கணிக்க முடியாத மாறிகள்!

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 54

கணிக்க முடியாத மாறிகள்!

தொழில்நுட்பம் வளர்ந்து விட்ட பிறகு, இந்தப் பூமியில் பகலேது? இரவேது? எல்லாம் ஒன்றுதான்.

பகலைப் போல இரவிலும் வேலை, இரவைப் போலப் பகலிலும் வேலை. எந்நேரமும் வேலை. வேலை இல்லாத நேரமே இங்கு இல்லை.

அந்த மழையிரவிலும் அலுவலகத்தின் பத்தாவது மாடியில் நின்று கொண்டு பாதி அருந்தியும் பாதி அருந்தாமலும் இருந்த அந்தக் குளிர்பான புட்டியை வெறித்துப் பார்த்தான் அவன். அந்தப் புட்டிக்குள் இருந்த குமிழ்களைப் போல அவனது மூளைக்குள் அவளது ஞாபகங்கள் அடித்துக் கொண்டு எழுந்தன.

மேஜை மீது கிடந்த அவனது மடிக்கணினியின் திரை மினுமினுத்தது. வாட்ஸ்அப் வெப் திறந்திருந்தது. அவளிடமிருந்து கடைசி மெசேஜ் வந்து மூன்று மணி நேரமாகிறது. "மீட்டிங்கில் இருக்கிறேன். அழைக்கிறேன்."

அவள் அவனை விட அந்த அலுவலகத்தில் ஒரு படி மேலான பதவி. கடுகடுப்பான தோற்றம், ஆனால் புன்னகைத்தால் மொத்த அலுவலகமும் ஸ்தம்பிக்கும். அவனுக்கு அவள் மீது எப்படி காதல் வந்தது என்று அவனுக்கே தெரியவும் இல்லை, இன்று வரை புரியவும் இல்லை.

செயல்திட்ட விவாதங்களில் தொடங்கும் அந்தப் பார்வை, தேநீர் அருந்துகையில் நீளும் மௌனம், வார இறுதி நாட்களில் வெடிக்கும் சில்லறைச் சண்டைகள் என எல்லாமே ஒருவித போதை.

இதற்கு மேல் குளிர்பானத்தைக் குடிக்க முடியாது என்ற முடிவுக்கு வந்தவனாய், அவன் தேநீர் குடுவையைத் தூக்கினான். காலியாக இருந்தது.

காதல் என்பது வெறும் உடல்சார்ந்தது மட்டுமல்ல; அது ஒருவனின் தனிமையைச் சுட்டெரிக்கும் பயங்கரமான நெருப்பு. அவள் இல்லாத ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவனுக்கு ஒரு யுகமாக நீண்டு கொண்டிருந்தது. அவளுக்கு அவனது காதல் தெரியும். ஆனால் அவள் எப்போதுமே ஒரு கோட்டை வரைந்து வைத்திருப்பாள். "நாம்ம நல்ல நண்பர்கள்!" என்பாள் அசட்டையாக.

நல்ல நண்பர்களா? இவ்வளவு தீவிரமாக ஒருத்தியை நினைத்துக் கொண்டு, அவளுடன் வெறும் செயல்திட்டங்களையும், திட்ட நிரலாக்கங்களையும் மட்டும் பேசிக்கொண்டிருப்பது எவ்வளவு பெரிய சித்திரவதை!

இதற்கு மேலும் வெட்கம் பார்க்கவோ, நாணத்தை நினைக்கவோ, நல்லாண்மையை நிலைநிறுத்தவோ அவன் மனம் தயாராக இல்லை.

"காமக் கடும்புனல் உய்க்கும் நாணொடு

நல்லாண்மை என்னும் புணை."               (குறள், 1134)

என்று வள்ளுவர் சொல்லும் நிலைக்கு அவனது உடல், மனம், ஆன்மா என எல்லாம் வந்து விட்டிருந்தது.

சரியாக அதே நேரத்தில் அவனது அலைபேசி அதிர்ந்தது. அவள்தான்!

அவன் சட்டென்று அலைபேசியை எடுத்தான். "சொல்லு."

"இன்னைக்கு வேலை முடிஞ்சுது. ரொம்ப களைப்பா இருக்கு. லேப்டாப்பை ஷட் டவுன் பண்ணிட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பு." குரலில் அந்த வழக்கமான அலுவல் கண்டிப்பு.

"ஒரு பத்து நிமிஷம். பத்தாவது ப்ளோருக்கு வர்றீயா?"

"என்னது? மணி பதினொன்று ஆகுது."

"ப்ளீஸ். ஒரு பத்து நிமிஷம்."

மறுமுனையில் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு கேட்டது. "சரி, அஞ்சு நிமிஷம்."

அவள் இணைப்பைத் துண்டித்தாள்.

அவனுக்குப் படபடப்பு கூடிவிட்டது. நெஞ்சுக்குள் எதையோ ஓர் இயந்திரம் துளைப்பது போன்ற வலி. இதுதான் காதலின் தகிப்பா? ஒரு பெண்ணின் மீது கொள்ளும் காதல் இவ்வளவு தூரம் ஒருவனைப் பலவீனமாக்கும் என்று அவன் நினைத்ததே இல்லை. காதலும் அறிவியலும் எங்கே மோதிக் கொள்கின்றன என்று அவனால் கணிக்க முடியவில்லை. இரண்டுமே கணிக்க முடியாத மாறிகள்.

அடுத்த இரண்டு நிமிடங்களில் மின்தூக்கியின் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

அவள் வந்தாள்.

நீல நிற குர்தாவில், கலைந்த தலைமுடியுடன், சோர்வான கண்களுடன் நின்றிருந்தாள்.

ஆனால், அவளது அந்தச் சோர்வு கூட அவனுக்கு அழகாகத்தான் தெரிந்தது. இதுதான் பைத்தியக்காரத்தனத்தின் உச்சம்.

"சொல்லு. அதான் வேலை முடிஞ்சிடுச்சு, கிளம்புன்னு சொல்றேன்ல. என்ன இது கிளம்புற நேரத்துல என்னைக்கும் இல்லாத திருநாளா இப்படிப் புதுசா பண்றே?" என்று கேட்டுகொண்டே அவனருகில் வந்தாள். குளிர் காற்று அவளது முடியை வருடிக் கொடுத்தது.

அவன் பேசவில்லை. அவளை உற்றுப் பார்த்தான். அந்த மௌனம் அவளுக்கு அசெளகரியத்தைக் கொடுத்தது.

"ஏன் அப்படிப் பார்க்கிற?"

"உன்னை நினைச்சாதான் பயமா இருக்கு."

"எதுக்கு?"

"இந்த ஆபீஸ், ப்ராஜெக்ட், டெக்னாலஜி இதெல்லாம் தாண்டி என் உலகம் முழுக்க நீயே நிரம்பி வழியுற. நீ இல்லாட்டி நான் செத்துப்போயிருவேன்னு சொல்ல மாட்டேன். ஆனா, செத்ததை விடக் கேவலமாக வாழ்வேன். இந்தத் தகிப்பு இருக்கே. தாங்க முடியல."

அவள் ஸ்தம்பித்துப் போனாள்.

