20 Nov 2026

கண்களில் வழியும் காதலின் மொழி

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 93

கண்களில் வழியும் காதலின் மொழி

விளக்குகள் எரியவில்லை. அந்த அறையில் அந்தத் தொங்கும் விளக்கு மட்டும் ஒரு விசித்திரமான மஞ்சள் வெளிச்சத்தைப் பரப்பிக்கொண்டிருந்தது.

அவள் கையில் அந்தப் பழைய புகைப்படத் தொகுப்பை வைத்துக் கொண்டு மெத்தை இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள். வெளியே சோவென்று பெய்யெனப் பெய்யும் மழை.

மணி இரவு ஒன்பது. அவளது கண்கள் மட்டும் சோர்வில்லாமல், அந்தப் படங்களையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தன.

அவளது அம்மா அவளை நோக்கி வந்தாள். அம்மாவுக்கு அவளின் இந்த மௌனம் புதிதல்ல; என்றாலும் இன்று ஏதோ ஓர் அசாத்திய அமைதி அவளிடம் இருந்தது.

"இன்னும் என்ன பண்ணிட்டு இருக்க? அந்தப் படங்களை எல்லாம் எத்தனை தடவை பார்ப்பே? எல்லாம்தான் உன்னோட மடிக்கணினியிலேயும், அலைபேசியிலயும் இருக்கே. இன்னுமா பழைய காலத்துப் பொண்ணு மாதிரி புகைப்படத் தொகுப்பை வெச்சு பார்த்துக்கிட்டு இருப்பாங்க?" என்றார் சற்று சலிப்புடன்.

அவள் பார்த்துக் கொண்டிருந்த படத்திலிருந்து பார்வையைப் பிரிக்காமல், மெலிதாகச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் சுவாரஸ்யத்தை விட, ஒருவித ஏளனமும் வலியும் கலந்திருந்தது.

"அம்மா! உனக்கு ஒன்னு தெரியுமா? இந்தக் கண்கள் இருக்கே. ரொம்பக் மோசமானவை. மனுஷனை எப்படியெல்லாம் ஏமாத்துது பாரு!" என்றாள்.

அம்மா அவளருகே உட்கார்ந்தார். "என்ன ஆரம்பிச்சிட்ட மறுபடியும்? என்னாச்சு இப்போ கண்களுக்கு?"

"ஒன்னுமில்லை. எதேச்சையா இந்தப் புகைப்படத் தொகுப்பைப் பார்த்தேன். கல்லூரி நாட்கள்ல நாங்க முதல்முறை சந்திச்சப்போ எடுத்தது இந்தப் படம். அப்போ என் கண்களைப் பாரு. எவ்வளவு ஆர்வம், எவ்வளவு ஒளி! அவர் அருகில இருக்கிறப்ப கண்கள்ல என்ன ஒரு பிரகாசம். அப்போ இவர்தான் அவர்ன்னு மனசு சொல்ல, கண்கள் எப்படி மலர்ச்சியா இருக்குப் பாரேன்."

அம்மா லேசாகப் புன்னகைத்தாள். "ஆமாம். அப்போ உன்னோட அந்த பெரிய கண்கள் ரொம்ப அழகாத்தான் இருக்கு. ஆனா, இப்போ உன் கண்களைப் பார்க்க முடியல. ஏன் இப்படி அழுது வடியுறே? எவ்வளவு அழகான கண்களை நீ எப்படிக் கெடுத்துக்கிறே தெரியுமா?"

"அப்போ அவர் கூட இருந்தார். இப்போ?" அவள் தன் கண்களைத் துடைத்துக் கொள்ளவில்லை; கன்னத்தில் வழிந்த நீர்த்துளி அந்தப் புகைப்படத் தொகுப்பின் படத்தின் மீது விழுந்தது.

அம்மா அவளைக் கட்டிக் கொண்டாள்.

"அழாதேடி."

"இப்போ நான் எதையும் நினைக்கல. அழணும்னு கூட நினைக்கல. ஆனா, அவரை நினைச்சாலே, எந்தக் காரணமும் இல்லாம தாமாகவே கண்ணீர் விட்டு அழுகுது இந்தக் கண்கள்! அன்னைக்கு அவரைத் தேடிப் பாய்ஞ்ச அதே கண்கள், இன்னைக்கு அவர் தூரமா இருக்குறதை நினைச்சு அதுவாவே அழுகுது. சத்தியமா நான் அழணும்னு நினைக்கவே இல்லம்மா!"

அம்மா லேசாகச் சங்கடப்பட்டாள். "இதையேதான் ஒரு மாசமா சொல்லிக்கிட்டு இருக்கே. போனவர் அங்கேயே இருந்துடவா போறார்? வேலை முடிஞ்சதும் வரத்தானே போறார். எல்லாம் கொஞ்ச நாளுக்குத்தானே. இதை ஏன் பெருசுபடுத்துற? தொலைக்காட்சி இருக்கு, அலைபேசி இருக்கு, கணினியும் இருக்கு. அதுல எதையாச்சும் பாரு. அந்தப் படத்தைப் பார்க்குறதெ கொஞ்சம் நிறுத்து."

"இல்லம்மா. இதெப் பார்க்கலன்னா இன்னும் அழுதுடுவோன்னு பயமா இருக்கு. இந்தப் படத்தைப் பார்க்குறதாலத்தான் அழுகை இந்த மட்டுமாவது நிக்குது."

"சரி! எதையாச்சும் பண்ணு. நான் சொல்லி நீ கேட்கவா போறே? வெளியே பாரு. உன்னோட கண்களைப் போல வானமும் உன்னோட ஜோடி போட்டுக்கிட்டு அழுதுகிட்டு இருக்கு." அதற்கு மேல் அவளிடம் பேசி அவளைத் தொந்தரவு செய்ய விரும்பாமல் அம்மா வரவேற்பறைக்குச் சென்று படுத்துக் கொண்டாள்.

மழை நிற்கும் போலத் தெரியவில்லை. ஜன்னல் கண்ணாடியில் அடித்துத் தெறிக்கும் நீர்த்துளிகள், வீட்டுக்குள் உட்கார்ந்திருப்பவர்களையும் சேர்த்து நனைப்பது போல ஒரு பிரமை.

அவள் அந்தப் புகைப்படத் தொகுப்பின் அடுத்தடுத்த படங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஒவ்வொரு படத்திலும் அவனோடு சேர்ந்திருக்கும் போது மலர்ச்சியான அவள் கண்கள் ஆயிரம் கவிதைகளைப் பேசின. அதே கண்கள் இப்போது அதைப் பார்க்க பார்க்க விதவிதமாக அழுது புலம்பின.

அவளது கண்கள் அந்தத் தொகுப்பைப் பார்த்து முடித்ததும், எதிரே சுவரில் மாட்டியிருந்த அந்தப் பெரிய புகைப்படத்தின் மீது பதிந்தது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஊட்டியில் எடுத்தது. அவன் அவளது தோளில் கை போட்டுச் சிரிக்க, இவள் அவனது முகத்தையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அந்தப் புகைப்படத்திலும் அவள் கண்கள் அவ்வளவு ஒளியோடு, ஒரு சிறு குழந்தையைப் போல அவனுக்குள் தொலைந்து போயிருந்தன!

அவள் தன் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

கடந்த ஒரு மாதமாக அவள் படும்பாடு அவளுக்கே விசித்திரமாக இருந்தது. அவன் விமானத்தில் ஏறிப் பறந்த அந்தப் பிரியாவிடை நாளில் அவள் அழவே இல்லை. "போயிட்டு சீக்கிரம் வரேன்." என்று அவன் புன்னகையோடு சொன்னபோது, இவளும் தைரியமாகத்தான் வழியனுப்பி வைத்தாள்.

ஆனால், அடுத்த நாள், சமையலறையில் தேநீர்த் தூள் டப்பாவைத் திறந்தபோது, திடீரென அவனது ஞாபகம் வந்தது. அவன் அடிக்கடி சொல்லும் ஒரு சின்ன நகைச்சுவை அது. அந்தத் தருணம் நினைவுக்கு வந்ததும், அடுத்த விநாடி அவள் கண்கள் தாமாகவே குளமாகின. சரேலென இரண்டு உருண்டைக் கண்ணீர் கன்னத்தில் வழிந்தது. யாருக்காக அழுதாள்? எதற்காக அழுதாள்? அவளுக்கே காரணம் தெரியவில்லை.

அவள் தன் கண்களைக் கைகளாலேயே பொத்திக்கொண்டு முணுமுணுத்தாள்.

"அன்னைக்கு விமான முனையத்தில் அவருக்கு விடை கொடுத்து அனுப்பும்போது கூட இந்தக் கண்கள் ஒரு துளி கண்ணீர் சிந்தல. ஏன்னா, அவர் போறார்ங்றது என் மூளைக்குத் தெரியும். ஆனா, இப்போ சும்மா சமையலறையில நிக்கும்போதோ, இல்லை அவர் கொடுத்த கைக்கடிகாரத்தைச் சும்மா பார்க்கும்போதோ இதே கண்கள் எந்த அனுமதியும் இல்லாம தாமாகவே பாய்ஞ்சு வந்து அழுகுது! இது என்ன மாதிரியான முட்டாள்தனம்?"

ஆம். அன்றைக்கு அவர் கண்ணில் பட்டதும் தாமாகவே பாய்ந்து சென்று அவரை ஆசையோடு பார்த்து மகிழ்ந்த இந்தக் கண்கள், இன்று அவர் இல்லாத வெறுமையை உணர்ந்து தாமாகவே காரணம் இன்றி அழுகின்றன. இந்த விசித்திரமான முரண்பாட்டை நினைத்தால், வெளி உலகத்திற்கு இது ஒரு பெரும் நகைச்சுவையாகத்தான் படும்! கணவன் பக்கத்தில் இல்லை என்பதற்காக ஒரு இயந்திரம் போல இயங்க வேண்டிய மனம், இந்தத் தசைக் கண்களின் பலவீனத்தால் தோற்றுப் போகிறதே.

அப்போது வரவேற்பறையில் காதுகளைத் துளைக்கும் விதமாக அலைபேசி ரீங்காரமிட்டது.

அவள் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தாள். திரையில் அவன் பெயர் காட்டியது.

இதயத் துடிப்பு சட்டென ஏறியது.

அவசரமாக அழைப்பை ஏற்று, அலைபேசியை எடுத்து காதில் வைத்தாள்.

"ஹலோ!" அவன் குரல் கரகரப்பாக ஒலித்தது. ஏதோ சோர்வு அவன் குரலில் இருந்தது.

"ஹலோ! என்னாச்சு? இப்போதான் உங்களைப்பத்தி நினைச்சிட்டு இருந்தேன். குரல் ரொம்ப சோர்வா இருக்கு?" அவள் குரலில் பதற்றம் தொற்றிக் கொண்டது.

