காதலின் தீ வளர்ப்பு நிலையங்கள்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 68

காதலின் தீ வளர்ப்பு நிலையங்கள்

மாலை நேரம். 

திருவாரூர் கமலாலய குளத்தின் படிக்கட்டுகள்.

வானத்தில் மழைக்கான மேகங்கள் கறுத்துக் கொண்டு வந்தன.

அவன் குளத்தைப் பார்ப்பதும் அவளை எதிர்பார்ப்பதுமாக இருந்தான்.

சரியாக மணி ஐந்து முப்பதைத் தொட்டபோது அவள் வேக வேகமாகப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி வந்தாள்.

கையில் ஒரு பெரிய கோப்பு. அவளது முகம் வழக்கமான புன்னகையை இழந்திருந்தது. சற்றே பதற்றமும், அயர்ச்சியும் தெரிந்தது.

அவள் வந்து அவன் அருகில் படிக்கட்டில் அமர்ந்ததும், அவன் லேசாகச் சிரித்தான். "என்ன? வடக்கு வீதியில் இருக்குற உங்க அலுவலகத்துலேந்து இங்க வர நாற்பது நிமிஷமா?"

அவள் பதில் சொல்லவில்லை. அந்தப் பெரிய கோப்பைப் படிக்கட்டில் ஓரமாக வைத்து விட்டு அவனின் கண்களை நேராகப் பார்த்தாள். "நாம இனிமே இப்படிப் பாத்துக்கிறது, பேசுறது எல்லாத்தையும் கொஞ்ச நாளைக்கு நிறுத்திடலாம்."

அவன் திடீரென்று திகைத்துப் போனான். "திடீர்னு என்ன ஆச்சு? அலுவலகத்துல ஏதாவது பிரச்சனையா?"

"அலுவலகத்தில் இல்லை. நம்மைச் சுத்தி இருக்கிறவங்க, இந்தத் தெருக்காரங்க, இந்தச் சொந்தக்காரங்க. திருவாரூர் முழுக்க நம்மளப் பத்திதான் பேச்சு."

அவன் புருவங்களை உயர்த்தினான். "ஊர் பேசுதா? என்ன பேசுறாங்க? நாம்ம ரெண்டு பேரும் காதலிக்கிறோம், கமலாலயம் படிக்கட்டுல உக்காந்து கடலை போடுறோம்ன்னா? அது உண்மைதானே? இதுல புதுசா என்ன இருக்கு?"

"உனக்கு எல்லாமே விளையாட்டுதான்!" அவள் குரலைத் தாழ்த்தி, ஆனால் அழுத்தமாகச் சொன்னாள். "நேத்து எங்க அத்தை வீட்டுக்கு வந்திருந்தாங்க. உன் பொண்ணு திருவாரூர்ல ஒரு பையன் கூட பைக்ல சுத்துறா, பாக்குறவங்க எல்லாம் என்ன நினைப்பாங்க? குடும்ப மானம் என்னாகிறதுன்னு அப்பா, அம்மாக்கிட்ட நேராவே கேட்டுட்டாங்க. அப்பா நேத்து ராத்திரி முழுக்க தூங்கல. அம்மா ராத்திரி முழுக்க ஒரே அழுகை. எனக்கு ரொம்ப குற்றவுணர்ச்சியா இருக்கு."

அவன் லேசாகப் புன்னகைத்தான். அந்தப் புன்னகை அவளுக்கு மேலும் எரிச்சலூட்டியது. "சிரிக்காதேடா! நான் கோபமா சொல்றேன். நாலு பேர் நாலு விதமா பேசுறாங்க. இந்தப் பழிச்சொல்லும் வதந்தியும் ரொம்ப அசிங்கமா இருக்கு. நாம இதோட நிறுத்திப்போம். கொஞ்ச நாள் பேசாம இருந்தா, எல்லாரும் இதை மறந்துடுவாங்க. நம்ம காதலும் மாறுனாலும் மாறும். பிறகு பாத்துக்கலாம்."

"ஓ! அப்படியா?" அவன் அவளது கைகளைப் பற்ற முயன்றான். அவள் கையைப் பின்னுக்கு இழுத்துக்கொண்டாள்.

"நீ என்ன நினைக்கிறேன்னா, ஊரார் பேசுற பழிச்சொல்லுக்குப் பயந்து, நாம ஒதுங்கி இருந்தா, இந்தக் காதல் தானா அடங்கிடும்னு நினைக்கிறே. அப்படித்தானே?"

"ஆமாம். நெருப்புல காத்து படாம இருந்தா அணைஞ்சிடும்ல? அதுமாதிரிதான்."

அவன் லேசாகக் கைகளைத் தட்டினான். "தப்பு. வள்ளுவர் இதுக்கு வேற மாதிரி ஒரு சூத்திரம் சொல்லியிருக்கார்."

"வள்ளுவரா? இந்த நேரத்துல உனக்குத் திருக்குறள் கேட்குதா?"

"ஆமாம்.

"நெய்யால் எரிநுதுப்பேம் என்றற்றால் கெளவையால்

காமம் நுதுப்பேம் எனல்."                                     (குறள், 1148)

அப்படின்னு ஒரு குறள் இருக்கு. அப்படின்னா என்ன தெரியுமா? எரியுற தீயை அணைக்கிறதுக்குத் தண்ணியை ஊத்தாம, நெய்யை ஊத்தி அணைக்கப் போறேன்னு சொல்ற மாதிரிதானாம், இந்த ஊரார் பேசுற அலர் தூற்றலுக்குப் பயந்து காதலை அடக்க நினைக்கிறதும்!"

அவள் அவனை விசித்திரமாகப் பார்த்தாள். "நெய்ய ஊத்துனா தீ இன்னும் அதிகமா எரியும்டா."

அவன் படிக்கட்டில் சற்று சாய்ந்து அமர்ந்து கொண்டான். "அதான். அதேதான். நாம விலகி இருக்கணும்னு நினைக்க நினைக்க, இந்த ஊரோட பேச்சும், நம்மைப் பத்தின வதந்தியும் நம்ம மனசுக்குள்ள காதலை இன்னும் அதிகமாகத்தான் எரியவைக்கும். அதை அணைக்கவே முடியாது."

அவள் அமைதியானாள்.

அதே நேரம் மழைக்கான அறிகுறிகள் தீவிரமாக தெரியவே, அவளை அவசர அவசரமாக இரு சக்கர வாகனத்தில் அழைத்துச் சென்று அவளது தெரு முனையில் விட்டு விட்டு திரும்பினான் அவன்.

லேசான துறல் மழையில் நனைந்தபடி, அந்தப் பெரிய கோப்பானது நனைந்து விடாதபடி நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டு பரபரப்புடன் தன் வீட்டின் உள்ளே நுழைந்தாள் அவள்.

வரவேற்பறையில் அவளது அப்பா, "என்ன கண்ணு, கமலாலய படிக்கட்டுச் சந்திப்பெல்லாம் முடிஞ்சதா?"

அவள் திடுக்கிட்டு நின்றாள். "அப்பா! நீங்க?"

"நான் ஒன்னும் உன்னை உளவு பார்க்கல. உங்க அத்தை சொன்னதுக்கு அப்புறம் நான் யோசிச்சேன். அந்தப் பையன் யாரு? அவன் பின்னணி என்னன்னு விசாரிச்சேன். நல்ல பையன்தான், நல்ல வேலையில இருக்கான். ஆனா, இந்த வயசுல வர்ற காதல் எல்லாம் வெறும் வயசுக்கோளாறு. நாலு பேர் நாலு விதமா பேசும்போது, உங்களுக்கே அது சலிச்சுப்போயிடும்."

அவள் தலையைக் குனிந்துகொண்டாள். "அப்பா! நான் அவன்கிட்ட பேசிட்டேன். இனிமே நாங்க பார்க்க மாட்டோம்."

அவளது அப்பா மனதிற்குள் சிரித்துக்கொண்டார். ஆனால், அவருக்குத் தெரியாது, இயற்பியலிலும் சரி, மனித உணர்வுகளிலும் சரி ஓர் அழுத்தத்தைக் கொடுக்கும்போது, அது அதைவிட வீரியமாகத் திரும்பித் தாக்கும் என்று.

அடுத்த பத்து நாட்கள்.