அவளது கண்கள் விரிந்தன.

அவளிடம் எப்போதும் இருக்கும் அந்தத் தற்காப்புச் சுவர் லேசாக இடிவது போல் அவனுக்குத் தோன்றியது.

அவள் எதையோ சொல்ல வர, வார்த்தைகள் தொண்டைக்குள்ளேயே தப்பின.

அவன் அவளது கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டான்.

அந்தத் தொடுகை இரவின் குளிரை உடனடியாகச் சுட்டெரித்தது.

அவள் விலகவில்லை. மாறாக, அவளது விரல்கள் அவனது விரல்களுடன் பிணைந்து கொண்டன.

ஆனால் அடுத்த நொடியே, "நீ ரொம்ப மோசமான ஆளுடா. முதல்ல இங்கேயிருந்து கிளம்புடா!" அவள் அவன் கைகளை வெடுக்கென உதறினாள்.

அந்த ஒரு நொடியில் இந்த உலகமே இடிந்து விழுவது போலிருந்தது அவனுக்கு. சொல்லப் போனால் அது ஓர் எரிமலை வெடிப்பைப் போலிருந்தது.

இத்தனை நாள் அவன் கட்டிக் காத்து வந்த பெயர், புகழ், கௌரவம் எல்லாம் கண் முன்னே காலாவதியாகி விட்டது போலிருந்தது. பூகம்பத்தில் உருத்தெறியாமல் சிதைந்து மண்ணோட மண்ணாகிப் போயிருந்த கட்டடம் போலாகி விட்டான் அவன்.

அவசரப்பட்டு விட்டோமோ என்று அவன் மனம் அவனைக் குற்றவுணர்ச்சியில் தள்ளியது.

அவள் வேகவேகமாக மின்தூக்கியின் பொத்தானை அழுத்தி உள்ளே நுழைந்தாள். அதன் கதவுகள் மூடப்படும் அந்தக் கடைசி கணத்தில், "இப்போ கிளம்பு. நாளைப் பார்க்கலாம்." என்றாள் முகத்தில் கொஞ்சம் கடுமை இருந்தாலும், உதட்டில் மெல்லிய புன்னகையுடன்.

அப்போதுதான் இழந்த உலகம் அவனுக்குத் திரும்பி வந்தது போல இருந்தது. அவனுக்கு இப்போது இந்த இரவு மேலும் அமைதியானது. பத்தாவது மாடியின் குளிர்க் காற்று இன்னும் கொஞ்சம் குளிர்ச்சியைக் கூட்டியது. ஆனால் அவனது நெஞ்சில் இருந்த அந்தத் தகிப்பு இப்போது சற்றுத் தணிந்திருந்தது, ஒரு தற்காலிக நிவாரணத்துடன்.

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

காதல் செய்வீர்! மானத்தைத் துறப்பீர்!

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 53

காதல் செய்வீர்! மானத்தைத் துறப்பீர்!

மணி காலை ஏழரை.

அவன் கண் விழித்ததோ அதிகாலை மூன்றரை.

நான்கு மணி நேரமாக அவனால் தூங்கவும் முடியவில்லை. அங்கே இங்கே அசையக் கூட முடியவில்லை. ஏதோ இரும்புக் கயிற்றால் கட்டிப் போட்டது போன்ற இயலாமை.

மேசையில் கிடந்தது, அவனது கல்லூரிக் காலத்து நாட்குறிப்பு.

அதில் அவன் கையெழுத்தில்இப்படி எழுதியிருந்தான்.

"எனக்கு எப்போதுமே தன்முனைப்பு அதிகம். யார் எதற்காகவும் நம் சுயமரியாதையை விட்டுக் கொடுக்க முடியாது. கோபம் வந்தால் நேருக்கு நேர் நிற்பேன். தவறு என்றால் தட்டி கேட்பேன். இதுதான் ஆண்மை. இதுதான் கௌரவம்."

இப்போது அதை நினைத்து தனக்குத் தானே சிரித்துக்கொண்டான்.

என்ன ஒரு இரும்பு மனிதன்! கடந்த நான்காண்டுகளில் அலுவலகத்தில் எத்தனையோ அழுத்தங்கள், நெருக்கடிகள், பிரச்சனைகள். ஆனால் எதற்காகவும் தன் சுயமரியாதையை விட்டுக் கொடுக்காதவன்.

ஆனால், இன்றைக்கு?

அவன் அலைபேசி ஒளிர்ந்தது. வாட்ஸ்ஆப் அறிவிப்பு.

அவள் இன்னும் இணைப்பில் இருக்கிறாள். நேற்றிரவு நடந்த சண்டை இன்னும் அவனின் நெஞ்சில் நெருஞ்சில் முள் மாதிரி குத்திக்கொண்டிருந்தது. சாதாரணமாக ஒரு தேநீர் நிலையத்தில் தொடங்கிய ஒரு சிறிய புரிதலற்ற உரையாடல், எங்கேயோ போய் முடிந்தது.

அவள் சொன்ன வார்த்தை, "உனக்கு உன் ஈகோ தவிர வேற ஒன்னும் தெரியாதுடா. என் பீலிங்ஸ் உனக்கு ஒரு பொருட்டே இல்லைடா!"

அவன் உடனே அங்கேயே ஏதாவது ஒரு பதில் சொல்லியிருக்க வேண்டும். அல்லது வீட்டிற்கு வந்த பிறகாவது வாட்ஸ்ஆப்பில் சமாதான செய்தி அனுப்பியிருக்க வேண்டும். அவனுக்குத் தன்முனைப்பு என்பது கவசம். செய்தியைத் தட்டச்சு செய்வதும் அழிப்பதுமாக இரவு இரண்டு மணி வரை செய்தவன், தன்னையறியாமல் அயர்ந்து, மூன்றரைக்குக் கண் விழித்து, இப்போது எதையும் செய்ய முடியாமல் கை நடுங்கும் நிலைக்கு வந்து விட்டான்.

அவனுக்கு அழ வேண்டும் போல இருந்தது. ஒரு சொட்டு நீர் கூட சிந்த முடியாது என்று கண்கள் இரண்டும் அடம் பிடித்தன.

"எங்கு போனது என் அந்தப் பழைய நாணம்? எங்கு போனது என் அந்த பண்டைய நல்லாண்மை?" அவனக்குக் காட்டுக் கத்தலாகக் கத்த வேண்டும் போலிருந்தது.

இப்போது அவனிடம் மிச்சமிருப்பது ஒன்றே ஒன்றுதான். அது காதல் மட்டும்தான். அந்தக் காதலைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள, அவளிடம் கெஞ்சி நிற்கவும் தயார் என்ற அந்தப் பரிதாப நிலையில் இருந்தான் அவன்.

பழங்காலத்துத் தமிழர்கள் தன் காதலை ஊருக்குச் சொல்ல பனை ஓலையால் குதிரை செய்து ஊர் நடுவே வருவார்கள். மானம், ரோஷம், வெட்கம், சூடு, சொரணை என  எல்லாவற்றையும் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, "அவள் இல்லை என்றால் நான் செத்து விடுவேன்" என்று ஊர் அறிய கத்துவார்கள்.

