கோழிச் சண்டையும் கூமுட்டை மண்டையும்

சீரழித்த சினிமா – 27

சண்டக்கோழி

கோழிச் சண்டையும் கூமுட்டை மண்டையும்

இரண்டாயிரத்து ஐந்தாம் ஆண்டின் டிசம்பர் திங்களில், தமிழ்ச் சமூகத்தின் எஞ்சியிருந்த கொஞ்ச நஞ்ச சட்டம் ஒழுங்கு விழிப்புணர்வுக்கும், கல்லூரி மாணவர்களின் படிப்பு நெறிமுறைகளுக்கும் திரையரங்க வாசலிலேயே பிரமாண்ட கல்லறைகள் எழுப்பப்பட்டன.

தமிழ் சினிமா அதுவரை காட்டிய "மதுரைக் காரர்கள் என்றால் எப்போதும் அரிவாளும் ரத்தமுமாகத் திரிவார்கள், சென்னைக்காரர்கள் லோக்கல் ரௌடித்தனம் செய்வார்கள்" என்ற தனித்தனி சினிமாட்டிக் விதிகளைக் கொஞ்சம் பட்டி டிங்கரிங் பார்த்து, "சென்னையில் படிக்கும் ஓர் இன்ஜினியரிங் மாணவன், விடுமுறைக்குத் தன் நண்பனின் ஊரான சிதம்பரத்துக்குச் சென்றுவிட்டுத் திரும்பும்போது, பேருந்து நிலையத்திலேயே ஒரு டானை  நடுத்தெருவில் வைத்துப் பந்தாடினால் போதும்; அவனது அப்பாவும் ஊரின் பெரிய புள்ளியாக இருந்தால், ஒட்டுமொத்த குண்டர்களுமே அவர்களது காலுக்குக் கீழே விழுந்து கிடக்க வேண்டும்" என்ற ஒரு புதுவிதமான பிராந்திய வக்கிர அத்துமீறலை  தமிழனின் பொதுப்புத்தியில் ஏற்றிய பெருமை, சண்டக்கோழி திரைப்படத்திற்கு உண்டு.

நாயகனின் எந்நேரமும் சட்டையைக் கழற்றத் தயாராக இருக்கும் போலிப் பாய்ச்சல் பிம்பமும், நாயகியின் எந்நேரமும் ஓயாமல் பேசிக்கொண்டே இருக்கும் வாலுத்தனம் மற்றும் லூசுத்தனம் நிரம்பிய பாத்திரமும், நாயகனின் தந்தையின் பிரம்மாண்டமான முரட்டுக் கௌரவப் பிம்பமும் சேர்ந்து, தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களின் மூளையை எப்படி ஒரு கோழிக்கூடு நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது என்பதைச் ஆழமாகக் கீறிப் பார்ப்போம்.

இத்திரைப்படம் தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த ஆகச்சிறந்த கல்வி நெறிமுறை என்ன தெரியுமா?

நீங்கள் ஒரு பொறியியல் கல்லூரி மாணவராக இருந்தால், உங்களுக்கு செமஸ்டர் தேர்வுகளோ, ப்ராஜெக்ட்டுகளோ முக்கியமல்ல. சொந்த ஊருக்குத் துரத்தி வரும் ரௌடிகளை நடுரோட்டிலும், கரும்பு வயல்களிலும் வைத்து எப்படித் துவம்சம் செய்ய வேண்டும் என்று தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்பதுதான்.

இந்தியத் தண்டனைச் சட்டம், உள்ளூர் காவல் நிலையம் போன்ற அற்பமான அமைப்புகள் எல்லாம் பெரிய இடத்துப் பிள்ளைக்குப் பொருந்தாது. நகரின் ஆகச்சிறந்த ரௌடி தன் ஆட்களுடன் வந்து வழிமறித்தால், போலீஸைக் கூப்பிடக் கூடாது; தானே ஒரு சண்டைக்கோழியாக மாறி, ஒரு மைக் டைசனாகவோ, அல்லது புரூஸ்லீயாகவோ விஸ்வரூபம் எடுத்து சட்டம் ஒழுங்கைத் தன் வசம் இழுக்க வேண்டும். அதுதான் ஆணழகனின் ஆகச்சிறந்த அடையாளம் என்று தமிழ் இளைஞன் நம்பத் தொடங்கினான்.

