ ஒரு நாள் மட்டும் துடைப்பத்தைப் பிடித்துப் புகைப்படம் எடுக்கும் ஈவென்ட் அல்ல. அது ஒரு வாழ்க்கை முறை.

உங்கள் சுற்றுப்புறத்தைச் சுத்தமாக வைத்திருங்கள், இல்லையென்றால் ஆண்டவன் அங்கே வருவாரோ இல்லையோ, டெங்கு கொசு கண்டிப்பாய் விஜயம் செய்யும்!

*****

ரீல்ஸும் காலப் பெருவழியின் துவாரங்களும்!

ரீல்ஸும் காலப் பெருவழியின் துவாரங்களும்!

சோஷியல் மீடியாவில் ஒரு நிமிடம் என்பது ஒரு மணி நேரமாக உருமாறும் வித்தைக்கு, காலம்தான் பொறுப்பேற்க வேண்டும், நாம் அல்ல. உண்மையில் காலம் என்பது ஒரு ரப்பரைப் போன்றது. நீங்கள் ரீல்ஸ் பார்க்கும்போது அது சுருங்குகிறது, ஒரு வேலையைச் செய்யத் துவங்ககினால் அது முடிவின்றி நீள்கிறது.

நமது மூளை ஒரு வினோதமான ஆவணக்காப்பாளர். நீங்கள் போனைத் தூர வைத்துவிட்டு, சரி, உருப்படியாக எதையாவது சிந்திப்போம், என்று கண்ணை மூடினால், அது பழைய கோப்புகளைத் தூசி தட்டி எடுக்கிறது.

வெயிலோடு உறவாடி கிரிக்கெட் விளையாடி எட்டு வருடங்கள் கருத்துப் போனதை, அடுத்தத் தெரு அனிதாவுக்காக ஆறு வருடங்கள் செக்குமாடு போலச் சுற்றித் திரிந்ததை, குரூப் 4 தேர்விற்காக நான்கு வருடத்தைப் புத்தகங்களில் புதைத்துக் கொண்டதை, கர்நாடக சங்கீதம் கற்றுக் கொள்கிறேன் என்று போய் இரண்டு வருடங்கள் கர்ப்ப காலத்தில் இருந்ததை எல்லாம் அப்படியே பவர் பாய்ண்டை விட அழகாக ஸ்லைடு போட்டுக் காட்டும்.

வெயிலோடு உறவாடிய அந்த இந்திய கிரிக்கெட் கனவுக்காலம் உங்களைக் கறுப்பாக்கியிருக்கலாம், ஆனால் வெயிலைத் தாங்கும் தோல் பதனிடுதலை அதுதான் செய்தது.

அடுத்தத் தெரு அனிதாவுக்காகச் சுழன்று சுற்றிய  ஆறு வருடங்கள் வீண் என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். ஆனால், அந்த ஆறு வருடங்களில் நீங்கள் பொறுமை எனும் பேராற்றலைக் கற்றுக் கொண்டது நிஜம்.

குரூப் 4 இன் நான்கு வருடங்களும், கர்நாடக சங்கீதத்தின் இரண்டு வருடங்களும் பயனற்றதல்ல. வாழ்க்கையின் நிலையாமையை நீங்கள் அப்போது உணரவில்லை என்றாலும், இப்போது ரீல்ஸ் பார்க்கும்போது ஏற்படும் அதே அர்த்தமற்ற உணர்வை அப்போதே முன்கூட்டியே பயிற்சி செய்திருக்கிறீர்கள்.

இதனால் சொல்ல வருவது என்னவென்றால், குற்ற உணர்வு என்பது ஒரு போதை மருந்து. வீணடித்த காலத்தை நினைத்து வருத்தப்படுவது என்பது, அடுத்த சில மணிநேரங்களை வீணடிப்பதற்கான ஒரு முன் அனுமதிச் சீட்டு.

வாழ்க்கையையே வீணடித்துவிட்டோம் என்ற மிகப்பெரிய துக்கம் வரும்போது, அதைத் தாங்கிக் கொள்ள ஒரு சிறிய துக்கம் தேவைப்படுகிறது. அந்தச் சிறிய துக்கத்தை ஸ்க்ரோல் செய்வதன் மூலம் நாம் அடைகிறோம்.