அவன் நிலை இப்போது அப்படித்தான் இருந்தது. ஆனால் அவன் உடல் மடலேறவில்லை. அவனின் மனது மடலேறித் திரிந்துகொண்டிருந்தது.

அவன் இப்போது அந்தப் பழைய நாட்குறிப்பை எடுத்து அதற்குக் கீழே இருந்த இடத்தில் இப்படி எழுதினான். "நாணொடு நல்லாண்மை பண்டுடையேன்... இன்று? அவளின் ஒரு சின்ன 'செய்திக்காக ஏங்கித் தவிக்கும் பிச்சைக்காரன்!"

எழுதி விட்டு அலைபேசித் திரையைப் பார்த்தான்.

கீழே சிறு எழுத்துக்களில் மிளிர்ந்தது, "Typing..." அவள்தான்.

அந்த மூன்று புள்ளிகள் குதிக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் அவனின் இதயத்துடிப்பு எகிறியது.

அவள் சாதாரணமாக ஒரு வார்த்தை சொல்லிவிட்டால் போதும்.

"வேண்டாம்டா. நம் வழி தனித்தனி. பிரிஞ்சிடுவோம்."' என்று சொன்னால் போதும், அவன் மொத்தமாக உடைந்துபோய்விடுவான் என்பது அவனுக்கே புரிந்தது.

காதலில் எப்போதுமே ஒரு பலவீனமானவன் உண்டு. அந்தப் பலவீனத்தின் உச்சத்தில் இப்போது அவன் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

இப்போது அவன் இதற்கு மேல் எதையும் யோசிக்கத் தயாராக இல்லை. அந்த "Typing..." செய்தியும் வந்தப் பாடாகத் தெரியவில்லை. அது வரப்  போவதாகவும் அவனுக்கு நம்பிக்கையில்லை.

அவன் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தான்.

அவள் கோபம் குறைய வேண்டும். அவளது சிரித்த முகம் மீண்டும் தன் கண் முன்  தோன்ற வேண்டும்.

இதற்கு முன் அவனிடம் இருந்த மொத்த தன்முனைப்பும், ஆண்மையும் இப்போது ஒரு செப்புக்காசுக்குக் கூட பெறாது என்று அவனுக்குப் புரிந்துவிட்டது.

அவன் அலைபேசியை எடுத்தான்.

"எல்லாருக்கும் வணக்கம். நம் அலுவலக பொதுகுழுவில் இதைப் போடுவதற்கு எல்லாரும் என்னை மன்னிச்சிடுங்க. அவள் என்னை மன்னிக்கணும்ங்றதுக்காகத்தான இதை இங்கே போடுறேன். அவளோட மௌனத்தை என்னால தாங்க முடியல. காதலில் ஆண்மை என்பது அந்த ஆண்மையைத் தூக்கிப் போட்டு விட்டு மன்னிப்பு கேட்பதுதான். இது என்ன முட்டாள்தனம்ன்னு நீங்க கேட்கலாம்? ஆனா, வள்ளுவர் இப்படித்தான் சொல்றார்,

"நாணொடு நல்லாண்மை பண்டுடையேன் இன்றுடையேன்

காமுற்றார் ஏறும் மடல்."                           (குறள், 1133)

நான் மடலேற பனையோலை குதிரை கிடைக்கல. நம்ம குழுதான் கிடைச்சது. இதை நான் அவளுக்கே தனிப்பட்ட முறையில அனுப்பியிருக்காம்லன்னு நீங்க கேட்கலாம். ஆனா, எனக்குத் தெரியும். அப்பவும் அவள் என்னோட பேச மாட்டா. இப்போ பேசுவான்னு நினைக்கிறேன். அப்படியும் பேசலன்னா இந்தக் குழுவுல இருக்குற நீங்க எனக்காக அவகிட்டெ பேசி, அவள பேச வைப்பீங்கன்னு நம்பிக்கை இருக்கு. என்னோட மானம் கப்பலேறிப் போறதுல எனக்கு எந்த கவலையோ, வருத்தமோ இல்ல, சந்தோசம்தான். இதை பொதுவான குழுவுல போட்டதுக்கு அவகிட்ட மன்னிப்பு கேட்குற மாதிரி உங்க எல்லார்கிட்டேயும் மறுபடியும் திரும்ப ஒரு முறை மன்னிப்பு கேட்டுக்கிறேன்."

அவன் வாட்ஸ்ஆப்பின் அனுப்புகை பொத்தானைத் தொட்டான்.

அவன் நவீன முறையில் மடலேறி விட்டான்.

அடுத்த நொடி குழுவில் ஒரு நிசப்தம். யார் அந்தப் பெண் என்ற சலசலப்பு அந்தக் குழுவில் இருந்த ஒவ்வொருவர் மனதிலும் உண்டானது.

அதே நேரத்தில் அவளது அழைப்பு அவனுக்கு வந்தது. அழைப்பை ஏற்றான். "லூசாடா நீ? ஏன்டா இப்படி உன்னோட மானத்தையும் காத்துலு விட்டுட்டு, என்னோட மானத்தையும் வாங்குற. உடனே கிளம்பி நம்மாழ்வார் தேநீர் நிலையத்துக்கு வாடா!"

அவன் மூச்சை வெளியே விட்டான். அவனது உதடுகள் தாமாகவே ஒரு புன்னகையைச் சிந்தின.

அவன் மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டான். "அந்தக் காலத்தில் மடலேறுவது தப்பில்லை. இந்தக் காலத்தில் வாட்ஸ்ஆப்பில் மானம் போவதில் தப்பில்லை. காதலில் அதுதான் உச்சம்!"

தன் அலைபேசியை முழுநீள கால்சிராய் பைக்குள் திணித்தபடி, இருசக்கர வாகனத்தை நோக்கி ஓடினான் அவன்.

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

மடலூர்தல் 2.0

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 52

மடலூர்தல் 2.0

"நீ ரொம்ப லாஜிக்கா யோசிக்கிற. இது ஒண்ணும் கம்பெனி ப்ராஜெக்ட் கிடையாது; காதல்டா!"

நண்பன் தேநீரை குடித்துக் கொண்டே சொன்னான். அதை கேட்டபடி, விரல்களால் மனஉளைச்சலோடு மேஜையைத் தட்டிக்கொண்டிருந்தான் அவன்.

"இல்ல. அவ எனக்கு மெசேஜ் பண்ணி மூணு நாள் ஆச்சு. ப்ளூ டிக் விழுகுது, ஆனா ரிப்ளை இல்லை. நேர்ல பார்த்தா கண்ணைத் திருப்பிக்கிறா. அவ என்னைத் தவிர்க்குற மாதிரி தெரியுது. லாஜிக் படி பார்த்தா, அவளுக்கு என் மேல கொஞ்சம் கூட இஷ்டம் இல்ல. கேம் ஓவர்."

நண்பன் சிரித்தான். "உன் பிரச்சனை என்னன்னா, காதலையும் எக்செல் ஷீட் மாதிரி போடப் பார்க்குற. வள்ளுவர் எப்போவோ சொல்லிட்டுப் போயிட்டார்டா.

