கோர்ட், கேஸ் மற்றும் சில கிரிமினல் மேட்டர்கள்!

கோர்ட், கேஸ் மற்றும் சில கிரிமினல் மேட்டர்கள்!

ஊர் ஊருக்குக் கோர்ட்டுகள் இருக்கின்றன. அங்கே ஆயிரக்கணக்கான கேஸ்கள் விசாரணை என்ற பெயரில் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன.

கூண்டுக்குள் நிற்கும் குற்றவாளிகள் ஏதோ நெட்ஃபிளிக்ஸ் சீரிஸ் பார்ப்பது போல மிக அமைதியாக வேடிக்கை பார்க்கிறார்கள்.

வெளியே பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தங்கள் கதையை ரத்தமும் கண்ணீருமாகச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இதெல்லாம் அவர்கள் தாய்மொழியிலேயே நடந்தாலும், கூண்டுக்குள் இருப்பவருக்கு இது புரியுமா என்பதுதான் மில்லியன் டாலர் கேள்வி.

அதாவது, அய்யோ, தப்பு பண்ணிட்டோமே! என்று அவர் உள்ளம் பதறுகிறதா? அந்தத் தண்டனையைத் தார்மீக அடிப்படையில் ஏற்றுக்கொள்கிறாரா? சான்ஸே இல்லை.

நீதிபதி சட்டப் புத்தகத்தைப் புரட்டி, உனக்கு இத்தனை வருஷம் ஜெயில், என்று தீர்ப்புச் சொன்னால், அவ்வளவுதானே? ஓகே டன். என்று ஒரு தினுசான அலட்சியத்தோடு கூண்டை விட்டு இறங்குகிறார்கள் குற்றவாளிகள். இவர்களை எந்தச் சட்டம் திருத்தும்?

தெரியாம பண்ணிட்டேன், என்று உருகுவதெல்லாம் பிளாக் அண்ட் ஒயிட் சினிமா காலம். இப்போது, தெரிஞ்சுதான் பண்ணேன், என்ன இப்போ? என்று மார்தட்டுகிறார்கள். தண்டனை என்னவென்று கூகுள் செய்து பார்த்துவிட்டு, அதற்குத் தயாராகிவிட்டே கிரைம் செய்கிறார்கள்.

கல்வி அறிவே இல்லாதவரை விடுங்கள், நன்றாகப் படித்துப் பெரிய பதவியில் இருப்பவர்களும் பக்கா பிளானிங் போட்டுத் திருடுகிறார்கள். மாட்டிக்கொள்ளாத வரை நான் யோக்கியன் என்பதுதான் இன்றைய எஜுகேஷன் சிஸ்டம் கற்றுக்கொடுத்த பாடமோ என்னவோ! கடிக்க வரும் நாய், முட்டும் காளை, மதம் பிடித்த யானை இவற்றுக்கும் இவர்களுக்கும் உருவத்தைத் தவிர வேறு என்ன பெரிய வித்தியாசம்?

யாரையும் பழிவாங்குவது சட்டத்தின் நோக்கம் இல்லை. குற்றவாளிகளை ஒழிப்பதை விட, குற்றத்தை ஒழிப்பதுதான் அதன் ஐடியா. ஆனால், குற்றவாளிகள் ஓவர் நைட்டில் உருவாவதில்லை. சின்ன வயதில் மனதில் விழுந்த காயங்களும், வடுக்களும்தான் பின்னாளில் முள் மரமாக வளர்கின்றன.

நல்லவர் ஆவதும் தீயவர் ஆவதும் அன்னை வளர்ப்பினிலே என்பது பழைய பாட்டு. ஆனால், உண்மை அதுதான். பொறாமை, ஆசை, கோபம் ஆகிய இந்த வாசல்கள் வழியாகத்தான் குற்றங்கள் நுழைகின்றன.

காந்தி தாத்தா குற்றங்களைத் தடுக்க மூன்று வழிகளைச் சொன்னார். முதலாமவது போலீஸிடம் சொல்வது, இரண்டாமவது சும்மா இருப்பது, மூன்றாமவது சத்தியாகிரகம்.

காந்தியைப் பொறுத்தவரை குற்றம் என்பது ஒரு வியாதி. குற்றவாளி ஒரு நோயாளி. நோய்க்கு மருந்து தர வேண்டுமே தவிர, அடி வெளுக்கக் கூடாது. நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி என்றார் வள்ளுவர். அதைத்தான் காந்தியும் வழிமொழிகிறார்.

திருடனுக்கும் நமக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை என்கிறார் காந்தி. தேவைக்கு அதிகமாகச் சேர்த்து வைப்பதே ஒரு வகை திருட்டுதான். பாக்கெட் திருடன் மாட்டிக்கொண்டு தண்டனை பெறுகிறான், பெரிய பணக்காரத் திருடன் மாட்டிக்கொள்ளாமல் சமூக மரியாதையைப் பெறுகிறான். அவ்வளவுதான் டிபரன்ஸ்.

அறிஞர்கள் பார்வையில் நல்ல நாட்டில் குற்றவாளிகள் இருக்க மாட்டார்கள். அப்படி இருந்தால் அவர்களை அன்பால் திருத்த வேண்டும்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், எல்லாரும் அன்பாக இருந்தால், கோர்ட்டும் கிடையாது, கூண்டும் கிடையாது. அப்படி ஒரு சொர்க்கத்தை இங்கே கிரியேட் பண்ண முடியாதா என்ன? முடியாது என்பதுதான் எதார்த்தம், இருந்தாலும் முயற்சிப்பதில் என்ன தப்பு?

*****