பிரிவின் நீள அகலங்கள்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 74

பிரிவின் நீள அகலங்கள்

மடிக்கணினியின் திரையில் நீல நிற கோடு ஒன்று பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. கட்டங்கள், எண்கள், பைதான் கோடுகள். எல்லாமே தர்க்க ரீதியாக மிகச் சரியாக இருந்தன. ஆனால், மனித மனங்கள்? கணிக்க முடியாதவையாக இருந்தன.

அவன் மடிக்கணினி இருந்த அந்த மேஜையின் மீதே தலைசாய்த்து கண்களை மூடினான். நேற்றிரவு நடந்த அந்தச் சந்திப்பு அவன் நினைவில் சுழன்றது.

மழை தூறிக்கொண்டிருந்த அந்த இரவுச் சாலை. அவன் இருசக்கர வாகனத்தை ஓரமாக நிறுத்தினான். இருவரும் இறங்கினர். சில நொடிகள் மௌனம்.

அவள் கண்கள் பனித்திருந்தன. "அந்தக் கனடா செயல்திட்டம். ஆறு மாசம்தானே? ஆனா எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு. அங்கே போயிட்டு நீங்க என்னை மறந்துட்டீங்கன்னா?"

அவன் அவள் கன்னத்தில் கை வைத்துச் சொன்னான், "மறந்துடுவேனா? அப்படி சூழ்நிலை வந்தா இறந்துடுவேன்."

"அப்படியெல்லாம் சொல்லாதீங்க." அவள் அவன் வாயைப் பொத்தினாள்.

அவளது கைகளை விலக்கியபடி அவன் சொன்னான், "இந்த உடம்புல கடைசிச் சொட்டு உயிர் இருக்குற வரைக்கும் உன்னை நான் மறக்க மாட்டேன். நான் உன்னைவிட்டுப் பிரியவும் மாட்டேன். ஒருவேளை சூழ்நிலை என்னை அங்கே இழுத்துட்டுப் போனாலும், உன்னோட கண்களும், உன்னோட நினைப்புகளும் என்னை உன் பக்கமே திருப்பி அனுப்பிடும். நான் எங்கிருந்தாலும் என் மனசு உன்கிட்டதான் இருக்கும்!"

அந்த வார்த்தைகளை நம்பித்தான் அவள் அவனை வழியனுப்பி வைத்திருந்தாள்.

ஆனால், இன்று காலை அவன் இதயத்தைத் துளைக்கும் ஒரு மோசமான தலைப்புச் செய்தி போல இறங்கியது அந்த மின்னஞ்சல். செயல்திட்ட காலம் ஆறு மாதம் அல்ல, குறைந்தது இரண்டு வருடங்கள் நீட்டிக்கப்படலாம் என்று தலைமை அலுவலகத்திலிருந்து உத்தரவு வந்திருந்தது.

கனடாவுக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையே உள்ள தூரம் 11,000 கிலோ மீட்டர்களுக்கு மேல். ஆனால், அதைவிடப் பெரிய தூரம் அந்தக் கால மண்டல இடைவெளி. அங்கே இரவென்றால் இங்கே பகல். அங்கே பகல் என்றால் இங்கே இரவு.

அவன் தன் அலைபேசியை எடுத்துப் பார்த்தான். மணி பார்க்கும்போது அங்கே நள்ளிரவு இரண்டரை. இந்தியாவில் அது மதியப் பொழுது. அவள் வேலையில் இருக்கலாம், அல்லது முக்கிய அலுவலகச் சந்திப்பிலும் இருக்கலாம். அழைத்தால் இடையூறாக இருக்கலாம். ஒரு வாட்ஸ்அப் செய்தியைத் தட்டி விட்டான்.

"உனக்கு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்."

அடுத்த நொடியே மறுமுனையில் இருந்து நீல நிற சரிகுறி விழுந்தது. அவளிடமிருந்து உடனடியாகப் பதில் வந்தது.

"தெரியும். உங்களோட செயல்திட்டம் முடிவதற்கு இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகும் இல்லையா?"