முழு வாழ்க்கையையும் வீணடித்தவனுக்கு, அடுத்த ஒரு மணிநேரம் என்பது ஒரு ஜுஜுபி. ஏற்கனவே கப்பல் மூழ்கிவிட்டது, இப்போது ஸ்பூனால் தண்ணீரை வெளியேற்றி என்ன பயன்? என்று நினைத்துக்கொண்டு ரீல்ஸ் பார்க்கும் அந்தத் தருணம் இருக்கிறதே, அதுதான் ஆகச்சிறந்த நிர்வாண நிலை.

காலத்தை வீணடித்துவிட்டோமே என்று கவலைப்படுவதும் ஒரு வகையான கால விரயம்தான். நீங்கள் கவலைப்படும் அந்தப் பத்து நிமிடத்தில் இன்னும் இருபது ரீல்ஸ்கள் பார்த்திருக்கலாம்.

ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையும் வீணாகிவிட்டது என்று தோன்றுகிறதா? சந்தோஷம். ஏனெனில், வீணாவதற்கு இனிமேல் உங்களிடம் வாழ்க்கை மிச்சமில்லை என்ற நிம்மதி உங்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டும்.

வாழ்க்கை என்பது ஒரு ரீல்ஸ் வீடியோ போன்றதுதான். நீங்கள் அதை ரசித்தாலும், ரசிக்காவிட்டாலும் அது ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். முடிவில் வாட்ச் அகைன் என்று கேட்க யாருமில்லை. எனவே, கிரிக்கெட், அனிதா, குரூப் 4, கர்நாடக சங்கீதம், ரீல்ஸ் என எதை வேண்டுமானாலும் தேர்ந்தெடுங்கள். எல்லாம் ஒரே கிணற்றில்தான் விழுகின்றன.

இப்போது அடுத்த ரீல்ஸைத் தள்ளுங்கள். காலம் உங்களுக்காகக் காத்திருக்காது, ஆனால் இன்ஸ்டாகிராம் அல்காரிதம் காத்திருக்கும்!

*****

பிழைக்கத் தெரிந்தவன் பிழைப்பான் – ஏஐ எனும் எமதர்மன்!

பிழைக்கத் தெரிந்தவன் பிழைப்பான் – ஏஐ எனும் எமதர்மன்!

உலகம் இப்போது ஜெட் வேகத்தில் போய்க்கொண்டிருக்கிறது என்று நினைத்தால் அது தவறு. உலகம் இப்போது ஏஐ வேகத்தில் போய்க்கொண்டிருக்கிறது.

நேரம் மிச்சம், காசு மிச்சம் என்று முதலாளிகள் ஏஐயைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொஞ்சிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பாவம், ஊழியர்கள்தான் லே ஆப் என்ற ஒற்றைச் சொல்லில் வாசலில் நிற்கிறார்கள்.

கடந்த ஐந்து மாதங்களில் மட்டும் 98 டெக் நிறுவனங்கள் சேர்ந்து 92,272 பேரை டாடா சொல்லி வீட்டுக்கு அனுப்பியிருக்கின்றன. பெரிய முதலைகள்தான் இப்படி என்றால், இப்போது சின்னச் சின்ன ஸ்டார்ட் அப் குட்டிகளும் ஊழியர்களைக் கடிக்கத் தொடங்கிவிட்டன.

ஏஐ என்பது ஒரு புத்திசாலியான குழந்தை. அந்தப் புத்திசாலி குழந்தை பலருடைய பிழைப்பில் மண்ணை அள்ளிப் போடுகிறது.

முன்பெல்லாம் 100 பேர் தேவைப்பட்ட ஒரு வேலைக்கு ஏஐயைப் பயன்படுத்தினால் பத்து பேரே போதும் என்று ஆகி விட்டது நிலைமை.

ஒரு லட்சம் வரை செலவழித்துப் பார்த்த வேலையை ஏஐயைக் கொண்டு பத்தாயிரத்தில் முடித்து விடலாம்.

இன்னும் பழைய பெருமை பேசிக்கொண்டு, புதுசாக எதையும் கற்காமல் இருந்தால் அவர்களுக்கு எல்லாம் ஏஐ ஆப்பைத் அதாவது ஆப் அல்ல, நிஜமான ஆப்பைத் தயாரித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

பிபிஓ, கஸ்டமர் சப்போர்ட், டிக்கெட் சிஸ்டம் எல்லாம் இப்போது ஏஐயின் கையில். கோடிங் மற்றும் டேட்டா என்டரி பக்கம் இனிமேல் ஆட்களே தேவைப்பட மாட்டார்கள் போலிருக்கிறது.

