கத்தியும் காகங்களும்

கத்தியும் காகங்களும்

மதிய வெயில் கொட்டாம்பட்டி கிராம ஊராட்சிக்கு வெளியே தார்ச்சாலையை உருக வைத்துக்கொண்டிருந்தது. ஊராட்சி அலுவலகத்தின் வராண்டாவில் உட்கார்ந்திருந்த அண்ணாவியார் தன் வேட்டி மடிப்பில் செருகியிருந்த பாலிதீன் மடிப்பைத் திறந்து, வெற்றிலையையும் சீவலையும் எடுத்து வாயிலிட்டு மென்றபடியே தெருவைப் பார்த்தார்.

அவருக்கு எதிரே கந்தசாமி அமர்ந்திருந்தான். கந்தசாமிக்கு அரசியலில் தீவிர ஈடுபாடு உண்டு. வாரப்பத்திரிகைகளின் நடுபக்கங்களை வரிவிடாமல் படிக்கும் பழக்கமும் உண்டு.

"என்னண்ணே, கூத்தப் பார்த்தீங்களா? அங்கிட்டு 25 பேரு தாவுறானுங்க, இங்கிட்டு 4 பேரு ராஜினாமா பண்றானுங்க... " என்றான் கந்தசாமி, காரசாரமாக.

அண்ணாவியார் லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டார். துப்பிய எச்சில் வராண்டா ஓரத்தில் சிகப்பாக விழுந்தது.

"கந்தசாமி... நீ இன்னும் குழந்தையாவே இருக்கே. 1952ல ராஜாஜி சென்னை ராஜதானியில ஆட்சி அமைச்சப்பவே இதெல்லாம் நடந்து போச்சு. 375 சீட்டுல 152 தான் கிடைச்சது. அப்புறம் என்ன பண்ணாங்க? ஆளைப் பிடிச்சாங்க, ஆட்சியைப் பிடிச்சாங்க. அதுக்கு அப்புறம் வந்தவங்களும் அதைத்தான் பண்றாங்க. இதுல புதுசா என்னப்பா இருக்கு?"

"இல்லண்ணே. இது மக்களாட்சிக்கு எதிரான துரோகம் இல்லையா? மக்கள் ஓட்டு போட்டு ஜெயிக்க வச்சா, இவனுங்க சுயநலத்துக்காகக் கட்சி மாறுறானுங்க. கோர்ட்ல போய் கேட்டா, ஆதாரம் எங்கன்னு கேக்குறாங்க. மக்கள் பணம் வீணா போகுதே!" கந்தசாமியின் குரலில் ஆதங்கம் கொப்பளித்தது.

அண்ணாவியார் வராண்டாவின் சுவரில் சாய்ந்து உட்கார்ந்துகொண்டார்.

மரத்திலிருந்த ஒரு காகம் கீழே குதித்து, வராண்டாவின் ஓரத்தில் யாரோ போட்டுவிட்டுப் போன வடைத் துண்டை நோட்டமிட்டது.

"யோவ் கந்தசாமி, ஆட்டை அறுக்கறவன் எதுக்கு அறுக்கறான்? கறி கடைக்காரனுக்கு லாபம், திங்கிறவனுக்கு ருசி. ஆட்டுக்கு என்ன கிடைக்குது? அதேதான் மக்களாட்சியும்."

"அப்ப இந்த ஜனநாயகத்துக்கு விமோசனமே கிடையாதா அண்ணே? ஏதென்ஸ் நகரத்துல கிரேக்கத்துல ஆரம்பிச்ச பழமையான முறையாச்சே இது?"

"ஏதென்ஸ்ல வாக்களிச்சவன் அறிவாளியா இருந்திருக்கலாம் கந்தசாமி. ஆனா இங்க அரசியல்வாதி தலைக்கு மேல தேர்தல்னு ஒரு கத்தி தொங்கிட்டே இருக்கு. அந்தப் பயம் அவனுக்கு எப்போதும் உண்டு," என்றார் அண்ணாவியார்.

அப்போது தெருவில் ஒரு பிரச்சார வண்டி உரத்த குரலில் பாட்டுப் பாடியபடி கடந்து சென்றது. வண்டியில் நேத்து வரை எதிர்க்கட்சியில் இருந்த ஒருத்தரின் படம், இன்றைக்கு ஆளுங்கட்சியின் தொண்டர்களோடு கம்பீரமாக அச்சிடப்பட்டிருந்தது.

கந்தசாமி அதை வெறுப்போடு பார்த்தான். "இவங்களையெல்லாம் என்ன பண்றது அண்ணே?"

அண்ணாவியார் மெதுவாக எழுந்து, தன் வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக்கொண்டார்.

"ஒன்னும் பண்ண வேண்டாம். அமைதியா இருந்து வேடிக்கை பாரு. எல்லாத்தையும் இந்த ஜனங்க பாத்துக்கிட்டுதான் இருக்காங்க. கத்தி மேல தொங்குதுன்னு சொன்னேன்ல? அது அறுந்து விழ வேண்டிய நேரத்துல கரெக்டா அறுந்து விழும். அப்போ இந்த ஜனங்க அவனுங்களுக்குத் தேவையான தண்டனையைச் சத்தமில்லாம தீர்ப்பு எழுதி கையில குடுத்துடுவாங்க. போ. போய் வேலையைப் பாரு!"

அண்ணாவியார் நடக்கத் தொடங்கினார்.

இதுதான் சந்தர்ப்பம் என்று வராண்டாவின் ஓரத்தில் கிடந்த வடைத் துண்டைத் தூக்கிக்கொண்டு காகம் தூரத்து மரக்கிளையை நோக்கிப் பறந்தது.

கந்தசாமி அந்தக் காகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

*****