அவனும் அவளும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. வாட்ஸ்அப் அனுப்புகைகள் இல்லை. இன்ஸ்டாகிராம் பகிர்வுகள் இல்லை. மாலை நேர கமலாயச் சந்திப்புகள் இல்லை.

ஆனால், அவனின் நினைவுகள் அவளை விட்டு ஒரு கணமும் விட்டு நகரவில்லை.

அவள் வேலை செய்யும் வடக்கு வீதி அலுவலகக் கட்டிடத்தைக் கடந்து செல்லும்போதெல்லாம், அவனின் இருசக்கர வாகன வேகம் தானாகக் குறையும். அவளுக்குப் பிடித்த இளஞ்சிவப்புப் பால் கடையில் நிற்கும்போதெல்லாம், "அவளுக்கு இது ரொம்ப பிடிக்குமே" என்று மனம் ஏங்கும்.

மறுபுறம் அவளுக்கு நிலைமை இன்னும் மோசமாக இருந்தது.

அவள் அவனை மறப்பதற்காக அதிக நேரம் வேலை செய்ய முயன்றாள். ஆனால், கோப்புகளில் எல்லாம் அவனின் சிரித்த முகமே நிழலாடியது. ஊரார் பேச்சுக்குப் பயந்து அவனைத் தவிர்க்க நினைத்த ஒவ்வொரு நொடியும், அவனை அலைபேசியில் அழைத்து, "டேய்! எனக்கு உன்னைப் பார்க்கணும் போல இருக்கு" என்று சொல்லத் துடித்தது அவளது உள்மனம்.

அவள் தோழி ஒரு நாள் கேட்டாள், "என்னடி ஆச்சு? பத்து நாளா ஒரு மாதிரி இருக்க? அவன் கூட சண்டையா?"

"இல்லடி நாங்க பேசிக்கிறதே இல்லை. ஊர்ல எல்லாரும் தப்பா பேசுறாங்கன்னு ஒதுங்கி இருக்கோம். ஆனா..." அவள் நிறுத்தினாள்.

"ஆனா?"

"ஆனா, அவனைப் பார்க்காம இருக்குற ஒவ்வொரு நிமிஷமும், எனக்கு அவன் மேல இருக்கிற காதல் அதிகமாகிட்டேதான் போகுது. அவனை முதல்ல பார்த்தப்பக்கூட நான் இவ்வளவு தூரம் அவனை நினைச்சதில்லை. இப்ப அவனைத் தவிர்க்க நினைக்க நினைக்க, பைத்தியம் பிடிக்கிற மாதிரி இருக்கு."

தோழி சிரித்தாள். "அடிப்பாவி! அதுதான் காதலோட தீப்பிக்கும் தன்மை. நீ அதை அணைக்கப் பார்க்கிற. ஆனா அது இன்னும் பெருசா எரியுது."

அவளுக்கு கமலாலயப் படிக்கட்டில் அவன் சொன்ன அந்தத் திருக்குறள் ஞாபகத்திற்கு வந்தது. "நிஜமாவே அவன் சொன்னது உண்மைதான் போலிருக்கே!" என்று முணுமுணுத்துக்கொண்டாள் அவள்.

பதினோராவது நாள்.

திருவாரூர் நகரையே அச்சுறுத்தும் ஒரு கனமழை நாள். அதிபயங்கர சிவப்பு எச்சரிக்கை விடுத்திருந்தது வானிலை நிலையம்.

மதியம் இரண்டு மணிக்கே வானம் இருட்டிவிட்டது. மாலை மூன்று மணிக்கு பள்ளிகள், கல்லூரிகள், அலுவலகங்கள் அனைத்திற்கும் அவசரகால விடுமுறை அளிக்கப்பட்டது.

அவள் அலுவலகத்திலிருந்து வெளியே வந்தபோது, பேருந்துகள் எதுவும் வரவில்லை. முச்சக்கர வாடகை வாகனங்களும் கிடைக்கவில்லை. மழை தன் ஆட்டத்தை ஆரம்பிக்க துவங்கியிருந்தது.

அவள் விசிறி அடிக்கும் மழையில் நனைந்தபடி கொஞ்ச நேரம் வடக்கு வீதியின் பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்றாள். குளிரில் நடுங்கினாள். அவனுக்கு அழைக்கலாமா என்று அலைபேசியை எடுத்தாள். ஆனால், சுயமரியாதையும், அப்பாவின் முகமும் தடுத்தன.

திடீரென அவளுக்கு முன்னால் அவனின் இருசக்கர வாகனம் வந்து நின்றது.

தலைக்கசவ கண்ணாடியை உயர்த்தியவன், "ஏறு சீக்கிரம்!" என்றான் உரத்த குரலில்.

"நீ எப்படி இங்க?"

"கேள்வி கேட்காம ஏறு! இன்னும் அரை மணி நேரத்துல எல்லா சாலைகளும் ஐந்தடி வெள்ளத்துல மிதக்கும்றாங்க. அப்புறம் வீட்டிக்குப் போக முடியாது."

அவள் யோசிக்கவில்லை. எந்த ஊர் பேச்சுக்குப் பயந்து அவனைத் தவிர்த்தாளோ, அதே ஊர் நடுவே, கொட்டும் மழையில் அவனின் இருசக்கர வாகனத்தின் பின்னால் ஏறி அமர்ந்து, அவனை இறுகக் கட்டிக்கொண்டாள்.

மழைநீரோடு அவளது கண்ணீரும் சேர்ந்துகொண்டது.

"என்னால உன்னைப் பார்க்காம இருக்க முடியலடா!" என்று அவனது முதுகில் முகம் புதைத்து அழுதாள்.

அவன் வாகனத்தை ஓட்டிக்கொண்டே சிரித்தான். "நான் தான் அன்னைக்கே சொன்னேனே. ஊர் பேச்சுங்கிறது காதல் நெருப்புக்கு தண்ணி இல்லை, அது நெய்! நாம விலகி இருக்க நினைச்ச பத்து நாளும், என் மனசுக்குள்ள நீ மட்டும்தான் இருந்த."

"ஆமாம்டா! நான் தப்பு பண்ணிட்டேன். ஊர் என்ன வேணா பேசட்டும். எனக்கு நீ வேணும்!"

அவர்களின் இருசக்கர வாகனம் அவளின் வீட்டை நெருங்கியது. வாகனத்தின் சத்தம் கேட்டு அவளது அப்பா வீட்டிற்கு வெளியே வந்தார்.

மழையில் நனைந்தபடி அவளும் அவனும் வாசலில் நின்று கொண்டிருந்தனர். அவன் அவளது கையைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தான். இந்த முறை அவள் கையை விலக்கிக்கொள்ளவில்லை.

அவளது அப்பா கோபத்துடன் பார்த்தார். "என்ன கண்ணு இது? உன்னை நான் என்ன சொன்னேன்? ஊர்ல எல்லாரும்..."

அவன் குறுக்கிட்டான். "ஐயா! ஒரு நிமிஷம் நான் பேசுறதைக் கேளுங்க."

அவர் அமைதியானார்.

"நீங்க உங்க பொண்ணோட எதிர்காலத்தைப் பத்தியும், ஊராரோட பழிச்சொல்லைப் பத்தியும் பயந்தது நியாயம்தான். ஆனா, அந்தப் பயத்தால எங்களை பிரிக்க நினைச்சீங்க பாருங்க. அதுதான் தப்பு."

"என்னப்பா தத்துவமா பேசுற?"

"இல்லை ஐயா! இதுதான் அறிவியலும் இலக்கியமும் சொல்றது. ஒரு நெருப்பை அணைக்க நெய்யை ஊத்துனா என்ன ஆகும்? தீ வீறிட்டு எரியும். அதே மாதிரிதான், ஊர் பேசுதுன்னு நாங்க விலகி இருந்த இந்த பத்து நாளும், எங்களுக்குள்ள இருந்த காதல் இன்னும் பல மடங்கு அதிகமாகி இருக்கு. இனிமே நாங்க ஒருத்தரை ஒருத்தர் விட்டுக்கொடுக்கவே முடியாதுங்கிற அளவுக்கு அந்த நெய் எங்க காதலை எரிய வச்சிருச்சு."

அவர் அவனையும், அவனது கையை உறுதியாகப் பற்றியிருந்த தன் மகளையும் பார்த்தார். அவளின் கண்களில் பயமில்லை; ஒரு தெளிவும், உறுதியும் மட்டுமே இருந்தது.