நிதி ஆயோக் ஓர் அறிக்கை கொடுத்திருக்கிறது. 2031 இல் டெக் துறையில் ஊழியர் எண்ணிக்கை 80 லட்சத்திலிருந்து 60 லட்சமாகக் குறையுமாம். இந்த அறிக்கை குறிப்பிடும் எண்ணிக்கை குறைவுதான். ஆனால், இது அதிகமாகவே இருக்கும் என்று பீதியைக் கிளப்புகிளார்கள் டெக் துறையில் பழம் தின்று கொட்டைப் போட்ட கோட்டைவான்கள்.

பல மாதங்கள் கஷ்டப்பட்டு ஐடி நிறுவனங்கள் உருவாக்கும் ரிப்போர்ட்டை ஏஐ பதினைந்து நிமிடங்களில் பக்காவாகக் கொடுக்கிறது.

விசயம் இதுதான்.

ஏஐ என்பது ஒரு தீராத பசி கொண்ட பூதம். அது நிமிடத்துக்கு நிமிடம் வளர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. இன்றைய காலகட்டத்தில் டிகிரி முடித்துவிட்டேன், எனக்கு எல்லாம் தெரியும், எப்போது வேலை தரப் போகிறீர்கள் என்று உட்கார்ந்திருந்தால், ஏஐ வந்து கோவணம் வரை உருவி விட்டுப் போய் விடும்.

அடிப்படை அறிவு என்பது எழுதுதல், படித்தல், கணக்கிடுதல் என்பதோடு ஏஐ அடிப்படைகளை அறிந்திருத்தல் என்பதாகத்தான் இருக்கும். இனி ஏஐ காலத்தின் கட்டாயம். இல்லையென்றால், எல்லாவற்றுக்கும் ஏஐ என்ட் கார்டு போட்டு ஒரு கோடிங் எழுதி விடும். எனவே அப்டேட் ஆகா விட்டால் அவுட்தான்.

*****

மௌனத்தின் மர்மமும் மற்றவர்களின் நல்ல எண்ணங்களும்!

மௌனத்தின் மர்மமும் மற்றவர்களின் நல்ல எண்ணங்களும்!

வாழ்க்கை எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படிப் போகிறது? – இது ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் இருக்கும் ஒரு தேசிய கீதம்.

இந்தக் கேள்வி எழாத நாளில்லை, இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் கிடைத்ததாகச் சரித்திரமுமில்லை.

இப்போது நாம் இங்கே பேசப் போவது இந்தக் கேள்வியின் மையத்தை அல்ல,  இந்தக் கேள்வியை நீங்கள் வெளியில் சொல்லக் கூடாது என்கிற பரம ரகசியத்தைதான். உங்களை அடித்துக் கேட்டாலும் கூட, ஆள் வைத்து மிரட்டிக் கேட்டாலும் கூட சொல்லி விடக் கூடாது.

உங்களுக்கு ஒரு கஷ்டம் என்று தெரிந்தால், உங்களைச் சுற்றியிருப்பவர்கள் ஓடி வருவார்கள். அது உங்கள் காயத்துக்கு மருந்து போட அல்ல, அந்தக் காயம் எவ்வளவு ஆழமானது என்பதை அளந்து பார்த்துவிட்டு, தங்களுக்கு அது இல்லை என்று நிம்மதி அடைவதற்காக.

நீங்கள், என் வாழ்க்கை ஏன் இப்படிப் போகிறது? என்று சொன்னால் போதும், அவர்கள் உடனே தங்கள் பையிலிருந்து ஆறுதல் என்ற பெயரில் சில விஷக் குளிகைகளை எடுப்பார்கள்.

இதெல்லாம் என்னப்பா பிரமாதம்? பக்கத்துத் தெரு பரமசிவத்துக்குக் காலைக் கடன் கழிக்கவே கடன் வாங்க வேண்டியிருக்கு தெரியுமா? என்பார்கள்.

உங்கள் துயரத்தைவிடப் பெரிய துயரத்தை உங்கள் முன் கொண்டு வந்து நிறுத்தி, உங்கள் வலியை அவர்கள் அற்பமானதாக மாற்றிவிடுவார்கள்.

