அறமற்ற வேட்டையும் அனிச்சை வகை வன்முறையும்!

சீரழித்த சினிமா – 23

துப்பாக்கி

அறமற்ற வேட்டையும் அனிச்சை வகை வன்முறையும்!

இரண்டாயிரத்து பன்னிரண்டாம் ஆண்டின் தீபாவளிப் பண்டிகை தமிழ்ச் சமூகத்திற்கு ஒரு புதிய தேசபக்தி ரசாயனத்தை அறிமுகப்படுத்தியது. அதுவரை ராணுவ உடை அணிந்து எல்லையில் நின்று நாட்டைப் பாதுகாப்பதாகக் காட்டப்பட்ட நாயகர்களை மாற்றி, லீவில் ஊருக்கு வந்தாலும், துப்பாக்கியைத் தூக்கிக் கொண்டு அடியாட்களை வேட்டையாடலாம் என்ற புதிய அத்துமீறல் பார்முலாவைத் தமிழ்நாட்டின் பொதுப்புத்தியில் ஏற்றிய பெருமை துப்பாக்கி திரைப்படத்திற்கு உண்டு.

நாயகனின் மிக நேர்த்தியான பிம்பமும், நாயகியுடனான கிளாமர் பாடலும், துரிதமான திரைக்கதையின் வேகமும் சேர்ந்து, தமிழர்களின் சிந்திக்கும் திறனை எப்படி ஒரு பாசிச எல்லைக்குள் சுருக்கியது என்பதை ஆழமாகக் கீறிப் பார்ப்போம்.

இத்திரைப்படம் தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த ஆகச்சிறந்த ராணுவக் கல்வி என்ன தெரியுமா?

நீங்கள் இந்திய ராணுவத்தில் அதிகாரியாக இருந்தால் போதும்; உங்களுக்கு நாட்டின் சட்ட திட்டங்களோ, காவல்துறையோ, நீதிமன்றமோ தேவையில்லை. மும்பை போன்ற ஒரு பெருநகரத்திற்குள் புகுந்து, உங்களுக்குச் சந்தேகப்படுபவர்களைக் கடத்தி, சொந்தமாக டார்ச்சர் செய்து, எவனை வேண்டுமானாலும் சுட்டுக் கொல்லலாம்.

படத்தில் வரும் நாயகன், ஒரு ராணுவ வீரனாகப் பொறுப்புடன் நடப்பதை விட, சட்டத்திற்குப் புறம்பாகத் தன் சொந்த நீதிமன்றத்தை நடத்தும் ஒரு விஜிலாண்டி ஆகத்தான் செயல்படுவார். நாட்டின் பாதுகாப்பு என்ற லேபிளை ஒட்டிவிட்டால், ஒரு தனிமனிதன் செய்யும் அத்தனை சட்டவிரோதக் கொலைகளும் புனிதமானவை என்ற ஆபத்தான பாசிசச் சிந்தனையை இத்திரைப்படம் மிக நளினமாக நியாயப்படுத்தியது.

படத்தின் ஆகச்சிறந்த மாஸ் காட்சியாகக் கொண்டாடப்படுவது, நாயகன் தன் ஆர்மி நண்பர்களை ஒன்றுதிரட்டி, மும்பையின் வெவ்வேறு இடங்களில் இருக்கும் ஸ்லீப்பர் செல்களை ஒரே நேரத்தில் சுட்டுக் கொல்லும் காட்சி. எந்தவித விசாரணையோ, சட்டபூர்வமான ஆதாரங்களோ இல்லாமல், அவன் தீவிரவாதி, அவனைக் கொன்றுவிடு என்று ஒரு தனிநபர் உத்தரவிடுவதும், அதைத் தேசபக்தி என்ற பெயரில் சமூகம் கைதட்டி ரசிப்பதும் எவ்வளவு பெரிய அறவீழ்ச்சி!

ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் குற்றவாளிகள் கூடச் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப்பட்டு, முறையான விசாரணை நடத்தப்பட்டுதான் தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்ற அடிப்படை விழுமியத்தை இத்திரைப்படம் அடியோடு தகர்த்தது.

விளைவு?

நிஜ வாழ்க்கையிலும், அடிச்சு என்கவுண்ட்டர் பண்ணுங்க சார் என்று மனித உரிமைகளைக் கேலி செய்யும் ஒரு முதிர்ச்சியற்ற, வன்முறைக்கு அடிமையான பொதுப்புத்தியைத் தமிழர்களிடம் இது ஆழமாக விதைத்தது.

இத்திரைப்படத்தின் மையக்கதை தீவிரவாதத்தை எதிர்ப்பது என்ற பெயரில், ஒரு குறிப்பிட்ட மதப் பின்னணி கொண்ட மனிதர்களை ஒட்டுமொத்தமாகச் சந்தேகக் கண் கொண்டு பார்க்கும் ஓர் ஆபத்தான ஸ்டீரியோடைப் பொதுப்புத்தியை மிக நளினமாக உருவாக்கியது.

