கடந்தகாலம் ஒரு தங்குமிடம் அல்ல, வாடகைக்குக் கூடத்தான்!

கடந்தகாலம் ஒரு தங்குமிடம் அல்ல, வாடகைக்குக் கூடத்தான்!

மனிதர்களாகிய நமக்கு ஒரு விசித்திரமான பழக்கம் உண்டு. ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ரயிலில் ஜன்னலுக்கு வெளியே வேடிக்கை பார்ப்பதை விட, ரயில் கடந்து வந்த பாதையைத் திரும்பிப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விடுவதில் நமக்கு அலாதிப் பிரியம்.

கடந்தகாலம் என்பது ஒரு சிறந்த ஆசான் என்பார்கள். ஆனால், அந்த ஆசானே நம்மை வீட்டுப்பாடம் செய்யச் சொல்லிவிட்டு, வகுப்பறையிலேயே சிறை வைத்துவிட்டால் என்ன செய்வது?

கடந்தகாலம் என்பது ஒரு மியூசியம் போன்றது. அங்கே போய்ப் பார்க்கலாம், அடடா, அப்போது எவ்வளவு முட்டாளாக இருந்திருக்கிறோம், என்று ஆச்சரியப்படலாம், ஓரிரு பாடங்களைக் கற்றுக் கொள்ளலாம். ஆனால், மியூசியத்திலேயே பாய் போட்டுப் படுத்து உறங்க முடியாது. அங்கே தங்க முற்பட்டால், செக்யூரிட்டி எனும் காலம் உங்களை வெளியே தள்ளுவது உறுதி.

மியூசியத்தில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும் சிலைகள் பேசுவதில்லை. அதேபோல், கடந்தகாலச் சம்பவங்களும் மாறப்போவதில்லை. மாறாத ஒன்றைப் பிடித்துக்கொண்டு தொங்குவது, நங்கூரமிட்ட படகில் அமர்ந்து கொண்டு துடுப்புப் போடுவதற்குச் சமம்.

கடந்தகாலத்தில் இருந்து கற்றுக் கொள்கிறேன், என்று சொல்லிக்கொண்டு பலர் செய்வது என்னவென்றால், பழைய காயங்களை மீண்டும் மீண்டும் நோண்டிப் பார்ப்பதுதான்.

அன்று அப்படிச் சொல்லியிருக்கலாமே! அவன் அப்படிச் செய்தபோது நான் ஏன் சும்மா இருந்தேன்? இவை பாடங்கள் அல்ல, இவை தீர்ந்துபோன பழைய பேப்பர்கள். பழைய பேப்பரை விற்றுவிட்டு அடுத்த வேலையைப் பார்ப்பதுதான் புத்திசாலித்தனம். அதை அடுக்கி வைத்துக்கொண்டு அதன் மேல் அமர்ந்திருந்தால் வீடு குப்பையாகத்தான் மாறும்.

கடந்தகாலத்திலேயே தங்கிவிடுபவர்கள், பின்னோக்கிப் பார்த்தபடி முன்னோக்கி நடக்க முயற்சிப்பவர்கள். விளைவு? முன்னால் இருக்கும் குழியில் விழுவதுதான்.

நாம் செய்த தவறுகள் நமக்கு வழிகாட்டிகளாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, அவை கைவிலங்குகளாக மாறிவிடக் கூடாது. பாடம் கற்றுக் கொண்டவுடன் புத்தகத்தை மூடி வைக்க வேண்டும். புத்தகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தால் தேர்வு எழுத முடியாது.

உண்மையில், கடந்தகாலம் என்பது ஒரு பழைய எஸ்.எம்.எஸ் போன்றது. அதை மீண்டும் மீண்டும் படிப்பதன் மூலம் டேட்டா எதுவும் தீர்ந்துவிடாது, ஆனால் உங்கள் பேட்டரி தீர்ந்துவிடும்.

கடந்தகாலம் அழகானது என்று யாராவது சொன்னால், அவர் இப்போது நிகழ்காலத்தில் ஏதோ பெரிய மொக்கையைச் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்று அர்த்தம். கடந்தகாலத்தில் தங்குவது என்பது, தூக்கத்தில் வரும் கனவை நிஜம் என்று நம்பி, விழித்த பிறகும் கண்களை மூடிக் கொண்டே இருப்பதற்குச் சமம்.

கடந்தகாலத்தில் இருந்து பாடங்களைக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள். ஆனால் அதற்காக அங்கேயே டியூஷன் சேர்ந்துவிடாதீர்கள். வாழ்க்கை என்பது ஒரு வழிப்பாதை. பின்னாடி திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டே வண்டி ஓட்டினால், இன்சூரன்ஸ் கூடக் கிடைக்காது.

கடந்தகாலத்தைப் பற்றிப் பேசுபவர்கள் எல்லோரும் அப்படியெல்லாம் இருந்தது என்பார்கள். ஆனால், அப்போது அவர்கள் உண்மையில் எப்படி இருந்தார்கள் என்று கேட்டால், இப்போதும் இருப்பதைப் போலத்தான் அப்போதும் புலம்பிக் கொண்டிருந்திருப்பார்கள்.

கடந்த காலத்துக்கு டாடா சொல்லி விட்டு, நிகழ்காலத்துக்குள் காலடி எடுத்து வையுங்கள். ஓடிக் கொண்டிருக்கும் நதி யாருக்காகவும் நிற்காது.

*****