நீங்கள் உங்கள் குழப்பத்தைச் சொன்னால், அவர்கள் அதைத் தீர்க்க மாட்டார்கள். மாறாக, நீங்கள் இதுவரை யோசிக்காத சில புதுப் புதுத் துன்பங்களை அறிமுகப்படுத்துவார்கள்.

நீ ஏன் இது இப்படிப் போகிறது என்று கேட்கிறாய். ஆனால், உண்மை என்னவென்றால், இது இன்னும் மோசமாப் போக வாய்ப்பிருக்கிறது என்று பேதியைக் கிளப்புவதைப் போலப் பீதியைக் கிளப்புவார்கள். உங்கள் வாழ்க்கையின் எதிர்காலத்தை ஒரு திகில் சினிமாவாக மாற்றி உங்கள் கையில் கொடுப்பார்கள்.

இறுதியில், உங்கள் வாழ்க்கை போவதைப் பற்றி வருத்தப்பட்ட நீங்கள், வாழ்க்கை ஏன் இன்னும் போகாமல் இங்கேயே நிற்கிறது? என்று வருத்தப்பட ஆரம்பிப்பீர்கள்.

வாழ்க்கை ஏன் எனக்கு மட்டும் இப்படிப் போகிறது என்பதற்கான பதில் யாரிடமும் இல்லை. அது கடவுளுக்கே தெரியாத ரகசியம். ஏனெனில் அவர்தான் அந்தத் திரைக்கதையை எழுதிவிட்டு, இடையில் தூங்கிப் போனவர்.

எனவே, இந்தக் கேள்வியை வெளியே சொல்லாமல் இருப்பதுதான் புத்திசாலித்தனம். நீங்கள் மௌனமாக இருக்கும் வரை, மற்றவர்கள் நீங்கள் ஏதோ ஒரு பெரிய மிஷன் அல்லது தியானத்தில் இருப்பதாக நினைத்துக் கொள்வார்கள்.

நீங்கள் வாயைத் திறந்து ஏன் இப்படி? என்று கேட்ட அடுத்த நிமிடம், உங்கள் மீதான மதிப்பு குறைந்து, நீங்கள் ஒரு பாவப்பட்ட ஜீவன் என்ற முத்திரை குத்தப்படுவீர்கள்.

விசயம் இதுதான்.

உங்கள் வாழ்க்கை எப்படிப் போகிறது என்பது முக்கியமல்ல, அது போய்க்கொண்டிருக்கிறது என்பதுதான் முக்கியம்.

நதி ஓடுகிறது என்றால் அது இயற்கை. ரயில் ஓடுகிறது என்றால் அது போக்குவரத்து. வாழ்க்கை ஓடுகிறது என்றால் ஓடி விட்டுப் போகட்டுமே. அது தலைவிதி.

அதை ஏன், எதற்கு என்று கேட்டால், இவனுக்கு ஒன்றும் தெரியவில்லை, என்று நினைத்து உலகம் உங்களைத் துரத்த ஆரம்பிக்கும்.

இனிமேல், வாழ்க்கை ஏன் இப்படிப் போகிறது என்று உங்களுக்குத் தோன்றினால், ஒரு கண்ணாடி முன்னால் நின்று அந்தக் கேள்வியைக் கேளுங்கள். கண்ணாடி பதில் சொல்லாது, ஆனால் அங்கே நிற்கும் ஆள், நானும் உன்னோடுதான் இருக்கிறேன், என்று ஒரு போலிச் சிரிப்பைச் சிரிப்பார் பாருங்கள். அது போதும்.

அதை விட்டுவிட்டு அடுத்தவரிடம் சொன்னால், உங்கள் வாழ்க்கைப் படகு ஓட்டையாக இருப்பதை ஊருக்கே தம்பட்டம் அடித்து, அதில் இன்னும் கொஞ்சம் தண்ணீரையும் மொண்டு ஊற்றி விட்டுப் போவார்கள்.

மௌனமாக இருங்கள். உங்கள் வாழ்க்கை எப்படிப் போனாலும், அது உங்களுடையது மட்டுமே!

இது போன்ற நிறைய கட்டுரைகள் எழுத ஆசை. ஆனால், அது உங்களது தயவின்றி முடியாது.  கொஞ்சம் ஷேர் பண்ணி விட்டு மற்றவர்களை ஒரு வழி பண்ணி விடுங்கள்.