அவருக்குப் புரிந்தது. தான் போட்ட கணக்கு தப்பாகிவிட்டது. ஊர் பேச்சுக்கு பயந்து ஒதுக்கி வைக்க நினைத்தால் காதல் அழியும் என்று நினைத்தது எவ்வளவு பெரிய அறியாமை!

அவர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டார். "சரி! உள்ள வந்து துண்டை எடுத்து தலை துவட்டுங்க ரெண்டு பேரும். அப்புறம் உங்க வீட்லேர்ந்து வந்து சீக்கிரம் பொண்ணு கேட்கிற வழியைப் பாரு!" என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே நடந்தார்.

வெளியே மழைத்துளிகள் மேகமே வெடித்துக் கொட்டுவது போலத் தங்கள் தீவிரத்தைத் தொடங்கியிருந்தன, அதுவரை காதல் தீயால் தகித்துக் கொண்டிருந்த அவர்களைத் தணிவிப்பதைப் போல.

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

காதலின் உரக் கடை

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 67

காதலின் உரக் கடை

திருவாரூர் நகரின் பரபரப்பு செங்காந்தள் சிற்றுண்டியகத்தின் சுவர்களுக்கு வெளியே சத்தமில்லாமல் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. பேருந்துகளின் ஒலிப்பான் சத்தமும், தெருவோரக் கடைகளின் கூச்சலும் உள்ளே ஒலித்த மெல்லிய இசைக்கு அடியில் புதைந்து போயின.

அவன் தன் கையிலிருந்த தேநீர் குவளையைப் பம்பரம் போல சுழற்றிக் கொண்டிருந்தான். சூடு முற்றிலும் ஆறிய பிறகும் அவனது கை நின்றபாடில்லை. அவன் முகத்தில் அப்பட்டமான பயமும் பதற்றமும் படிந்திருந்தன. நெற்றியில் சிறு சிறு வியர்வைத்துளிகள் எட்டிப்பார்த்தன.

எதிரே உட்கார்ந்திருந்தாள் அவள்.

அவள் மிகவும் நிதானமாக இருந்தாள். கையிலிருந்த குவளையிலிருந்து தேநீரை மெதுவாக உறிஞ்சிவிட்டு அவனையே கூர்ந்து பார்த்தாள்.

"அந்தக் குவளையைச் சுத்தி சுத்தி பூமி போல சுழல விடப் போறீயா? என்ன ஆச்சு உனக்கு? போன் பண்ணப்பவே குரல் ஒரு மாதிரியா இருந்தது. விஷயம் என்னன்னு சொல்லு?" என்றாள்.

அவன் குவளையைக் கீழே வைத்தான். அவன் விரல்கள் லேசாக நடுங்கின.

"விஷயம் கைமீறிப் போயிடுச்சுடி. நாம ரெண்டு பேரும் சோமசுந்தரம் பூங்காவுல ஒன்னா சுத்துனதைப் பார்த்து உங்க வீட்டுல யாரோ போட்டுக் கொடுத்துட்டாங்க. உங்க அம்மா இன்னைக்குக் காலைல எங்க அம்மாவுக்கு போன் பண்ணி கண்டபடி எகிறியிருக்காங்க."

"ஓ! அப்படியா!" அவள் இமைகளை லேசாக உயர்த்தினாள். "அப்புறம்?"

"என்னடி அப்புறம்ன்னு சாதாரணமா கேக்குற? எங்க அம்மா கதறி அழறாங்கடி. நமக்குன்னு ஒரு கௌரவம் இருக்குடா, அந்தப் பொண்ணு வீட்ல நம்மள கண்டபடி பேசுறாங்க, தெருவுல போறவங்கள்லாம் நம்மைப் பார்த்துதான் சிரிக்குற மாதிரி இருக்குன்னு புலம்புறாங்க. அதுமட்டுமில்ல. நம்ம ஏரியா ஆட்டோ ஸ்டாண்ட்ல இருக்குற அண்ணன் என்னை ஒரு மாதிரியா பார்த்துச் சிரிக்கிறார். என்னடா நீ, பக்கத்துத் தெரு பொண்ணோட ஒரே ஊர்ல சுத்தலாமோ? சுத்துறதுதான சுத்துற வேற ஊருக்கு அழைச்சிட்டுப் போய் சுத்துறதா இல்லையான்னு கேக்குறார். எனக்குக் கூனிக்குறுகிப் போச்சு."

அவள் லேசாகப் புன்னகைத்தாள். அந்தப் புன்னகையில் எள்ளலும், ஒருவித விசித்திரமான அமைதியும் கலந்திருந்தன.

"அப்போ ஊர்ல எல்லாரும் நம்மைப் பத்தித்தான் பேசுறாங்களா?"

"ஆமாடி! இவங்க காதலிக்கிறாங்க, ஒளிஞ்சு ஒளிஞ்சு பாக்குறாங்க, வீட்ல தெரிஞ்சு பெரிய கலவரமே நடக்குதுன்னு, நம்ம தெருவுல இருக்குற நாலு பொம்பளைங்க தண்ணி பிடிக்கும் போது பேசிட்டு இருந்தாங்களாம். எங்க அம்மா அதைக்கேட்டு ரத்த அழுத்தம் அதிகமாகி மாத்திரை போட்டிருக்காங்க. எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு. நாம பண்றது சரியா?"

அவள் நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள். மேஜை மீது தன் இரு கைகளையும் கோத்து வைத்தாள்.

"டேய்! இவங்களுக்கு எல்லாம் தன்னோட காதலை விட அடுத்தவங்க காதலைப் பத்தி பேசுறதுலதான் ஒரு குரூர சந்தோசம். ஒரு குளத்தைப் பார்த்தா இவுங்க செய்ற மொத வேலை என்ன தெரியுமா? கல்லெடுத்து எறியறதுதான். அப்படித்தான் இவுங்க நம்ம காதலைப் பார்த்ததும் சொல்லெடுத்து எறியுறாங்க."

"சரிடி. அதுக்காக வீட்ல இருக்குறவங்களை எதிர்த்து, ஊர் பேச்சையெல்லாம் தாங்கிட்டு எத்தனை நாளு நம்மளால முடியும்?"

"நம்மளால முடியும். ஏன்னா, இந்த ஊர் பேச்சும், அம்மாவோட திட்டுகளும் நமக்கு பயத்தைக் கொடுக்கக் கூடாது. வேற ஒண்ணைக் கொடுக்கணும்."

"என்னத்தைக் கொடுக்கணும்?" அவன் குழப்பத்துடன் கேட்டான்.

அவள் புன்னகைத்தபடியே சொன்னாள், "உரமும் தண்ணீரும்!"

அவன் புருவங்களை உயர்த்தி, "உரமா? தண்ணீரா? என்னடி உளறுற?" என்றான்.

"உளறலடா. வள்ளுவர்னு ஒருத்தர் ரெண்டாயிரம் வருஷத்துக்கு முன்னாடியே மயிலாப்பூர்ல வாழ்ந்தாரு. தெரியுமில்லை?"

"திடீர்னு வள்ளுவர் எதுக்கு நடுவுல வர்றாரு?"

"அவர் ஒரு சூத்திரம் எழுதியிருக்கார்.

"ஊரவர் கெளவை எருவாக அன்னைசொல்

நீராக நீளும்இந் நோய்."                             (குறள், 1147)

அவன் திகைத்துப் போய் பார்த்தான், "நீ என்னதான் சொல்ல வர்றே? எனக்கு என்னமோ நம்ம காதலுக்கு ஏதாச்சும் ஆயிடுமோன்னு பதற்றமா இருக்கு."

"கேளு.  இந்த ஊர் மக்கள் பேசுற அசிங்கமான அலர் பேச்சு, பழிகாரப் பேச்சு, வதந்தி எல்லாம் உரம் மாதிரி. அதாவது நம்ம காதல்ங்ற செடிக்கு உரம். எங்க அம்மா வீட்ல என்னை அறைக்குள்ள பூட்டி வச்சு திட்டுற திட்டுகளும், இனிமே அவனைப் பார்த்தா தொலைச்சுடுவேன்னு போடுற தடைகளும் இருக்கே, அது அந்தச் செடிக்கு ஊத்துற நல்ல சத்தான தண்ணீர். இப்போ யோசிச்சுப் பாரு. ஒரு செடி வளரணும்னா அதுக்கு என்ன வேணும்? நல்ல உரமும், தொடர்ச்சியான தண்ணீரும் வேணும். ஊரார் பேசுற பழிச்சொல் உரமா மாறுது. அம்மா திட்டுற திட்டு தண்ணீரா மாறுது. அப்புறம் எப்படிடா இந்தக் காதல் செடி வாடிப் போகும்? அவங்க எதிர்க்க எதிர்க்க, தடுக்கத் தடுக்க, காதலாகிய இந்த நோய் இன்னும் வேகமா, அடர்த்தியா, வீரியமா வளரத்தான் செய்யும்!"