மறுமுனையில் ஒரு சிறிய பெருமூச்சுச் சத்தம் கேட்டது. "ஒன்னுமில்லை. இங்க வேலை ரொம்ப கடுமை. ஆனா அதைவிட முக்கியம். உன்கிட்ட ஒன்னு சொல்லணும்."

"என்ன? பேசுங்க, என்னாச்சு?"

"இல்ல. இந்த மென்பொருள் நிரலாக்கத் திட்டம் இன்னும் மூணு மாசம் நீடிக்கும் போல இருக்கு. என்னால இப்போதைக்கு ஊருக்குத் திரும்ப முடியாது. நிறுவனம் இங்கேயே என்னைத் தங்கச் சொல்லுது. நாம எதிர்பார்த்ததைவிட தாமதம் ஆகும்."

அந்த வார்த்தைகள் செவிக்குள் விழுந்த வேகத்தில், அவள் உலகம் ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்தது. மேலும் மூன்று மாதமா? அவளால் மேலும் அவ்வளவு நாள் பிரிந்து இருக்க முடியுமா? தொண்டை அடைத்தது.

ஆனால் விசித்திரம் என்னவென்றால், அவள் வாயிலிருந்து எந்தக் கோபமான வார்த்தையும் வரவில்லை. மாறாக, அவளது கண்கள் வழக்கம் போல எதையோ தேடின. கடந்த ஒரு மாதமாக வறண்டு கிடந்த அந்தக் கண்கள், இப்போது அவன் குரலைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாமல் பொலபொலவென்று கண்ணீரை உதிர்க்கத் தொடங்கின. கன்னங்கள் நனைந்தன.

"ஏய் என்ன அழறியா? அழாத. எனக்கு உன்னை விட்டுப் பிரியணும்னு ஆசையா என்ன? இங்க சூழ்நிலை அப்படி இருக்கு." அவன் மறுமுனையில் பதறினான்.

அவள் தன் கண்களைத் துடைக்க முயன்றாள்; ஆனால் கண்ணீர் நின்றபாடில்லை. அவளுக்குச் சட்டென்று மனதில் தோன்றியது, "மனிதர்களின் மனம் எப்போதும் ஒரு தர்க்கத்திற்குள் அடங்குவதில்லை. நாம் எதை எதிர்க்கிறோமோ, அதையே நம் உடலின் உறுப்புகள் மிகைப்படுத்தி வெளிப்படுத்தும்."

அவள் மெலிதாக, ஒருவிதத் தவிப்பு கலந்த சிரிப்புடன் பேசத் தொடங்கினாள்.

"இல்லைங்க. நான் அழுகுறது உங்களை விட்டு ரொம்ப நாள் இருக்க வேண்டியிருக்குன்னு நினைச்சு இல்லை. தெரிஞ்சுதா? ஆனால் நான் சிரிக்குறேன். நான் எதை நினைச்சுச் சிரிக்கிறேன்னா, இந்த முட்டாள் கண்களைப் பார்த்து எனக்கு நானே சிரிச்சுக்கிறேன்."

"என்ன உளர்ற? என்னாச்சு உனக்கு?"

"ஒன்னுமில்லை. அன்னைக்கு நீங்க போகும்போது, நீங்க என்னை விட்டுப் போறதைக் கூட ஏத்துக்கத் தயாரா இருந்த இந்தக் கண்கள் திடீர்னு இன்னைக்கு உங்களோட குரலைக் கேட்டதும், தாமாகவே பாய்ந்து வந்து இப்படி உருகி உருகி அழுகுதே! நீங்க பக்கத்துல இல்லாத குறையை இந்தத் துளித் தண்ணீர்தான் தீர்த்து வைக்குமா? இது உலகத்துல இருக்கிற அத்தனை பேருக்கும் ஒரு பெரிய நகைச்சுவை மாதிரி தெரியல உங்களுக்கு?"

மறுமுனையில் அவன் சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தான். பிறகு ஒரு மெல்லிய சிரிப்பு அவனிடமிருந்து வந்தது.

"நீ எப்பவுமே மாற மாட்ட. கடுமையான சூழ்நிலையிலயும் கூட இப்படித் தத்துவமுமா கவிதையுமா எதையோ ஒன்ன பேசி என்னைச் சிரிக்க வச்சிருவ. ஆனா உண்மை என்னன்னா, எனக்கும் உன் கண்களை நேர்ல பார்க்கணும் போல இருக்கு. இங்க இருந்து உன்னை பக்கத்துல இருந்து பார்க்க முடியாம ரொம்பவே கஷ்டப்படுறேன்."

"வேலையை எப்படியாச்சும் சீக்கிரம் முடிச்சிட்டுச் சீக்கிரம் வாங்க." என்று அவள் சொல்லும்போது, அவளது குரலில் இருந்த சோகம் மறைந்து ஒரு நிம்மதி கலந்திருந்தது.

அலைபேசி இணைப்பைத் துண்டித்த பிறகு, அவள் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள். மழை கிட்டத்தட்ட நின்றுவிட்டது. மேகங்கள் விலகி, ஒரு மெல்லிய வெளிச்சக் கீற்று மேகங்களுக்கு நடுவே வெளியே வரத் தொடங்கியிருந்தது.

கண்கள் இன்னும் ஈரமாகத்தான் இருந்தன; ஆனால் இப்போது அவற்றில் வலியைக் காட்டிலும் ஒரு தெளிவு இருந்தது.

காதலின் விசித்திரமான கணக்குகளை,

"கதுமெனத் தாநோக்கித் தாமே கலுழும்

இதுநகத் தக்க துடைத்து."                         (குறள், 1173) 

என்பதைப் போலே மனிதனால் எப்போதுமே முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள முடியாதுதான் போலிருக்கிறது.

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

19 Nov 2026

பழி தீர்க்கும் கண்கள்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 92

பழி தீர்க்கும் கண்கள்

இரவு மணி இரண்டு.

அந்த அறையின் குளிர்சாதனக் கருவியின் மெல்லிய முனகல் சத்தத்தைத் தவிர, அங்கே வேறு எந்தச் சத்தமும் இல்லை. படுக்கையறையின் மேஜை விளக்கு மட்டும் மஞ்சள் நிறத்தில் சோர்ந்து எரிந்து கொண்டிருந்தது.

அவள் படுக்கையில் மல்லாந்து படுத்திருந்தாள். அவளது கண்கள் திறந்தே இருந்தன. தூக்கம் அவளை விட்டு எட்டு ஊர் தூரம் ஓடியிருந்தது. இமைகள் எடை கூடிச் சுமையாய் அழுத்தின; ஆனாலும் கண்கள் மட்டும் உறங்க மறுத்தன. ஜன்னல் வழியே வெளியே தெரிந்த திருவாரூரின் வெறிச்சோடிய வீதி விளக்குகளை அது வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

அவளுக்கு அலுவலகத்தின் அந்த முதல் சந்திப்பின் நினைவு இப்போது மின்னலாய் வெட்டியது.

அவன் அலுவலகத்தின் புதிய செயல்திட்டத் தலைமை அதிகாரி. அவன் அலுவலகத்தைப் பார்வையிட்டுக் கொண்டு வந்த போது, எதிர்பாராமல் அவளது கண்கள் அவன் மீது நிலை குத்தின. என்ன இருந்தது அந்தப் பார்வையில்? ஒரு கணத்தின் மின்னல். பெயர் தெரியாத ஓர் ஈர்ப்பு. அவன் தன் வாழ்க்கைக்குள் வரப்போகிறான் என்ற எந்த முன்னறிவிப்பும் இல்லாமல், அந்த வினாடியில் அவளது கண்கள் அவனைத் தேர்ந்தெடுத்தன.

அதன் பிறகு காதல், வீட்டின் எதிர்ப்புகள், தாலி கட்டிக் கொண்ட அந்த மங்களகரமான நாள், கடந்த இரண்டு வருடங்களாக இந்த இல்லத்தில் அவர்கள் பகிர்ந்து கொண்ட சிரிப்புகள், சிறு சிறு சண்டைகள், ஞாயிறு மாலைகள் என எல்லாமே கண் மூடித் திறப்பதற்குள் கடந்தது போலிருந்தன.

அவன் கடந்த வாரம் அவசரமாக அலுவலக வேலையாக அகமதாபாத்துக்கு மூன்று மாதப் பயணமாகச் சென்றுவிட்டான். அவன் இல்லாத இந்த முதல் வாரம் வீடே அவளை விழுங்குவது போல் இருந்தது.

அவள் மெல்லத் தன் கையை உயர்த்திக் கண்களைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். அவள் கண்கள் கலங்கி ஈரமாக இருந்தன.

அவளுக்கே அவளது நிலை மீது கோபம் வந்தது.

"யார் அழுவது? இந்தச் சுவர்களா? இந்தக் கட்டிலா? இல்லை, இந்தக் கண்கள்தான். ஏன் அழ வேண்டும்? அவர்தான் நான்கு நாளுக்கு முன்னாடியே சொல்லிட்டுப் போயிட்டாரே, பிறகு எதற்காக இந்த அழுகை?" அவள் தனக்குத் தானே பேசிக் கொண்டாள்.

அவள் தன் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக் கொண்டாள். ஆனால் மூடிய பிறகும் அந்த இருளுக்குள் அவனது முகமே நிழலாடியது. கோபம் தலைதூக்கியது. அவள் தன் கண்களையே நோக்கி உரக்கப் பேசத் தொடங்கினாள். அந்த அறைக்குள் அவள் மட்டும் தனியாக இருந்தாள்.

"உங்களைத்தான் கேட்கிறேன் என் கண்களே!"

அவளது மனசுக்குள் அந்தச் சொற்கள் கூர்மையாக உருவெடுத்தன.

"அன்று அந்த அலுவலகத் தாழ்வாரத்தில் அவரைப் பார்த்த அந்த நொடியில், நீங்க கொஞ்சம் யோசிச்சிருக்கக் கூடாதா? இவர் நம்ம வாழ்க்கைக்குள் வரப்போறார், இவருடையப் பிரிவை நம்மால் தாங்க முடியாது என்று கொஞ்சமாவது யோசித்தீர்களா? இல்லையே! அப்போது சும்மா மினுமினுவென்று மை பூசிக் கொண்டு அவரையே பார்த்துச் சிரித்து விட்டு, இப்போது என்னை இந்தச் சிக்கலில் மாட்டிவிட்டு விட்டீர்களே. இது நியாயம்தானா?"

அவளது கண்கள் இன்னும் அதிகமாகக் நீரைச் சொரிந்தன. அந்த எரிச்சலிலும் ஒரு இயலாமை அவளை வதைத்தது.