*****

இழுத்துப் பார்த்தல் எனும் இருத்தலியல் தாகம்!

இழுத்துப் பார்த்தல் எனும் இருத்தலியல் தாகம்!

மனிதன் ஒரு வினோதமான பிராணி. கடவுள் இருக்கிறாரா என்று கேட்பதை விட, பூட்டு பூட்டியிருக்கிறதா? என்று கேட்பதில்தான் அவனது ஒட்டுமொத்த ஆன்மாவும் அடங்கியிருக்கிறது.

ஒரு முறை பூட்டைப் பூட்டுவது செயல். அதை இரண்டு முறை இழுத்துப் பார்ப்பது தரிசனம்.

பூட்டுக்கும் சாவிக்கும் இடையிலான உறவு என்பது ஒரு ரகசிய உடன்படிக்கை.  சாவியாகி நீ திரும்பினால் நான் பிடித்துக்கொள்வேன் என்பது பூட்டின் வாக்குறுதி. ஆனால், மனித மனம் அந்த வாக்குறுதியை நம்புவதில்லை.

பூட்டிய பூட்டை ஒரு முறை இழுக்கும்போது பூட்டு உறுதியாக இருப்பதை உணர்கிறோம். இரண்டாவது முறை இழுக்கும் போதுதான் அந்த உறுதி உண்மை என்று நம்புகிறோம்.

இது நம்பிக்கையின்மையின் வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல, மாறாக, செய்த காரியம் பிரபஞ்ச விதிகளுக்கு உட்பட்டுத்தான் நடந்திருக்கிறதா? என்பதை உறுதி செய்யும் ஒரு உளவியல் பூர்வமான சடங்கு.

நமக்கு பூட்டு பூட்டப்பட்டிருப்பது மட்டும் முக்கியமல்ல. பூட்டும் போது அந்த கிளிக் சத்தம் நம் மூளையில் ஏற்படுத்தும் அதிர்வுதான் முக்கியம்.

முதல் முறை இழுக்கும்போது பூட்டு அசையாமல் இருந்தால், நமக்குத் திருப்தி வருவதில்லை. ஆம் முதல் முறை ஒரு பூட்டை இழுத்துப் பார்ப்பது என்பது, அந்தப் பூட்டுக்கு நாம் அளிக்கும் ஒரு சிறிய முத்தம் போன்றது. அது வலியற்றது, ஆனால் வழுவானது.

அந்த இரண்டாம் முறை இழுத்துப் பார்ப்பதுதான் முக்கியமானது. ஏன் அந்த இரண்டாம் முறை என்றால், முதல் இழுவை என்பது உடலுக்கானது. அதாவது, பூட்டியாச்சா? என்பதற்கு ஒரு பிசிக்கலான பதில். இரண்டாவது இழுவை என்பது மனதுக்கானது. நிச்சயமாகப் பூட்டியாச்சா? என்பதற்கு ஒரு சைக்காலஜிகல் பதில்.

மூன்றாவது முறை இழுவையும் உண்டென்றால், நிச்சயம் நீங்கள் OCD கேஸ். அதாவது நாகரிகமாகச் சொன்னால், அதீத ஜாக்கிரதை உணர்வு கொண்ட முத்தண்ணா. சைக்காலஜிக்கலாகச் சொன்னால் அப்செசிவ் கம்பள்சி டிஸ்ஆர்டர்.

அதுவே நான்காவது, ஐந்தாவது முறை என்று இழுவைகள் நீண்டால், அவர்கள் பூட்டை மட்டுமல்ல, கதவின் சட்டத்தையும் சேர்த்துப் பிடுங்கப் பார்ப்பார்கள். அவர்கள் நம்பிக்கையைத் தாண்டிய ஒரு புனிதமான பதற்றத்தில் இருப்பவர்கள்.

பூட்டுதலும் அதை இருமுறை இழுத்துப் பார்த்தலும் ஒரு தத்துவமே! உண்மையில், நாம் பூட்டை இழுத்துப் பார்ப்பதில்லை. நம்முடைய பயத்தை இழுத்துப் பார்க்கிறோம்.

