திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்
சூத்திரம் – 93
கண்களில் வழியும் காதலின் மொழி
விளக்குகள் எரியவில்லை. அந்த
அறையில் அந்தத் தொங்கும் விளக்கு மட்டும் ஒரு விசித்திரமான மஞ்சள் வெளிச்சத்தைப் பரப்பிக்கொண்டிருந்தது.
அவள் கையில் அந்தப் பழைய புகைப்படத்
தொகுப்பை வைத்துக் கொண்டு மெத்தை இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள். வெளியே சோவென்று பெய்யெனப்
பெய்யும் மழை.
மணி இரவு ஒன்பது. அவளது கண்கள்
மட்டும் சோர்வில்லாமல், அந்தப் படங்களையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தன.
அவளது அம்மா அவளை நோக்கி வந்தாள்.
அம்மாவுக்கு அவளின் இந்த மௌனம் புதிதல்ல; என்றாலும் இன்று ஏதோ ஓர் அசாத்திய அமைதி அவளிடம்
இருந்தது.
"இன்னும் என்ன பண்ணிட்டு
இருக்க? அந்தப் படங்களை எல்லாம் எத்தனை தடவை பார்ப்பே? எல்லாம்தான் உன்னோட மடிக்கணினியிலேயும்,
அலைபேசியிலயும் இருக்கே. இன்னுமா பழைய காலத்துப் பொண்ணு மாதிரி புகைப்படத் தொகுப்பை
வெச்சு பார்த்துக்கிட்டு இருப்பாங்க?" என்றார் சற்று சலிப்புடன்.
அவள் பார்த்துக் கொண்டிருந்த
படத்திலிருந்து பார்வையைப் பிரிக்காமல், மெலிதாகச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் சுவாரஸ்யத்தை
விட, ஒருவித ஏளனமும் வலியும் கலந்திருந்தது.
"அம்மா! உனக்கு ஒன்னு தெரியுமா?
இந்தக் கண்கள் இருக்கே. ரொம்பக் மோசமானவை. மனுஷனை எப்படியெல்லாம் ஏமாத்துது பாரு!"
என்றாள்.
அம்மா அவளருகே உட்கார்ந்தார்.
"என்ன ஆரம்பிச்சிட்ட மறுபடியும்? என்னாச்சு இப்போ கண்களுக்கு?"
"ஒன்னுமில்லை. எதேச்சையா
இந்தப் புகைப்படத் தொகுப்பைப் பார்த்தேன். கல்லூரி நாட்கள்ல நாங்க முதல்முறை சந்திச்சப்போ
எடுத்தது இந்தப் படம். அப்போ என் கண்களைப் பாரு. எவ்வளவு ஆர்வம், எவ்வளவு ஒளி! அவர்
அருகில இருக்கிறப்ப கண்கள்ல என்ன ஒரு பிரகாசம். அப்போ இவர்தான் அவர்ன்னு மனசு சொல்ல,
கண்கள் எப்படி மலர்ச்சியா இருக்குப் பாரேன்."
அம்மா லேசாகப் புன்னகைத்தாள்.
"ஆமாம். அப்போ உன்னோட அந்த பெரிய கண்கள் ரொம்ப அழகாத்தான் இருக்கு. ஆனா, இப்போ
உன் கண்களைப் பார்க்க முடியல. ஏன் இப்படி அழுது வடியுறே? எவ்வளவு அழகான கண்களை நீ எப்படிக்
கெடுத்துக்கிறே தெரியுமா?"
"அப்போ அவர் கூட இருந்தார்.
இப்போ?" அவள் தன் கண்களைத் துடைத்துக் கொள்ளவில்லை; கன்னத்தில் வழிந்த நீர்த்துளி
அந்தப் புகைப்படத் தொகுப்பின் படத்தின் மீது விழுந்தது.
அம்மா அவளைக் கட்டிக் கொண்டாள்.
"அழாதேடி."
"இப்போ நான் எதையும் நினைக்கல.
அழணும்னு கூட நினைக்கல. ஆனா, அவரை நினைச்சாலே, எந்தக் காரணமும் இல்லாம தாமாகவே கண்ணீர்
விட்டு அழுகுது இந்தக் கண்கள்! அன்னைக்கு அவரைத் தேடிப் பாய்ஞ்ச அதே கண்கள், இன்னைக்கு
அவர் தூரமா இருக்குறதை நினைச்சு அதுவாவே அழுகுது. சத்தியமா நான் அழணும்னு நினைக்கவே
இல்லம்மா!"