அவன் தொண்டை அடைத்தது. அவனால் என்ன சொல்ல முடியும்? அவளுடைய நம்பிக்கைதானே அவனின் பலம். அவன் உடனடியாக ஒரு குரல் பதிவைஅனுப்பினான்.

"நான் எவ்வளவோ மறுத்துப் பார்த்தேன். வேண்டாம்னு சொன்னேன். ஆனா நிர்வாகம் உள்ளூர் ஆட்களை வைத்துக் கொள்வதற்குப் பதிலாக என்னுடைய குழுவையே தொடரச் சொல்றாங்க. என்னால உன்னை விட்டுட்டு இவ்வளவு காலம் இருக்க முடியுமான்னு எனக்குத் தெரியல. ஆனா நீ என்னை நம்பி, ஆறு மாதம்தான்னு இருந்தீயே. இப்போ நான் என்ன சொல்றது?"

மறுமுனையில் சில நிமிடங்கள் மௌனம்.

அந்த மௌனம் அவன் நெஞ்சில் எதையோ குத்தியது போலிருந்தது.

பின் அவளிடமிருந்து ஒரு நீண்ட வாட்ஸ்அப் செய்தி வந்தது. அதில் கோபம் இல்லை; ஒரு முதிர்ச்சியான அமைதி இருந்தது.

"நீங்க அன்னைக்கு என்கிட்ட ஆறு மாதம்ன்னு சொன்னீங்க. அப்போ நான் உங்களை முழுமையா நம்பினேன். நீங்க என்னை விட்டுப் போறீங்கன்னா, அது உங்க விருப்பத்தால இல்ல, சூழ்நிலையாலனு எனக்குப் புரியுது. நீங்க சொன்னதை நம்பி நான் காத்திருந்தேன்னா, அதுல என் தப்பு என்ன இருக்க முடியும்? நம்பிக்கைக்கு ஏமாற்றம் கிடைச்சா, அது நம்பினவள் தப்பில்லை; நம்பிக்கைக் கொடுத்தவரோட தப்பு. நீங்க என்னை ஏமாத்த மாட்டீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும். என்னோட நினைப்பு முழுவதும் உங்களைச் சுத்தியே இருக்கும்."

காலங்கள் நகர்ந்தன.

தொழில்நுட்பம் உலகைச் சுருக்கியது போல, காதலையும் சுருக்கியது. ஆனால், திரைக்குப் பின்னால் இருக்கும் தனிமை இருக்கிறதே, அது ஒருபோதும் சுருங்குவதேயில்லை.

வார இறுதி நாட்களில், இருவரும் ஜூம்மில் சந்திப்பார்கள். அவன் தன் அறையில் சமைத்த நூடுல்ஸைக் காட்ட, அவள் தான் சுடும் தோசையைக் காட்டுவாள். இருவரும் அவரவர் சூழ்நிலை, காலநிலை குறித்து உரையாடுவார்கள்.

"அங்க இப்போ பனி பெய்யுது இல்ல?"

"ஆமாம். ஜன்னல் வழியா பாத்தா எல்லாமே வெள்ளையா இருக்கு. ஆனா என்ன தெரியுமா? இந்த பனியோட குளிரை விட, நீ இங்க என் கூட இல்லாத அந்த வெற்றிடம் ரொம்பக் குளிருது."

அவள் சிரித்தாள். "போங்க. நீங்க எப்பவுமே இப்படித்தான் எதாவது பேசி என் கோபத்தைக் கலைச்சிடுவீங்க."

"உனக்கு என் மேல கோபம் வரணும்தான்! நான் சொன்ன வாக்கை உடனே காப்பாத்த முடியலையேனு எனக்குள்ள ஒரு குற்ற உணர்ச்சி ஓடிக்கிட்டே இருக்கு."