"நோனா உடம்பும் உயிரும் மடலேறும்

நாணினை நீக்கி நிறுத்து."                          (குறள், 1132)

"இதோட அர்த்தம் தெரியுமா உனக்கு?"  நண்பன் கேட்டான்.

"தெரியும். காதலோட வலியைத் தாங்க முடியாத உடல் மெலிஞ்சுடும், உயிர் போயிடும். ஊருக்குப் பயப்படுற வெட்கத்தை உதறிட்டு, காதலன் தன் காதலி வீட்டுக்கு முன்னாடி பனைமடலில் குதிரை செய்து ஏறி உட்கார்ந்து ஊருக்கே வெளிப்படையா தன் காதலைச் சொல்வான். இப்போ யாருமே மடலேறுறது இல்ல, வாட்ஸ்அப் ஸ்டேட்டஸ் வைக்கிறாங்க!" என்றான் அவன் நக்கல் கலந்த கலக்கத்துடன்.

"கரெக்ட். ஆனா, வள்ளுவர் என்ன சொல்றார்னா, அந்த நாணத்தை நீக்கி, உன் காதலை மனசுல உறுதியா நிறுத்துங்றார். நீ என்ன பண்ணப் போற? அவ மெசேஜ் பண்ணலன்னு இங்கயே உருகி செத்துப்போகப் போறியா?"

அவன் அமைதியாக இருந்தான். அவன் கண்களில் பயம் இருந்தது. சமூகம் என்ன நினைக்கும் என்ற குழப்பம் மனதில் கூத்தாடியது. அவள் மறுத்துவிட்டால் தன்னால் தாங்க முடியுமா என்று அவன் ஒட்டுமொத்த சிந்தையும் தள்ளாடியது.

அவனது மௌனத்தைப் பார்த்த நண்பன், "ரொம்ப யோசிக்காதடா. தலைக்கு மேல வெள்ளம் போறப்போ, சாண் போனா என்ன? முழம் போனா என்ன? இதுக்கு மேல் அதெ உனக்குள்ள அழுத்தி வெச்சீன்னா, என்ன வேணாலும் நடக்கலாம். எதுவும் உன் கட்டுபாட்டுல இல்லாம, ஏதோ ஒண்ணு நடக்க போறப்ப, நீ மட்டும் ஏன் கூச்சம், வெட்கம், தயக்கம்ன்னு ஒரு கட்டுபாட்டுல இருக்கணும். அதெ உடைச்சு எறியுற. இன்னிக்குச் சாயுங்காலம் நீ மடலேறுனாலும் சரி, அவ கால்லயே விழுந்தாலும் சரி. ஏதோ ஒண்ணைச் செய்யுற."

அன்று மாலை.

அந்தி வெயில் மெல்ல விடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது.

அந்த அடுக்கு மாடிக் கட்டிடத்தில் அவன் லிப்ட்டுக்காகக் காத்திருந்தான். கைகள் லேசாக நடுங்கின. "நண்பன் சொல்றது சரிதானா? மடலேறுறதுக்கு இப்போ பனையோலை குதிரை இல்ல. ஆனா, கையில அதுக்குப் பதிலா பனையோலையில எழுதுன அந்த வாசகம் இருக்கு. பேச முடியாட்டாலும் இதை அவகிட்டெ காட்டுறதுல என்ன தப்பு?" என்று மனம் யோசித்தது.

அப்போது லிப்ட் கதவு திறக்க, உள்ளிருந்து அவள் வெளியே வந்தாள்.

அவளைப் பார்த்ததும் அவனுடைய மூச்சுத் திணறியது.

குறள் சொன்னது போல அந்த நோனா உடம்பு உண்மையிலேயே தளர்ந்தது போலிருந்தது.

அவள் அவனைக் கண்டதும் சட்டெனத் தன் பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டு நகர்ந்தாள்.

அவன் யோசிக்கவில்லை. ஒரு செகண்ட் மூச்சை உள்ளிழுத்துவிட்டு, அவளது பெயரை உச்சரிக்க முயன்று, நாக்குக் குழறிப் போய், அதற்கு மேல் என்ன செய்வதென்று புரியாமல் சத்தமிட்டான், "ஏய்!"

அவள் நின்றாள். என்னடா என்பது போல திரும்பிப் பார்த்தாள். அந்தப் பனையோலையை அவள் முன் நீட்டியவன், அது பொதுஇடம் என்றும் பாராமல் அப்படியே மண்டியிட்டான்.

அந்தப் பனையோலையில் ஸ்கெட்ச் பேனாவால் இப்படி எழுதியிருந்தது. "மூணு நாளா ஏன் ரிப்ளை பண்ணல?"

அவள் கோபமாகவும் அழுகையுமாகச் சொன்னாள், "இதைக் கூட உனக்கு வாயைத் திறந்து கேட்கத் தெரியாது இல்ல. என் வீட்ல வேற மாப்பிள்ளை பார்க்கிறாங்க. எனக்கு உன்னை விட்டுடப் பயமா இருக்கு. ஆனா, உன்கிட்ட இதை எப்படி சொல்றதுன்னு தெரியாம நாணப்பட்டு, பயந்துட்டுக் கிடந்தேன். நீ என்னன்னா அமைதியா இருந்த."

அவனுடைய முகத்தில் அந்தத் தற்காலிக பயம் அப்படியே வடிந்து, ஒரு தெளிவு பிறந்தது. அவனுக்குப் புரிந்தது, காதலில் தோற்பதை விட, சொல்லாமலேயே விலகி நிற்பதுதான் பெரிய முட்டாள்தனம். நாணம், ஈகோ, பயம் எல்லாமே ஒரு அவுட்டேட்டட் பயர்வால். அதைத் தூக்கி எறிந்தால் மட்டுமே காதலில் இணைப்பு கிடைக்கும்.

அவள் அவனைத் தூக்கி நிறுத்தினாள். "இனிமேலாவது பேசுவியா? இல்ல, எல்லாத்துக்கும் இப்படி பனையோலையையே நீட்டிட்டு இருப்பீயா?"

அப்போதும் அவனுக்கு என்ன பேசுவதென்று புரியாமல், பேந்த பேந்த விழித்தபடி அவன் சிரிக்க, அவளும் சிரித்தாள்.

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

காதலர்களின் பிரம்மாஸ்திரம்!

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 51

காதலர்களின் பிரம்மாஸ்திரம்!

பெயர்தான் மென்பொருள். அதை எழுதும் பணி வன்மையாகவே இருந்தது. அதை விட வன்மையாக அவர்களின் வாழ்க்கை போய்க் கொண்டிருந்தது.

அவன் மிக தீவிரமாக அந்த மென்பொருளுக்கான நிரல்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனருகே வைக்கப்பட்டிருந்த தேநீர் சூட்டை இழந்து அந்தக் குளிர்பதன அறையில் குளிர்பானமாக மாறிக் கொண்டிருந்தது.

எதிரே உட்கார்ந்திருந்தவள், கையில் இருந்த அலைபேசியைப் பார்த்துக் கொண்டே சொன்னாள். "உனக்கு எப்போதுமே பிராக்டிகல் அப்ரோச்தான். அதனால தப்பிச்சிடுறே. ஆனா, சில பேருக்குக் காதலிப்பது, தவிப்பது, தூங்காமல் முழிப்பது இதெல்லாம் லாஜிக்கே இல்லாமல் இருக்கிறது."