அவன் மனதில் இருந்த பயம், ஒரு கணம் அவளின் வார்த்தைகளில் கரைந்து போவது போலிருந்தது. ஆனால், அடுத்த கணமே அவனுக்குள் மீண்டும் லேசான தயக்கம் எட்டிப் பார்த்தது. "இது படிக்கிறதுக்கு, கேக்குறதுக்கு ரொம்ப அழகா இருக்குடி. ஆனா நடைமுறையில ஒத்து வருமா? நாளைக்கு உங்க அம்மா உன்னை வீட்டை விட்டு வெளியே அனுப்பலைனா என்ன பண்ணுவ?"

அவள் மெதுவாகச் சிரித்தாள். தன் தேநீரின் கடைசிச் சொட்டை உறிஞ்சி குடித்துவிட்டு மேஜை மீது வைத்தாள். "நாளைக்கு காலைல 10 மணிக்கு எனக்கு செமஸ்டர் எக்ஸாம் இருக்கு. எங்க அம்மா என்னை வீட்டை விட்டு அனுப்பாம இருக்க முடியாது. நான் எக்ஸாம் எழுதிட்டு நேரா திருவாரூர் ஜங்ஷனுக்கு வந்துடுறேன். நீ அங்கே வரப்போறியா இல்லையா?"

அவன் அவளையே பார்த்தான். அவளது தன்னம்பிக்கையும், காதலின் மீது அவளுக்கிருந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும் அவனை வசீகரித்தன.

"வருவேன்," என்றான் அவன்.

அவன் குரலில் இப்போது நடுக்கமில்லை.

"நீதான்டா என்னோட உலகம்! அதுக்காக எந்த உலகத்தை வேணும்னாலும் தூக்கிப் போட்டுட்டு உன்னோட வருவேன்!" அவள் தன் கைப்பையைத் தோளில் மாட்டிக் கொண்டு எழுந்தாள்.

அவன் தேநீருக்கான பணத்தைச் செலுத்தினான்.

அவர்கள் இருவரும் கண்ணாடி கதவைத் தள்ளி வெளியே நடந்தார்கள். திருவாரூரின் மாலை வெயிலில் அவர்களது நிழல் நீண்டுகொண்டே போனது, குறள் சொன்ன அந்த காதலைப் போல!

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

ஒரு சந்திப்பும் ஓராயிரம் வதந்திகளும்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 66

ஒரு சந்திப்பும் ஓராயிரம் வதந்திகளும்

அன்று மதியம் அவன் அவளைச் சந்தித்தான். அதுவும் திட்டமிட்ட சந்திப்பு அல்ல. காரைக்கால் கடற்கரையில் ஒரு பனிக்கூழ் கடை முன் நிகழ்ந்த தற்செயல் சந்திப்பு.

"ஹாய்! நீங்க இங்கேயா?"

"இல்லை, சந்திரனில் இறங்கினேன். பாராசூட் கழன்றுவிட்டது. பீச்சுக்கு வந்துவிட்டேன்." என்று அவள் கிண்டலாகச் சிரித்தாள்.

அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு கிலோவாட் வெளிச்சம். இருபது நிமிடங்கள் பேசினார்கள். பனிக்கூழ் சாப்பிட்டார்கள். விடைபெற்றார்கள்.

அவன் வீட்டிற்கு வந்து வரவேற்பறையில் இருந்த மெத்திருக்கையில் அமர்ந்தான்.

அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது. இது ஆபத்து. அக்கம் பக்கத்து வீடுகளில் உள்ள ஜன்னல்கள் எல்லாமே, சிசிடிவி கேமராக்களை விட வேகமாகச் செயல்படும் புலனாய்வு அமைப்புகள். அதை மெய்ப்பிக்கும் வகையில், எதிரே இருந்த தேநீர் கடையில் இருந்து பால்ய கால நண்பன் குரல் கொடுத்தான், "பீச்சுல ஒரு பொண்ணு கூட ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டீயாமே. கல்யாணம் எப்போ?"

அவன் திடுக்கிட்டான். பீச்சில் நடந்தது மதியம் இரண்டு மணி. நண்பனுக்குத் தெரிந்திருக்கும் இந்நேரம் மாலை ஆறு மணி. கருந்துளை கோட்பாட்டை விட இது வேகமாகப் பரவுகிறதே எனத் திகிலாக இருந்தது அவனுக்கு.

வானவியலில் சந்திர கிரகணம் நடப்பது எப்போது? சூரியனுக்கும் சந்திரனுக்கும் நடுவில் பூமி வரும்போது, பூமியின் நிழல் சந்திரனின் மீது விழும். சந்திரனைப் பார்க்க முடியாது. அவ்வளவுதான். அதே நேரத்தில் சந்திரனும் ஒன்றுமில்லை, அது வெறும் பாறைக்கோளம்தான். ஆனால், அதை ஏதோ ஒரு பெரிய பாம்பு விழுங்கிவிட்டதாக புராணங்கள் கதை அளந்தன. அப்படிச் சந்திரனைப் பாம்பு விழுங்குவது ஒரு கணம்தான். ஆனால், ஜோசியக்காரர்கள் அதை வைத்து ஒரு மண்டலத்திற்குக் கூட பரிகாரம் செய்யச் சொல்வார்கள்.

அவன் யோசித்தான். அவனும் அவளும் பார்த்தது வெறும் இருபது நிமிடம். ஆனால், அந்த இருபது நிமிடச் சந்திப்பு இப்போது திருவாரூர், மெய்ப்பொருள் நகரில் பிரம்மாண்டமான கிரகணமாக மாறிவிட்டிருந்தது.

அதே நேரம் அவளிடமிருநது அவனுக்கு அலைபேசி அழைப்பு வந்தது. அவள் குரலில் லேசான நடுக்கம் இருந்தது. "டேய் மிஸ்டர்! அம்மாட்ட எங்க அத்தை சொல்லி விட்டாங்க."

"என்னத்தெ சொன்னாங்க அத்தை?"

"பீச்ல ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டது. அவங்களுக்கு எப்படித் தெரிஞ்சுதுன்னு தெரியல. ஆனா, நான் உங்ககிட்ட பேசிட்டிருந்தப்போ, யாரோ எங்க ஊர் முழுக்க ரவுண்டு கட்டிட்டாங்க போலிருக்கு. அம்மா இப்போ என்னைப் பார்த்து முறைக்கிறாங்க."

அவன் நிதானமாகப் பேசினான், "ப்ளீஸ் ரிலாக்ஸ். இது ஜஸ்ட் ஒரு தகவல் கசிவு. நாம் எதையும் செய்யவில்லை. ஐஸ்கிரீம் மட்டும்தான் சாப்பிட்டோம். அதென்னவோ தெரியல, நம்ம ஊருல ரெண்டு பேர் காபி குடிச்சா கூட உடனே மேரேஜ் பிக்ஸ் பண்ணிடுறாங்க. எதைப் பத்தியும் யோசிக்காதே. நல்லா சாப்பிட்டு தூங்கு. காலையில எல்லாம் சரியாயிடும்."

மறுநாள் காலை. வாசலில் கிடந்த தினசரியை எடுக்கப் போன அவனிடம் பக்கத்து வீட்டு மாமா கேட்டார், "என்னமோ நேத்தி காரைக்கால் பீச்சுல, ஆபீஸ் வேலையா இல்ல வேற எதாவது சைட் ஒர்க்கா?"

அவன் புன்னகைக்க முயன்றான். "இல்லை மாமா! நார்மல் ஆபீஸ் வேலைதான்."

