சக்கர நாற்காலியும் சாத்தான் மகனும்

அன்பு எனும் பெருஞ்சுமை

"அன்பும் அறனும் உடைத்தாயின் இல்வாழ்க்கை

பண்பும் பயனும் அது."              (குறள், 45)

என்றார் வள்ளுவர். ஆனால், மணவூர் ரயில் நிலையத்தில் நடந்த சம்பவத்தைப் பார்த்தால், வள்ளுவர் சொன்ன அந்தப் பண்பு ஜோலார்பேட்டை எக்ஸ்பிரஸ் வேகம் பிடிப்பதற்குள் நடைமேடையிலேயே கீழே விழுந்து நொறுங்கிவிட்டது போல் இருக்கிறது.

பார்த்தசாரதிக்கு வயது 45. மனதளவில் இன்னும் முதிர்ச்சி அடையாத குழந்தை போலத் தோன்றுகிறது. தாய் பத்மாவதியோ 72 வயதில் படுக்கையில் வீழ்ந்தவர்.

மனித உறவுகளின் சிக்கல் என்னவென்றால், அன்பைக் காட்டுவதற்கு ஆட்கள் திரள்வார்கள்; அதே அன்பைச் சுமையாகக் சுமக்க வேண்டிய சூழல் வரும்போது, 'நான் வருகிறேன்' என்று அமைதியாக நழுவி விடுவார்கள். பார்த்தசாரதியின் மனைவியும் குழந்தைகளும் அப்படித்தான் நழுவியிருக்கிறார்கள்.

சுமை தாங்க முடியாத பார்த்தசாரதி, தாயைக் காப்பாற்ற வேறு வழிகளைத் தேடியிருக்கலாம், சமூக அமைப்புகள், அரசின் உதவிகள், அல்லது ஏதேனும் ஆதரவு இல்லங்கள். ஆனால், அவர் தேர்ந்தெடுத்த வழி, காற்றில் நடைபயணம் போவது போலத் தாயைச் சக்கர நாற்காலியில் அழைத்துச் சென்றது.

"கொஞ்சம் காற்று வாங்கி வரலாம் அம்மா!" என்றிருக்கிறார் பார்த்தசாரதி.

இந்த ஒரு வரியில் எத்தனை பாசம், எத்தனை நம்பிக்கை ஒளிந்திருக்கிறது! பத்மாவதியும் அந்த வார்த்தையை நம்பி, தன் மகனின் கைகளைப் பற்றிச் சென்றிருப்பார். ஆனால், ரயில் நிலையத்தின் நடைமேடையை எட்டியபோது, பார்த்தசாரதியின் மனசாட்சி முடங்கிப்போயிருந்தது.

சென்னையிலிருந்து ஜோலார்பேட்டை நோக்கி ஏலகிரி எக்ஸ்பிரஸ் இரவின் இருளைக் கிழித்துக் கொண்டு மின்னல் வேகத்தில் வந்துகொண்டிருந்தது. பார்த்தசாரதி யோசித்தார் அல்லது யோசிப்பதை நிறுத்தினார். சக்கர நாற்காலி உருண்டது. ஒரு நொடி, ஒரே நொடிதான். தண்டவாளத்தில் ஒரு வாழ்க்கை முடிவுக்கு வந்தது.

பார்த்தசாரதி காரணம் சொன்னார், தாயைப் பராமரிக்க முடியவில்லையாம். மனைவி பிரிந்து சென்ற விரக்தியாம். சாக்குப்போக்குகளுக்கு என்றும் பஞ்சமிருந்ததில்லை.

ஆனால், காலம் எப்போதும் சாட்சிகளை விட்டுச் செல்கிறது. மனித மனசாட்சி தூங்கிவிட்டாலும், மணவூர் ரயில் நிலையத்தின் ஏதோ ஒரு மூலையில் பொருத்தப்பட்டிருந்த அந்தச் சிறிய கண்காணிப்பு கேமரா தூங்கவில்லை. அது பார்த்தசாரதியின் பதற்றத்தையும், அந்த நெஞ்சைப் பிளக்கும் கொடூரத்தையும் துல்லியமாகப் பதிவு செய்துவிட்டது.

இப்போது அரக்கோணம் ரயில்வே போலீசார் பார்த்தசாரதியைக் கைது செய்து கம்பிகளுக்குப் பின்னால் அடைத்துவிட்டார்கள்.

தான் பெற்ற பிள்ளை தன் வாழ்க்கையைத் தள்ளாட வைப்பான் என்று எந்தத் தாயும் நினைப்பதில்லை. ஆனால், சக்கர நாற்காலியோடு தாயையே தண்டவாளத்தில் தள்ளிவிட்ட பார்த்தசாரதிகள் வாழும் இந்தச் சமூகத்தில், 'பெற்ற மனம் பித்து, பிள்ளை மனம் கல்' என்ற பழமொழி வெறும் கவிதை வரியல்ல; அது ஒரு கொடூரமான நிஜம் என்பதைத் தான் இந்தச் சம்பவம் நமக்கு மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது.

மனித உறவுகள் எவ்வளவு பலவீனமானவை என்பதற்கு இதைவிடச் சிறந்த சான்று தேவையில்லை. பெற்ற பிள்ளைக்குத் தாயைப் பாரமாகத் தெரிய வைக்கும் இந்தச் சமூகம், எங்கே போய்க்கொண்டிருக்கிறது?

*****