"என்ன லாஜிக் வேண்டும்?" அவன் விசைப்பலகையைத் தட்டிக் கொண்டே அவளைப் பார்த்தான்.

"இப்போ உன்னோட ப்ரெண்ட் நிலைமை இருக்கே. போன வாரம் இன்ஸ்டாகிராமில் எப்டூ டீம்காரி போட்ட அந்த ஒரு ரீல்ஸை பார்த்ததிலிருந்து அவன் தூங்கவே இல்லை. ஆபீஸில் ப்ராஜெக்ட் டெட்லைன் மிஸ் ஆகிவிட்டது. பாஸ் திட்டி விட்டார். இவன் பாட்டுக்கு ரூமுக்குள் உட்கார்ந்து 'நான் உன்னைத்தான் காதலிக்கிறேன்' என்று டைப் செய்து டெலீட் பண்ணிக் கொண்டிருக்கிறான். இது என்ன பைத்தியக்காரத்தனம்?"

அவன் கணினித் திரையிலிருந்து பார்வையை விலக்கி கைகளை நீட்டி நெட்டி முறித்தான். பின் முழங்கைகளை மேஜை மீது ஊன்றி, விரல்களைக் கோர்த்துக் கொண்டு சிரித்தான்.

"காதலில் லாஜிக் பார்க்கக் கூடாது. அங்கே எல்லாமே இமேஜினரிதான். இவன் அவளிடம் நேரில் சென்று தன் காதலைச் சொல்லப் பயப்படுகிறான். நோ சொல்லிவிட்டால் என்ன செய்வது என்ற பயம். அதுவே அவனை உள்ளுக்குள் தின்று கொண்டிருக்கிறது. வள்ளுவர் காலத்தில் இதுக்கு அருமையான ஒரு சொல் இருந்தது. அதுதான் மடல் ஊர்தல்.

"காமம் உழந்து வருந்தினார்க்கு ஏமம்

மடலல்லது இல்லை வலி."                                   (குறள், 1131)

அப்படின்னு ஒரு குறளையே வள்ளுவர் எழுதியிருக்கார்."

"மடல் ஊர்தலா? பனைமட்டையில் குதிரை செய்து ஊர்வதா? இன்றைக்கு யாருப்பா பனைமட்டை வச்சிருக்கா? எல்லாமே டிஜிட்டல் மடல்தான். வாட்ஸ்அப் ஸ்டேட்டஸ்தான்!"

"கரெக்ட்!" அவன் கண்களில் ஒரு சிறு வெளிச்சம் மின்னியது. "இன்றைய டிஜிட்டல் யுகத்தின் மடல் ஊர்தல் என்பது எல்லோரும் பார்க்கும்படி பகிரங்கமாக தனது காதலைச் சொல்வதுதான். மறைத்து மறைத்து அழுவதை விட, ஒரேயடியாகத் துணிந்து களம் இறங்குவது. காமத்தில் உழன்று வருந்தும் ஒருவனுக்கு, அந்தத் துயரத்தைத் தாங்கும் வலிமை அந்தத் துணிச்சலில்தான் இருக்கிறது."

அவள் யோசித்தாள். "அதாவது, பயத்தை விடுத்து வெளியே வந்து நிற்கச் சொல்கிறாய்?"

"அதேதான். மறைப்பது பலவீனத்தை வளர்க்கும். வெளிப்படுத்துவது தீர்வைத் தரும். அவனிடம் போனைக்கொடு."

அவன் பேசினான்.

அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில்…

அவன் நண்பனது இன்ஸ்டாகிராம் பக்கத்தில் ஒரு போஸ்ட் பதிவேறியது. அந்தப் பதிவு இப்படி இருந்தது. "கடந்த மூன்று மாதங்களாக உன்னைச் சுற்றியே என் உலகம் சுழல்கிறது. நீ பேசாத ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஒரு நூற்றாண்டு. இந்த மௌனம் இனி என்னால் தாங்க முடியாது. உன்னை எனக்குப் பிடிக்கும். நேரில் சொல்கிறேன். சம்மதமா?"

பதிவு அப்லோட் ஆனது.

அடுத்த பத்து நிமிடம் அறை முழுவதும் ஒரு நிசப்தம். அவள் நகத்தைக் கடித்தாள். அவன் ஆறிய தேநீரைக் குடிக்க முயன்றான், கோப்பை காலியாகியிருந்தது.

அப்போது போன் 'பிங்' என்றது.

அவனது முகத்தில் மின்னல் வெட்டியது. ஸ்கிரீனைப் பார்த்துவிட்டு அவன் நிமிர்ந்தான். கண்கள் பளபளத்தன.

"என்ன?" என்று அவள் ஆவலுடன் கேட்டாள்.

அவன் சிரித்தான். "அவளும் இதேதான் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தாளாம். போய் வேலையைப் பாரு, நாளைக்கு நேரில் பேசுவோம்ன்னு ரிப்ளை பண்ணியிருக்கா."

அவன் மீண்டும் மென்பொருள் எழுதும் பணியைத் தொடர்ந்தபடி புன்னகைத்தான், "பார்த்தாயா? வள்ளுவர் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சொன்னதைத்தான், இன்றைக்கு இந்த அல்காரிதமும் சொல்கிறது. உள்ளதை உள்ளபடி துணிந்து வெளிப்படுத்துங்கள். அதான் ஏமம். அதாவது பாதுகாப்பு!"

"அது சரி! நண்பனை மடலூர வைத்த இவன் எப்போது எனக்காக மடலூர்வான்?" அவனிடம் கேட்க துணிவில்லாமல், அவள் மனதுக்குள் கேட்டுக் கொண்டாள்.

-          சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

ஊர், உலகம் அறியாத இருத்தலியல்!

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 50

ஊர், உலகம் அறியாத இருத்தலியல்!

திருவாரூர், செந்தமிழ்க் கல்லூரியின், சிற்றுண்டியகம்.

சாதாரணமாக அங்கு மற்ற மேஜைகளில் காதுகளைக் குடையும் திரைப் பாடல்களும், “டேய் என்னடா லூசு மாதிரி பண்ற?” என்கிற அலறல்களும் கேட்கும். ஆனால் இந்த மூலையில் அது இல்லை.

அவன் ஒரு மூலையில் மடிக்கணினியில் எதையோ தட்டிக்கொண்டிருந்தான். அவள் இன்னொரு மூலையில் குறிப்பேட்டில் எதையோ எழுதிக் கொண்டிருந்தாள்.

சுற்றியிருந்த நண்பர்கள் கூட்டம் எரிச்சலோடு விவாதித்தது.

"என்ன ஜோடிப்பா இது? இன்ஸ்டாவில் ஒரு ரீல்ஸ் கிடையாது, வாட்ஸ்அப்பில் ஒரு ஹார்ட் சிம்பல் கிடையாது. பார்க்குறதுக்கு ஏதோ எதிரிகள் மாதிரி இருக்காங்க. இது என்ன லவ்?" என்றான் நண்பர்களில் ஒருவன் அலுப்பாக.