"இப்போது என்னவென்றால், அவர் அவன் ஊரை விட்டுப் போய் ஒரு வாரம் கூட ஆகவில்லை. அவர் இன்னும் வரலையே, அவர் இன்னும் அலைபேசியில் அழைக்கவில்லையே, அவர் எங்கே இருக்கிறாரோ, எப்படி இருக்கிறாரோ என்று கண்களே நீங்கள் தேடுவதும் தவிப்பதும் எந்த வகையில் சரி? அன்று நீங்கள் செய்த தவறால்தான், இன்று நான் தனிமையில் தவித்துக்கொண்டு இருக்கிறேன். அன்று அவசரப்பட்டு அவரைப் பார்த்து ஆசைப்பட்ட நீங்கள், இப்போது அவர் பிரிவை எண்ணி இப்படித் துடித்து அழுவதில் என்ன விவேகம் இருக்கிறது? நியாயமாகப் பார்த்தால் உங்களுக்கு அழுவதற்குக் கூட தகுதி கிடையாது."

இப்படியெல்லாம் தனக்குத் தானே பேசியபடி அவள், தலையணையில் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டாள்.

வெளியே தூரத்தில் நாய் ஒன்று குரைக்கும் சத்தம் கேட்டது.

காலம் எவ்வளவு கொடூரமானது? மனிதனை எங்கு கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறது! கண்கள் காதலில் விழுகின்றன; ஆனால் அந்த விழும் காதலுக்கான ஒட்டுமொத்தத் தண்டனையையும் இந்த மனமும் உடலும் அல்லவா அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கிறது?

ஆம், இதுதான் நிஜம். கண்கள் செய்தது அறியாமை. அந்த அறியாமையின் விளைவுதான் இந்தத் தவிப்பு.

அவள் மெல்லத் தன் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள். உதடுகள் லேசாகப் புன்னகைத்தன. அது அந்தத் தனிமையின் வறண்ட புன்னகை.

கண்கள் இன்னும் தூங்க மறுத்துத்தான் கொண்டிருந்தன.

அந்த நடுநிசி நேரத்தில் மழை லேசாகத் தூறலைத் தொடங்கியிருந்தது. நள்ளிரவின் அமைதியைக் குழைக்கும் வண்ணம் அதன் படபடவென்ற சத்தம் கேட்டது.

அவள் படுக்கையில் புரண்டு படுத்தாள். கண்கள் இரண்டும் சுவரில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த டிஜிட்டல் கடிகாரத்தின் எண்களை வெறித்துப் பார்க்கத் துவங்கின.

தூக்கம் மட்டும் ஏதோ வேறு கிரகத்தில் நடக்கும் காரியம் போல அவளைச் சூழ மறுத்துக் கொண்டே இருந்தது.

மூளை மட்டும் சலிக்காமல் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதை எப்படி நிறுத்துவது என்று அவளுக்குப் புரிந்தபாடில்லை.

இப்போது அந்த மூளை கடந்த ஒரு வாரமாக நடந்தவை அனைத்தையும் நனைவோடையில் பாய விட்டது.

அவனை அகமதாபாத்திற்குத் தொடர்வண்டி நிலையத்தில் வழியனுப்பிவிட்டுத் திரும்பியதிலிருந்து, இந்த வீடு அவளுக்கு ஏதோ ஒரு பெரிய காங்க்ரீட் பெட்டி போல காட்சியளித்தது.

சுவர்களில் தொங்கும் கடிகாரத்தின் முள் ஓசை கூட இப்போது ஒரு சுத்தியலால் அடிக்கப்படுவது போல் மூளைக்குள் எதிரொலித்தது. டக்… டக்… என்ற அந்தச் சத்தம் அவளது அமைதியைக் குலைக்கும் போர்ப்பறையாக மாறியது.

சமையலறைக்குச் சென்றால், அவன் எப்போதுமே சாப்பிடும் தட்டு அங்கே தனியாக மௌனமாக உட்கார்ந்திருந்தது. அவன் சாப்பிடும் போது பேசும் சின்னச் சின்னப் பிதற்றல்கள், "உப்பு கொஞ்சம் குறைவுதான், பரவாயில்லை." என்று அவன் உதட்டில் உதிர்க்கும் புன்னகை என அவை எல்லாமே இப்போது காற்றில் கரைந்த கற்பனைக் கோடுகளாய் அவளை வதைத்தன.

தண்ணீர்க் குவளையைத் தொடப் போனால், கைகள் லேசாக நடுங்கின. எதைக் தொட்டாலும் அங்கே அவனது ஸ்பரிசம் உறைந்து கிடப்பது போல ஒரு பிரமை.

கால்காசு கூடச் செலவழிக்காமல் அவள் மனம் எங்கே எங்கேவோ சஞ்சரித்தது. அகமதாபாத் தொடர்வண்டி அங்கே போயிருக்குமா? அவருக்குச் சரியாக இறங்கத் தெரிந்திருக்குமா? சரியான இடத்தைச் சென்று சேர்ந்தருப்பாரா? என்று அவன் சென்று சேர்வதற்குள் எத்தனையெத்தனை கேள்விகள் அவள் மனதுக்குள்.

அடுத்தடுத்த நாட்களில் அந்த நகரின் குளிரை அவர் தாங்குவாரா? சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்வார்? நேரா நேரத்துக்குச் சாப்பிடுவாரா? என்று அவளது கற்பனை இயந்திரமானது இடைவிடாமல் கேள்விகளைத் தயாரித்துத் தள்ளியது. அதற்கான பதில்கள் எங்குமே இல்லை, வெறுமை மட்டுமே விடையாக நீடித்தது.

அவன் சென்ற பிறகும் காற்று வீசயதுதான், மரங்கள், செடிகள், கொடிகள் அசைந்தனதான். ஆனால், அவளுக்கு அவளது பூமி மட்டும் அவனோடு சேர்ந்து எங்கோ நகர்ந்துவிட்டதைப் போல ஒரு பிரமை. அவளுக்கு மட்டும் காலம் அங்கே அப்படியே உறைந்துபோய்விட்டது.

பல நேரங்களில் "இன்னும் எத்தனை நாட்கள்?" என்று வாய்விட்டே அழுதபடி முணுமுணுத்தாள். வெறும் ஏழு நாட்கள்தான் ஆகியிருக்கிறது. ஆனால், ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரு யுகமாகக் கரைந்தது. அவனது அலைபேசி எண் அவளது கைக்குள் இருந்தது; ஆனால் அழைத்தால் என்ன பேசுவது? அவனது வேலையைக் கெடுக்கக் கூடாது என்ற சுயக்கட்டுப்பாடு வேறு கால்களைப் பிணைத்தது.

"இந்த மூளையை அணைத்து விட்டுப் படுக்க, கண்களை மூடி விட்டுப் படுக்க, ஒரு பொத்தான் இல்லையா கடவுளே?" என்று தனக்குள் ஆற்றாமையுடன் புலம்பினாள்.

அவள் தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு ஜன்னலையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். தொலைதூரத்தில் ஒரு தொடர்வண்டியின் வருகைச் சத்தம் காற்றில் மிதந்து வந்தது போலிருந்தது. அந்தச் சத்தம் அவளை மேலும் தீவிரமாய் அசைத்துப் பார்த்தது. அவனது வரவுக்காகக் காத்திருக்கும் அந்த நெடுந்தூரப் பயணத்தின் தொடக்கம் இதுவென்று அப்போதுதான் அவளுக்குப் புரிந்தது.

அவள் தலையைத் திருப்பிக் கட்டிலின் மறுபுறம் பார்த்தாள். அங்கே அவனது தலையணை வெறுமையாகக் கிடந்தது. அவனது வாசனை இன்னும் அந்தத் தலையணையில் லேசாக ஒட்டியிருந்தது போல ஒரு பிரமை.

கோபம் தலைக்கு ஏறியது. அந்தத் தனிமை அவளைக் கடித்துத் தின்றது. எதிர்பார்ப்பும், எதார்த்தமும் ஒருசேர அவளை அறைந்தன. காதலின் ஆரம்பம் எப்போதும் அழகானது; அது எந்தக் கணக்கையும் பார்ப்பதில்லை. ஆனால், அந்த ஆரம்பம் வைக்கும் ஒரு சிறு புன்னகைப் பொறி, பிற்காலத்தில் எத்தகைய காட்டுத் தீயாக மாறுகிறது என்பதை மனித மனம் எப்போதுமே உணர்வதில்லை.

தெரிந்து கொள்ளாமல், எதிர்காலத்தைப் பற்றி யோசிக்காமல், ஒரு நொடியில் விழுந்த பார்வை. ஆனால் அந்தப் பார்வைக்கு இப்போது தண்டனை அனுபவிப்பது யார்? இந்த மனமும் உடலும் அல்லவா! அதுவும் நள்ளிரவு தொடங்கி, இதோ அதிகாலையை நோக்கி பொழுது நகரத் தொடங்கும் வரை, தாள முடியாத வேதனையும் வலியும்.

அவள் படுக்கையிலிருந்து மெல்ல எழுந்து அமர்ந்தாள். ஜன்னல் திரையை விலக்கி வெளியே பார்த்தாள். திருவாரூரின் அதிகாலைத் தூறல் லேசாகத் தெருக்களில் நனைத்துக் கொண்டிருந்தது. வெகு தொலைவில் ஏதோ ஒரு வாகனத்தின் ஒலிப்பான் சத்தம் மட்டும் கேட்டது.

இல்லை. இப்படி உருகிக் கொண்டிருப்பதில் அர்த்தமில்லை. அவள் எதார்த்தமானவள். உணர்ச்சிகளுக்கு அடிமையாகக் கூடாது என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொள்வாள். ஆனால், காதலில் தர்க்கம் வேலை செய்யாது என்பதை அவள் கண்களே அவளுக்குப் புரிய வைத்துக் கொண்டிருந்தன.

அவள் தன் மேஜை மீதிருந்த அலைபேசியை எடுத்தாள். திரை வெளிச்சத்தில் அவன் படம் தெரிந்தது. அவன் வேலை விஷயமாக அகமதாபாத் செல்வதற்கு முன் சிரித்தபடி எடுத்த புகைப்படம்.

அவளது விரல்கள் தாமே இயங்கின. வாட்ஸ்அப்பைத் திறந்தாள்.

"உங்கள் பிரிவை தாங்க முடியவில்லை என்று இந்தத் கண்கள் என்னைக் கடித்துக் குதறியபடி சண்டை பிடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. சீக்கிரம் வேலையை முடித்து விட்டு வாருங்கள்!" என்று தட்டச்சு செய்துவிட்டு அனுப்புகை பொத்தானை அழுத்த முற்பட்டவள், சட்டென நிறுத்தினாள்.

