புண்ணிய பாரதத்தின் புதுமைத் திருவிளையாடல்கள்

27 குத்துகளும், இரண்டு லட்சங்களும்!

மனிதக் குலத்தின் நாகரிகம் எவ்வளவோ முன்னேறிவிட்டது என்பதற்கு நாள்தோறும் பத்திரிகைகளில் வரும் செய்திகளே சாட்சி. அதிலும் குறிப்பாக, நமது கல்வி முறை மாணவர்களை எந்த அளவிற்கு நல்வழிப்படுத்துகிறது என்பதை விளக்குவதற்குத் தெலுங்கானா மாநிலத்தின் நல்கொண்டா மாவட்டத்தில் நடைபெற்ற இந்தச் சம்பவம் ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

செய்தி மிக எளிதானது, ஆனால் அதன் உட்பொருள் ஆழமானது. நாகார்ஜுனா பப்ளிக் பள்ளி என்றொரு கல்விக்கூடம். அதன் முதல்வர், திருமதி கே. ரூபா ரெட்டி என்பவர், ஆகஸ்ட் 11 ஆம் தேதி தம் இல்லத்தில் கொலை செய்யப்பட்டுக் கிடந்தார். வெறும் கொலையா? இல்லை. உடலில் 27 கத்திக்குத்துகள். செய்தித்தாளில் "கொடூர காயங்களுடன் இறந்துகிடந்தார்" என்று மிக நாகரிகமாக எழுதப்பட்டிருந்தது.

நமது நாட்டின் தொன்மையான மரபில் 'மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம்' என்பார்கள். இதில் தெய்வத்திற்கு முன்பாகக் குருவை வைத்தார்கள். காரணம், குருதான் தெய்வத்தைக் காட்டுவார் என்பதால். ஆனால், நவீன தெலுங்கானாவின் நல்கொண்டா நகரில், பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் இரண்டு மாணவர்கள் குருவை நேரடியாக தெய்வத்திடமே அனுப்பி வைக்கத் தீர்மானித்தார்கள்.

பத்தாம் வகுப்பு என்றால் என்ன வயது இருக்கும்? பதினைந்து அல்லது பதினாறு. இந்த வயதில் மற்ற நாட்டுச் சிறுவர்கள் என்ன செய்வார்கள்? விளையாடுவார்கள், புத்தகம் படிப்பார்கள், அல்லது கைப்பேசியில் கணினி விளையாட்டுகளை ஆடுவார்கள். ஆனால், நமது நல்கொண்டா மாணவர்களோ மிகத் தொலைநோக்குப் பார்வை கொண்டவர்கள். அவர்களுக்குப் போதைப் பழக்கம் இருந்தது என்று காவல் துறையினர் கூறுகிறார்கள். போதைப்பொருட்களை வாங்க பணம் வேண்டும் அல்லவா? அதற்கு அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்த வழிதான் பள்ளி முதல்வரின் இல்லத்திற்குச் சென்று நிதி திரட்டுவது அதாவது நிதி சுருட்டுவது.

எந்த ஒரு காரியத்தையும் செய்வதற்குத் திட்டமிடல் மிக முக்கியம் என்பதை அவர்கள் பள்ளியில் நன்றாகவே கற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எனவே, முதல்வரின் வீட்டிற்குள் நுழைகிறார்கள். நோக்கம் மிகவும் புனிதமானது. அதுதான் கொஞ்சம் பணம் வேண்டும்.

அங்கேதான் ஒரு சிறிய தொழில்நுட்பக் கோளாறு ஏற்பட்டது. வீட்டின் உரிமையாளரான பள்ளி முதல்வர் ரூபா ரெட்டி, உள்ளே நுழைந்த மாணவர்களில் ஒருவனை அடையாளம் கண்டுவிட்டார்.

"அட, இது நம்ம பள்ளி மாணவன் அல்லவா!" என்று அவர் நினைத்திருக்கக்கூடும். ஆனால், மாணவர்களோ 'ஆசிரியர் - மாணவர் உறவில்' எந்தவிதமான குழப்பமும் வந்துவிடக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்கள். தம்மை அடையாளம் கண்டுவிட்டாரே என்ற பதற்றத்தில், அவர்கள் தங்களின் கையில் இருந்த கத்தியைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினார்கள்.

ஒரு முறை குத்தினால் மனிதன் இறந்துவிடுவான் என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்த விஷயம். ஆனால், இவர்கள் பத்தாம் வகுப்பு மாணவர்கள். பாடங்களை மீண்டும் மீண்டும் எழுதிப் பழகும் பழக்கம் உள்ளவர்கள். எனவே, ஒரு முறையோடு நிறுத்தவில்லை. இரண்டு முறை, மூன்று முறை அல்ல. மொத்தம் 27 முறை!

27 முறை குத்துவது என்பது சாதாரண விஷயமா? அதற்கு எவ்வளவு உடற்பயிற்சியும், கவனக் குவிப்பும் தேவைப்பட்டிருக்கும்! "மாணவர்கள் படிப்பில் கவனம் செலுத்துவதில்லை" என்று புலம்பும் பெற்றோர்கள், இந்த மாணவர்களின் கவனக் குவிப்பைப் பார்த்துப் பெருமைப்படலாம்.

