காதலின் உரக் கடை

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 67

காதலின் உரக் கடை

திருவாரூர் நகரின் பரபரப்பு செங்காந்தள் சிற்றுண்டியகத்தின் சுவர்களுக்கு வெளியே சத்தமில்லாமல் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. பேருந்துகளின் ஒலிப்பான் சத்தமும், தெருவோரக் கடைகளின் கூச்சலும் உள்ளே ஒலித்த மெல்லிய இசைக்கு அடியில் புதைந்து போயின.

அவன் தன் கையிலிருந்த தேநீர் குவளையைப் பம்பரம் போல சுழற்றிக் கொண்டிருந்தான். சூடு முற்றிலும் ஆறிய பிறகும் அவனது கை நின்றபாடில்லை. அவன் முகத்தில் அப்பட்டமான பயமும் பதற்றமும் படிந்திருந்தன. நெற்றியில் சிறு சிறு வியர்வைத்துளிகள் எட்டிப்பார்த்தன.

எதிரே உட்கார்ந்திருந்தாள் அவள்.

அவள் மிகவும் நிதானமாக இருந்தாள். கையிலிருந்த குவளையிலிருந்து தேநீரை மெதுவாக உறிஞ்சிவிட்டு அவனையே கூர்ந்து பார்த்தாள்.

"அந்தக் குவளையைச் சுத்தி சுத்தி பூமி போல சுழல விடப் போறீயா? என்ன ஆச்சு உனக்கு? போன் பண்ணப்பவே குரல் ஒரு மாதிரியா இருந்தது. விஷயம் என்னன்னு சொல்லு?" என்றாள்.

அவன் குவளையைக் கீழே வைத்தான். அவன் விரல்கள் லேசாக நடுங்கின.

"விஷயம் கைமீறிப் போயிடுச்சுடி. நாம ரெண்டு பேரும் சோமசுந்தரம் பூங்காவுல ஒன்னா சுத்துனதைப் பார்த்து உங்க வீட்டுல யாரோ போட்டுக் கொடுத்துட்டாங்க. உங்க அம்மா இன்னைக்குக் காலைல எங்க அம்மாவுக்கு போன் பண்ணி கண்டபடி எகிறியிருக்காங்க."

"ஓ! அப்படியா!" அவள் இமைகளை லேசாக உயர்த்தினாள். "அப்புறம்?"

"என்னடி அப்புறம்ன்னு சாதாரணமா கேக்குற? எங்க அம்மா கதறி அழறாங்கடி. நமக்குன்னு ஒரு கௌரவம் இருக்குடா, அந்தப் பொண்ணு வீட்ல நம்மள கண்டபடி பேசுறாங்க, தெருவுல போறவங்கள்லாம் நம்மைப் பார்த்துதான் சிரிக்குற மாதிரி இருக்குன்னு புலம்புறாங்க. அதுமட்டுமில்ல. நம்ம ஏரியா ஆட்டோ ஸ்டாண்ட்ல இருக்குற அண்ணன் என்னை ஒரு மாதிரியா பார்த்துச் சிரிக்கிறார். என்னடா நீ, பக்கத்துத் தெரு பொண்ணோட ஒரே ஊர்ல சுத்தலாமோ? சுத்துறதுதான சுத்துற வேற ஊருக்கு அழைச்சிட்டுப் போய் சுத்துறதா இல்லையான்னு கேக்குறார். எனக்குக் கூனிக்குறுகிப் போச்சு."

அவள் லேசாகப் புன்னகைத்தாள். அந்தப் புன்னகையில் எள்ளலும், ஒருவித விசித்திரமான அமைதியும் கலந்திருந்தன.

"அப்போ ஊர்ல எல்லாரும் நம்மைப் பத்தித்தான் பேசுறாங்களா?"

"ஆமாடி! இவங்க காதலிக்கிறாங்க, ஒளிஞ்சு ஒளிஞ்சு பாக்குறாங்க, வீட்ல தெரிஞ்சு பெரிய கலவரமே நடக்குதுன்னு, நம்ம தெருவுல இருக்குற நாலு பொம்பளைங்க தண்ணி பிடிக்கும் போது பேசிட்டு இருந்தாங்களாம். எங்க அம்மா அதைக்கேட்டு ரத்த அழுத்தம் அதிகமாகி மாத்திரை போட்டிருக்காங்க. எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு. நாம பண்றது சரியா?"

அவள் நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள். மேஜை மீது தன் இரு கைகளையும் கோத்து வைத்தாள்.

"டேய்! இவங்களுக்கு எல்லாம் தன்னோட காதலை விட அடுத்தவங்க காதலைப் பத்தி பேசுறதுலதான் ஒரு குரூர சந்தோசம். ஒரு குளத்தைப் பார்த்தா இவுங்க செய்ற மொத வேலை என்ன தெரியுமா? கல்லெடுத்து எறியறதுதான். அப்படித்தான் இவுங்க நம்ம காதலைப் பார்த்ததும் சொல்லெடுத்து எறியுறாங்க."

"சரிடி. அதுக்காக வீட்ல இருக்குறவங்களை எதிர்த்து, ஊர் பேச்சையெல்லாம் தாங்கிட்டு எத்தனை நாளு நம்மளால முடியும்?"