அவள் ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் அந்தச் செய்தியை அழித்துவிட்டு, வேறு ஒன்றை மாற்றித் தட்டச்சு செய்தாள்:

"சீக்கிரம் வாருங்கள். தனிமையில் அழுவது கொடுமையானது! உங்கள் மார்பில் முகம் புதைத்து அழுவதே இனிமையானது!"

அனுப்பிவிட்டு அலைபேசியைப் பக்கத்தில் வைத்தாள். கண்கள் இன்னும் தூங்க மறுத்துத்தான் கொண்டிருந்தன; ஆனாலும், அந்தத் தனிமையின் நடுவே ஏதோ ஒரு புதிய விடியலின் லேசான வெளிச்சம் அவளுக்குள் பரவத் தொடங்கியிருந்தது.

காலம் பிரிக்கலாம்; தூரம் தடுக்கலாம். ஆனால் அந்த முதற் பார்வை விதைத்த வேர்கள் அவ்வளவு எளிதில் அழிந்து விடுவதில்லை! அந்த வேரிலிருந்து தொடங்கும் கண்ணீர் ஒட்டுமொத்த விருட்சத்தையும் அல்லவா நனைத்து விடுகிறது. கோடரிக்குக் காம்பாகப் போன ஒரு மரக்கிளையால் ஒட்டுமொத்த மரமே அல்லவா சாய வேண்டியிருக்கிறது.

"தெரிந்துணரா நோக்கிய உண்கண் பரிந்துணராப்

பைதல் உழப்பது எவன்."                         (குறள், 1172)

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

18 Nov 2026

கண்ணீருக்குக் காரணங்கள் தேவையில்லை!

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 91

கண்ணீருக்குக் காரணங்கள் தேவையில்லை!

திருச்சி பன்னாட்டு விமான நிலையத்தின் வருகைப் பகுதி.

சரியாகச் சொல்லப்போனால், ஐந்தரை மணி நேர விமானப் பயணம், விமானநிலைய போக்குவரத்து நெரிசல், பயணச் சோர்வு என்று எல்லாமே அவனது மூளையை ஒரு பெரும் சோர்வில் வைத்திருந்தன. ஆனால், அந்த நீண்ட கண்ணாடிச் சுவருக்கு அப்பால், கூட்ட நெரிசலில் தனக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கும் அந்த உருவத்தைப் பார்த்த கணத்தில், அவனது சோர்வு மொத்தமாய் ஆவியாகி விட்டது.

அவள் அங்கே நின்றிருந்தாள்.

அவள் அணிந்திருந்த மரகதப் பச்சை நிற சுடிதார் அந்த ஆரவாரமான விமான நிலையக் கூட்டத்தில் தனித்துத் தெரிந்தது. கையில் ஒரு சிறிய காகிதப் பலகை. அதில் அவனது பெயர் இல்லை. மாறாக, அவனுக்குமட்டும் புரிவது போல, கண்கள் கண்டால் வாருங்கள் என எழுதியிருந்தாள்.

அவன் புன்னகையுடன் வாயிற்பகுதியைத் தாண்டினான். அவனைக் கண்டதும் அவளின் முகம் மலர்ந்தது. வழக்கமாக அவள் செய்யும் அந்தச் சின்னச் சைகை, இடது கை விரல்களால் காதுக்குப் பின்னால் முடியை ஒதுக்குவது. ஆனால், இந்த முறை ஒரு சிறிய விபத்து நிகழ்ந்தது. அவளது கண்கள் சட்டென்று கலங்கின. இமைகளுக்குள் அடங்க மறுத்து, ஒரு துளி நீர் அவளது கன்னத்தில் வழிந்தோடியது.

அவன் தனது பயணப்பையை தோளில் சரிசெய்துகொண்டு அவளுக்கு அருகில் வந்தான்.

"என்ன இது? என்னை வரவேற்க இப்படியா எழுதி வைக்கிறது? வித்தியாசமாத்தான் யோசிச்சிருக்கே. ஆனா ஏன் இந்த அழுகை? நான் என்ன துபாய்ல இருந்து வராம போயிட்டேனா?" என்று வழக்கமான தன் கிண்டல் பாணியில் கேட்டான்.

அவள் தன் கண்ணீரை வலது கை விரலால் துடைத்துக்கொண்டே புன்னகைக்க முயன்றாள். "அழுதது நானில்லங்க. இந்தக் கண்கள். எனக்குத் தெரியாம ஏதோ பண்ணுது."

அவள் சொன்னதைக் கேட்டு அவன் அவளை விசித்திரமாகப் பார்த்தான். "தெரியாம பண்றதா? உயிரியல் ரீதியாக இதுக்கு ஒரு காரணம் இருக்கணும். இத்தனை நாள் பிரிஞ்சிருந்ததுனால செரெட்டோனின் அளவு குறைஞ்சிருக்கும், இல்லன்னா ஹார்மோன் மாறுபாடு. அதான் உணர்ச்சிவசமாகி இப்படி நடக்குது. விடு, வண்டியில போறப்ப பேசலாம்."

அவள் கையில் இருந்த பயணப்பொதி வண்டியை அவன் பற்றிக்கொண்டான். ஆனால், அவன் மனதிற்குள் அந்த வார்த்தைகள் ஓடிக்கொண்டேயிருந்தன. "தெரியாம பண்றதா? இவ அழல. ஆனால், கண்கள் அழுவுதாம்!'"

இருவரும் வாடகை மகிழ்வுந்தில் ஏறி அமர்ந்தனர். வாகனம் திருவாரூர் நோக்கிப் புறப்பட்டது.

"அதெப்படி? கண்கள் அதுவாக அழ முடியும்?" அவன் ஆரம்பித்தான்.

"இதயம் என்ன நம்மைக் கேட்டுக்கிட்டா துடிக்குது? நெருப்பைத் தொட்டா, கேட்டுக்கிட்டா விரல் உடனே விலக்கிக்குது?" அவள் சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தாள்.

"இதயம் துடிக்குதுதுன்னா தானியங்கி இயக்கம். நெருப்பிலிருந்து விரலை விலக்குறதுன்னா அது அனிச்சை செயல். கண்கள் அதுவா அழுவுதுன்னா, அதுதான் பிடிபட மாட்டேங்குது."

"டக்குன்னு கண்ணுக்கு எதிரே வேல் வருதுன்னா, கண் நம்மைக் கேட்டுக்கிட்டா மூடிக்கும்?"

"ஓ! கண்ணை வெச்சே கண்ணுக்கு விளக்கம் சொல்றீயா? அதுவும் அனிச்சைத்தானே."

"அப்படித்தான் வெச்சுக்குங்களேன். உங்களைப் பார்த்தால் மலரும். பார்க்க முடியலன்னா அது அழுகும்."

"நீ சொல்றது ஏத்துக்குற மாதிரியும் இருக்கு. ஏத்துக்க முடியாதது மாதிரியும் இருக்கு."

"பெண்களோட கண்களப் பத்தி, ஆண்களோட மூளையால அத்தனையையும் புரிஞ்சிக்க முடியாது. அது அதுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டது."

அவனுக்கு மேற்கொண்டு என்ன சொல்வது என்று புரியாமல் மழுப்பலாகச் சிரித்தான். இடையிடையே அவள் அவனது துபாய் வாழ்க்கை பற்றி கேள்விக் கேட்டுக் கொண்டே வந்தாள். அவன் ஏதேதோ பதில்கள் சொல்லிக் கொண்டு வந்தாலும், அழும் கண்கள் பற்றிய எண்ணம் மட்டும் மாறவே இல்லை.

திருவாரூர், அணிலாடு முன்றிலார் நகரில், அவர்களது வீட்டுக்கு முன்பாக வாகனம் நின்றதும் அவர்கள் இறங்கினார்கள். அவன் அவள் கண்களைப் பார்த்தான். அவள் சொன்னது உண்மைதான், குளத்தில் மலர்ந்த தாமரை மலர்களைப் போல தற்போது அவை இருந்தன.

மாலையில், நவம்பர் மாதத்து மழைத் தூறல் தொடங்கியிருந்தது. அவள் சமையலறையில் தேநீர் தயாரித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவன் சாப்பாட்டுமேசையில் கிடந்த பழைய தாள் ஒன்றில் ஏதோ கிறுக்கத் தொடங்கினான். அவனுக்கு நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து இந்தச் சுயம் உண்டு, எதைக் கண்டாலும் சரிதான், கேட்டாலும் சரிதான் தர்க்கம் பார்ப்பான். ஆனால், இன்று அவள் சொன்ன, தானே அழும் கண்கள் என்ற அந்த வரி அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு புதிரைப் போல, விடுவிக்க விடுவிக்க விடுபடாமல் போவது போலிருந்தது.

அவள் தேநீருடன் அவன் அருகில் நுழைந்தாள். "இன்னும் என்ன யோசனை? மறுபடியும் எப்போ துபாய் கிளம்புலாம்ன்னா?"

அவன் தேநீர் குவளையை வாங்கிக்கொண்டே அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தான். "இல்ல. நீ இன்னைக்கு விமான நிலையத்துல சொன்னியே, ஒரு வாக்கியம். அது என்னை ரொம்ப யோசிக்க வச்சுது. அறிவியல் ரீதியா யோசிச்சா இதுக்கு என்ன அர்த்தம் தெரியுமா?"

அவள் மெத்தை இருக்கையில் அமர்ந்து, தன் முழங்கால்களைச் சேர்த்து வைத்துக்கொண்டு புன்னகையுடன் கேட்டாள். "ஓ! அது இன்னும் முடியலையாக்கும். நான் வண்டியில வர்றப்பவே முடிஞ்சிடுச்சின்னு நெனைச்சேனே. சரி பரவாயில்ல. சொல்லுங்க. உங்கள் அறிவியல் என்ன சொல்லுதுன்னு கேட்போம்."

"பொதுவா, கண் என்பது ஒரு ஒளிப்படக் கருவி மாதிரி. லென்ஸ் இருக்கு, ஐரிஸ் இருக்கு, ரெட்டினா இருக்கு. மூளைக்கு சமிக்ஞை அனுப்புது. துபாய்ல இருந்து நான் விமானம் ஏறும்போதே, என்னைப் பார்க்கப் போறோம்ங்ற உற்சாகம் உன் மூளைக்குத் தெரியும். அதே நேரத்துல உன் அரை விழிப்புணர்வு நிலையில கடந்த ஆறு மாதப் பிரிவுத் துயரம் இருக்குது. அது உன் மனசுல உன்னையும் அறியாம உன்னோட ஆழ்நிலை மனதுல ஆழமா பதிஞ்சிருக்கு."

அவள் புன்னகையுடன் அவனைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் இன்னும் ஈரமாகத்தான் மின்னின.