பம்பாயில் இருக்கும் சாதாரண வியாபாரிகள், கூலிகள் போன்ற சாமானியர்களைச் ஸ்லீப்பர் செல்கள் என்ற ஒற்றை வார்த்தைக்குள் அடைத்து, அவர்கள் அனைவருமே நாட்டின் அமைதியைக் கெடுக்கக் காத்திருப்பவர்கள் போன்ற ஒரு போலிப் பயத்தைக் கமர்ஷியலாக இத்திரைப்படம் விற்றது.

சமூகத்தில் இருக்கும் பன்முகத்தன்மையையும், மத நல்லிணக்கத்தையும் பேணுவதை விடுத்து, சாமானிய மனிதர்களுக்கு இடையே அவநம்பிக்கையையும் வெறுப்பையும் விதைப்பதற்கு இந்தத் துப்பாக்கி பாணி அரசியல் மிகச் கச்சிதமாகப் பயன்பட்டது.

படத்தில் வரும் நாயகி ஒரு பாக்ஸிங் வீராங்கனை. ஒரு விளையாட்டு வீராங்கனையைத் தமிழ் சினிமா எப்படி நடத்தும்? அவளுக்குப் புத்திசாலித்தனம் இருக்காது, எப்போது பார்த்தாலும் லூசுத் தனமாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பாள், நாயகன் தன்னை ஏமாற்றுவது கூடத் தெரியாமல் ஏமாந்து போவாள். அவளது பாக்ஸிங் திறமை என்பது படத்தின் ஆரம்பத்தில் வரும் ஒரு காமெடி காட்சியோடு முடிந்துவிடும்; அதன் பிறகு அவள் நாயகனின் பின்னால் அலைந்து உருகும் ஒரு வெறும் அழகுப் பொம்மைதான். பெண்களின் கல்வியையோ, விளையாட்டுத் திறமையையோ, ஆளுமையையோ கமர்சியல் சினிமா எப்படித் தன் ஆணாதிக்க பிம்பத்திற்கு முன்னால் மண்டியிட வைக்கிறது என்பதற்கு இத்திரைப்படமும் ஒரு ஆகச் சிறந்த உதாரணம்.

துப்பாக்கி பாக்ஸ் ஆபீஸில் 100 கோடிகளைக் குவித்து, நாயகனின் திரையுலகப் பாதையை அடுத்த கட்டத்திற்குத் தூக்கிச் சென்றிருக்கலாம். ஆனால், சமூக ரீதியாக அது தமிழனை எங்கு கொண்டு போய் நிறுத்தியது?

அதற்கு முன், சலவைக்காரர், காய்கறி விற்பவர், பால் காரர் ஆகியோரைப் பார்த்தால் "காசு எவ்வளவு?" என்றுதான் கேட்கத் தோன்றும். படத்திற்குப் பின், "இவன் ஏன் இவ்வளவு அமைதியாக இருக்கிறான்? ஒருவேளை ஸ்லீப்பர் செல்லோ?" என்ற சந்தேகத்தின் பிடரியைப் பிடித்து உலுக்கும் உளவியல் நோய் பரவியது.

தீவிரவாதி என்றால் தாடி வைத்திருக்க வேண்டும், கறுப்புச் சட்டை போட்டிருக்க வேண்டும் என்ற மரபார்ந்த கற்பிதங்களை உடைத்து, "உன் பக்கத்து வீட்டில் குடிவந்து, உனக்கேத் தெரியாமல் உன் வைபையைத் திருடிப் பயன்படுத்துபவனும் தீவிரவாதியாக இருக்கலாம்" என்ற உலகளாவிய விழிப்புணர்வை இப்படம் விதைத்தது. இதன் விளைவாக, சட்டம், ஒழுங்கு, காவல்துறை இதெல்லாம் வேஸ்ட்; ஒரு தனிமனிதன் நினைத்தால், அவனாகவே சிஸ்டத்தை கையில் எடுத்துக்கொண்டு தீர்ப்பு எழுதலாம் என்கிற ஆபத்தான அராஜகவியலை இத்திரைப்படம் வேரூன்றியது.

தேசபக்தி என்ற பெயரில் தனிநபர் வன்முறையை நியாயப்படுத்துவதையும், சட்டத்திற்குப் புறம்பான கொலைகளைக் கெத்து என்று நம்புவதையும், பிற மனிதர்களைச் சந்தேகக் கண் கொண்டு பார்ப்பதையுமே ஒரு ஸ்டைல் ஆக மாற்றியதுதான் இந்தத் துப்பாக்கி தமிழ்ச் சமூகத்தின் சிந்தனையில் நிகழ்த்திய ஆகச்சிறந்த வரலாற்றுத் துளை!

*****