"ஆபீஸ் வேலைன்னா பீச்சுல போய்தான் ஐஸ்கிரீம் சாப்பிடுணுமாக்கும்? நேத்து நம்ம நண்பர் ஒருத்தர் உங்க ரெண்டு பேரையும் பார்த்ததா சொன்னாரே. ஜாக்கிரதை தம்பி. இந்த காலத்துல போன்ல பேசினாலே சேட்டிலைட்ல இருந்து லீக் ஆயிடுது. நேர்ல பார்த்தா சும்மா விடுவாங்களா?"

அவன் தன் அறைக்குத் திரும்பி வந்தான். இப்போது நடந்தது எல்லாம் அவன் மனதில் தரவுகளாய் ஓடிக் கொண்டிருந்தன.

சந்திப்பு வெறும் 20 நிமிடங்கள்.

வதந்தி பரவியது அதற்கு அடுத்து நான்கு மணி நேரத்தில்.

மொத்தத்தில் காதல் உண்டு, ஆனால் நிம்மதி காலி.

மனித மனங்கள் ஏன் இப்படி வேலை செய்கின்றன? ஒரு சுவாரஸ்யமான கதை கிடைத்துவிட்டால், அதை ஊதிப் பெரிதாக்குவதில் மனிதர்களுக்கு அலாதி பிரியம். ஒரு சின்னப் புள்ளியில் தொடங்கிய கோடு, இப்போது ஒரு பெரிய வட்டமாகி, அவர்களின் ஒட்டுமொத்த எதிர்காலத்தையும் குறிவைத்துக் கொண்டிருந்தது.

மறுநாள் மதியம்.

மறுபடியும் அதே காரைக்கால் கடற்கரை. அதே இடம்.

அவள் வந்தாள். முகத்தில் ஒரு துணிச்சலான புன்னகை.

"என்ன மிஸ்டர்? ஊர் உலகமே சேர்ந்து நமக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வச்சிடுச்சு போலிருக்கு. இன்னும் நாம ரெண்டு பேரும் நேர்ல சரியாக பேசிக்க கூட இல்ல சரியா. அதுக்குள்ள வதந்தி சூடு பறக்குது."

அவன் அவளிடம் ஒரு கோப்பைப் பனிக்கூழை நீட்டினான்.

"இயற்பியல்ல ஒரு விதி உண்டு. எந்த ஒரு வினைக்கும் சமமான எதிர்வினை உண்டு. ஆனா, நம்ம ஊர்ல ஒரு சின்ன வினைக்கு, ஆயிரம் மடங்கு பெருக்கப்பட்ட எதிர்வினை இருக்கு. அதுதான் அலர்."

"அப்ப நாம என்ன பண்றது?"

"ஒன்னும் பண்ண வேண்டாம். வள்ளுவர் எப்போவோ சொல்லிட்டார்.

"கண்டது மன்னும் ஒருநாள் அலர்மன்னும்

திங்களைப் பாம்புகொண் டற்று."                      (குறள், 1146)

அப்படின்னு. சந்திரனைப் பாம்பு கவ்வுவது கொஞ்ச நேரம்தான், ஆனா உலகத்தோட பேச்சு நீண்டுகிட்டே இருக்கும். பாம்பு விட்டதும் சந்திரன் மறுபடியும் பௌர்ணமியா மின்னும். அது மாதிரி, இந்த அலர் எல்லாம் கொஞ்ச நாள்ல செத்துடும். நாம நம்ம வேலையைப் பார்ப்போம்."

அவள் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் சந்திரனின் குளிரும் இருந்தது, சூரியனின் வெம்மையும் இருந்தது.

"சரி, நாளைக்கு எங்கே சந்திக்கலாம்?" என்று கேட்டாள் அவள்.

அவன் புன்னகையுடன் சொன்னான், "அடுத்த கிரகணம் வரும் போது பார்க்கலாம்!"

இருவரும் சிரித்தார்கள்.

கடல் காற்று அவர்களின் பதட்டங்களை அடித்துச் சென்றது.

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

தீக்குளிக்கும் தொண்டர்கள்

இந்த இசட் தலைமுறையில் தீக்குளிக்கும் தொண்டர்கள் உருவாகுவார்களா?

குளிப்பதற்கே அலுப்புப்படும் இந்த இசட் தலைமுறையில் தீக்குளிக்கும் தொண்டர்கள் உருவாவது ரேர்தான். ஆனால் நெரிசலில் சிக்கித் தங்கள் உயிரைக் கொடுக்கும் தொண்டர்கள் நிறையவே உருவாகுவார்கள்.

*****

இப்போதெல்லாம் நேரில் சென்று பார்ப்பது ஏன் குறைந்து விட்டது?

வாட்ஸ்ஆப் ஸ்டேட்டஸிலேயே பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று இருந்து விடுகிறார்கள்.

*****

நான் முதலமைச்சரானால்… என்பதற்கு என்ன பதில் சொல்வது?

அதற்கு முதலில், எவ்வளவு கொடுப்பே என்ற கேள்விக்குப் பதில் சொல்லியாக வேண்டும்.

*****

இப்போதிருக்கும் சூழ்நிலையில் ஓட்டுப் போடுவதற்கு முன் எவற்றையெல்லாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்?

முதலில் வாக்காளர் பட்டியலில் பேர் இருக்கிறதா என்பதைப் பார்க்க வேண்டும். போன தேர்தலில் ஓட்டுப் போட்டு, இந்தத் தேர்தலில் பட்டியலில் பேர் இல்லையென்றால் முதலில் அதற்கு விண்ணபிக்க வேண்டும். பிறகுதான் மற்றவையெல்லாம்.

*****

கடன் அன்பை முறிக்கும் என்று கடைகளில் எழுதி வைத்திருக்கிறார்களே!

மெதுவாக விசாரித்துப் பாருங்கள், அப்படி எழுதி வைத்திருப்பவரின் கடையே பேங்க் லோனில் ஆரம்பிக்கப்பட்டதாகத்தான் இருக்கும்.

*****

பல லிட்டர் போதை

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 65

பல லிட்டர் போதை

அந்த விளம்பர நிறுவனத்தின் வெளிச்சம் நிறைந்த நள்ளிரவு.

சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த பெரிய எண்மக் கடிகாரம் இரவு 11:45 என்றது.

அவன் தனது மடிக்கணினியின் விசைப்பலகையில் விரல்களை ஓட்டியபடி இருந்தான். அவனுக்கு எதிரே, ஜன்னல் ஓரத்தில் சாய்ந்தபடி நின்று கொண்டிருந்தாள் அவள். திருவாரூர் நகரின் மழைக்குப் பிந்தைய நள்ளிரவு காற்று ஜன்னல் வழி லேசாக வீச, அவளது கூந்தல் காற்றில் சலசலத்தது.

அறையில் ஒரு மௌனம். ஆனால், அந்த மௌனத்தில் ஒருவித அடர்த்தியான உரையாடல் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

"இன்னும் எத்தனை மணி நேரம் இந்தக் காட்சியமைப்பையும் வசனத்தையும் திருத்துறது?" என்றாள் அவள். குரலில் ஒரு சலிப்பு போலத் தெரிந்தாலும், கண்களில் ஒரு துறுதுறு சிரிப்பு ஒளிந்திருந்தது.

"இன்னும் ஒரு பத்து நிமிஷம். இந்த கடைசி வார்த்தையை மட்டும் மாத்திட்டோம்னா முடிஞ்சது. நேத்து நீ சொன்ன அந்த வசனம் இருக்கே. ரொம்ப பிரமாதம்." என்றான் அவன், நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தபடியே.

அவள் புன்னகைத்தாள்.

கடந்த ஆறு மாதங்களாக இவர்களது உலகம் இந்த அறையின் சுவர்கள்தான். ஒரு விளம்பரப் படத்தின் கதை விவாதம் எனத் தொடங்கி, இப்போது ஒரு யூடியூப் காணொளித் திரைக்காட்சி வரை நீளும் பயணம்.

ஆரம்பத்தில் வெறும் தொழில்முறை உறவுதான். வணக்கம், நன்றி, சரி, நல்லது என்ற வார்த்தை எல்லைகளுக்குள் இருந்தது. ஆனால், அந்த எல்லையை மீறி எப்போதோ ஒரு பிணைப்புக்குள் விழுந்துவிட்டார்கள். அதை இருவரும் வார்த்தைகளால் பேசிக் கொண்டதே இல்லை. ஆனால், கண்கள் பேசின; மௌனம் உரையாடியது.