அம்மா லேசாகச் சங்கடப்பட்டாள்.
"இதையேதான் ஒரு மாசமா சொல்லிக்கிட்டு இருக்கே. போனவர் அங்கேயே இருந்துடவா போறார்?
வேலை முடிஞ்சதும் வரத்தானே போறார். எல்லாம் கொஞ்ச நாளுக்குத்தானே. இதை ஏன் பெருசுபடுத்துற?
தொலைக்காட்சி இருக்கு, அலைபேசி இருக்கு, கணினியும் இருக்கு. அதுல எதையாச்சும் பாரு.
அந்தப் படத்தைப் பார்க்குறதெ கொஞ்சம் நிறுத்து."
"இல்லம்மா. இதெப் பார்க்கலன்னா
இன்னும் அழுதுடுவோன்னு பயமா இருக்கு. இந்தப் படத்தைப் பார்க்குறதாலத்தான் அழுகை இந்த
மட்டுமாவது நிக்குது."
"சரி! எதையாச்சும் பண்ணு.
நான் சொல்லி நீ கேட்கவா போறே? வெளியே பாரு. உன்னோட கண்களைப் போல வானமும் உன்னோட ஜோடி
போட்டுக்கிட்டு அழுதுகிட்டு இருக்கு." அதற்கு மேல் அவளிடம் பேசி அவளைத் தொந்தரவு
செய்ய விரும்பாமல் அம்மா வரவேற்பறைக்குச் சென்று படுத்துக் கொண்டாள்.
மழை நிற்கும் போலத் தெரியவில்லை.
ஜன்னல் கண்ணாடியில் அடித்துத் தெறிக்கும் நீர்த்துளிகள், வீட்டுக்குள் உட்கார்ந்திருப்பவர்களையும்
சேர்த்து நனைப்பது போல ஒரு பிரமை.
அவள் அந்தப் புகைப்படத் தொகுப்பின்
அடுத்தடுத்த படங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஒவ்வொரு படத்திலும் அவனோடு சேர்ந்திருக்கும்
போது மலர்ச்சியான அவள் கண்கள் ஆயிரம் கவிதைகளைப் பேசின. அதே கண்கள் இப்போது அதைப் பார்க்க
பார்க்க விதவிதமாக அழுது புலம்பின.
அவளது கண்கள் அந்தத் தொகுப்பைப்
பார்த்து முடித்ததும், எதிரே சுவரில் மாட்டியிருந்த அந்தப் பெரிய புகைப்படத்தின் மீது
பதிந்தது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஊட்டியில் எடுத்தது. அவன் அவளது தோளில் கை போட்டுச்
சிரிக்க, இவள் அவனது முகத்தையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அந்தப் புகைப்படத்திலும்
அவள் கண்கள் அவ்வளவு ஒளியோடு, ஒரு சிறு குழந்தையைப் போல அவனுக்குள் தொலைந்து போயிருந்தன!
அவள் தன் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.
கடந்த ஒரு மாதமாக அவள் படும்பாடு
அவளுக்கே விசித்திரமாக இருந்தது. அவன் விமானத்தில் ஏறிப் பறந்த அந்தப் பிரியாவிடை நாளில்
அவள் அழவே இல்லை. "போயிட்டு சீக்கிரம் வரேன்." என்று அவன் புன்னகையோடு சொன்னபோது,
இவளும் தைரியமாகத்தான் வழியனுப்பி வைத்தாள்.
ஆனால், அடுத்த நாள், சமையலறையில்
தேநீர்த் தூள் டப்பாவைத் திறந்தபோது, திடீரென அவனது ஞாபகம் வந்தது. அவன் அடிக்கடி சொல்லும்
ஒரு சின்ன நகைச்சுவை அது. அந்தத் தருணம் நினைவுக்கு வந்ததும், அடுத்த விநாடி அவள் கண்கள்
தாமாகவே குளமாகின. சரேலென இரண்டு உருண்டைக் கண்ணீர் கன்னத்தில் வழிந்தது. யாருக்காக
அழுதாள்? எதற்காக அழுதாள்? அவளுக்கே காரணம் தெரியவில்லை.