விளைவு?

இன்றுவரை நிஜ வாழ்க்கையில் கல்லூரிகளுக்குச் சென்று உருப்படியாகப் படிக்காமல், "நாங்கெல்லாம் அந்த ஊர்க்காரங்கடா, இறங்குனா கொத்துக்கறிதான்" என்று தேவையில்லாமல் முறுக்கிக் கொண்டு திரியும் ஒரு முதிர்ச்சியற்ற, வன்முறை விரும்பிகளான வால்களின் ஆதிப்புள்ளி இந்தத் திரைப்படம்தான்.

சண்டக்கோழி படத்தில் ஓர் ஊரின் பெரும்புள்ளி நினைத்தால், ஒட்டுமொத்த மாவட்டத்தின் சட்டத்தையே தன் கையில் வைத்திருக்கலாம் என்ற நிலப்பிரபுத்துவக் கொடுமையை மரியாதை என்ற லேபிளோடு விற்றார்கள்.

இந்த உறைபனியூட்டும் தனிநபர் வழிபாட்டு வக்கிரத்தை, உணர்ச்சிமயமான பின்னணி இசையாலும், பளபளக்கும் பட்டு வேட்டிகளாலும் மூடி மறைத்து, அவர் தப்பு செய்ய மாட்டார், தட்டிக் கேப்பார் என்று பார்ப்பவனை ஏமாற்றுவார் இயக்குனர்.

நீதிமன்றமோ, ஜனநாயக அமைப்புகளோ ஒரு சாமானியனுக்குப் பாதுகாப்பு தராது; ஒரு பெரும் புள்ளி நினைத்தால் மட்டும்தான் நீதி கிடைக்கும் என்ற பிற்போக்குத்தனமான தத்துவத்தை விற்று, பார்ப்பவனுக்குப் சட்டம் மற்றும் நீதியின் மீதான தேவையையே துடைத்து எறிந்தது இந்தத் திரைப்படம்.

இத்திரைப்படத்திலும் பெண்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலை மிகவும் விசித்திரமானது. நாயகியின் கதாபாத்திரம், எந்நேரமும் வால்த்தனமாகவும், லூசுத்தனமாகவும் ஊரிலிருக்கும் எல்லோரையும் வம்பு இழுப்பது, ஹீரோவிடம் வம்படியாகக் காதல் வளர்ப்பது, பொது இடங்களில் அநாகரிகமாகப் பேசுவது என ஒரு ஹைபர் ஆக்டிவிச பிம்பத்தின் உச்சமாகக் காட்டப்பட்டார்.

ஒரு பெண்ணின் சுயம், கல்வி அல்லது ஆளுமை எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், அவளது அதீதப் பேச்சையும், முதிர்ச்சியற்ற சேட்டைகளையும் ரொம்பக் கியூட் என்று காட்டி, தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களை ஏமாற்றியதுதான் இந்தச் சினிமாவின் ஆகச்சிறந்த கமர்ஷியல் தந்திரம். இதன் விளைவாகத் தமிழ் சினிமாவில் அடுத்த பத்து வருடங்களுக்கு ஓயாமல் கத்திக்கொண்டே இருக்கும், தனக்கென ஒரு சுய சிந்தனையற்ற போலித் துறுதுறுப்புக் கொண்ட கதாநாயகிகளின் சீரழிவுப் பாத்திரங்கள் அணிவகுக்கத் தொடங்கின.

சண்டக்கோழி பாக்ஸ் ஆபீஸில் கோடிகளைக் குவித்து, அதன் நாயகனை ஓர் ஆக்சன் ஹீரோ நாற்காலியில் அமர வைத்து, அதன் இயக்குநரை ஒரு மாஸ் இயக்குனர் அந்தஸ்தில் கொண்டு போய் நிறுத்தியிருக்கலாம். ஆனால், சமூக ரீதியாக அது தமிழனை எங்கு கொண்டு போய் நிறுத்தியது?