அவன் தொடர்ந்தான், "நீ விமான நிலையத்துக்கு வந்து நின்னப்போ, என்னை நேரில் பார்த்த உடனே, உன் கண்கள் என்ன செஞ்சது தெரியுமா? கடந்த ஆறு மாசமா உனக்குள்ள இருந்த அந்தப் பிரிவுத் துயரத்தின் பிம்பத்தை, என்னை நேரில் பார்த்த அந்த நிமிஷம் உன்னோட கண்கள்தான் எனக்குக் காமிச்சுச்சு. நீ எத்தனை நாள் தவிச்சேங்றதெ எனக்கு உணர்த்துனது உன் கண்கள்."

"ஓஹோ! அப்போ நானா எதுவும் காட்டலையா?" என்று புருவத்தை உயர்த்தினாள் அவள்.

"இரு, என்னை முழுசா பேச விடு." என்றான் அவன், தன் தர்க்கத்தைக் இன்னும் கொஞ்சம் தீவிரமாக்கிக் கொண்டு.

"உன் கண்கள்தான் என்னை உனக்கு முதன் முதல்ல காமிச்சது. அப்படிக் காமிச்ச அந்தக் கண்கள்தான் அந்தப் பிரிவோட வலியை ஞாபகப்படுத்திச்சு. அந்தச் சமயத்துல, அந்தத் துயரத்தை எதிர்கொள்ள முடியாம, உன் கண்கள் தாமே அழுதுது. உடம்புல வலின்னா கண்கள் அழுவுறது ஒரு காரண காரியம். கண்கள்ல தூசு பட்டாலும் அது அழுவுறதுல ஒரு காரண காரியம் இருக்கு. ஒருவேளை கண் எரிச்சல், எதாவது கண் நோய்ன்னாலும் அது அழுவுறதுல ஒரு காரண காரியம் இருக்கும். இது எதுவுமே இல்லாம, பிரிவை நினைச்சு அதுவா அழுவுதுன்னா, அதுவும் உன் மனசு அதைப் பத்தி நினைக்காமலேயே, அது அழுவுதுன்னா, இங்கே காரணமே இல்லையே. காரியம் மட்டும் எப்படி?"

அவள் தேநீர்க் குவளையை மேசையில் வைத்துவிட்டுச் சிரித்தாள். அவளது சிரிப்பு அந்த அமைதியான அறையில் ஒரு சித்திரை வசந்தம் போலப் பரவியது.

"உங்களுக்கு எல்லாத்துக்கு ஒரு காரண காரியம் வேணும். அப்படித்தானே? ஆனா காதல் அப்படிப்பட்டதல்ல."

அவள் அவனுக்கு அருகில் உட்கார்ந்து, அவனது கையைப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது விரல்களின் சூடு அவனுக்குள் ஒரு மின்சாரப் பாய்ச்சலை ஏற்படுத்தியது.

"நீங்க துபாய்க்குப் போனப்போ, என் அழுகையை நீங்க பாக்கல. ஒவ்வொரு நாளும் நீங்க காணொளியில வரும்போது, திரையில உங்களைக் காமிச்சது இந்தக் கண்கள் மட்டும்தான். நீங்க பேசி முடிச்சப்பறம், நீங்க இல்லாத இந்த அறை, நீங்க இல்லாத இந்த மெத்தை இருக்கை, நீங்க குடிக்காத தேநீர் என எல்லாத்தையும் நினைச்சு நினைச்சு அழுதது இந்தக் கண்கள்தான். அதனாலயோ என்னவோ பிரிவோடு அத்தனை துயரத்தையும் கண்கள்தான் சுமந்துச்சு."

அவளின் குரல் லேசாகத் தழுதழுத்தது.

"இன்னைக்கு விமான நிலையத்துல உங்களைப் பார்த்த உடனே, என் கண்கள் என்ன நினைச்சுது தெரியுமா? இவ்வளவு நாளா நாங்க சுமந்த வலி இதானா? இவரைக் காணாமலா இத்தனை நாள் தவிச்சோம்? அப்படின்னு கண்களுக்கு ஓர் ஆச்சரியம். அந்த ஆச்சரியமும், அந்த மகத்தான மகிழ்ச்சியும் ஒண்ணு சேர்ந்துதான் கண்ணீரா வெளிப்பட்டுச்சு. நான் அழலங்க. இத்தனை நாளா உங்களைத் தேடித் தவிச்ச இந்தக் கண்கள், உங்களைப் பார்த்த உடனே அழுது தன் பாரத்தை இறக்கி வச்சது. அது மட்டுமில்லாம, உங்களைப் பார்க்காத அத்தனை நாளும் பாரத்தை எப்படி இறக்கி வெக்கிறதுன்னு தெரியாமலும் அழுதுச்சு."

அவன் அமைதியாக இருந்தான். அவனது மூளை காரணங்களைத் தேடுவதை நிறுத்திவிட்டது. அந்த மௌனத்தில், மழைச் சத்தம் இன்னும் தெளிவாகக் கேட்டது.

மறுநாள் காலை.

அவன் தாளை எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் கிறுக்க ஆரம்பித்தான். ஆனால், இன்னும் ஏதோ ஒன்று புரிபடாமல் இருப்பது போலத்தான் தோன்றியது. அப்போதுதான் மேசை ஓரமாக இருந்த குறள் நூல் அவன் கண்களில் பட்டது. அவன் புரட்டினான். கண் விதுப்பழிதல் என்று கண்ணுக்கு ஒரு அதிகாரமே அவர் எழுதியிருப்பதைப் பார்த்து, அவன் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன.

அவன் அந்தக் குறளைப் பார்த்தான். பார்த்து முடித்ததும், சமையலறையை நோக்கித் திரும்பினான். அங்கே அவள் காதுகளில் ஜிமிக்கி ஆடிக்கொண்டிருக்க, அவளது கண்கள் ஜன்னலுக்கு வெளியே பறக்கும் சிட்டுக்குருவியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தன.

அவன் தாளின் மீது ஒரு குவளையைத் தூக்கி வைத்துவிட்டு எழுந்து வந்தான். அவளுக்குப் பின்னால் வந்து நின்று, அவளது தோள்களில் கைகளைப் போட்டான். கண்ணாடியில் அவர்களின் பிம்பம் தெரிந்தது.

"என்னங்க இன்னும் உங்களோட தர்க்கம் தீர்ந்த பாடில்லையா?" என்றாள் அவள் கண்ணாடியில் அவனைக் பார்த்தபடியே.

"அது இல்லை." என்றான் அவன் மெல்லிய குரலில்.

"பின்ன என்ன?"

"ஒரு சின்ன திருத்தம் பண்ணனும்."

"என்னது?"

"நீ நேத்து சொன்னியே. கண்கள் அதுவாவே அழுதுச்சுன்னு. அதுதான் உண்மையான கண்களோட இயல்பு. மனிதனோட கண்கள்ல இருக்கிற லாக்ரிமல் க்ளாண்ட்ஸ் வெறும் நீரை மட்டும் சுரக்குறது இல்ல. அது மனிதனின் உச்சக்கட்ட உணர்ச்சிகளான மகிழ்ச்சி, பிரிவு, வலி எல்லாத்தையும் தரவுகளைப் போல சேமிச்சு வச்சுக்குது."

அவள் தன் முகத்தைத் திருப்பி அவனைக் குழப்பமாகப் பார்த்தாள். "என்ன சொல்ல வர்றீங்க?"

அவன் புன்னகையுடன் அவளது கன்னத்தைத் தொட்டான். அவனது கண்கள் அவளது கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தன.

"நீ அழுதுட்டேன்னு நான் உன்னைத் தப்பா நினைச்சேன். ஆனா, உன் கண்கள் என்னைத் தேடித் தவிச்ச தவிப்புதான், இன்னைக்கு என்னை உன்கிட்ட கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கு. வள்ளுவர் இதை பல நூறு வருஷங்களுக்கு முன்னாடியே கண்டுபிடிச்சுட்டார்.

"கண்தாம் கலுழ்வ தெவன்கொலோ தண்டாநோய்

தாம்காட்ட யாம்கண் டது."                      (குறள், 1171)

நீயும் நானும் அந்தக் கண்டுபிடிப்புக்கு வெறும் நிரூபணங்கள்தான். ஆனா இந்தத் தமிழ் இலக்கியம் இருக்கே, அது மனித உணர்வுகளோட மாபெரும் கண்டுபிடிப்புகளின் தொகுப்பு!"

அவள் வாய்விட்டுச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் கடந்த ஆறு மாதத் தனிமையும், பிரிவுத் துயரமும் அடித்துச் செல்லப்பட்டிருந்தன.

இப்போது, அவர்களின் கண்கள் எதையும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், அந்த மௌனத்தில் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்ட மொழியை எந்தக் காவியமும் எழுதியிருக்க முடியாது.

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

17 Nov 2026

கண்களின் நீச்சல்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 90

கண்களின் நீச்சல்

திருவாரூரின் மார்கழி மாதத்து அந்தப் பனி மூடிய நள்ளிரவு.

ஜன்னல் வழியே உள்ளே நுழைந்த சில்லென்ற காற்று, மேஜை மீது புரண்டு கொண்டிருந்த சில தாள்களை மெதுவாய் அசைத்தது.

அறையின் மஞ்சள் நிற விளக்கு வெளிச்சத்தில், அவள் அலைபேசியின் நீலத் திரையை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

கண்களில் தூக்கமின்மையின் கோடுகள்; ஆனால் அதைவிட ஆழமானது அவளது உள்ளத்தில் தேங்கி நின்ற பிரிவுத் துயரம்.

அவளது கணவன் முக்கியமான ஒரு செயல்திட்ட கூறாய்வு தொடர்பான இறுதி கட்டப் பணிகளுக்காகச் சென்னை அலுவலகத்திலேயே தங்கிவிட்டான்.

கடந்த மூன்று வாரங்களாக அவர்கள் நேரில் பார்த்துக் கொள்ள முடியவில்லை. வாட்ஸ்அப் அழைப்புகளும், ஜூம் சந்திப்புகளும் காதலின் பசியைத் தீர்ப்பதற்குப் பதிலாக இன்னும் அதிகமாகவே தூண்டிவிட்டன.

அவள் அலைபேசியின் குறுஞ்செய்திக் குறியீட்டைத் தொட்டாள். அவனிடமிருநது ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பு வந்த குறுஞ்செய்தி திரையில் மின்னியது:

"தூங்கலையா? உன்னோட மூச்சுக்காற்று இங்கே சென்னை வரைக்கும் வீசுகின்ற மாதிரி ஓர் உணர்வு. உன்னைப் பார்க்காமல் ரொம்பவே தவிக்கிறேன்."

அவளது உதடுகள் ஒரு மெல்லிய புன்னகையில் விரிந்தன. ஆனால், அதே விநாடி தொண்டை அடைத்துக் கொண்டது. ஒரு சூடான நீர்த்துளி கன்னத்தில் உருண்டோடியது.