அவர்களில் ஒருத்தி காபி கோப்பையை வைத்துவிட்டுச் சொன்னாள், "இவங்க ரெண்டு பேருக்கும் இடையில கெமிஸ்ட்ரியே ஒர்க் அவுட் ஆகல. கண்டிப்பா சீக்கிரம் பிரேக் அப் தான்."

ஊர் அப்படித்தான் நினைத்தது. வெளிப்படையான சலசலப்புகளும், பொதுவெளியில் காதல் காட்சிகளும் இல்லாததால், அருகருகே அமர்ந்தாலும் அவர்கள் அதிகம் பேசிக் கொள்ளாததால் அவர்கள் இருவரும் மனதளவில் பிரிந்துவிட்டதாகவே அந்தச் சமூகம் நம்பியது. ஏதிலர் என்று அவர்களைப் பழித்தது.

அவர்கள் அப்படி நினைப்பதற்கேற்ப, குறிப்புகள் எடுத்துக் கொண்டிருந்த அவள் சட்டென்று அவனிடம் எதுவும் சொல்லிக் கொள்ளாமல் வேறு சட்டென்று கிளம்பினாள்.

அவள் வேகமாகத் தன் ஸ்கூட்டியில் கல்லூரியை விட்டு வெளியே வந்து, கும்பகோணம் சாலையில் பயணித்து, துர்க்காலயா சாலை வழியாக விரைந்து, கமலாலயத் தென் கரையில் நுழையும் போதுதான் அது நடந்தது.

கமலாலயத்தைச் சுற்றியிருந்த வானம் திடீரென கருக்கிக் கொண்டது. வழக்கமான மேகக் கூட்டங்கள் அல்ல; மழையை அப்படியே அள்ளி வீசப் போகிற மாதிரி ஒரு மிரட்டலான இருள்.

'ப்ளாப்'

ஸ்கூட்டியின் டயர் வெடித்த சத்தம் இடிச் சத்தம் போலக் கேட்டது.

மழை வேறு சடசடவென்று பெய்யத் தொடங்கியது.

நிமிஷ நேரத்திற்குள் கமலாலயக் குளம் தார்ச்சாலை மேல் ஏறி வந்து விட்டது போல ஆனது. அவளுக்குத் திருவாரூர் மைய நூலகத்தில் ஒரு கருத்தரங்கம் இருந்தது. அதன் முக்கிய கருத்தாளர்களில் அவளும் ஒருத்தி. இன்னும் இருபது நிமிடங்களில் அங்கே இருக்க வேண்டும். அவசரமாக் அலைபேசியை, மின்கலத்தின் மின்சாரமின்றி அது இருளைப் போர்த்திக் கொண்டது போலக் கிடந்தது. வேலைப்பளுவில் மின்சாரம் ஏற்ற மறந்திருந்தாள்.

பதற்றம் அவளைக் கவ்வியது. தொண்டை அடைத்தது. குளிர்மழையின் நடுக்கமா அல்லது உரிய நேரத்திற்குப் போக முடியுமா என்ற ஐயப்பாட்டின் நடுக்கமா எனப் புரியாமல் அவள் உடலும் மனதும் நடுங்கத் தொடங்கி விட்டன.

அதே விநாடி, கல்லூரியின் சிற்றுண்டியகத்தில் மடிக்கணினியை மூடிக்கொண்டிருந்த அவனுக்குள் திடீரென ஏதோவொரு நரம்பு சுருக்கியது. அலைபேசியில் எவ்வித அழைப்பு வரவில்லைதான். ஆனால், அவளது அந்தத் தவிப்பு, துடிப்பு, நடுக்கம் எப்படியோ காற்றில் பயணம் செய்து இவனது மனதின் ஆழமான மூலையைத் தொட்டதோ என்னவோ!

அவன் ஒரு நொடி கூட யோசிக்கவில்லை. மடிக்கணினியைத் தன் தோள்மாட்டித் தோல்பையில் திணித்துக் கொண்டு, இருசக்கர வாகனத்தில் மழையில் நனைந்தபடி எந்தத் திசையில் அவள் இருப்பாள் என்று மனசு காட்டிய வழியில் பறந்தான். அவன் செல்லும் வேகத்தில சாலையில் தேங்கியிருந்த மழைநீர் சாலையின் இரு புறத்திலும் தெறித்துச் சிதறியது.

ஐந்து நிமிடங்களில் அவள் நின்றுகொண்டிருந்த கமலாலய தென்கரையின் சாலை ஓரத்தை அடைந்தான்.

மழையில் நனைந்து, கலங்கிப் போய் நின்றுகொண்டிருந்தவள் அவனைப் பார்த்தாள். அவள் முகத்தில் இருந்த அந்தப் பயம், நடுக்கம் எல்லாம் ஒரு விநாடியில் அப்படியே கரைந்துபோயின.

அவன் ஒரு வார்த்தைதான் கேட்டான். "நேரமாயிட்டா?"

அவள் ஆம் என்றும் சொல்லாமலும், இல்லை என்றும் மறுக்காமலும் சட்டென்று அவனது வாகனத்தில் ஏறி அமர்ந்தாள். ஈரமான முடிகள் முகத்தில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கச் சொன்னாள்,

"நீ வருவேன்னு எனக்குத் தெரியும்."

"எப்படித் தெரியும்?"

"தெரியும். அவ்வளவுதான்."

அவன் தன் பையிலிருந்து ஒரு சிறிய மின்சேமிப்புக்கலத்தைக் கொடுத்தபடி, லேசான புன்சிரிப்புடன் சொன்னான், "காதல்ங்கிறது வாட்ஸ்அப் ஸ்டேட்டஸ் மட்டும் இல்லயில்ல. எவ்வளவு தூரம் தள்ளியிருந்தாலும்  ஒருத்தருடைய துடிப்போ, தவிப்போ அது நிச்சயம் இன்னொருத்தருக்குக் கேட்கும்"

அப்போதுதான் அந்தத் திருக்குறள் அங்கே காற்றோடு கலந்தது,

"உவந்துறைவர் உள்ளத்துள் என்றும் இகந்துறைவர்

ஏதிலர் என்னும்இவ் வூர்."                         (குறள், 1130)

வெறுமனே பார்க்கும் காட்சிகளை வைத்துக் கொண்டோ அல்லது சமூக வலைதள கணக்குகளை வைத்துக் கொண்டோ காதலை அளக்கும் ஊருக்கு என்ன தெரியுமா, அவர்கள் இருவரும் எப்போதும் ஒருவருக்கொருவர் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் பிணைக்கப்பட்டே இருக்கிறார்கள் என்று!

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

தர்க்கத்தின் எல்லை மீறும் இமைகள்!

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் – 49

தர்க்கத்தின் எல்லை மீறும் இமைகள்!

திருவாரூர், செந்தமிழ் நகரில் இருக்கும் பைந்தமிழ்ப் பூங்கா.

பகலா, இரவா என்று இனம் பிரித்துச் சொல்ல முடியாத அந்தி மயங்கும் அந்த மாலைப் பொழுது.