நாயகன் ஓர் அடி அடிக்கிறான். வில்லன் முப்பது அடி தள்ளிப் போய் விழுகிறான். நியூட்டனின் மூன்றாவது விதி அங்கே கதறி அழ ஆரம்பித்தது. தியேட்டரில் இருக்கும் பதினெட்டு வயது இளைஞனின் அட்ரினலின் சுரப்பி, பசிபிக் பெருங்கடலில் சுனாமி ஏற்பட்டது போலப் பொங்கி வழிய ஆரம்பித்தது.

சண்டக்கோழி போன்ற திரைப்படங்களுக்கு முன்பு வரை மதுரை என்பது மல்லிகைப் பூவுக்கும், மீனாட்சி அம்மனுக்கும், இட்லிக்கும் புகழ்பெற்ற ஓர் அமைதியான ஊர். ஆனால், அதற்குப் பிறகுதான், மதுரையில் பிறக்கும்போதே குழந்தைகளுக்குத் தாய்ப்பாலோடு மூர்க்கத்தனமாகச் சண்டை போடும் கலையும் கற்றுத்தரப்படுகிறது என்கிற பொதுப்புத்தி சமூகத்தில் விதைக்கப்பட்டது.

வம்புச் சண்டைக்குப் போகும் ஹீரோவை, "போய் அடிச்சிட்டு வாப்பா" என்று ரிலாக்ஸாக வழி அனுப்பி வைக்கும் ஒரு விசித்திரக் குடும்பக் கலாச்சாரத்தை இந்தச் சமூகம் வியப்போடு வேடிக்கை பார்த்தது. வன்முறையை ஒரு கலை வடிவம் போலக் காட்டுவதுதான் ஆபத்தானது. அந்த ஆபத்தை மாஸாகவும் பேஷாகவும் செய்தது சண்டக்கோழி.

ஒரு மனிதன் தன் செயல்களின் மூலமே தன் இருப்பை வரையறுக்கிறான். சண்டக்கோழி பாணியில் வாழ நினைக்கும் ஒருவனுக்கு, அவன் ஹீரோ என்று நிரூபிக்க ஒரு பயங்கரமான வில்லன் தேவை. ஆனால் அரியர்ஸ், ரூம் வாடகை, ரேஷன் கியூ, டிராபிக் நெருக்கடி போன்ற பயங்கர வில்லன்களிடம் அதெல்லாம் எடுபடாது. அவற்றையெல்லாம் தூக்கிப் போட்டு மிதிக்கவும் முடியாது, சவால் விடவும் முடியாது. இதனால், “நான் சண்டைக்கோழியா? அல்லது சும்மா கூண்டில் இருக்கும் கூடைக்கோழியா?” என்ற குழப்பத்தில், கொசுக்கடியோடு போராட முடியாமல் தவிக்கத் தொடங்கினான் தமிழ் இளைஞன்.

சண்டக்கோழி தமிழ் இளைஞர்களைத் தங்களின் நிஜமான சராசரி வாழ்க்கையை வெறுக்கக் கற்றுக்கொடுத்தது. ஒவ்வொரு இளைஞனும் தனக்குள்ளே ஒரு ஹீரோவை ஒளித்து வைத்துக் கொண்டு, வெளியே ஒரு காமெடியன் போல வாழ்ந்து மடிய வேண்டிய சினிமாட்டிக் சாபத்தைத் தந்துவிட்டுச் சென்றது!

படிக்கப் போகும் இடத்தில் லோக்கால் தாதாவைப் பந்தாடிச் சண்டை போடுவதுதான் வாலிபம் என்றும், தாவணி போட்ட தீபாவளி என்று பாடினால் அத்தனை அராஜகங்களையும் ரசிக்கலாம் என்றும், மதுரைக் கௌரவமும் உள்ளூர் குண்டர் கலாச்சாரமும் கலந்ததுதான் தமிழ் சினிமா என்றும் நம்பிய ஒரு விறுவிறுப்பான, முதிர்ச்சியற்ற சண்டைக்காரச் சமூகமாகத் தமிழர்களை மாற்றியதுதான் இந்தத் திரைப்படம் செய்த ஆகச்சிறந்த வரலாற்றுச் சீரழிவு!

*****