அவள் மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டாள், "இணைய வடங்கள் வழியாக என் குரல் உங்களை வந்தடையலாம்; காணொளி அழைப்புகள் மூலமாக என் முகத்தை நீங்கள் பார்க்கலாம். ஆனா, இந்தத் தூரத்தை உடைத்துக் கொண்டு என் மனம் உங்களிடம் ஓடுகின்ற வேகத்தை எந்தத் தொழில்நுட்பத்தால் அளக்க முடியும்?"

அவள் அலைபேசியை மேசை மீது வைத்து விட்டு, ஜன்னலோரம் போய் நின்றாள். வெளியே தெரு விளக்கு வெளிச்சத்தில் மழைத் துளிகள் தூறிக் கொண்டிருந்தன. அந்தத் தனிமை அவளைச் சுழட்டி அடித்தது. அவன் மார்பில் சாய்ந்து கொள்ளும் அந்தத் தருணம் அவளுக்குள் ஓர் ஏக்கமாக வெடித்தது.

அவள் கண்கள் கசிந்தன. தன் விரல்களால் கண்ணாடித் துளியைத் தொட்டுக் கொண்டே முணுமுணுத்தாள். "மனம் எவ்வளவு சுதந்திரமானது! பேருந்து தேவையில்லை, தொடர்வண்டி தேவையில்லை, வேறெந்த வாகனமும் தேவையில்லை. ஒரு நொடியில் சென்னை அடையாற்றில் இருக்கும் அவரின் அந்த அறைக்குள், அவரது படுக்கையின் தலைமாட்டில், அவரது தோள்களுக்கு அருகில் சென்று அமர்ந்து விடுகிறது மனம். அங்கே அவர் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார், எதைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதை அந்த மனத்தால் உணர முடிகிறது. அவரின் மனதுடன் தன் மனதை ஒன்றச் செய்ய முடிகிறது. ஆனால், உடல்தான் இங்கே மாட்டிக்கொண்டது. மனதுக்குப் பின்னால் உடலால் ஓட முடியவில்லை. அவரது அணைப்பைப் பெறத் துடிக்கும் இந்த உடலால், அவரது ஸ்பரிசத்தைத் தேடும் இந்தத் தவிப்பால், எதையும் செய்ய முடியாமல், கண்களில் நீர் மட்டும் தாரை தாரையாக வழிகிறது. மனம் அவரிடம் பறந்து சென்றுவிடுகிறது; ஆனால் கண்களோ அவனை நேரில் காண முடியாமல், இந்தத் தூரத்தின் வலியைத் தாங்க முடியாமல் கண்ணீரில் நீந்துகின்றன!"

அதே நேரம், சென்னை, அடையாற்றில் உள்ள தன் அறையில், அவனுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. கட்டிலில் புரண்டு கொண்டிருந்தவன், திடீரென்று எழுந்து உட்கார்ந்தான். அவளின் நினைவுகள் அவனைச் சுற்றிக் வளைத்துக்கொண்டன.

அவன் உடனே ஓர் கணொளி அழைப்பு செய்தான். ஒரு விநாடிக்குள்ளாகவே மறுமுனையில் அவளிடமிருந்து இணைப்பு கிடைத்தது.

திரையில் அவளின் முகம் தோன்றியது. தலை கலைந்திருந்தது; கண்களின் ஓரம் லேசான ஈரம் பளபளத்தது. அவளைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் அவனின் நெஞ்சில் ஒரு கனம் ஏறிக்கொண்டது.

"ஏய் என்ன இது? இன்னும் தூங்கலையா? அழுதுட்டு இருக்கீயா?" அவனது குரல் பதற்றத்துடன் நடுங்கியது.

அவள் ஒளிப்படக் கருவியைப் பார்த்துக் லேசாகச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பிலும் ஒரு சோகம் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது.

"நீங்க தூங்கலையா? எனக்குத் தூக்கம் வரல. உங்களையே நினைச்சுட்டிருந்தேன்."

"அதெல்லாம் பகல்ல நினைச்சிக்கலாம். இப்போ தூங்கு. நீ பண்றது சின்னபுள்ளத்தனமா இல்ல?"

"மனசு இருக்கே. அது உங்ககிட்டெ எப்படியோ நினைத்த மாத்திரத்தில வந்துடுது. ஆனா, இந்தக் கண்கள் இருக்கே, உங்களைப் பார்க்க முடியாம, உங்களோட பிரிவை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாம அழுதுட்டே இருக்கு. என் மனம் போன வேகத்துல, என் கண்களால உங்ககிட்ட வர முடியலையேன்னு தோணுது."

அவன் கண்கள் கலங்கின. அந்தத் திரையின் வழியே அவள் முகத்தைத் தொட வேண்டும் போல் இருந்தது. அவன் தன் குரலைத் தாழ்த்தி, காதலோடும் ஏக்கத்தோடும் சொன்னான், "நீ தனியா அங்கே கஷ்டப்படத் தேவையில்லை. அடுத்தத் தொடர்வண்டியைப் பிடிச்சி அங்கேயே வந்துடுறேன். உன் கண்களில் வழிகிற ஒவ்வொரு கண்ணீர்த்துளிக்கும் நான் பதில் சொல்லணும். இப்போ, நீ கண்களை மூடிக்கொள். உன் மனசு மாதிரி நானும் இப்போவே உன்கிட்ட வந்துடுறேன்."

"வேண்டாம். வேலையை முடிச்சிட்டே வாங்க."

"அதுக்குள்ள உன்னோட கண்கள் வங்காள விரிகுடாவாவே மாறிடும் போலிருக்கே."

"வேலையை முடிக்காம வந்தா, மறுபடியும் போவீங்க. மறுபடியும் வற்றிப் போன வங்கக் கடல் ஊற்றெடுக்கும். தயவுபண்ணி எல்லாத்தையும் முடிச்சிட்டே வாங்களேன்."

"அப்படின்னா அழுறதெ நீ நிறுத்தணும். உன்னோட கண்கள்ல கண்ணீரே இருக்கக் கூடாது."

"நான் எவ்வளவோ சொல்லிட்டேன். இந்தக் கண்களுக்குக் கண்ணீரில் நீச்சலடிக்கணும்ன்னு ஆசை போல. அதான் இப்படித் தண்ணீரா கொட்டிக்கிட்டு இருக்குது."

"நீச்சலடிக்க ஆசையாம்! என்ன உளறல் இது?" அடையாற்று அறையிலிருந்து அவன் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பு தொலைதொடர்பு சமிக்ஞைகளைத் தாண்டி திருவாரூரை அடைந்தபோது, அலைபேசியின் ஒலிப்பானில் ஒரு சிறிய சடசடப்புச் சத்தம் கேட்டது. ஆனால், அவளுக்கு அந்தச் சத்தம் கூட அவன் அருகில் பேசுகின்றது போன்ற பிரியத்தைக் கொடுத்தது.

"உளறல் இல்லை, நிஜம். தொழில்நுட்பம் எவ்வளவோ வளர்ந்தாலும், சென்னைக்கும் திருவாரூருக்கும் இருக்குற இந்தத் தூரத்தை ஒரு நொடியில் குறைக்க எதையாவது உங்களால கண்டுபிடிக்க முடியுமா?"

"ஹேய், தொழில்நுட்பத்தைக் குறை சொல்லாதே. அதாலத்தான் நாம்ம ஒருத்தர ஒருத்தர் பார்த்துகிட்டெ பேசிக்கிட்டு இருக்கிறோம்?"

"பார்க்கத்தான் முடியுது. தொட முடியலையே!" அவள் குரல் மீண்டும் தழுதழுத்தது.

அவன் ஒரு நிமிடம் அமைதியானான். மேஜை மீது கிடந்த அவனது மடிக்கணினியின் விசிறி ஹம் என்ற சத்தத்துடன் சுழன்று கொண்டிருந்தது. அவ்வளவு அமைதி நிலவியது.

அவனுக்குப் புரிந்தது, அவளது கண்ணீருக்கு வார்த்தைகளால் சமாதானம் சொல்ல முடியாது. சில இடங்களில் ஆறுதலோ, தர்க்கமோ வேலை செய்யாது, கொஞ்சம் உண்ரவுப்பூர்வமாகத்தான யோசிக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது.

"சரி, ஒரு பரிசோதனை பண்ணலாமா?" என்றான் குரலில் ஒரு குறுநகை ஒட்ட.

"நடுராத்திரியில என்ன பரிசோதனை?"

"கண்களை மூடிக்கொள். இப்போது நான் உன்னைப் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டு, என் கண்களையும் மூடிக்கொள்ளப் போகிறேன். நாம் இருவரும் ஒரே நேரத்தில் ஒரு புள்ளியில் சந்திப்போம். அங்கே எந்த ஜன்னலும் இருக்காது, எந்தத் தூரமும் இருக்காது. திருவாரூருக்கும் சென்னைக்கும் தொடர்வண்டியும் வரத் தேவையில்லை. ஆனால், நாம்ம சந்திப்போம்."

இதென்ன கோமாளித்தனம் என்றெல்லாம் அவள் மறுப்பு சொல்லவில்லை. மெதுவாகக் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

அறையின் மஞ்சள் விளக்கை அணைத்துவிட்டு, அலைபேசியை இணைப்பிலேயே வைத்து விட்டு, படுக்கையில் சாய்ந்தாள், அவனை நினைத்தபடியே அவள்.

நிசப்தம் அறைக்குள் பரவியது. திருவாரூரில் ஜன்னலோரம் வீசிய அதே மார்கழிக் காற்று, இப்போது சென்னை அடையாற்று அறை ஜன்னலையும் கடந்துசென்றது. அலைபேசியின் நீலத்திரை வெளிச்சம் மட்டும் அந்த இருட்டில் மினுமினுத்தது.

அந்தப் பரிசோதனையின் ஊடே, இரவு உருண்டோடிக் கொண்டிருந்தது.

மறுநாள் காலை.

சென்னையில் சூரியன் வழக்கம் போல வங்கக் கடலைத் தாண்டி எழும்பியிருந்தது. ஆனால் அடையாற்று அறையில் அத்தனை ஆர்ப்பாட்டங்கள் இல்லை. ஏனென்றால், அவன் அங்கே இல்லை.

திருவாரூர் வீட்டின் முன் ஒரு மகிழ்வுந்து வந்து நின்ற சத்தம் கேட்டது. ஊரின் அமைதியைக் கிழித்துக் கொண்டு சக்கரங்களின் ஓசை கேட்டது. வீட்டுத் திண்ணையில் யாருமில்லை. சமையலறையில் பாத்திரம் உருளும் சத்தம் கேட்டது.

கதவு தட்டப்படும் ஓசை.