சுற்றிலும் குழந்தைகள், இளைஞர்கள், நடுத்தர வயதினர், பெரியவர்கள், கூடவே ஆங்காங்கே சில காதலர்கள் என இவர்களின் ஆரவாரங்களுக்கு மத்தியில் மரங்களும், செடிகளும், பூங்கொடிகளும்  அமைதியாய்த் தென்றலை மெல்லிசையைப் போல வழங்கிக் கொண்டிருந்தன.

அவர்கள் இருவரும் அந்தப் பூங்காவிற்குள் வந்து அரை மணி நேரம் இருக்கும்.

அந்த முப்பது நிமிடங்களும் கண் இமைக்காமல் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் அவள்.

அவன் புரியாதவனைப் போல, "என்னச்சு உனக்கு? கண்ணில் ஏதும் காண்டாக்ட் லென்ஸ் ஒட்டிருக்கியா? ஏன் இப்படி ஸ்டெடி கேமரா மாதிரி முழிச்சுக்கிட்டே இருக்கே?" என்றான்.

அவள் சட்டென்று திடுக்கிட்டுச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு கொள்ளை அழகு இருந்தது.

"கண் சிமிட்டக் கூடாதுடா!" என்றாள் சிணுங்கலாக.

"ஏன்? ஐ பவர் ஏதும் ஏறிடுச்சா? டாக்டர் கிட்டப் போகலாமா?" ஒரு தர்க்கவாதியின் பதற்றம் அவனிடம் உடனடியாக வெளிப்பட்டது.

"இல்லைடா உன்னை நினைச்சுகிட்டு இருந்தேன். கண் சிமிட்டுற அந்த ஒரு மைக்ரோ செகண்டுல நீ என் கண்ணைவிட்டு மறைஞ்சு போயிட்டீன்னா, அந்தப் பிரிவு கூட என்னால் தாங்க முடியாது."

அவன் ஒரு நிமிடம் அவளை உற்றுப் பார்த்தான். பிறகு சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டான்.

"ரொம்ப ஓவராப் போகுது. கண் சிமிட்டுறது பயாலஜிக்கல் நீட். நீ இப்படி கண் சிமிட்டாம இருந்தா  ஐ ஸ்ட்ரெயின் வரும். சும்மா சென்டிமென்ட் பேசி கண்ணைக் கெடுத்துக்காத."

அவள் அவனது கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள். அவளது விரல்கள் சில்லிட்டிருந்தன.

"உனக்கு தர்க்கம் மட்டும்தான்டா தெரியும். காதல் தெரியாது."

மறுநாள் மாலை.

திருவாரூர் விளமல் சாலையில் போக்குவரத்து நெரிசலில் மாட்டிக் கொண்டிருந்தான் அவன். வானங்கள் ஒவ்வொன்றும் விரைவதற்காக விர் விர் என்று சத்தத்துடன் காத்துக் கொண்டிருந்தன.

அவன் தனது இருசக்கர வாகனத்தில் அமர்ந்தபடியே அந்த நெருக்கடியான நெரிசலிலும் கூட தர்க்க ரீதியாக அவள் சொன்னதை அசை போட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

"மனித மூளை என்பது ஒரு பயங்கரமான காம்ப்ளக்ஸ் நெட்வொர்க். எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு பரிணாம வளர்ச்சிப் பின்னணி உண்டு. காதலும் அப்படித்தான். ஹார்மோன்களின் கெமிக்கல் ரியாக்சன்! ஆக்சிடோசின், டோபமைன். அவ்வளவுதானே?"

இருந்தாலும், மனதின் ஓர் ஓரத்தில் அவளின் அந்தப் பார்வை ஒரு முள் மாதிரி உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது.

"சரி, நிஜமாவே கண் சிமிட்டாம இருந்தா என்னதான் நடக்கும்? ஒரு பத்து செகண்ட் டெஸ்ட் பண்ணிப் பார்ப்போமே!" அவனுக்குத் தோன்றியது.

அவன் போக்குவரத்து நெரிசலில் இருப்பதை மறந்து, தனது அலைபேசியை எடுத்து அதில் நேரத்தை அமைத்துக் கொண்டு அதையே உற்றுப் பார்த்தான்.

ஒன்று, இரண்டு, மூன்று... பத்து விநாடிகள் கடந்தன. காற்று நேரடியாகக் கண்ணில் பட்டதால் கண்கள் எரிய ஆரம்பித்தன. பதினொன்றாவது வினாடி தாங்க முடியாத எரிச்சல். அவனது உடலின் சுயகட்டுப்பாடு மீறி, இமைகள் வெடித்துத் தானாக மூடிக்கொண்டன.

அந்த ஒரு நொடி இருள் கவிழ்ந்தபோது, அவனுக்குச் சட்டென்று அந்தக் குறளின் வரிகள் நினைவுக்கு வந்தன.

"இமைப்பின் கரப்பாக்கு அறிவல் அனைத்திற்கே

ஏதிலர் என்னும்இவ் ஊர்."                                    (குறள், 1129)

கண்களை இமைக்கும் அந்தச் சிறிய இடைவெளியில் கூட எதிரில் இருப்பவன் தன்னை விட்டு மறைந்துவிடுவானோ என்று அஞ்சும் அந்தக் காதல் இருக்கிறதே. அது எவ்வளவு ஆழமானது!

திடிரென்று சைகை பச்சை விளக்கில் ஒளிர, வாகனங்களின் ஒலிப்பான் சத்தங்கள் அலற, தன் நினைவுக்கு வந்தவனாய், வண்டியைக் கிளப்பினான்.

வண்டியோடு வண்டியாக அவனது யோசனைகளும் நாற்பது கிலோ மீட்டர் வேகத்தில் வேகமெடுக்கத் தொடங்கின.

அவள் கண் சிமிட்டாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் பயம் அல்ல; அந்த ஒரு நொடிப் பிரிவு கூட அவளுக்குத் துயரமாக இருக்கிறது. ஆனால், இதைப் புரிந்து கொள்ளாமல் சுற்றியிருக்கும் உலகமும், ஏன் அவனும் கூட அவளை ஏதோ விசித்திரமாகப் பார்க்கிறார்கள். தர்க்கத்தின் அளவுகோலைக் கொண்டு அன்பின் ஆழத்தை அளக்க முடியாது என்பதை அவன் அப்போது உணர்ந்தான்.

திருவாரூர், பைந்தமிழ் பூங்காவிற்குள் வண்டியைச் செலுத்தியவன், அவளைச் சுற்றும் முற்றும் தேடினான். அங்கேயிருந்த இருக்கை ஒன்றில் அமர்ந்தபடி இவனை எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கொண்டிருந்தாள். தொலைவிலிருந்தும் அந்த இமைக்கா விழிகள் இவனுக்குப் பளிச்சென்று தெரிந்தன.

அவன் மெல்ல அவளது அருகில் சென்று மண்டியிட்டு அமர்ந்தான். அவள் நெற்றியில் வழிந்து கிடந்த முடியை மென்மையாக ஒதுக்கிவிட்டான். காற்றில் அவளது மூச்சுக்காற்று அவன் கைகளில் பட்டது.

