தேனிசைத் தென்றலின் வாழ்வியல் பாடம்

தேனிசைத் தென்றல் தேவா

(20.11.1950 – 17.10.2026)

வாழ்க்கை என்பது நாம் விரும்பும் வழியில் மட்டுமே பயணிப்பதில்லை; மாறாக, அது நம்மைச் சோதிக்கும் முட்களின் வழியாகவே பூங்காற்றை அனுபவிக்கக் கற்றுத் தருகிறது. தோல்விகள் என்பவை முடிவுகள் அல்ல, அவை நாம் தொடங்குவதற்கான புதிய வாசல்கள் என்பதைத் தன் வாழ்நாளின் ஒவ்வொரு கணத்திலும் நிரூபித்தவர் இசையமைப்பாளர் தேனிசைத் தென்றல் தேவா.

தொண்ணூறுகளின் தொடக்கம் தமிழ் இசை உலகில் மிகப்பெரிய மாற்றங்களை ஏந்தி வந்தது. புதிய புதிய அலைகளும், நவீனத் தொழில்நுட்பங்களும் திரையிசையை ஆட்கொண்ட நேரம் அது. ஆனால், எத்தகைய மாற்றங்கள் வந்தாலும், தன் உழைப்பையும் அர்ப்பணிப்பையும் மட்டுமே மூலதனமாகக் கொண்ட ஒருவரால் மட்டுமே காலத்தின் பெரு வெள்ளத்தைக் கடந்து கரையேற முடியும்.

அமிர்தத்தை விடவும் சுவையானது விடாமுயற்சி. "இவருக்குப் பட்டம் தேவையில்லை, வாய்ப்புகளைக் கொடுங்கள்" என்று மெல்லிசை மன்னர் எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன் அவர்களே பரிந்துரைக்கும் அளவுக்கு தேவாவின் காத்திருப்பு ஆழமானதாக இருந்தது.

நிராகரிப்புகளும் எதிர்மறை விமர்சனங்களும் அவரை முடக்கிப்போடவில்லை. மாறாக, சிற்பியின் உளிக்கு அடிபடும் கல்லாகத் தன்னைத் தகவமைத்துக் கொண்டு, செம்பருத்தியாகவும், அண்ணாமலையாகவும், பாட்ஷாவாகவும் உருவெடுத்தார்.

ஒரு கலைஞனின் வெற்றி என்பது உயர் சமூகத்தினரை மட்டும் மகிழ்விப்பதில் இல்லை; வியர்வை சிந்தி உழைக்கும் விளிம்புநிலை மக்களின் உணர்வுகளுக்குக் குரல் கொடுப்பதில்தான் இருக்கிறது. கானா என்ற இசை வடிவத்தின் வழியே உழைக்கும் வர்க்கத்தின் களைப்பைப் போக்கும் மருந்தாகத் தேவாவின் இசை அமைந்தது. முச்சக்கர வான ஓட்டிகளான ஆட்டோ தொழிலாளிகளின் குரலாக அவர் இசைத்த பாடல்கள், வெறும் தாளக்கட்டு மட்டுமல்ல; அது சாமானிய மனிதனின் அன்றாட வாழ்க்கையின் கொண்டாட்டம்.

அதேவேளையில், 'ஆசை' மற்றும் 'நேருக்கு நேர்' திரைப்படங்களில் அவர் தந்த மேற்கத்திய பாணி இசையும், 'ஊதா ஊதா ஊதாப்பூ' போன்ற மெல்லிசைகளும், ஒரு கலைஞனுக்கு எல்லைகள் இல்லை என்பதை உலகுக்கு உணர்த்தின. 'மாட்டுக்கார மன்னாரு'வில் தொடங்கிய பயணம் 'குஷி'யின் மெக்கரீனா வரை காலத்திற்கு ஏற்பத் தன்னை புதுப்பித்துக் கொள்ளும் கலைஞானத்தை அவருக்கு அளித்தது.

தன் மீது சுமத்தப்பட்ட விமர்சனங்களை அவர் எதிரிகளாகப் பார்க்கவில்லை; வழிகாட்டிகளாகவே கருதினார். பிற இசைக்கலைஞர்களின் தாக்கத்தைத் தன் இசையில் வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்ட அந்த நேர்மை, ஒரு மாபெரும் மேதைக்கே உரித்தான பண்பு.

'சோச்சேங்கே துமே ப்யார்' என்ற இந்திப் பாடலின் தழுவலாக 'முதன் முதலில் பார்த்தேன்' என்ற பாடல் உருவானாலும், அதில் அவர் சேர்த்த சாரங்கி இசை மூலப் பாடலையே மிஞ்சும் வண்ணம் அமைந்தது தேவாவின் தனித்துவம்.

இளம்தலைமுறை இசையமைப்பாளர்களோடு இணைந்து பாடியதும், புதிய குரல்களை மனதாரப் பாராட்டியதும் அவரது பரந்த மனப்பான்மைக்கு சான்றுகள். தாழ்வுமனப்பான்மை அற்ற கலைஞனாலேயே பிறரின் திறமையை முகம் மலர்ந்து கொண்டாட முடியும்.

வெற்றி என்பது நாம் அடையும் இலக்கில் இல்லை; நாம் கடந்து வந்தப் பாதையில் காட்டிய சகிப்புத்தன்மையிலும், குறையாத உழைப்பிலும்தான் இருக்கிறது என்பதற்குத் தேவாவின் வாழ்க்கை ஒரு வாழ்வியல் ஆவணம்.

விமர்சனங்களுக்குப் பணிவாலும், தடைகளுக்குத் தன் அயராத உழைப்பாலும் பதிலளித்து, தமிழ்த் திரையிசை வரலாற்றில் தனக்கென ஒரு நீங்காத சிம்மாசனத்தைப் போட்டு அமர்ந்திருக்கும் தேனிசைத் தென்றல் தேவா அவர்களின் வாழ்வு, சாதிக்கத் துடிக்கும் ஒவ்வொரு இளைஞருக்கும் ஒரு சிறந்த வழிகாட்டி!

*****