அவள் பதறி அடித்துக்கொண்டு ஓடி வந்து கதவைத் திறந்தாள்.

படிகளில் நின்றுகொண்டிருந்தான் அவன்.

குப்பாயம் இல்லை, கழுத்தணி இல்லை. அலுவலகச் சோர்வு முகத்தில் லேசாகத் தெரிந்தாலும், கண்களில் அந்தத் தூரத்தை வென்ற வெற்றியின் ஒளி மின்னியது. கையில் அவளுக்குப் பிடித்தமான முந்திரி பகோடாவும், அவசரமாய் வாங்கிய ஒரு ரோஜாப்பூவையும் வைத்திருந்தான்.

"வேலையை முடிச்சாச்சா?" அவள் கண்களில் ஆச்சரியமும் அதே நேரம் தாளாத காதலும் பொங்கியது.

"முக்கியமான கூறாய்வு நேற்று நள்ளிரவு இரண்டு மணிக்கு முடிஞ்சது. அப்பவே அதுக்கு ஒப்புகை வாங்கிட்டு அப்படியே மகிழ்வுந்தைக் கிளப்பிட்டேன். இடையில் பெரிய போக்குவரத்து நெருக்கடி எதுவும் இல்லை. மனம் சீக்கிரமா வந்துடுச்சுன்னா, மகிழ்வுந்தும் சீக்கிரமா வந்துடும் போல!" என்றான் புன்னகையுடன்.

அவள் வார்த்தைகள் வராமல் திகைத்து நின்றாள். நேற்றிரவு அவன் சொன்ன அந்த பரிசோதனை ஞாபகத்திற்கு வந்தது. கண்கள் மீண்டும் கலங்கின; ஆனால் இந்த முறை அது பிரிவுத்துயரின் கண்ணீர் அன்று, அவனைப் பார்த்ததில் பூத்த ஆனந்தக் கண்ணீர்.

அவள் சட்டென்று பாய்ந்து வந்து அவன் தோள்களில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டாள்.

அவன் அவளை மென்மையாக அணைத்து, அவள் தலைமுடியைக் கோதிக் கொடுத்தான். "இப்போ சொல்லு.திருவாரூருக்கும் சென்னைக்கும் நடுவுல இருக்கிற தூரத்தை எந்தத் தொழில்நுட்பத்தால சுருக்க வேணும்?"

அவள் அவனது மார்பில் முகத்தைப் புதைத்தபடியே முணுமுணுத்தாள், "எந்தத் தொழில்நுட்பமும் தேவையில்ல. உங்க காதலே போதும்!"

ஜன்னல் வழியே உள்ளே நுழைந்த மார்கழிக் காற்று, மேஜை மீது கிடந்த தாள்களை இப்போது கலைக்கவில்லை; மாறாக, மேஜையில் இருந்த அலைபேசியின் திரையில் மின்னிய ஒரு பழைய குறுஞ்செய்தியை லேசாகத் வருடிக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றது.

அந்தச் செய்தியின் கீழ் புதிதாக மற்றொரு வரி,

"உள்ளம்போன்று உள்வழிச் செல்கிற்பின் வெள்ளநீர்

நீந்தல மன்னோஎன் கண்."                                                (குறள், 1170)

எனும் குறட்பாவுக்குத் தீர்வு காண்பது போல, "கண்ணீருக்கு விடை கிடைத்துவிட்டது; தூரம் இப்போது தூரம் ஆகி விட்டது!" என மின்னியது.

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

16 Nov 2026

நடுநிசி வலிகள்

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 89

நடுநிசி வலிகள்

மழை விட்டும் விடாமல் லேசான தூறல் விழுந்துகொண்டிருந்தது. சென்னை, கோடம்பாக்கம், ஒரு கடையின் தகரக் கூரையிலிருந்து சொட்டுச் சொட்டாகத் தண்ணீர் விழுந்துகொண்டிருந்த சத்தம் மட்டும் அந்த அமைதியான நள்ளிரவில் அமானுஷ்யமான ஒலியோடு கேட்டது.

கையில் இருந்த அலைபேசியின் திரையின் வெளிச்சத்தில் அவன் முகம் மட்டும் நீல நிறமாகத் தெரிந்தது. மணி நள்ளிரவு பன்னிரண்டைத் தாண்டியிருந்தது.

"இப்ப எதுக்கு இந்த மாதிரி செய்தி அனுப்புறா?" என்று முணுமுணுத்துக்கொண்டான் அவன்.

அலைபேசித் திரையில் அவள் அனுப்பிய செய்தி மிளிர்ந்தது.  "நீங்க பக்கத்தில் இல்லாமல் இருப்பது பெரிய வலி. அதை விட பெரிய வலி நீங்க இல்லாத இந்த இரவு. இந்த இரவு நீண்டு நீண்டு துடிக்க துடிக்க எனக்கு வலியெடுக்கச் செய்து என்னைக் கொன்று விடும் போலிருக்கிறது."

அவன் மூளையில் அவளைக் குறித்த நினைவுகள் சுழல ஆரம்பித்தன. கல்யாணம் முடிந்து மூன்று வருடங்கள் ஆகி விட்டன. இப்போது அலுவலகப் பணி நிமித்தமாக மூன்று நாட்கள் சென்னை வந்திருக்கிறான் அவன்.

இதோ இரண்டு நாட்கள் முடிந்து விட்டன.

நாளை அந்தச் செயல்திட்டக் கோப்பை விளக்கி அதிகாரிகள் முன் ஒரு சுருக்க உரை நிகழ்த்தி விட்டால் வேலை முடிந்தது.

பிறகு ஊர் திரும்ப வேண்டியதுதான்.

இது அவளுக்கும் தெரியும்தான்.

எல்லாவற்றையும் சொல்லி விட்டு, அவள் அனுமதியோடுதான் சென்னைக்குக் கிளம்பினான்.

"உங்களைப் பிரிஞ்சி, நான் தைரியமா இருப்பேன். உணர்ச்சிவசப்பட மாட்டேன். ஆமாம், நான் உணர்ச்சிவசப்பட்டு உங்களையும் உணர்ச்சிவசப்படச் செய்து உங்க வேலைக்கு எந்தப் பாதிப்பும் உண்டு பண்ண மாட்டேன். உங்களை அலைபேசியில கூட அழைக்க மாட்டேன். ஒரு செய்தி கூட அனுப்ப மாட்டேன். நீங்க முழு மனசையும் வேலையில வெச்சு, சீக்கிரமா முடிச்சிட்டு வந்துடுங்க. ஆனா, நீங்க வர்ற மூணு நாளைக்கும் உங்க நினைப்பாத்தான் இருப்பேன். மறுபடியும் சத்தியமா சொல்றேன், உங்களைக் கூப்பிட்டு எந்தத் தொந்தரவும் பண்ண மாட்டேன்." இப்படியெல்லாம் சொல்லி வழி அனுப்பியவள்தான்.

ஆனால், சென்னை வந்த மறுநாளே, அவனுக்கே மனம் கேட்காமல் சில முறைகள் அவளுக்கு அழைத்தும் அந்த அழைப்பை அவள் எடுக்கவில்லை.

இப்போது ஏன் இப்படி செய்தி அனுப்பியிருக்கிறாள் என்று அவனுக்குப் புரியவில்லை.

அவள் எப்போதுமே கவிதைகளையோ, இலக்கியத்தையோ தீவிரமாகப் பார்த்தவள் அல்ல. பொருட்கள் வாங்குதல், உணவு விடுதியில் சாப்பிடுதல், அலைபேசியில் குறுங்காணொளிகள் பார்ப்பது, வீட்டுவேலைகளை ஒன்று விடாமல் இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு பார்ப்பது, அப்புறம் அவனிடம் செல்லமாகச் சண்டை போடுவது என இதுதான் அவளது உலகம். பேசுவதும், பழகுவதும் எதார்த்தமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் இன்று அவள் அனுப்பிய அந்த வரிகள் அவனை உணர்ச்சிவசப்பட வைத்தது.

உடனடியாக அவன் அவளுக்கு அழைத்தான். அவள் அலைபேசியை எடுக்கவில்லை. அவளுக்கு வாட்ஸ்அப்பில் செய்தி அனுப்பினான். "உன்னோட பேசணும். அழைப்பை ஏற்றுப் பேசு." அவன் செய்தி அனுப்பிய அடுத்த நொடியே நீலநிற சரிகுறி விழுந்தது. தட்டச்சு செய்வதற்கான மூன்று புள்ளிகள் வந்தன, பின் நின்றன, பின் முன்று புள்ளிகள் வந்தன, நின்றன.  அதைத் தவிர, அவள் வேறு எந்தப் பிரதிவினையும் செய்யவில்லை.

அவன் வாட்ஸ்அப்பில் காணொளி அழைப்பைச் செய்து பார்த்தான். அவள் எடுக்கவில்லை. சிலமுறை அவள் எண்ணுக்கு அழைத்துப் பார்த்தான். அழைப்பொலி போய்க் கொண்டிருந்ததே தவிர எடுத்தபாடில்லை.

அவள் வேண்டுமென்றேதான் அவனுக்குத் தொந்தரவாய் இருக்கும் என்று நினைத்து எடுக்காமல் இருக்கிறாள் என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது.

அவன் மகிழ்வுந்தில் ஏறி அமர்ந்தான். இயந்திரத்தை இயக்கினான்.

"எதுக்குடா இந்த நேரத்தில் வேலை இல்லாத வேலை? நாளைக்குக் காலையில உயர் அதிகாரிகள் கூட்டம் இருக்கு," என்று அவனது இன்னொரு மனம் எச்சரித்தது. ஆனால், கால்கள் தானாகவே மகிழ்வுந்தின் தடையிலிருந்து விலகி, முடுக்கியை அழுத்தத் தொடங்கின.

சென்னை சாலைகள் நள்ளிரவில் வெறிச்சோடிக்கிடந்தன. ஒவ்வொரு மேம்பாலத்தைக் கடக்கும் போதும், கீழே உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் மாநகரம் ஒரு பிரம்மாண்டமான எந்திரம் போலத் தெரிந்தது. இந்த எந்திரத்திற்குள்ளே கோடிக்கணக்கான மனிதர்கள். எல்லோருக்கும் தனித்தனியான கவலைகள், கனவுகள், பிரிவுகள்.

அதே சமயம், மகிழ்வுந்தின் இசையொலிப்பானிலும் எதுவும் ஓடவில்லை. காரின் சக்கரங்கள் தார்ச் சாலையில் உரசும் சத்தம் மட்டுமே ஒற்றை ஒலியாய் ஒலித்தது.

சென்னையிலிருந்து நான்கரை மணி நேரம், மகிழ்வுந்தின் உறுமல், மற்றும் சக்கரத்தின் விரையும் சத்தத்தோடு திருவாரூர், தெற்குவீதி, செந்தமிழ் அடுக்கத்தின் முன்னர் நின்றான் அவன்.

