நிழலின் நிழல்

நிழலின் நிழல்

பாலச்சந்திரனுக்கு அன்றைய காலை நேரம் வழக்கம்போலவே அவசரத்தின் விளிம்பில் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. காரின் ஸ்டீயரிங் வீலைப் பிடித்திருந்த அவனது கை விரல்களில் சிறு நடுக்கம். பின்புறக் சீட்டில், நான்கு வயது ரித்விக் தன் கைகளிலிருந்த பிளாஸ்டிக் பொம்மையை அசைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் மனைவி மாலதி, காரின் கண்ணாடி வழியே வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால் அவள் பார்வை வெளியில் இல்லை; அகத்தில் எதையோ துழாவிக் கொண்டிருந்தது.

"இன்னைக்கு அந்த டே கேர்ல கொஞ்சம் சீக்கிரம் போய் கூட்டிட்டு வந்திடு மாலதி," பாலச்சந்திரன் குரலில் இருந்த படபடப்பு, நகரத்தின் நெரிசலை விட அதிகமாக இருந்தது.

"நான் ஆபீஸ்ல பர்மிஷன் கேட்கணும் பாலா. அவங்க ஆறு மணி வரைக்கும் பொறுப்பா பார்த்துப்பாங்கன்னுதானே காசு தர்றோம்?" மாலதியின் பதில் ஒரு தற்காப்பு அரணாக எழுந்தது.

ஆனால், இருவருக்குமே தெரியும், பிரச்சனை நேரத்தைப் பற்றியது அல்ல. நம்பிக்கையைப் பற்றியது.

கடந்த சில நாட்களாக ரித்விக் பகல்நேரப் பராமரிப்பு மையத்திற்குச் செல்லும்போது காட்டும் அந்தத் தீவிரமான அமைதி, ஒரு சாதாரண வீம்பு அல்ல. குழந்தைகள் அழும்போது நாம் பயப்படுவதில்லை; ஆனால், அவை சட்டென்று வார்த்தைகளை இழந்து, சுவருக்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொள்ளும் நிழலைப் போல மாறும்போதுதான் மனித மனம் திடுக்கிடுகிறது.

அன்று மாலை, பாலச்சந்திரன் மையத்தின் கதவைத் திறந்தபோது, வரவேற்பறையில் சிகரெட் வாசனை போல ஒரு செயற்கையான நறுமணம் வீசியது. சுவர்களில் வண்ணப் படங்கள், சிரிக்கும் கார்ட்டூன்கள். எல்லாமே ஒரு சர்வதேசத் தரத்தின் சான்றுகளாகப் பளபளத்தன.

"சார், ரித்விக் இன்னைக்கு ரொம்ப குட் பாய்." என்றார் அங்கு பணிபுரியும் பெண்மணி. அவள் முகத்தில் ஒரு புன்னகை வரையப்பட்டிருந்தது. அச்சடிக்கப்பட்ட புன்னகை.

"அவன் இன்னைக்கு சரியா சாப்பிட்டானா? மத்தியானம் தூங்கினானா?" பாலச்சந்திரன் கேட்டான்.

"யெஸ் சார், எல்லாமே சிசிடிவியில ரெக்கார்ட் ஆகியிருக்கு. வேணும்னா ஆப்ல செக் பண்ணிக்கோங்க."

அவள் சொன்ன அந்த சிசிடிவி என்ற வார்த்தை பாலச்சந்திரனுக்குள் ஒரு விசித்திரமான கசப்பை உருவாக்கியது. மனிதர்களின் கவனத்தையும் அன்பையும் கேமரா லென்ஸ்கள் இடமாற்றம் செய்துவிட்ட ஒரு யுகத்தில் நாம் வாழ்கிறோம்.

