திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்
சூத்திரம் – 43
கண்ணுக்குள் ஒரு காதல் டோபாலஜி!
திருவாரூர், கணியன் மென்பொருள் பூங்காவின் பிரமாண்ட அலுவலகம்.
அவன் முகத்தில் குழப்ப ரேகை அங்கும் இங்கும் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அவனால் எதிலும்
கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. நாகப்பட்டினம் கடலைப் போல அலை பாய்ந்து கொண்டிருந்தது மனம்.
எதிரே உட்கார்ந்திருந்த அவள், அவனைப் பார்த்து லேசாகப் புன்னகைத்தாள்.
"என்ன மிஸ்டர்? ஏதும் பிரச்சனையா? கண்ணுலயே மாங்கா இடிக்கிற மாதிரி என்ன யோசனை?"
அவன் நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான். அவனுடைய கண்கள் அவளையே உறிஞ்சிப் குடித்தது
போல் ஒரு நொடிக் கூட அசையாமல் நின்றன.
"நீதான் பிரச்சனை." என்றான் அவன் மெல்லிய குரலில்.
அவள் புருவங்களை உயர்த்தினாள். "நான் என்ன பண்ணேன்?"
அவன் தன் மடிக்கணினியைத் தள்ளிவிட்டு, நாற்காலியை அவளை நோக்கி நகர்த்தினான்.
"தெரியலையா? உன்னைப் பிரிஞ்சு ஒரு நிமிஷம் கூட இருக்க முடியல. நேத்து வீட்டுக்குப்
போனப்பவும் உன் ஞாபகம்தான். கண்ணை மூடினா உன் முகம் வந்து நிக்குது. ஆபீஸ்ல உன்னை நேர்ல
பாக்குறப்ப, கண்ணிமைக்கக் கூட எனக்குப் பயமா இருக்கு. ஏன்னா, நான் இமைச்சா உன்னை விட்டுட்டு
இந்த உலகத்தைப் பார்க்க வேண்டியிருக்கும்."
அவள் வெட்கத்துடன் தலையைக் குனிந்துகொண்டாள். "என்ன சார், ரொம்ப பில்டப்
போகுது. நான் வேற ஏதோ பிரச்சனையின்னுல்ல நெனைச்சேன்."
"இல்ல. இது பில்டப் இல்ல. முழுக்க முழுக்க அறிவியல். உன்னை என் கண் பாக்கலைன்னா
எனக்கு மூச்சே முட்டுது. சொல்லப்போனா, என் கண்ணுக்குள்ள இப்போ நீ மட்டும்தான் இருக்க,
உன்னோட அந்த அழகிய நெற்றியும் முகமும்தான் என் பார்வை முழுவதும் நிரம்பி வழியுது..."
அவன் இப்போது குழப்பம் நீங்கியவனைப் போலச் சிரித்துக்கொண்டே தொடர்ந்தான்:
"உண்மையைச் சொல்லனும்னா, என் கண்ணோட கருமணிக்குள்ள இயல்பாவே இருக்கிற அந்த சின்ன
பாவை இருக்கு பாரு. அதுகிட்ட இன்னைக்கு நான் கோபமா சொல்லிட்டேன். ஏய் பாவாய், நீ கொஞ்ச
நேரம் வெளிய போயிட்டு வா. நான் வெறித்தனமா விரும்புற என் காதலி என் கண்ணுக்குள்ள உட்காரணும்.
அவளுக்கு இங்க இருக்க எக்கச்சக்கமான இடம் வேணும். நீ குறுக்கே நிக்காதே. அப்படின்னு
சண்டை போட்டேன்!"
அவள் அகன்ற கண்களால் அவனைப் பார்த்துவிட்டுச் சிரித்தாள். "என்னது, உன்
கண்ணுக்குள்ள நானா? என்னடா ஆச்சு உனக்கு? என்னவோ கவிதை கிறுக்குப் பிடிச்சவன் மாதிரி
பேசுறீயே?"
"கவிதைக் கிறுக்குல்லாம் இல்ல. வள்ளுவரே சொல்லியிருக்கார்.
"கருமணியிற்
பாவாய்நீ போதாயாம் வீழும்
திருநுதற்கு
இல்லை இடம்." (குறள்,
1123)
அப்படின்னு."
அவளுக்குத் தொண்டை வறண்டது போலிருந்து. தன்னுடைய தண்ணீர் புட்டியைத் தூக்கி
மேசை மீது டங்கென்று வைத்து விட்டு, கோபப்படுவது போல் பாசாங்கு செய்தபடி சொன்னாள்,
"போதும். அடுத்த வாரம் வரப்போற ப்ராஜெக்ட் டெட்லைனைப் பற்றிக் கொஞ்சம் யோசிங்க,
வள்ளுவரே! இல்லாட்டி கண்ணுக்குள்ள இருக்குற நான் வெளியே போயி, அந்த இடத்துக்கு மேனேஜர்
வந்துடுவார்."
"நோ சான்ஸ். என் கண்ணுக்குள்ள என்னோட பர்மிஷன் இல்லாம அந்த மேனேஜர் என்ன,
பிரம்மாவே நினைச்சாலும் வர முடியாது. நான் ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட்!"
"சரி, நான் என் டெஸ்க்குக்குப் போகணும். ஈவினிங் மீட்டிங்ல மீட் பண்ணலாம்,
வள்ளுவரே! உங்க கண்ணுலேர்ந்து என்னைக் கொஞ்சம் ரிலீஸ் பண்றீங்களா?"
"ரிலீஸா? நோ வே! இது என்ன சென்ட்ரல் ஜெயிலா? இல்ல வெள்ளிக்கிழமை ரிலீஸ்
ஆகுற படமா? இங்க உள்ள வந்துட்டா லைப்டைம் இம்பிரிசன்மென்ட்தான். சென்சார் பண்ணி ரிலீஸ்
பண்ற பேச்சுக்கே இடமில்ல."
"ஓ! அப்படின்னா ஜெயில்லேர்ந்து எனக்கு எஸ்கேப் ஆகத் தெரியாதா என்ன?"
என்று சொல்லிவிட்டுச் செல்லத் திரும்பினாள் அவள்.
"இந்த இடத்தை விட்டுப் போகலாம். என் கண்ணை விட்டு எங்கேயும் போக முடியாது."
என்று அவன் கண்களில் மின்னிய அந்த ஈர்ப்பு, ஒரு கணம் அவளை அப்படியே முழுமையாக அவன்
கண்களுக்குள் உள்ளிழுத்துக் கொண்டது.
- சூத்திரங்கள் தொடரும்!
*****