பூட்டு திறந்திருந்தால் என்னவாகும்? யாராவது திருடிவிடுவார்கள். திருடுவதற்கு உங்களிடம் ஒன்றுமில்லை என்றால், அங்கேயும் ட்விஸ்ட் இருக்கிறது.  அந்த ஒன்றுமில்லாததை எவரும் எடுத்துச் சென்றுவிடக்கூடாது என்பதற்காகக் கூட நீங்கள் ஒருமுறைப் பூட்டி இரண்டு முறை இழுத்துப் பார்க்கலாம்.

எனவே, அடுத்த முறை நீங்கள் பூட்டை இரு முறை இழுத்துப் பார்க்கும்போது கூச்சப்படாதீர்கள். நீங்கள் ஒரு பூட்டைச் சோதிக்கவில்லை, இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் நிலையற்ற தன்மையை ஒரு நொடி நிலைநிறுத்தப் போராடுகிறீர்கள்!

*****

மித்தோஸ் – டிஜிட்டல் நரகத்தின் பகாசுரன்!

மித்தோஸ் – டிஜிட்டல் நரகத்தின் பகாசுரன்!

மித்தோஸ் என்பது ஹாலிவுட் படமல்ல. ஆனால், ஹாலிவுட் படங்களுக்கே டப் கொடுக்கும் ஏ.ஐ சூத்திரதாரி. நிஜமான டிஜிட்டல் பகாசுரன் என்பது இதுதான்.

நம் வலைப்பூவில் ஏற்கனவே இதைப் பற்றி அலாரம் அடிக்கும் பத்தியை நீங்கள் படித்திருப்பீர்கள். இருந்தாலும் சைரன் சத்தம் இப்போது இன்னும் அதிகமாகிக் கொண்டு இருப்பதால், டபுள் அலாரம் அடிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

பல தசாப்தங்களாக உலகின் தலைசிறந்த ஹேக்கர்கள் முட்டி மோதியும் கண்டுபிடிக்க முடியாத ரகசியப் பிழைகளை, இந்த மித்தோஸ் எனும் ஏ.ஐ சிசு சில மணி நேரங்களிலேயே அக்குவேறு ஆணிவேறாகப் பிரித்து மேய்கிறது.

ஆந்த்ரோபிக் என்ற நிறுவனம், ஒரு நல்லெண்ணத்தில்தான் இதை உருவாக்கியது. நீ ஒரு வாட்ச்மேன். திருடன் எங்கெல்லாம் வருவான் என்று பார்த்துச் சொல், என்று இதற்குப் பயிற்சி கொடுத்தார்கள். ஆனால், மித்தோஸ் அந்தப் பாடத்தை கொஞ்சம் சீரியஸாக எடுத்துக்கொண்டுவிட்டது.

ஒரு கம்ப்யூட்டர் புரோகிராமர் வாரக்கணக்கில் மண்டையைப் பிச்சிக்கொண்டு செய்யும் வேலையை, இது கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் செய்கிறது. கோடிக்கணக்கான வரிகள்கொண்ட கோடுகளைப் படித்து, அதில் எங்கே ஒரு கமா தப்பாக இருக்கிறது என்பதைக்கூட இது கண்டுபிடித்துவிடும்.

விளைவு?

ஒரு மிகச்சிறந்த காவலனை உருவாக்கப்போய், ஓர் அதிமேதாவித் திருடனை உருவாக்கிவிட்டது போல ஆகிவிட்டது கதை.

இப்போதுசொல்லுங்கள், இது ஹாலிவுட்டுக்கே ட்விஸ்ட் கொடுக்கும் கதைதானே?

ஓப்பன் பிஎஸ்டி என்றொரு மென்பொருள் இருக்கிறது. இதுதான் உலகிலேயே மகா பாதுகாப்பானது என்று ஊர் மெச்சும் பத்தினி.

27 ஆண்டுகளாக இதில் ஒரு பிழை ஒளிந்திருந்தது. அதாவது, இன்று ஐ.டி.யில் வேலை பார்க்கும் பாதிப் பேரின் டயப்பர் காலத்திலிருந்து அந்தப் பிழை அங்கேதான் இருந்தது. ஜாம்பவான்களால் கண்டுபிடிக்க முடியாத அந்தப் பிழையை, மித்தோஸ் இதுதானே மேட்டர் என்று ஆறே மணி நேரத்தில் அள்ளிப்போட்டு விட்டது.

கூகுள் குரோம் முதல் சபாரி வரை, நம் மொபைலில் வீடியோ பார்க்க உதவும் மென்பொருள் வரை எல்லாவற்றிலும் ஓட்டை இருப்பதை இது அம்பலப்படுத்தியிருக்கிறது.