கொலை செய்து முடித்த பிறகு, அவர்கள் அங்கிருந்து ரூ.2.20 லட்சத்தைக் கொள்ளையடித்துக் கொண்டு புறப்பட்டார்கள்.

இங்குதான் அவர்களின் அமளிதுமளித்தனமான செயல் வெளிப்படுகிறது. கொள்ளையடித்த பணத்தில் ரூ.1.60 லட்சத்தில் ரத்தக்கறை படிந்திருந்தது. போதை பழக்கம் உள்ள சிறுவர்களான போதிலும், அவர்கள் பணத்தின் மீது கொண்ட பற்றுதல் வியக்கத்தக்கது. ரத்தம் படிந்த பணமாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை என்று அதைத் தங்களோடு எடுத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள்.

காவல்துறையினர் வழக்கம்போல விசாரணையைத் தொடங்கினார்கள். ஒரு சிறுவனிடமிருந்து ரத்தக்கறை படிந்த பணம் பறிமுதல் செய்யப்பட்டது. உடனே காவல்துறையினர் கிடுக்கிப்பிடி விசாரணை நடத்தினார்கள். கிடுக்கிப்பிடி என்றால் என்னவென்று நமக்குத் தெரியும். உடனே அந்தச் சிறுவர்கள் உண்மை முழுவதையும் ஒப்புக்கொண்டார்கள். "நாங்கள் போதைக்கு அடிமையானோம்; பணத்திற்காகப் போனோம்; அடையாளம் கண்டதால் குத்தினோம்; பணத்தை எடுத்தோம்" என்று ஒரு சிறுகதை போல வாக்குமூலத்தைக் கொடுத்துவிட்டார்கள்.

இந்தச் சம்பவத்தைக் கேள்விபடும் போது நமக்குச் சில தத்துவார்த்தமான கேள்விகள் எழுகின்றன:

பள்ளிக்குச் செல்வது அறிவு பெறுவதற்காகவா, அல்லது முதல்வரின் வீட்டு முகவரியைத் தெரிந்து கொண்டு கொள்ளையடிப்பதற்காகவா?

சிறுவயதிலேயே போதைப்பொருட்களைப் பயன்படுத்தத் தொடங்குவது நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு உதவுமா? ஏனெனில், அவர்கள் இரண்டு லட்சம் ரூபாய் வரை புழக்கத்தில் விடுகிறார்களே!

2.20 லட்சத்தில் 1.60 லட்சத்தைக் கழித்தால் மீதி எவ்வளவு என்று அந்த மாணவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்குமா? அந்த மீதிப் பணத்தை அவர்கள் என்ன செய்தார்கள்?

நமது சமூகம் மிகவும் விசித்திரமானது. "சிறுவர்கள் கையில் புத்தகம் இருக்க வேண்டும்" என்று மேடைகளில் பேசுவார்கள். ஆனால், அந்தச் சிறுவர்களோ கையில் கத்தியையும், பையில் ரத்தம் படிந்த நோட்டுகளையும் வைத்திருக்கிறார்கள்.

பள்ளி முதல்வர் ரூபா ரெட்டி, தம் வாழ்நாளில் எத்தனையோ மாணவர்களுக்குப் பாடம் நடத்தியிருப்பார். ஆனால், தம்முடைய சொந்தப் பள்ளி மாணவர்கள், '27 குத்துகள்' என்ற மிகப்பெரிய பாடத்தை தமக்குக் கற்பிப்பார்கள் என்று அவர் நிச்சயமாகக் கருதியிருக்க மாட்டார்.

இப்போது அந்த இரண்டு மாணவர்களும் கைது செய்யப்பட்டு, சிறையில் அல்லது சிறுவர் சீர்திருத்தப் பள்ளியில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

அங்கே அவர்களுக்கு போதைப்பொருட்கள் கிடைக்குமா என்பது தெரியவில்லை. ஆனால், ஒன்று மட்டும் நிச்சயம்: அடுத்த ஆண்டு பத்தாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வை அவர்கள் எழுத முடியாமல் போகலாம். அது பற்றி அவர்களுக்குக் கவலை இருக்குமா என்பதும் தெரியவில்லை. ஏனெனில், அவர்கள் ஏற்கனவே வாழ்க்கையின் 'மிகப்பெரிய தேர்வில்' தேர்ச்சி பெற்றுவிட்டார்கள், அதாவது, எந்தவிதமான குற்ற உணர்ச்சியும் இன்றி ஒரு மனிதனை 27 முறை குத்திக் கொல்வது எப்படி என்ற தேர்வில்!

நகரி செய்தித் தாளில் வந்த இந்தச் சிறிய பத்தி, நமக்கு உணர்த்துவது ஒன்றைத்தான். "பிள்ளைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்புங்கள்; ஆனால், அவர்கள் திரும்பி வரும்போது கையில் என்ன கொண்டு வருகிறார்கள் என்பதையும், அவர்கள் யாருடைய வீட்டிற்குச் செல்கிறார்கள் என்பதையும் கொஞ்சம் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள்."

இல்லையெனில், அடுத்தமுறை உங்கள் வீட்டுச் காலிங் பெல் அடிக்கும்போது, வெளியே நிற்பது உங்களின் அன்பிற்குரிய மாணவனாகக்கூட இருக்கலாம், கையில் கத்தியுடன்!

*****