அவள் தன் கண்களைக் கைகளாலேயே
பொத்திக்கொண்டு முணுமுணுத்தாள்.
"அன்னைக்கு விமான முனையத்தில்
அவருக்கு விடை கொடுத்து அனுப்பும்போது கூட இந்தக் கண்கள் ஒரு துளி கண்ணீர் சிந்தல.
ஏன்னா, அவர் போறார்ங்றது என் மூளைக்குத் தெரியும். ஆனா, இப்போ சும்மா சமையலறையில நிக்கும்போதோ,
இல்லை அவர் கொடுத்த கைக்கடிகாரத்தைச் சும்மா பார்க்கும்போதோ இதே கண்கள் எந்த அனுமதியும்
இல்லாம தாமாகவே பாய்ஞ்சு வந்து அழுகுது! இது என்ன மாதிரியான முட்டாள்தனம்?"
ஆம். அன்றைக்கு அவர் கண்ணில்
பட்டதும் தாமாகவே பாய்ந்து சென்று அவரை ஆசையோடு பார்த்து மகிழ்ந்த இந்தக் கண்கள், இன்று
அவர் இல்லாத வெறுமையை உணர்ந்து தாமாகவே காரணம் இன்றி அழுகின்றன. இந்த விசித்திரமான
முரண்பாட்டை நினைத்தால், வெளி உலகத்திற்கு இது ஒரு பெரும் நகைச்சுவையாகத்தான் படும்!
கணவன் பக்கத்தில் இல்லை என்பதற்காக ஒரு இயந்திரம் போல இயங்க வேண்டிய மனம், இந்தத் தசைக்
கண்களின் பலவீனத்தால் தோற்றுப் போகிறதே.
அப்போது வரவேற்பறையில் காதுகளைத்
துளைக்கும் விதமாக அலைபேசி ரீங்காரமிட்டது.
அவள் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தாள்.
திரையில் அவன் பெயர் காட்டியது.
இதயத் துடிப்பு சட்டென ஏறியது.
அவசரமாக அழைப்பை ஏற்று, அலைபேசியை
எடுத்து காதில் வைத்தாள்.
"ஹலோ!" அவன் குரல்
கரகரப்பாக ஒலித்தது. ஏதோ சோர்வு அவன் குரலில் இருந்தது.
"ஹலோ! என்னாச்சு? இப்போதான்
உங்களைப்பத்தி நினைச்சிட்டு இருந்தேன். குரல் ரொம்ப சோர்வா இருக்கு?" அவள் குரலில்
பதற்றம் தொற்றிக் கொண்டது.
மறுமுனையில் ஒரு சிறிய பெருமூச்சுச்
சத்தம் கேட்டது. "ஒன்னுமில்லை. இங்க வேலை ரொம்ப கடுமை. ஆனா அதைவிட முக்கியம்.
உன்கிட்ட ஒன்னு சொல்லணும்."
"என்ன? பேசுங்க, என்னாச்சு?"
"இல்ல. இந்த மென்பொருள்
நிரலாக்கத் திட்டம் இன்னும் மூணு மாசம் நீடிக்கும் போல இருக்கு. என்னால இப்போதைக்கு
ஊருக்குத் திரும்ப முடியாது. நிறுவனம் இங்கேயே என்னைத் தங்கச் சொல்லுது. நாம எதிர்பார்த்ததைவிட
தாமதம் ஆகும்."
அந்த வார்த்தைகள் செவிக்குள்
விழுந்த வேகத்தில், அவள் உலகம் ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்தது. மேலும் மூன்று மாதமா? அவளால்
மேலும் அவ்வளவு நாள் பிரிந்து இருக்க முடியுமா? தொண்டை அடைத்தது.
ஆனால் விசித்திரம் என்னவென்றால்,
அவள் வாயிலிருந்து எந்தக் கோபமான வார்த்தையும் வரவில்லை. மாறாக, அவளது கண்கள் வழக்கம்
போல எதையோ தேடின. கடந்த ஒரு மாதமாக வறண்டு கிடந்த அந்தக் கண்கள், இப்போது அவன் குரலைக்
கேட்ட மாத்திரத்தில், எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாமல் பொலபொலவென்று கண்ணீரை உதிர்க்கத்
தொடங்கின. கன்னங்கள் நனைந்தன.