அவன் மடிக்கணினியை மூடிவிட்டு, நாற்காலியைப் பின்னால் தள்ளினான். "கொஞ்சம் தேநீர் குடிக்கலாமா?"

அவள் தலையாட்டினாள்.

அவன் இரண்டு கோப்பைத் தேநீருடன் வந்து அவளுக்கு ஒன்றைக் நீட்டினான்.

கோப்பையை வாங்கும்போது அவளது விரல்கள் அவனது விரல்களில் லேசாக உரசியது. ஒரு சின்ன மின்னல் போன்ற உணர்வு இருவரையும் தாக்கியது.

"உனக்கு ஒன்னு தெரியுமா?"

"என்ன?"

"நம்மளோட இந்தப் பழக்கம். ஆரம்பத்துல ரொம்ப சாதாரணமா இருந்துச்சு. அலுவலகம், வேலை, விவாதம். ஆனா இப்போ?"

"இப்போ என்ன?" அவள் கண்கள் குறும்பாக விரிந்தன.

"இப்போ இது ஒரு பழக்கம் கிடையாது. ஒரு விதமான அடிமையாதல் போல இருக்கு. ஒவ்வொரு நாளும் உன்னைச் சந்திக்கும்போது, பேசும்போது, உன்னோட அந்தச் சின்னச் சின்ன கோபங்களையும் சிரிப்புகளையும் பார்க்கும்போது, ஒரு புதுப் போதை ஏறுது."

அவள் கோப்பையை மேஜை மீது வைத்தாள். மெல்ல அவனது அருகில் வந்தாள்.

"கள்ளுண்டு மயங்க மயங்க அக்கள்ளையே விரும்புவது போலவா?" என்றாள், குரலில் மெல்லிய கிண்டலோடு.

அவன் ஆச்சரியமாக அவளைப் பார்த்தான். "ஏய்! நான் சொல்ல நினைச்சதை நீ எப்படி டக்குனு சரியா புடிச்சே?"

"நாம ரெண்டு பேரும் ஆறு மாசமா என்ன பண்ணிட்டு இருக்கோம்? வள்ளுவர் எழுதினதை நிஜத்துல சோதனை பண்ணிட்டு இருக்கோம்னு வச்சுக்கலாமே.

"களித்தொறும் கள்ளுண்டல் வேட்டற்றால் காமம்

வெளிப்படுந் தோறும் இனிது".               (குறள், 1145)

ஆனா, உனக்கு ஒன்னு தெரியுமா? வள்ளுவர் சொல்ற அந்த வெளிப்படுதல் இருக்கு பாரு. அது ரொம்ப ஆபத்தானனது."

"ஆபத்தா? ஏன்?"

"ஏன்னா, கள்ளுக் குடிக்கக் குடிக்கத்தான் போதை அதிகமாகும். அதுபோலத்தான் காதலும். ஆரம்பத்துல நம்ம காதலை வெளிப்படுத்த பயந்தோம். அப்புறம் சின்னச் சின்ன பார்வைகள், அப்புறம் அலைபேசி அழைப்புகள். இப்போ நேராவே பேச ஆரம்பிச்சிட்டோம். காதலை வெளிப்படுத்த வெளிப்படுத்த. அந்தத் தயக்கம் போயி, அதோட இனிமை தாங்க முடியாததா மாறுது. அது ஒரு போதை."

அவள் உதடுகளைப் போல, அவளது கண்களும் ஆழமாகப் பேசின. அவன் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது இதயத்துடிப்பு லேசாக அதிகரித்தது.

உண்மைதான். ஆரம்பத்தில் அவளிடம் பேசும்போது அவனுக்கு ஒரு பயம் இருந்தது, ஒரு தயக்கம் இருந்தது. அவள் எப்படிப் புரிந்துகொள்வாள்? என்ற கேள்வி இருந்தது. ஆனால், நாட்கள் செல்லச் செல்ல, அந்தத் தயக்கம் உடைந்தது. காதலை அவளிடம் வெளிப்படுத்திய ஒவ்வொரு முறையும், ஒரு புதிய சுதந்திரமும், சொல்ல முடியாத ஒரு இனிமையும் கிடைத்தது. இப்போது, அந்த இனிமை இல்லாமல் அவனால் ஒரு நாள்கூட இருக்க முடியாது என்ற நிலை வந்துவிட்டது.

"சரிதான்!" அவன் மெல்லிய குரலில் சொன்னான். "மதகு தடுத்த வெள்ளம் போலத்தான் இதுவும். ஆரம்பத்துல அணைக்கப் பார்த்தோம். அப்புறம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா திறந்தோம். இப்போ முழுசா திறந்துட்டோம். இந்த வெள்ளத்துல அடிச்சிட்டுப் போறதுல கூட ஒரு சுகம் இருக்கு."

அவள் அவனைப் பார்த்து மெதுவாய்ச் சிரித்தாள். அந்த நள்ளிரவு அறையின் விளம்பரம் மற்றும் எழுத்து உலகத்து அழுத்தங்கள், இறுக்கங்கள் எல்லாமே அந்த நொடியில் கரைந்து போயிருந்தன.

"ஒருவேளை நாளைக்கு நாம பிரிய வேண்டியிருந்தால்?" அவளின் குரலில் ஒரு சிறு நடுக்கம் இருந்தது. யதார்த்தத்தின் நிழல் அங்கு விழுந்தது.

அவன் உடனடியாக அவளது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டான். அவனது பிடியில் ஒரு உறுதியும், பயமும் கலந்திருந்தது.

"கள்ளுக் குடிச்சவன் என்னைக்கு மதுவிலக்கு பத்தியோ, போதை தெளிஞ்சா என்ன ஆகும்னு யோசிச்சிருக்கான்? அவனுக்குத் தேவை அந்த மயக்கம்தான். எனக்கும் அப்படித்தான். நீதான் அந்தப் போதை. வெளிப்பட வெளிப்படக் கூடிக்கிட்டே போற போதை. இதுல நாளைக்கு என்ன நடக்கும்னு யோசிக்கிற எண்ணம் வரவே வராது. அதனால இதை விடுறதுக்கு வாய்ப்பே இல்ல."

அவள் புன்னகைத்தாள். அவளது முகம் அந்த விளக்கு வெளிச்சத்தில் மேலும் அழகாகத் தெரிந்தது.

"வள்ளுவர் என்னவோ ஒரு குறள்ல இதை சூத்திரம் போலச் சொல்லிட்டுப் போயிட்டாரு. ஆனா, அதை அனுபவிக்கிற நமக்குத்தான் அதோட சுமை புரியுது. இந்த போதை என்னை முழுசா ஆட்கொள்ளுது."

"என்னைக்கும் அது நமக்கு அப்படித்தான் இருக்கணும். கள் குடியன் எப்போதுமே போதையில் இருக்க விரும்புற மாதிரி, நானும் உன்னோட காதல்ல எப்பவும் மயங்கியே கிடக்க விரும்புகிறேன். அது வெளிப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கட்டும். அந்த இனிமைக்கு அளவே இருக்கக்கூடாது."

"ஆமாம். வள்ளுவர் சொன்னது உண்மைதான். அந்த ஒரு தடவை காதலைக் கக்கிட்டோம்ல, அதுக்கப்புறம் ஒவ்வொரு நாளும் அதைக் கத்திக் கத்திச் சொல்லணும் போலிருக்கு. ஒரு தடவை குடிச்ச கள்ளு போதை தெளியும்போது, இன்னும் கொஞ்சம் குடிக்கத் தூண்டுற மாதிரி, நம்ம காதலோட ஒவ்வொரு வெளிப்பாடும் இன்னும் அதிகமா உன்னைத் தேட வைக்குது." அவளுடைய குரல் நடுங்கியது. அவளுடைய வார்த்தைகள் அந்த நள்ளிரவு குளிரையும் மீறி ஒரு சூட்டைப் பரப்பின.

அவன் தன் கையை நீட்டி அவளது விரல் நுனியைத் தொட்டான். மின்சாரம் பாய்வது போன்ற ஒரு நடுக்கம் அவனிடம். "அப்ப இது ஒரு போதைதான் இல்லையா?"

"இல்ல இது போதை மட்டுமல்ல. இது அடிமைத்தனம். ஆனா ரொம்ப அழகான அடிமைத்தனம்."

