அழகின் முழுமை நிலவா, அவள் முகமா?

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 37

அழகின் முழுமை நிலவா, அவள் முகமா?

சந்திரனில் களங்கம் இருக்கலாம்; அது அதன் இயல்பு மற்றும் அந்த அழகின் ஒரு பகுதி என்றெல்லாம் தர்க்கம் பேசிக்கொண்டிருக்கலாம். ஆனால், அவளைப் பார்க்கும்போது, அந்தக் கோட்பாடே அடிபட்டுப் போய்விடுகிறது. அவள் முகத்தில் எந்தக் களங்கமும் இல்லை என்ற கோட்பாடே எஞ்சுகிறது. அவன் இப்படி ஆழமாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தான்.

"என்ன யோசனை?" என்றாள் அவள், தேநீர் கோப்பையை நீட்டியபடியே.

அவள் கையிலிருந்து  கோப்பையை வாங்கும் போது அவனது விரல்கள் தயக்கத்தோடு அவள் விரல்களை லேசாகத் தொட்டன. எப்போதுமே அப்படித்தான். கல்லூரி நாட்களில் தொடங்கிய இந்தத் தயக்கம், இன்னும் மாறவில்லை.

"ஒன்னுமில்ல. உன்னைப் பார்த்தேன். ஒண்ணு தோணுச்சு!" என்றான்.

"என்னது நிலவு மாதிரி இருக்கேன்னாவா? ரொம்பப் பழசு மிஸ்டர் இன்ஜினியர். வேற ஏதாவது புதுசா யோசிங்க!" என்றபடி அவள் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் சிதறிய வெளிச்சம் அவனது கம்ப்யூட்டர் மானிட்டர் லைட்டை விடப் பிரகாசமாக இருந்தது.

அவள் பொய் சொல்லவில்லை. நிலவு தேய்கிறது, வளர்கிறது, அதிலுள்ள பள்ளங்களால் முழுவதும் வெண்மையாகப் பிரகாசிக்க முடியாமல், சில இடங்களில் கரும்புள்ளிகள் தெரிகின்றன. சில நாட்களில் மேகத்திற்குள் ஒளிந்துகொள்கிறது. ஆனால் அவள் அப்படியல்ல. வாழ்க்கையின் கடினமான சூழல்களில், குறிப்பாக அவனது முதல் ஸ்டார்ட்அப் பெயிலியர் ஆனபோது, இரவோடு இரவாக அவன் கோட் எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது, உற்சாகத்தின் அடையாளமாக அவனது அருகில் சிரித்த முகத்துடன் நின்றாளே தவிர, அவள் முகத்தில் தோல்வியின் ஒரு சிறு நிழல் கூட விழுந்ததில்லை.

"நிலவுக்கே களங்கம் உண்டு. ஆனா உனக்கு?"

"எனக்கு என்ன? முகப்பரு வந்துடுச்சுன்னு சொல்ல வர்றீங்களா?" என்று அவள் கண் சிமிட்டிய விதம் காதலின் அக்மார்க் முத்திரை.

"இல்லை மிஸ் என்ஜினியர்! நிலா தன் களங்கத்தோடுதான் அழகாக இருக்கிறது என்கிறார்கள். ஆனால், நீ அந்த இலக்கணத்தையெல்லாம் மாற்றிவிட்டாய். களங்கமே இல்லாத பரிபூரண அழகு என்றால் அது உன் முகம் மட்டும்தான். கோடானுகோடி பிக்சல்கள் சேர்ந்து உருவாக்க முடியாத பெர்பெக்ட் கோட் நீ."

"இப்படியே என்னைப் பார்த்துகிட்டே யோசிக்கிட்டே இருந்தீங்கன்னா, டீயும் ஆறிடும். கோடிங்கும் போயிடும்." என்றாள் அவள் சிரித்துக் கொண்டே.

"என்ன பண்ணுறது? அந்தக் காலத்துப் புலவர் ஒருத்தர் இப்படி உன்னையும் நிலவையும் பத்தி மாத்தி மாத்தி யோசிக்க வெச்சுக்கிட்டே இருக்காரே!" என்றான் அவன்.

அவள் புருவம் உயர்ந்து, விழி விரிந்தது. "நெனைச்சேன். என்ஜினியருக்கு மூளை எப்பவும் இப்படி வேலை செய்யாதே. யாருப்பா அந்தப் புலவர் பெருமான்? என்னையும் நிலவையும் பத்தி உன்னை ஏதேதோ யோசிக்க வெச்சிருக்காரே?"

"வேற யாரு? நம்ம திருவள்ளுவர்தான். 

"அறுவாய் நிறைந்த அவிர்மதிக்குப் போல

மறுவுண்டோ மாதர் முகத்து."                  (குறள், 1137)

அப்படின்னு அவர் ஒரு சூத்திரம் எழுதி வெச்சிருக்காரு தெரியுமா? அதாவது, நிலவுக்கே கரையும் வளரும் கோளாறு இருக்கு; அதுல மறுவும் இருக்கு. ஆனா, இந்தப் பெண்ணின் முகத்திலோ நிலவைப் போல முழுமை இருக்கு, ஆனா அந்த மறுவும் கூட இல்லை. அப்படின்னா நிலவை விட உன் முகம் ரொம்ப ரொம்ப பெர்பெக்ட்ங்றார். சரிதானே லாஜிக்?"

"ஓஹோ! அந்தக் காலத்துப் புலவர்களுக்கு வேற வேலையே இருந்திருக்காது போல. லாஜிக்கை அப்புறம் பிடிப்போம். முதல்ல, நிலவுக்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம்?"

அவன் அவளது நிலா போன்ற முகத்தைப் பார்த்தான். அந்த அறையின் மங்கலான வெளிச்சத்திலும் அவள் முகம் ஒரு மெல்லிய நிலவொளியைப் போலப் வெண்ணிறமாகத் ஜொலித்தது. "நிலா, உன் முகம் இந்த ரெண்டும் வானத்திலதானே இருக்கு!"

"ஹேய்! என்னாச்சுப்பா உனக்கு? நிலா வானத்துலங்றது ஓகே. என் முகம் இங்கதான் இருக்கு. அறிவியல்படி அதுவும் வானத்துல ஒரு பகுதிதான்னு சொல்லி ஜமாய்க்கக் கூடாது. ஓர் என்ஜினியர் லாஜிக் மிஸ்டேக் பண்ணக் கூடாது."

"திருக்குறள்ல லாஜிக் மிஸ்டேக்கா? வாய்ப்பே இல்ல. அந்த நிலா வானத்துலன்னா, உன் முகநிலா என்னோட மனவானத்துலதானே?"

"ரொம்ப ரொமான்டிக் ஆகிடாதீங்க. வீட்டுக்குக் கிளம்ப நேரமாச்சு." என்றவள்  அவனது தோளில் சாய்ந்துகொண்டாள்.

ஜன்னல் வழியாக வெளியே தெரிந்த முழு நிலவு அவர்களுடன் பேசாமல் மௌனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. இந்த உலகில் தர்க்கமும் கவிதையும் நெகிழ்ந்து குழைந்து வளைந்து நெளிந்து சந்தித்துக் கொள்ளும் ஓர் இடம் என்றால் அது காதல்தான்.

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****