"நம்மளால முடியும். ஏன்னா, இந்த ஊர் பேச்சும், அம்மாவோட திட்டுகளும் நமக்கு பயத்தைக் கொடுக்கக் கூடாது. வேற ஒண்ணைக் கொடுக்கணும்."

"என்னத்தைக் கொடுக்கணும்?" அவன் குழப்பத்துடன் கேட்டான்.

அவள் புன்னகைத்தபடியே சொன்னாள், "உரமும் தண்ணீரும்!"

அவன் புருவங்களை உயர்த்தி, "உரமா? தண்ணீரா? என்னடி உளறுற?" என்றான்.

"உளறலடா. வள்ளுவர்னு ஒருத்தர் ரெண்டாயிரம் வருஷத்துக்கு முன்னாடியே மயிலாப்பூர்ல வாழ்ந்தாரு. தெரியுமில்லை?"

"திடீர்னு வள்ளுவர் எதுக்கு நடுவுல வர்றாரு?"

"அவர் ஒரு சூத்திரம் எழுதியிருக்கார்.

"ஊரவர் கெளவை எருவாக அன்னைசொல்

நீராக நீளும்இந் நோய்."                             (குறள், 1147)

அவன் திகைத்துப் போய் பார்த்தான், "நீ என்னதான் சொல்ல வர்றே? எனக்கு என்னமோ நம்ம காதலுக்கு ஏதாச்சும் ஆயிடுமோன்னு பதற்றமா இருக்கு."

"கேளு.  இந்த ஊர் மக்கள் பேசுற அசிங்கமான அலர் பேச்சு, பழிகாரப் பேச்சு, வதந்தி எல்லாம் உரம் மாதிரி. அதாவது நம்ம காதல்ங்ற செடிக்கு உரம். எங்க அம்மா வீட்ல என்னை அறைக்குள்ள பூட்டி வச்சு திட்டுற திட்டுகளும், இனிமே அவனைப் பார்த்தா தொலைச்சுடுவேன்னு போடுற தடைகளும் இருக்கே, அது அந்தச் செடிக்கு ஊத்துற நல்ல சத்தான தண்ணீர். இப்போ யோசிச்சுப் பாரு. ஒரு செடி வளரணும்னா அதுக்கு என்ன வேணும்? நல்ல உரமும், தொடர்ச்சியான தண்ணீரும் வேணும். ஊரார் பேசுற பழிச்சொல் உரமா மாறுது. அம்மா திட்டுற திட்டு தண்ணீரா மாறுது. அப்புறம் எப்படிடா இந்தக் காதல் செடி வாடிப் போகும்? அவங்க எதிர்க்க எதிர்க்க, தடுக்கத் தடுக்க, காதலாகிய இந்த நோய் இன்னும் வேகமா, அடர்த்தியா, வீரியமா வளரத்தான் செய்யும்!"

அவன் மனதில் இருந்த பயம், ஒரு கணம் அவளின் வார்த்தைகளில் கரைந்து போவது போலிருந்தது. ஆனால், அடுத்த கணமே அவனுக்குள் மீண்டும் லேசான தயக்கம் எட்டிப் பார்த்தது. "இது படிக்கிறதுக்கு, கேக்குறதுக்கு ரொம்ப அழகா இருக்குடி. ஆனா நடைமுறையில ஒத்து வருமா? நாளைக்கு உங்க அம்மா உன்னை வீட்டை விட்டு வெளியே அனுப்பலைனா என்ன பண்ணுவ?"

அவள் மெதுவாகச் சிரித்தாள். தன் தேநீரின் கடைசிச் சொட்டை உறிஞ்சி குடித்துவிட்டு மேஜை மீது வைத்தாள். "நாளைக்கு காலைல 10 மணிக்கு எனக்கு செமஸ்டர் எக்ஸாம் இருக்கு. எங்க அம்மா என்னை வீட்டை விட்டு அனுப்பாம இருக்க முடியாது. நான் எக்ஸாம் எழுதிட்டு நேரா திருவாரூர் ஜங்ஷனுக்கு வந்துடுறேன். நீ அங்கே வரப்போறியா இல்லையா?"

அவன் அவளையே பார்த்தான். அவளது தன்னம்பிக்கையும், காதலின் மீது அவளுக்கிருந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும் அவனை வசீகரித்தன.

"வருவேன்," என்றான் அவன்.

அவன் குரலில் இப்போது நடுக்கமில்லை.

"நீதான்டா என்னோட உலகம்! அதுக்காக எந்த உலகத்தை வேணும்னாலும் தூக்கிப் போட்டுட்டு உன்னோட வருவேன்!" அவள் தன் கைப்பையைத் தோளில் மாட்டிக் கொண்டு எழுந்தாள்.

அவன் தேநீருக்கான பணத்தைச் செலுத்தினான்.

அவர்கள் இருவரும் கண்ணாடி கதவைத் தள்ளி வெளியே நடந்தார்கள். திருவாரூரின் மாலை வெயிலில் அவர்களது நிழல் நீண்டுகொண்டே போனது, குறள் சொன்ன அந்த காதலைப் போல!

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****