இரண்டாவது மாடியின் அடுக்ககம் இருட்டாக இருந்தது. ஆனால், உள்ளே ஒரு மங்கலான வெளிச்சம் தெரிந்தது. அவள் தூங்கவில்லை என்பது உறுதி.

அவன் மகிழ்வுந்திலிருந்து இறங்கி, நேராகப் படிகட்டுகளில் ஏறி இரண்டாவது மாடிக்குச் சென்றான். அழைப்பு மணியை அழுத்தலாமா வேண்டாமா என்று ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். பிறகு, லேசாகக் கதவைத் தட்டினான்.

சட்டெனக் கதவு திறந்தது.

அவள் நின்றுகொண்டிருந்தாள். தலைவிரி கோலமாக, கண்களில் தூக்கக் கலக்கமும், அதே நேரம் எதையோ பறிகொடுத்தாற் போன்ற ஒரு வெறிச்சோடலும் இருந்தன. அவள் அணிந்திருந்த இரவாடை நள்ளிரவுச் குளிருக்கு லேசாக நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.

"நீங்க... நீங்க இங்க எப்படி?" அவள் குரல் நடுங்கியது.

"செய்தி அனுப்புனியே. அதான் வந்தேன்," என்றான் அவன் இயல்பாகப் பேச முயன்று, குரல் கம்மியபடியே.

அவள் விலகி உள்ளே வழிவிட்டாள். உள்ளே நுழைந்ததும் அவனுக்கு அவன் வீடு பழக்கப்பட்டதாகவே இருந்தது. ஆனால், இப்போது அங்கே ஒருவிதமான அந்நியத் தன்மை ஒட்டியிருந்தது. ஆங்காங்கே துணிகள் கிடந்தன. தேநீர் கோப்பைகள் மேசையில் காய்ந்திருந்தன. அவள் வீட்டை அப்படி வைத்திருக்கக் கூடியவளே அல்லள்.

"ஏன் இப்படி திடீர்ன்னு வந்தீங்க? என்னாச்சு? ஏதும் பிரச்சனையா?" அவள் மெத்தை இருக்கையில் உட்கார்ந்துகொண்டு தனது முழங்கால்களை நெஞ்சோடு சேர்த்துக் கட்டிக்கொண்டாள்.

"நீ அனுப்புன அந்தச் செய்தி. எனக்கு ரொம்ப வலிச்சது."

அவள் கசப்பாகச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் வறண்ட உதடுகள் லேசாக வெடித்திருந்தன.

"அதுக்கா இப்படி பதறியடிச்சிட்டு நடுராத்திரியில கிளம்பி வந்தீங்க. அதுக்கு மேல என்னால முடியலங்க. எதாச்சும் பண்ணலன்னா எனக்கு நெஞ்சே வெடிச்சரும் போல இருந்துச்சு. அதான் என்னப் பண்றதுன்னு புரியாம அனுப்பிட்டேன். அனுப்ப வேண்டாம்ன்னுதான் நினைச்சிட்டு இருந்தேன். அதெ அழிக்கவும் பார்த்தேன். ஆனா, என்ன நடந்துச்சுன்னே புரியல. அனுப்புகை பொத்தானை நான் அழுத்துனேனா, அதுவா போயிட்டுதான்னு எனக்கு இப்போ வரைக்கும் புரியல. நீங்க போனதுக்குப் பிறகு, நீங்க இல்லாம இந்த உலகம் எவ்வளவு சாதாரணமா நகருதுன்னு பார்க்கும்போதுதான் அந்தத் தனிமை கொடூரமா மாறுது. அதுவும் ஒவ்வொரு நாளும் ராத்திரியும். நான் செத்தே போயிட்டேன்."

அவள் நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள். அவளது கண்களில் கண்ணீர் கோர்த்திருந்தது. அவள் பேசட்டும் என்பது போல, அவன் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தான்.

"பகல்ல வீட்டுவேலை, பக்கத்து வீட்டுப் பெண்களோட அரட்டை, கடைக்குப் போறது, வாரதுன்னு எப்படியோ நேரம் ஓடிடுது. ஆனா, இந்த இரவு. அது ரொம்ப நீளமானது. கடக்கவே முடியல. அது ரொம்ப மோசமானது. ஒவ்வொரு மணி நேரமும் ஒரு வருடமா நகருது. உங்க நினைப்பு, நீங்க இல்லாத பிரிவு எல்லாமே இந்த இரவை இன்னும் கொடூரமாக்குது."

அவன் கைகளை மடக்கிக் கட்டிக்கொண்டு யோசித்தான்.

"எனக்குத் தெரியும். தெரிஞ்சுதானே மூணு நாள், மூணே நாள் போய்ட்டு வரட்டுமான்னு கேட்டேன். நீயும் அதெல்லாம் ஒரு பெரிய விசயமே இல்லன்னு சொல்லித்தானே அனுப்பி வெச்சே?" என்று திடீரென்று கேட்டான்.

அவள் நிமிர்ந்தாள். "என்னால முடியும்னுதான் நெனைச்சேன். அது ரொம்ப சாதாரணம்ன்னு தப்பா எடை போட்டுட்டேன். எனக்கு என் பக்கத்துலயே நீங்க இருக்கணும். எங் கூடவே இருக்கணும். என்னால உங்களை விட்டு தனியா இருக்க முடியாது. அதுவும் ராத்திரி, என்னால சுத்தமா முடியாது."

"சரிதான், நான் நெனைச்சேன். எனக்கு முன்னாடியே தெரியும். ஆனா, நீ என்னவோ பெரிய தைரியசாலி மாதிரி பேசி அனுப்புனே பாரு. அதெ எப்படியோ நம்பிட்டேன். இல்லேன்னா நான் போயிருக்கவே மாட்டேன். உன்னோட தைரியத்தெ நம்பித்தான் நான் ஏமாந்துட்டேன்."

அவன் எழுந்து அவளுக்கு அருகில் வந்து நின்றான்.

"தெரியுமா உனக்கு? நீ அந்த செய்தி அனுப்புனதுக்கு அப்புறம் நானும் தூங்கல. வண்டியில உக்காந்த நான்தான், இப்போ உன் பக்கத்துல உக்காந்திருக்கேன். உனக்கு ஏதோ ஆயிடும்னு பயம் வேற. அதே யோசனையோட வந்துக்கிட்டு இருக்கிறப்பத்தான் நான் ஒன்றைக் கண்டுபிடிச்சேன்."

அவள் ஆச்சரியமாக அவனைப் பார்த்தாள். "என்ன கண்டுபிடிச்சீங்க?"

"ஒண்ணுமில்ல." என்றான் அவன் மெல்லிய புன்னகையுடன்.

"இல்ல, நீங்க மறைக்கிறீங்க. அதெ நீங்க சொல்லணும்."

"நீ ஒரு தைரியசாலி இல்லன்னு கண்டுபிடிச்சேன்."

"தைரியசாலியா இல்லாமத்தான் போன வாரம், வீடு தேடி வந்து உங்கள மிரட்டுன, நம்ம பகுதி ரௌடியைச் செருப்ப கழட்டி வீசி விரட்டியடிச்சேனா?"

"ரௌடியை விரட்டியடிச்சே சரி! ராத்திரிகிட்டெ பயந்துல்ல போயிட்டே."

அவள் மௌனித்தாள். அறையில் நிசப்தம் கவ்வியது.

ஜன்னல் வழியே வெளியே எப்போதோ நின்ற தூறல் மீண்டும் லேசாகச் சாரலாக அடிக்க ஆரம்பித்தது. தூரத்தில் ஏதோவொரு நாயின் குரைப்புச் சத்தம் அந்த நள்ளிரவின் மௌனத்தைக் கிழித்துச் சென்றது.

அவள் எழுந்து நின்றாள். அவளுக்கும் அவனுக்கும் இடையே இப்போது சில அடிகள்தான் இடைவெளி.

"இப்போ என்ன சொல்ல வர்றீங்க? இந்த ராத்திரியை விரட்டியடிக்கணுமா?"

"வேண்டவே வேண்டாம்."

"ஏன்?"

"இந்த ராத்திரி மட்டும் இல்லன்னா, நீ எனக்கு செய்தி அனுப்பியிருக்க மாட்டேதானே, நானும் வந்திருக்க மாட்டேன்தானே?"

"அப்படில்லாம் இல்ல. நீங்க இல்லாதப்ப மட்டும் நீண்டதா இருக்கு இந்த ராத்திரி. நீங்க வந்ததும் பாருங்க சட்டுன்னு முடியப் பார்க்குது."

அவன் சில விநாடிகள் அவளையே உற்றுப் பார்த்தாள். அவளது முகத்தில் இருந்த இறுக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தளரத் தொடங்கியது. அந்த நீண்ட, கொடூரமான நள்ளிரவு இப்போது அர்த்தமுள்ளதாக மாறத் தொடங்கியிருப்பதை அவளது கண்கள் உணர்த்தின.

அவள் மெல்லப் புன்னகைத்தாள். கண்ணீர்த் துளிகளுடன் கூடிய அந்தப் புன்னகை, அந்த அறையின் இருளைத் துரத்தியது.

ஜன்னலுக்கு வெளியே கிழக்கு வானத்தில் இருள் மெல்லக் கரைய ஆரம்பித்திருந்தது. கரிய நிறத்தில் இருந்த நள்ளிரவு வானம், கருமை வெளுத்த நிறத்திற்குக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறிக் கொண்டிருந்தது.

"கொடியார் கொடுமையின் தாம்கொடிய இந்நாள்

நெடிய கழியும் இரா."                                (குறள், 1169) 

என்று வள்ளுவர் சூத்திரம் வகுத்த அந்த நெடிய கழியும் இரா ஒரு முடிவுக்கு வந்து கொண்டிருந்தது. இரவின் கொடுமை விலகி, ஒரு புதிய விடியலின் வெளிச்சம் அறையின் குட்டி ஜன்னல் வழியே உள்ளே நுழைந்தது.

அவன் அவளின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டான். இந்த முறை கைகள் நடுங்கவில்லை; உறுதியாக இருந்தன.

"தேநீர் போடவா?" என்று கேட்டாள் அவள், குரலில் புதிய உற்சாகம் ஒலிக்க.

"கண்டிப்பா," என்றான் அவன். "ஆனா, சர்க்கரை கொஞ்சம் கம்மியாவே இருக்கட்டும்."

இருவரும் சமையலறையை நோக்கி நடந்தனர். அந்த விடியற்காலையில், அவர்களின் வாழ்க்கையின் அடுத்த அத்தியாயம் மெல்லத் தொடங்கிக் கொண்டிருந்தது.

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****