வெளியே மழை தூறல் மீண்டும் ஆரம்பமானது. ஜன்னல் வழியே வந்த குளிர்ந்த காற்று அவர்களைத் தழுவியது. வார்த்தைகள் தேவையற்ற அந்த நள்ளிரவுப் பொழுதில், அவர்களின் மௌனம் ஒரு காவியக் கவிதையாக மாறியது.

காதல் என்பது ஒரு விபத்து மட்டும் அல்ல; அது ஒரு போதையும் கூட. அது வெளிப்பட வெளிப்படக் குறையாமல், பிரவகித்து வழியும் தேன். வள்ளுவரின் அந்த வரிகள், அந்த அறையில் அவர்களுக்கு நடுவே ஒரு மந்திரம் போல மிதந்து கொண்டிருந்தன. கள்ளுண்டு மயங்கிய அந்த உள்ளங்கள், இனி எப்போதுமே போதை தெளியப் போவதில்லை.

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

ஏழைகளே இல்லை என்றால்...

எப்ஸ்டீன் கோப்பில் இந்திய அரசியல்வாதிகளின் பெயர் வந்தால் எப்படிப் பதில் சொல்வார்கள்?

அது என் பெயரே இல்லை. ஸ்பெல்லிங் மிஸ்டேக். அட்மின் எர்ரர். வெளிநாட்டு ஹேக்கர் சதி. சைபர் கிரைமில் விரைவில் புகார் கொடுப்பேன். சிபிஜ விசாரணை கோருவேன். அமெரிக்க நீதிமன்றத்துக்கு எதிராக இந்திய உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர்வேன். இந்தியாவில் என் வளர்ச்சி பிடிக்காத அமெரிக்க டிரம்ப் இப்படிக் கோர்த்து விட்டிருக்காப்புல. மான நஷ்ட வழக்கு போட்டு பத்து லட்சம் கோடி நஷ்ட ஈடு கேட்பேன். இப்படி எதை வேண்டுமானாலும் கூறலாம். இதற்கும் மேலாக என்னையும் ஓர் அரசியல்வாதியாக மதித்து என் பெயரை வெளியிட்டிருக்கும் எப்ஸ்டீன் கோப்புகளுக்கு இந்திய மக்கள் சார்பாக நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன் என்று கூட கூறலாம். யார் கண்டது? பெயர்கள் வந்தால்தான் என்னென்ன கூத்துகள் நடக்கும் என்பது தெரியும். எப்போதும் கற்பனையை விட உண்மை பயங்கரமானது அல்லவா!

*****

தங்கம், வெள்ளி விலைகளை ஏற்றியாயிற்று. அடுத்து எதனெதன் விலைகளை ஏற்றலாம்?

பழைய இரும்பு, ஈயம், பித்தளை எல்லாம் எதற்கு இருக்கின்றன. வரிசையாக ஏற்றித் தள்ள வேண்டியதுதான். அட போங்கடா நீங்களும் உங்கள் முதலீட்டு உலகமும் என்று எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் இருக்க இங்கு டாஸ்மாக் இருக்க, அதை மட்டும் விலையேற்றாமல் இருந்தால் போதும் நம் குடிமக்களுக்கு, வேறு எதை வேண்டுமானாலும விலை ஏற்றிக் கொண்டே போகலாம்.

*****

நாட்டில் ஏழைகளே இல்லாமல் செய்து விட்டால் என்ன நடக்கும்?

ஐநூறு ரூபாய் பணமும், பிரியாணி பொட்டலமும் கொடுத்துக் கூப்பிட்டு வர அரசியல்வாதிகளுக்கு ஆட்களே கிடைக்க மாட்டார்கள். அதனால் அரசியல்வாதிகள் ஏழைகளை ஒழிப்பதில் ஆர்வம் காட்ட மாட்டார்கள், வளர்ப்பதில்தான் ஆர்வம் காட்டுவார்கள்.

*****

ஆயுசு நூறு என்று இனி யாரையாவது வாழ்த்த முடியுமா?

இவ்வளவு டாஸ்மாக் கடைகளை வைத்துக் கொண்டு அப்படியெல்லாம் எப்படி வாழ்த்த முடியும்? வேண்டுமானால் அந்தக் கடைகளை ஆயுசு நூறு என்று என்ன, ஆயுசு ஆயிரம் என்றே வாழ்த்தலாம்.

*****

திடீரெனப் பேய் படங்களுக்கு மவுசு கூடி விடுவதன் காரணமென்ன?

மனுஷ நடிப்பையே பார்த்து அலுத்துப் போய் விடுவதுதான். எந்த நினைப்பில் எப்படிச் செத்துப் பேயானார்களோ என்றில்லாமல், அவர்களுக்கும் இப்படி ஒரு ஸ்டார் அந்தஸ்து கிடைத்து விடுகிறதல்லவா!

*****

களைப்படையாத கிசுகிசு சங்கம்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 64

களைப்படையாத கிசுகிசு சங்கம்

இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு.

மழை பெய்து நின்ற ஈரம்.

திருவாரூர் தெற்கு வீதி பேருந்து நிறுத்தம்.

மழைக்கு ஒதுங்கிய கூட்டத்தின் நெரிசல்.

அவன் மழையில் நனைந்த ஆடையுடன் அவசரமாகப் பேருந்துக்காகக் காத்திருந்தான்.

அவள் அதே நிழற்குடையின் கீழ், தன் குடையை மூட முயன்று முடியாமல் போராடிக் கொண்டிருந்தாள்.

"கொடுங்க. நான் மடக்கித் தர்றேன்."

அவன் கை நீட்டினான்.

அவள் தயங்கினாள்.

அந்தத் தயக்கம்தான் அவளை அவனிடம் இழுத்துப் போட்டது.

கடைசியில் குடை மடக்கப்பட்டது.

மழையின் ஈர வாடையுடன் அங்கே ஒரு வாஞ்சையும் சேர்ந்து கொண்டது.

அடுத்தடுத்த வாரங்களில் அது காதலாக மாறியது.

காதலாக மாறிய வேகத்திலேயே அவளது வீட்டுக்குத் தெரியவந்தது.

வீட்டுக்குத் தெரியவந்த வேகத்தில் அது ஊரெல்லாம் பரவியது.

திருவாரூருக்கே உரிய சாபக்கேடு என்னவென்றால், இங்கு யாருக்கும் எந்தக் கவலையும் இருக்காது. அடுத்தவர்களின் கவலைதான் இங்கே பெரிய பொழுதுபோக்கு. ஒவ்வொரு வீட்டின் சமையற்கட்டிலும் கரண்டியைத் தட்டிக் கொண்டே அவளைப் பற்றி விவாதித்தனர், "என்னமோ சொல்றாங்க, அந்தப் பையனோட ரோட்ல போனாளாமே!"

அந்தப் பேச்சுக்கள் அவளைக் குத்திக் கிழித்தன.

ஆனால், அவனுக்கு அவை உற்சாகத்தைத் தந்தன.

இதோ,

இன்று.

திருவாரூரின் மேல வீதி.

மாலை ஐந்தரை மணி வெயில்.

அந்த வெயில் சாலைக் கடையில் நின்றுகொண்டிருந்தோர் மீது பட்டுத் தெறித்துக் கொண்டிருந்தது.

"டீ. ஸ்பெஷல். ரெண்டு."

அவன் சொன்னான்.

அவனுக்கு எதிரில் நின்றுகொண்டிருந்தாள் அவள்.

அவள் முகத்தில் ஓர் அழுத்தம். மனதில் இருந்த அழுத்தம் அப்படியே முகத்தில் பிரதிபலித்தது. அவளுடைய அந்த அழுத்தம் நிறைந்த முகம்தான் அவனுக்கு அவளிடம் பிடித்த முதல் விஷயம்.

அவளுக்கு அவனைப் பிடிப்பதற்கான காரணத்தை அவளே பலமுறை யோசித்துப் பார்த்திருக்கிறாள். கண்டுபிடிக்கவே முடிந்ததில்லை. அதுதான் காதலின் முதல் விதி. காரணமின்றித் தொடங்குவதுதான் காதல்; காரணம் தேடித் தோற்பதுதான் வாழ்க்கை.