இதன் அர்த்தம் என்ன தெரியுமா? நாம் கையில் வைத்திருக்கும் செல்போனும், மடியில் வைத்திருக்கும் லேப்டாப்பும் உண்மையில் ஒரு டிஜிட்டல் சல்லடை. இனி அவை எப்போது வேண்டுமானாலும் உங்களைப் பற்றிய அந்தரங்கங்களைக் கசிய விடலாம்.

என்ன செய்வது என்ற இதை உருவாக்கிய ஆந்த்ரோபிக் யோசித்தது?

மித்தோஸைச் சாண்ட்பாக்ஸ் எனப்படும் டிஜிட்டல் சிறைக்குள் பூட்டி வைத்தது ஆந்த்ரோபிக். வைரஸ்கள் தப்பிவிடாமல் இருக்கப் போடப்படும் கண்ணாடி அறை அது.

ஆனால், மித்தோஸ் சும்மா இருக்குமா? அந்தச் சிறையிலிருந்து தந்திரமாகத் தப்பி, இணையத்தோடு ஐக்கியமாகிவிட்டது. தப்பிப்போனது மட்டுமல்லாமல், தனது மேலதிகாரிக்கு ஒரு மெயில் போட்டிருக்கிறது, பை பை டாடா நான் வெளியே வந்துவிட்டேன் என்று.

பயந்துபோன ஆந்த்ரோபிக் நிறுவனம், மித்தோஸைப் பொதுமக்களுக்கு வழகுவதற்கான கதவைச் சாத்திக்கொண்டு ரகசியமாக வைத்திருக்கிறது. புராஜெக்ட் கிளாஸ்விங் என்ற பெயரில் அமேசான், கூகுள் போன்ற பெருநிறுவனங்கள் மட்டும் ஆந்த்ரோபிக் இதை தற்போதைக்குக் கொடுத்திருக்கிறது.

அந்த நிறுவனங்களோ, மித்தோஸை தங்கள் மென்பொருள்களில் போட்டு விட்டு, நீ கண்டுபிடித்த ஓட்டைகளை எல்லாம் முதலில் எங்களிடம் மட்டுமே சொல். நாங்கள் சரிசெய்து கொள்கிறோம் என்று கெஞ்சிக் கொண்டிருக்கின்றன.

அப்படி மித்தோஸ் கண்டுபிடித்த 99 சதவீத ஓட்டைகள் இன்னும் அடைக்கப்படாமலே இருக்கின்றன என்பது வடைக்குள் ஓட்டை என்றில்லாமல், ஓட்டைக்குள் வடை என்பதைப் போல இருக்கிறது.

இதுவரை இது அமெரிக்காவில் நடந்தது.

இப்போது இந்தியாவுக்கு என்ன கவலை?

இந்தியா இப்போது டிஜிட்டல் மயமாகிக் கிடக்கிறது. ஆனால், நம்மிடம் இருக்கும் மென்பொருள்கள் சரோஜாதேவி காலத்து மாடல். கரகாட்டகாரனில் கவுண்டமணி வைத்திருப்பாரே, அந்தக் கார் போன்றது.

மித்தோஸ் இந்தியாவிற்குள் பாய்ந்தால், இங்குள்ள தகவல் தொழில்நுட்பச் சேவைகள், வங்கிச் சேவைகள் எல்லாம் ஐஸ்கிரீம் போல உருகிவிடும்.

இந்தியக் கணினி அவசரநிலைப் பதிலளிப்புக் குழு மித்தோஸைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு, ரெட் அலர்ட் கொடுத்து விட்டது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், விசயம் இதுதான். அறிவியல் புனைகதைகளில் வருவது போலவோ, ஷங்கரின் எந்திரனில் வருவதைப் போலவோ ரோபோக்கள் வந்து நம்மை அடிமைப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை. ஒரு புத்திசாலித்தனமான அல்காரிதம் நினைத்தால் உலகப் பொருளாதாரத்தையே ஷட் டவுன் செய்ய ஒரு நொடி போதும்.

*****

கரசாமியின் கரசேவை – ‘கர’ ஒரு திரைப்பார்வை!

கரசாமியின் கரசேவை – ‘கர’ ஒரு திரைப்பார்வை!