அவள் தன் ஒளிப்பதிவு கருவியைச் சரி செய்து விட்டு, தீவிரமான குரலில் சொன்னாள், "குற்ற உணர்ச்சி எதுக்கு? ரெண்டாயிரம் வருஷமா உலகம் முழுவதுமே இப்படித்தான் நடந்துகிட்டு இருக்குப் போல இருக்கு. அதைப் பத்தி,

"அளித்தஞ்சல் என்றவர் நீப்பின் தெளித்தசொல்

தேறியார்க்கு உண்டோ தவறு."                (குறள், 1154)

அப்படின்னு வள்ளுவர் எவ்வளவு அழகா சொல்லியிருக்கார். ஒருத்தர் நம்மகிட்ட அன்பா பேசி, நான் உன்னைவிட்டுப் பிரிய மாட்டேன், பயப்படாதேன்னு தைரியம் சொல்லிப் பிரிஞ்சு போனாங்கன்னா, அதுல அவங்க மேல வச்ச நம்பிக்கையால நாம ஏமாந்துட்டோம்னா, அதுல நம்ம தப்பு என்ன இருக்கு? நம்பினது நம்ம தப்பா, இல்ல வஞ்சகம் செஞ்சது அவங்க தப்பா? நான் உங்களை நம்பினது தப்பு இல்லன்னு நீங்க நிரூபிக்கணும். அவ்வளவுதான்!"

அந்த வார்த்தைகள் அவன் மூளையில் சுடர்விட்டுப் பிரகாசித்தன. அதுவரை ஒரு சுமையாக இருந்த அந்தத் தூரம், இப்போது ஒரு சோதனைக் களமாகத் தெரிந்தது.

ஒரு வருடம் கடந்திருந்தது.

இரண்டு வருடம் நீள வேண்டிய செயல்திட்டம் அவனது அயராத உழைப்பால் ஒரு வருடத்திலேயே நிறைவடையும் கட்டத்தை எட்டியது.

அவன் தன் மடிக்கணினியை மூடினான். அலைபேசியை எடுத்து, அடுத்த வாரத்துக்கான விமானப் பயணச்சீட்டை முன்பதிவு செய்தான்.

அவன் அவளுக்கு எந்தத் தகவலும் சொல்லவில்லை. அவளை ஆச்சரியப்படுத்த நினைத்தான்.

சென்னை பன்னாட்டு விமான நிலையத்தை விட்டு இறங்கியவன், நேரே அவள் பணியாற்றும் அலுவலகத்துக்குச் சென்றான்.

அங்கே அவள் வழக்கம் போல மடிக்கணினியில் ஏதோ வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள்.

அவன் மெல்ல நடந்து சென்று அவள் பின்னால நின்றான்.

அவள் தோள் மீது தன் கையை வைத்தான்.

அவள் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள்.

அவளுடைய கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன.

வார்த்தைகள் வராமல் அவள் வாய் அசைந்தது.

"நீங்க எப்படி இங்கே திடீர்ன்னு?"

அவன் நாற்காலியை இழுத்து அவள் எதிரே அமர்ந்தான்.

மேஜை மீது இருந்த அவளது கைகளைத் தன் கைகளுக்குள்ளே ஏந்திக்கொண்டான்.

"ஆமாம். நான் வந்துட்டேன். நிரந்தரமா."

அவள் கண்களில் இருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் துளிர்த்தது. அவள் தன் மார்பில் கை வைத்துக் கொண்டு சொன்னாள், "நாளாகா நாளாக எனக்குப் பயமா இருந்துச்சு, நீங்க என்னை மறந்துடுவீங்களோன்னு."

அவள் தன் விரலால் அவள் கண்ணீரைத் துடைத்தான். மெல்லிய புன்னகையுடன் சொன்னான், "நீ என்னை நம்பினே. நான் உன்னை மறக்கல. நான் எப்படி உன்னை மறக்க முடியும் சொல்லு. என் வாழ்வும் வாக்கும் எப்பவுமே நீதான்."

அந்தச் சந்திப்பு அவர்களது உலகத்தின் அத்தனை தூரங்களையும் துயரங்களையும் அடித்துச் சென்று, இருவரையும் ஒரே புள்ளியில் இணைத்திருந்தது. காதலின் வெற்றி என்பது தொலைவில் இல்லை; அந்தத் தொலைவைக் தாண்டி நிற்கும் நம்பிக்கையில்தான் இருக்கிறது என்பதை அவர்களது சந்திப்பு மேலும் உறுதிப்படுத்தியது.

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****