எங்கே உங்கள் அப்பாவைக் காணோம்?

எங்கே உங்கள் அப்பாவைக் காணோம்?

பாரி மகளிரான அங்கவை, சங்கவை ஆகிய இருவரும் தங்களது தந்தை பாரி இறந்த பிறகு, தாங்கள் வாழ்ந்த பறம்பு மலையையும், தங்களது தந்தையையும் நினைத்து உருகிப் பாடிய புகழ்பெற்ற பாடல் ஒன்றுண்டு.

போன வருடம் தந்தை இருந்தாரே, இந்த வருடம் அவர் இல்லையே எனத் தந்தையின் நிழலைத் தேடும் வரிகள் இவை,

"அற்றைத் திங்கள் அவ்வெண் நிலவில்,

எந்தையும் உடையேம்; எம்மலையும் எமதே;

இற்றைத் திங்கள் இவ்வெண் நிலவில்,

வென்றெறி முரசின் வேந்தர்எம்

குன்றமும் கொண்டார்; யாம் எந்தையும் இலமே!"      - (புறநானூறு, 112)

சங்க இலக்கியத்தின் மிகச்சிறந்த, உருக்கமான பாடல்களில் ஒன்றான பாரி மகளிரான அங்கவை, சங்கவையின் இப்பாடல், வெறும் போர்க்கால அவலத்தை மட்டும் பேசவில்லை. இதில் ஆழமான இருத்தலியல், சமூகவியல், மற்றும் உளவியல் தத்துவங்கள் பொதிந்துள்ளன.

"அன்று எல்லாம் இருந்தது; இன்று எதுவுமில்லை" என்ற இரண்டு வரிகளுக்குள் மனித வாழ்வின் நிலையாமையையும், அடையாள இழப்பையும் இப்பாடல் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது.

இருத்தலியல் தத்துவம் மனிதனின் சுதந்திரம், தனிமை, மற்றும் திடீரென மாறும் வாழ்வின் எதார்த்தத்தைப் பேசுகிறது. இப்பாடலில் ஜீன் பால் சார்த்தர் மற்றும் ஆல்பர்ட் காம்யு ஆகியோரின் இருத்தலியல் சிந்தனைகளின் கூறுகளைக் காண முடிகிறது.

'அற்றைத் திங்கள்' அதாவது, அன்றைய நிலவு இவர்களுக்குப் பாதுகாப்பையும் மகிழ்ச்சியையும் தந்தது.

ஆனால் 'இற்றைத் திங்கள்' அதாவது, இன்றைய நிலவு அதே வெண்ணிலவாக இருந்தாலும், இவர்களின் உலகம் தலைகீழாக மாறிவிட்டது.

நிலவு மாறவில்லை, ஆனால் இவர்களின் இருப்பு மாறிவிட்டது.

தங்களைச் சுற்றியிருந்த உலகம் திடீரென அந்நியப்பட்டு, ஒரு பெரும் சூனியமாக மாறுவதை பாரி மகளிர் உணர்கிறார்கள். இதை அந்நியமாதல் மற்றும் வெறுமை என்கிறது இருத்தலியல்வாதம்.

நேற்றுவரை "எம்மலையும் எமதே" என்று பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பகுதியைத் தங்களுக்குரியதாகக் கொண்டாடினார்கள். இன்று "யாம் எந்தையும் இலமே" என்று தங்களின் ஒட்டுமொத்த பாதுகாப்பு வளையத்தையும் இழந்து நிற்கிறார்கள் பாரி மகளிர். மனிதர்கள் எந்தவொரு பாதுகாப்பும் அற்ற, கணிக்க முடியாத ஒரு உலகில் எறியப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்ற இருத்தலியல் எதார்த்தத்தை இது காட்டுகிறது.

சமூகவியல் ரீதியாக, இப்பாடல் அதிகார மாற்றம், நிலப்பிரபுத்துவப் போர் முறை மற்றும் பெண்களின் சமூக நிலை ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துகிறது.