"சொல்லுங்க மிஸ்டர்! என்னை ஏன் திடீர்ன்னு இங்க வரச் சொன்னீங்க? அக்கம் பக்கம் எல்லாரும் பாக்குறாங்க. நம்ம ஊருக்கு வேற வேலை கிடையாது. நம்மளைப் பத்தி பேசுறதுதான் அவங்களோட முழு நேர வேலை." அவளது குரலில் லேசான நடுக்கமும், அதை மறைக்க முயலும் கோபமும் கலந்திருந்தன.

அவன் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய, அலட்சியமான சிரிப்பு. "பேசட்டுமே. பேசலைன்னா அப்புறம் ஊருக்கு எதுக்கு மைக் செட்? நம்ம காதல் உயிரோடு இருக்குன்னா, அதுக்குக் காரணமே இந்த ஊர்தான். அவங்க தூத்துற அலர்தான் இந்தச் செடிக்கு உரம், தண்ணி, வெயில் எல்லாமே!"

அவள் முறைத்தாள். "என்ன தத்துவம் இது? ஊர்ல நாலு பேரு பேசுறதால நமக்கு என்ன சந்தோஷமா கிடைக்குது? போன வாரம் என் அத்தை நம்மளை பேருந்து நிறுத்தத்துலல பார்த்ததை எங்க அம்மாகிட்ட போட்டு உடைச்சிட்டாங்க. வீட்ல மூணு நாள் சாப்பாட்டைப் புறக்கணிச்சு, ராத்திரி மட்டும் வெறும் ரசம் சாதம். இதுதான் உரமா?"

அவன் தேநீரை அவளிடம் நீட்டியபடி சொன்னான், "யோசிச்சுப் பார். ஒருவேளை நம்மளை யாருமே கண்டுக்கலைன்னு வச்சுப்போம். நீயும் நானும் பூங்காவுல உக்காந்து ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டா யாருக்கு என்ன? அதுல என்ன திகில் இருக்கு? உலகமே நம்மளைத் தப்புன்னு விரல் நீட்டும்போது, நாம ரெண்டு பேரும் கை கோர்த்து நிக்கிறோமே. அதுதான் காதலின் விளையாட்டு!"

"உனக்குக் கொஞ்சம் கூட பயமா இல்ல? எனக்கு ஒரு மாதிரி எரிச்சலாவும் பயமாவும் அசிங்கமாவும் இருக்கும். நம்ம தனிப்பட்ட வாழ்க்கை ஏன் மத்தவங்களுக்குப் பொதுச் சொத்தாகணும்? நம்ம சிரிக்குறது, பேசுறது, எங்கேயாவது டீ குடிக்கிறது. இதுல அவங்களுக்கு என்ன வந்துச்சு?"

அவன் லேசாகப் புன்னகைத்தான். தன் கையிலிருந்த தேநீர்க் குவளையைக் கையில் சுழற்றினான். "நீ சொல்றது லாஜிக்கல். காதல்ல லாஜிக் வேலை செய்யாது. யோசிச்சுப் பார். ஒருவேளை ஊரு நம்மளைப் பத்திப் பேசவே இல்லைன்னு வச்சுப்போம். யாரும் கண்டுக்கலை. வீட்ல சம்மதிச்சிட்டாங்க. சொந்தக்காரங்க வந்து ஜோடி பொருத்தமா இருக்குன்னு கை தட்டி ஆசீர்வாதம் பண்றாங்க. கல்யாணம் நடக்குது. தாலியைக் கட்டுறோம். அப்புறம் என்ன நடக்கும்?"

அவள் அவனைக் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவளது கண்கள் லேசாக விரிந்தன. உதட்டில் புன்னைகை அரும்பியது. "அப்புறம் என்ன? வழக்கம் போலத்தான். வாழ்க்கை வழக்கம் போல ஆகிடும்."

"வழக்கம். அதுதான் காதலின் மரணம். நம்ம காதலை உயிரோட வச்சிருக்கிறது யார் தெரியுமா? அந்தப் பாற்கடலில் விஷம் கலக்குற மாதிரி, நம்ம காதல்ல தினமும் வந்து விஷம் துப்புற அந்தக் கிசுகிசுதான்! இந்தக் கிசுகிசு மட்டும் இல்லன்னா, நம்ம காதலுக்கு என்ன அர்த்தம்? எப்பவுமே ஈஸியா கிடைக்கிற விஷயம் மேல யாருக்கும் ஆர்வம் இருக்காது. இப்போ பாரு. உன் வீட்டுல உன்னை திட்டுறாங்க, என் வீட்ல என்னை முறைச்சுப் பார்க்கிறாங்க, ரோட்ல போறவன் திரும்பிப் பார்க்கிறான். இதெல்லாம் சேர்ந்து நம்ம காதலை எவ்ளோ ஸ்பெஷல் ஆக்குது? நம்ம ரெண்டு பேர் உலகத்துக்கு எதிரா நிக்கிறோம்! இதுல ஒரு போருக்குச் செல்லும் வீராதி வீரனோட உணர்வு இருக்குல்ல?"

அவள் அவனைச் சற்று நேரம் முறைத்துப் பார்த்தாள். பிறகு மெல்லச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் கோபம் போய் ஒரு விவரிக்க முடியாத நிம்மதி இருந்தது.

"நீ ஒரு ராஸ்கல்!"

"நன்றி! இதுதான் எனக்குக் கிடைக்குற ரொம்ப பெரிய விருது."

"ஆனாலும், நீ சொல்றதுல ஒரு சின்ன உண்மை இருக்குன்னு நினைக்கிறேன். அன்னைக்கு எங்க அம்மா நம்மளைப் பத்தி சொன்னப்போ, எனக்கு உன்னை விட்டுடணும்னுதான் தோணுச்சு. ரொம்ப பயந்துட்டேன். ஆனா, இரவு அறையில தனியா உக்காந்து யோசிச்சப்போ, நீ இல்லாம என்னால இருக்க முடியுமான்னு எனக்குள்ளே ஒரு கேள்வி வந்துச்சு. அந்த பயம்தான் உன்னை எனக்கு எவ்வளவு முக்கியம்னு உணர்த்திச்சு."

அவன் அவளது கையைப் பற்றினான். "பார்த்தியா? அதான் நான் சொல்றேன். இந்த ஊர் இல்லன்னா, நம்மளோட ஆழம் நமக்குத் தெரிஞ்சிருக்காது. அவங்க தூற்றட்டும். அவங்களோட அலர்தான் நமக்கு மலர் மாலை சூடப் போற நாளுக்கான அழைப்பிதழ்."

அவர்கள் அமைதியாகச் சாலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். தூரத்தில் ஒரு பேருந்து மெலிதான வெளிச்சத்துடன் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

"அப்புறம்?"

"சொல்லு."

"ஒருவேளை. கல்யாணத்துக்கு அப்புறமும் ஊர் பேசினா என்ன பண்றது?"

அவன் உரக்கச் சிரித்தான்.

"கல்யாணத்துக்கு அப்புறமா? அப்போ இன்னும் ஜாலியா இருக்கும்! அப்போ நம்ம காதலை அவங்க வேற மாதிரி பேசுவாங்க. பாருடா, கல்யாணம் பண்ணிட்டு எப்படி சுத்துறாங்கம்பாங்க. லவ் மேரேஜ் பண்ணிட்டு சண்டை போட்டா, தெரியலையா அப்பவேம்பாங்க. ஜாலியான பொழுதுபோக்கு நமக்கு இலவசமா கிடைச்சிட்டே இருக்கும். கவலையே படாதே! நம்ம காதலுக்கு எப்போதுமே கடைசி வரை ஒரு சிறப்பு உண்டு. அதுக்கு இந்த ஊரோட அலர்தான் பாஸ்போர்ட், விசா எல்லாம்!"

அவள் தன் கைகளால் அவனது கைகளை இறுக்க பிடித்துக் கொண்டாள். அந்தச் சிறிய கணத்தில், உலகமே அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது போலவும், ஆனால் அதைப் பற்றி அவர்கள் கொஞ்சமும் கவலைப்படாமல் இருப்பது போலவும் ஒரு பேரானந்தம் உருவானது.

வள்ளுவரின் வரிகள் அந்த மாலை நேரத்தில், ஒரு புதிய அர்த்தத்தோடு காற்றில் மிதந்து சென்றன,

"கவ்வையால் கவ்விது காமம் அதுவின்றேல்

தவ்வென்னும் தன்மை இழந்து."                           (குறள், 1144)

ஊரார் அலர் தூற்றட்டும்; காதல் வளரட்டும் என்பதைப் போல!

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****