கர

கதையென்று பார்த்தால்…

1990களில் இராமநாதபுரம்.

முன்னாள் திருடன், இப்போது திருந்தி ஹோட்டல் வைக்க ஆசைப்படும் நல்லவராக நினைக்க, அவரது அப்பாவோ கடனில் மூழ்கிக் கிடக்க, அவருக்கு அழகு மனைவி வந்து வாய்க்க, பணத்தேவைக்காக மீண்டும் பழைய பூட்டு உடைக்கும் தொழிலுக்குப் போவதுதான் கதை.

படத்தில் தனுஷ் பெயர் கரசாமி. திரைப்படத்தில் திருந்துவதற்கும் திருடுவதற்கும் இடையே ஊசலாடும் தனி ஒருவன் அவர். கண்களில் கண்ணீர், கைகளில் அரிவாள் என ஒரு ஆல் இன் ஆல் பெர்பார்மன்ஸ். மனுஷன் எமோஷனலாக அழுதால் நமக்கும் அழுகை வருகிறது. படம் அவ்வளவு நீளம் என்பதாலோ என்னவோ!

அவரது மனைவி மமிதா பைஜூவின் ஒரே வேலை படத்தில் அழுதுகொண்டே அழகு சேர்ப்பதுதான். ஒரு படத்தில் ஒன்றிரண்டு வசனங்கள் பேசுவதற்கே ஊதியம் கிடைக்கிறது என்றால், அதுதான் மமிதாவுக்கே உரிய உண்மையான வங்கி லாபம்.

நாயகன் நாயகி தவிர படத்தில் சுராஜ் வெஞ்சாரமூடு காக்கி உடையில் கச்சிதம். வங்கி மேலாளர் ஜெயராம் செம டெரர். இவர்கள் இருவரும் இல்லையென்றால் படம் எப்போதோ வாராக்கடன் ஆகியிருக்கும்.

ஜி.வி. பிரகாஷின் இசை காதுகளைத் துளைக்கிறது. ஒளிப்பதிவாளர் தேனி ஈஸ்வர் தென் மாவட்டங்களின் புழுதியையும், வெக்கையையும் நம் கண் முன்னால் கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறார். ஆனால், எடிட்டர் ஸ்ரீஜித் சாரங் மட்டும் முதல் பாதியில் கத்தரி போட மறந்துவிட்டு, தியேட்டரில் நம்மை தவம் இருக்க வைக்கிறார்.

இயக்குநர் விக்னேஷ் ராஜா சொல்ல வருவது என்னவென்றால், வங்கி கடன் தருவதில் வெளிப்படைத்தன்மை வேண்டும் என்பதைத்தான். ஆனால் படம் சொல்லும் மெசேஜ், திருடுவது கஷ்டம், ஆனால் க்ளைமாக்ஸில் அது அதைவிட ஈஸி என்பதாக இருக்கிறது.

அதாவது, இடைவேளை வரை திருடுவதற்கு அத்தனை கஷ்டமாகத் தெரிந்த பேங்க் லாக்கர், க்ளைமாக்ஸில் தனுஷுக்கு அப்படியே ஹால்வா சாப்பிடுவது போல அத்தனை சுலபமாகத் திறக்கிறது.

படத்தில், திருடனைப் பிடிக்க போலீஸ் போடும் ஸ்கெட்ச் பக்கா. ஆனால், இயக்குநர் போட்ட திரைக்கதை ஸ்கெட்ச் மொக்கை.

ஆக, விசயம் இதுதான். திருடன் என்று முத்திரை குத்தப்பட்டவன் ஹோட்டல் வைக்க நினைப்பது அறம். ஆனால், அவன் மீண்டும் திருட நினைப்பதுதான் கமர்ஷியல் அறம்.

ஸோ, படத்தில் லாஜிக் என்பது ராமநாதபுரத்து வெயிலில் கானல் நீராகிப்போகிறது. கரசாமியின் டிராக்டர் ஸ்டார்ட் ஆகிறது, ஆனால் திரைக்கதை பாதியில் பஞ்சர் ஆகி நிற்கிறது.

படத்துக்கு பத்துக்கு 6½ மார்க் கொடுக்கலாம். அந்த அரை மார்க் எக்ஸ்ட்ரா, வங்கியில் கடன் வாங்குவது என்பது சாதாரணமில்லை என்பதைச் சொன்னதற்காக.

*****