கனடாவில் ஏதோ ஒரு பல்கலைக்கழகம் வெளியிட்ட ஆய்வை நேற்றிரவு கூகுளில் படித்தது நினைவுக்கு வந்தது. நீண்ட நேரம் பராமரிப்பு மையங்களில் இருக்கும் குழந்தைகளுக்கு நடத்தை சார்ந்த அசாதாரணங்கள் வரக்கூடும் என்றது அந்த ஆய்வு. அது உண்மையா, அல்லது நகரத்து பெற்றோர்களின் குற்ற உணர்ச்சியை மூலதனமாக்கும் மற்றொரு வியாபாரமா?

தெரியவில்லை.

ஆனால், ஒரு விஷயம் புரிந்தது, குழந்தையை பாதுகாப்பாக வைப்பது என்பது வெறும் கட்டிடத்தின் கதவைப் பூட்டி வைப்பது அல்ல.

வீட்டிற்கு வந்ததும், ரித்விக் தன் காலணிகளைக் கழற்றி வீசிய விதம் வழக்கத்திற்கு மாறாக ஆக்ரோஷமாக இருந்தது. மாலதி அவனருகே சென்று உட்கார்ந்தாள்.

"ரித்து அங்கே ஆன்டி உன்னை நல்லா பார்த்துக்கிட்டாங்களா? எதுவும் பயமா இருக்கா?"

சிறுவன் பதிலேதும் சொல்லாமல் தன் கைகளிலிருந்த பொம்மையின் தலையைத் திருகிக் கொண்டிருந்தான். குழந்தைகள் தங்களுக்குள் நடக்கும் வன்முறையை மொழி வழியாக வெளிப்படுத்துவதில்லை; அவர்கள் தங்கள் விளையாட்டின் வழியேதான் உலகத்திற்குச் செய்தி அனுப்புகிறார்கள்.

பாலச்சந்திரன் ஜன்னலருகே போய் நின்றான்.

நகரம் முழுக்க விளக்குகள் எரியத் தொடங்கியிருந்தன. பெங்களூரு, டெல்லி, லண்டன், சிங்கப்பூர் என உலகின் ஏதோ ஒரு மூலையில், இதே நிமிடத்தில், பேசத் தெரியாத ஒரு குழந்தையின் உரிமைகள் மௌனமாக மீறப்பட்டுக் கொண்டிருக்கலாம்.

சட்டங்கள் இருக்கின்றன, உரிமங்கள் இருக்கின்றன, பின்னணிப் பரிசோதனைகள் இருக்கின்றன. ஆனால், குறைந்த ஊதியத்தில், ஓய்வில்லாமல், மன அழுத்தத்தில் இயங்கும் ஒரு பராமரிப்பாளரின் கைகளில் தன் குழந்தையின் எதிர்காலத்தை ஒப்படைத்துவிட்டு, அமைதியாக கணிப்பொறித் திரையைப் பார்க்கும் இந்த நவீன வாழ்க்கை எத்தகையது?

"பாலா" மாலதியின் குரல் அவனைக் கலைத்தது.

"என்ன மாலதி?"

"நாம் சம்பாதிப்பது யாருக்காக?"

அந்தக் கேள்விக்குப் பாலச்சந்திரனிடம் உடனடியாக பதில் இல்லை. அது ஒரு தனிநபரின் கேள்வி அல்ல; இந்தச் சமூகம் முழுவதுமாகச் சேர்ந்து தப்பித்துக் கொள்ள முயலும் ஒரு தார்மீகக் கேள்வி.

பாலச்சந்திரன் மெதுவாக நடந்து சென்று ரித்விக்கை அணைத்துக் கொண்டான். குழந்தையின் சுவாசம் அவன் கழுத்தில் பட்டது.

"நாளைக்கு நான் ஆபீஸுக்கு லீவ் போடுறேன் பாலா." என்றாள் மாலதி.

"நானும் போடுறேன்." என்றான் பாலச்சந்திரன்.

இருவரும் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தார்கள். இருள் முற்றிலுமாக நகரை மூடியிருந்தது. ஆனால், அந்த இருளுக்குள்ளும் ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையின் வெளிச்சத்திற்காக மனித மனம் ஏங்கிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.

*****