"ஏய் என்ன அழறியா? அழாத.
எனக்கு உன்னை விட்டுப் பிரியணும்னு ஆசையா என்ன? இங்க சூழ்நிலை அப்படி இருக்கு."
அவன் மறுமுனையில் பதறினான்.
அவள் தன் கண்களைத் துடைக்க முயன்றாள்;
ஆனால் கண்ணீர் நின்றபாடில்லை. அவளுக்குச் சட்டென்று மனதில் தோன்றியது, "மனிதர்களின்
மனம் எப்போதும் ஒரு தர்க்கத்திற்குள் அடங்குவதில்லை. நாம் எதை எதிர்க்கிறோமோ, அதையே
நம் உடலின் உறுப்புகள் மிகைப்படுத்தி வெளிப்படுத்தும்."
அவள் மெலிதாக, ஒருவிதத் தவிப்பு
கலந்த சிரிப்புடன் பேசத் தொடங்கினாள்.
"இல்லைங்க. நான் அழுகுறது
உங்களை விட்டு ரொம்ப நாள் இருக்க வேண்டியிருக்குன்னு நினைச்சு இல்லை. தெரிஞ்சுதா? ஆனால்
நான் சிரிக்குறேன். நான் எதை நினைச்சுச் சிரிக்கிறேன்னா, இந்த முட்டாள் கண்களைப் பார்த்து
எனக்கு நானே சிரிச்சுக்கிறேன்."
"என்ன உளர்ற? என்னாச்சு
உனக்கு?"
"ஒன்னுமில்லை. அன்னைக்கு
நீங்க போகும்போது, நீங்க என்னை விட்டுப் போறதைக் கூட ஏத்துக்கத் தயாரா இருந்த இந்தக்
கண்கள் திடீர்னு இன்னைக்கு உங்களோட குரலைக் கேட்டதும், தாமாகவே பாய்ந்து வந்து இப்படி
உருகி உருகி அழுகுதே! நீங்க பக்கத்துல இல்லாத குறையை இந்தத் துளித் தண்ணீர்தான் தீர்த்து
வைக்குமா? இது உலகத்துல இருக்கிற அத்தனை பேருக்கும் ஒரு பெரிய நகைச்சுவை மாதிரி தெரியல
உங்களுக்கு?"
மறுமுனையில் அவன் சிறிது நேரம்
மௌனமாக இருந்தான். பிறகு ஒரு மெல்லிய சிரிப்பு அவனிடமிருந்து வந்தது.
"நீ எப்பவுமே மாற மாட்ட.
கடுமையான சூழ்நிலையிலயும் கூட இப்படித் தத்துவமுமா கவிதையுமா எதையோ ஒன்ன பேசி என்னைச்
சிரிக்க வச்சிருவ. ஆனா உண்மை என்னன்னா, எனக்கும் உன் கண்களை நேர்ல பார்க்கணும் போல
இருக்கு. இங்க இருந்து உன்னை பக்கத்துல இருந்து பார்க்க முடியாம ரொம்பவே கஷ்டப்படுறேன்."
"வேலையை எப்படியாச்சும்
சீக்கிரம் முடிச்சிட்டுச் சீக்கிரம் வாங்க." என்று அவள் சொல்லும்போது, அவளது குரலில்
இருந்த சோகம் மறைந்து ஒரு நிம்மதி கலந்திருந்தது.
அலைபேசி இணைப்பைத் துண்டித்த
பிறகு, அவள் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள். மழை கிட்டத்தட்ட நின்றுவிட்டது. மேகங்கள்
விலகி, ஒரு மெல்லிய வெளிச்சக் கீற்று மேகங்களுக்கு நடுவே வெளியே வரத் தொடங்கியிருந்தது.
கண்கள் இன்னும் ஈரமாகத்தான் இருந்தன;
ஆனால் இப்போது அவற்றில் வலியைக் காட்டிலும் ஒரு தெளிவு இருந்தது.
காதலின் விசித்திரமான கணக்குகளை,
"கதுமெனத் தாநோக்கித் தாமே கலுழும்
இதுநகத் தக்க துடைத்து." (குறள், 1173)
என்பதைப் போலே மனிதனால் எப்போதுமே
முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள முடியாதுதான் போலிருக்கிறது.
- சூத்திரங்கள் தொடரும்!
*****
.png)