மூவேந்தர்களான சேர, சோழ, பாண்டியர் ஒன்றிணைந்து பாரியின் பறம்பு மலையை முற்றுகையிட்டு வீழ்த்தினர். "வென்றெறி முரசின் வேந்தர்" என்ற வரி, வலிமையான அரசு என்ற கட்டமைப்பு எவ்வாறு ஒரு தனிமனிதனின் அல்லது சிறிய சமூகத்தின் சுதந்திரத்தைப் பறிக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.

"எம்மலையும் எமதே" என்பது ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு உடைமையைக் குறிக்கிறது. போர் என்பது நிலத்தையும் அதன் வளங்களையும் பறிக்கும் ஒரு வன்முறைச் செயல். நிலம் கைமாறும்போது, அந்த நிலத்தைச் சார்ந்த மனிதர்களின் ஒட்டுமொத்த சமூக அடையாளமும், வாழ்வாதாரமும் சிதைக்கப்படுகிறது.

தந்தை மற்றும் நிலத்தை இழந்த பெண்கள், அக்கால சமூக அமைப்பில் உடனடியாகப் பாதுகாப்பற்றவர்களாக, நாதியற்றவர்களாக மாறுகிறார்கள்.

ஒரு சமூகப் பேரழிவில் பெண்களே மிகக் கடுமையான உளவியல் மற்றும் சமூக பாதிப்புகளுக்கு ஆளாகிறார்கள் என்பதை இப்பாடல் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

இப்பாடல் முழுக்க முழுக்க ஒரு தீவிரமான உளவியல் அதிர்ச்சியை மற்றும் இழப்பின் துயரத்தைப் பதிவு செய்கிறது.

நேற்று இருந்த வாழ்விற்கும் இன்று இருக்கும் வாழ்விற்கும் இடையே உள்ள இடைவெளி மிகக் குறுகியது. பாடலின் படி அது ஒரே ஒரு மாத காலம் அதாவது, ஒரு திங்கள். இந்தத் திடீர் மாற்றத்தை மனதால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத உளவியல் தவிப்பு "அற்றைத் திங்கள்... இற்றைத் திங்கள்..." என்ற ஒப்பீட்டில் வெளிப்படுகிறது.

மனித மனம் தனக்கான அடையாளத்தை 'தந்தை' அதாவது அவர் தரும் பாதுகாப்பு மற்றும் 'நிலம்' அதாவது, அது தரும் அடைக்கலம் ஆகியவற்றின் மூலமே கட்டமைக்கிறது.

"எந்தையும் இலமே" என்று கூறும்போது, அவர்கள் தங்கள் வழிகாட்டியையும், வேரையும் இழந்துவிட்ட உளவியல் அநாதை நிலையை அடைகிறார்கள் என்பதை அறிந்து ஓர் உளவேதனை உண்டாகிறது.

நிகழ்காலத்தின் கொடூரத்தைத் தாங்க முடியாமல், மனம் கடந்த காலத்தின் பொன்னான நினைவுகளுக்குள் தஞ்சம் புகுந்து அழுது தீர்க்கிறது. நிலவு இங்கே ஒரு சாட்சியாக நின்று அவர்களின் கடந்த கால மகிழ்ச்சியையும் நிகழ்காலத் துயரத்தையும் இன்னும் அதிகமாக்கிக் காட்டுகிறது.

பாரி மகளிரின் இப்பாடல் வெறும் தனிமனித அழுகை அல்ல. அது அதிகார வெறியால் விளிம்பு நிலைக்குத் தள்ளப்படும் மனிதர்களின் உலகளாவிய குரல். காலம், அதிகாரம், மரணம் ஆகியவற்றின் முன்னால் மனிதனின் இருப்பு எவ்வளவு பலவீனமானது என்பதை உணர்த்தும் ஒரு தத்துவப் பிரகடனம்.

*****