அவன் மெலிதாக அவளது காதருகே சொன்னான்:

"சாரிடி! நான் என்னை ஏதோ ஒரு பெரிய தர்க்கவாதின்னு நினைச்சேன். ஆனா, இப்போ நீ என்னை விட ரொம்பப் பெரிய தர்க்கவாதின்னு புரிஞ்சுகிட்டேன். உன்னோட இந்த அன்பின் தர்க்கத்தை அளக்க, இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் எந்தத் தர்க்க சூத்திரத்தாலும் முடியாது!"

அப்போதும், அவள் தன் இமைகளை அசைக்காமல், மெலிதாகப் புன்னகைத்தாள். அவளது அந்தப் புன்னகையில் தர்க்கமும் காதலும் ஒன்றாகக் கரைந்து நின்றன.

-           சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****

காதலின் தெர்மோ டைனமிக்ஸ்!

திருவள்ளுவரின் காதல் சூத்திரங்கள்

சூத்திரம் - 48

காதலின் தெர்மோ டைனமிக்ஸ்!

அந்த அலுவலகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் அந்தக் காப்பி தயாரிக்கும் இயந்திரம்.

எப்போது வேண்டுமானாலும் யார் வேண்டுமானாலும் சுடச்சுட போட்டுக் குடித்துக் கொள்ளலாம்.

அவள் அவனுக்கும் அவளுக்குமாக இரண்டு கோப்பை காப்பி தயார் செய்து கொண்டிருந்தாள்.

சரியாகச் சுடச்சுடக் காய்ச்சப்பட்ட காபி.

அவள் அவன் முன் வைத்தாள்.

அவன் அதைத் தூக்கப் போனான்.

திடீரென அவனது கை பாதியிலேயே நின்றது.

உதடுகள் லேசாகப் புன்னகைத்தன.

"என்ன மிஸ்டர் சிரிக்கிறீங்க? வேலை ஜாஸ்தியா இருக்கு. சீக்கிரம் குடிங்க. வேலைகள முடிங்க." என்றாள் அவள் புரியாமல்.

அவன் காபியை எடுக்காமல் லேசாகச் சாய்ந்து உட்கார்ந்தான்.

"ஒண்ணுமில்ல. இந்த காபி ரொம்ப சூடா இருக்கு."

"இருக்கத்தான் செய்யும், இப்பதான் போட்டது. குடிங்க, இல்லன்னா ஆறிப் போகப் போகுது."

அவன் தலையை அசைத்தான். "இல்லை. குடிக்க பயமா இருக்கு."

"என்ன மிஸ்டர் புது உளறல் இது? காபி குடிக்கிறதுக்கு என்ன பயம்? நாக்க சுட்டுடுமா?"

"நாக்கு சுட்டாலும் பரவாயில்லை. மனசு சுட்டுடுமோன்னுதான் பயம்."

அவள் புருவங்களை உயர்த்தி அவனைப் பார்த்தாள். "என்ன பேசறீங்க நீங்க?"

அவன் அமைதியாகச் சொன்னான், "இப்ப நான் இந்தச் சூடான காபியைக் குடிச்சேன்னா, அந்தச் சூடு என் தொண்டையைக் கடந்து உள்ள போகும். ஆனா, என் நெஞ்சுக்குள்ளே இப்ப யார் இருக்கான்னு தெரியுமா?"

அவள் யோசித்துப் பார்த்தாள். "எனக்கென்ன தெரியும்? நான் என்ன எக்ஸ்ரே மெஷினா? மனசுக்குள்ள இருக்குறத ஊடுருவி கண்டுபிடிக்க?"

அவன் சிரித்தான். "நக்கல். பரவாயில்ல. என் நெஞ்சே அவங்களாலதான் துடிக்குது. அவங்க என் மனசுல அவ்வளவு பத்திரமா, ஆழமா உட்கார்ந்திருக்காங்க. நான் இந்தச் சூடான காபியைக் குடிச்சா, என் நெஞ்சுக்குள்ள இருக்கிற அவங்களுக்கும் அந்தச் சூடு பட்டுடுமே!"

"அப்படின்னா ஊதிச் சாப்பிட வேண்டியதுதானே?"

"ஊதிச் சாப்பிடுற அளவுக்கு எனக்குப் பொறுமை எங்கே இருக்கு?

"நெஞ்சத்தார் காத லவராக வெய்துண்டல்

அஞ்சுதும் வேபாக்கு அறிந்து."    (குறள், 1128)

நெஞ்சத்தார் காதலவர். அவங்களோட சூடு தாங்காம ஏற்கனவே என் நெஞ்சு வெந்துகிட்டு இருக்கு. இதோட இந்த வெய்துண்டல்  வேற சேர்ந்தா, அப்புறம் என் நிலைமை என்னாகுறது? அஞ்சுதும் வேபாக் அறிந்து!"

"வள்ளுவரைப் போய் காபி ஷாப்ல உக்கார வச்ச மாதிரி இருக்கு உங்க லூட்டி. ஒரு காபியோட சூட்டைப் பத்தித் திருவள்ளுவர் சொன்ன குறளுக்கு, நீங்க இப்படி ஓவர் பில்டப் கொடுப்பீங்கன்னு நினைக்கல."

"இது லூட்டி இல்ல, பீலிங். காதலிக்கிறவங்களுக்குத்தான் தெரியும், பிரிஞ்சிருக்கும்போது அவங்க நம்ம கூடவே இருக்கிற மாதிரி ஒரு பிரமை எப்பவும் இருக்கும். அவங்களுக்கு வலிச்சா நமக்கு வலிக்கும்னு தோணும்."

அவள் "முடியல மிஸ்டர்! உங்களோட மல்லுகட்ட. தயவுபண்ணி அந்த நெஞ்சத்தார் காதலவர்கிட்ட கொஞ்சம் சொல்லிச் சூட்டைப் பொறுத்துக்கச் சொல்லி, இப்போதைக்குக் குடிச்சிட்டு வேலையை ஆரம்பிக்கிறீங்களா?"

"சொன்னா கேட்பாங்களா?"

"சொன்னாதான் கேட்பாங்க. சொல்லாம எப்படிக் கேட்பாங்க?"

"அப்படின்னா சொல்லிடுறேன். தயவுபண்ணி கொஞ்சம் சூட்டைப் பொறுத்துக்குங்க."

அவள் ஒரு நொடி திகைத்துப் போனாள். மனதுக்குள் ஒரு வெட்கம், தயக்கம், துடிப்பு, வெடிப்பு எல்லாம் அந்த ஒற்றை நொடியில் அவளைச் சுழற்றி எடுத்தது. அடுத்த நொடியே சுதாரித்துக் கொண்டவளாய், "ஓஹோ! இந்தப் பில்டப்பெல்லாம் எனக்குத்தானா? இது தெரிஞ்சிருந்தா எரிமலைக் குழம்பையே அள்ளி கப்ல போட்டுக் கொடுத்திருப்பேனே!"

"எனக்கென்ன குடிச்சிடுவேன். நெஞ்சுக்குள்ள இருக்குற உங்களை நினைச்சாத்தான்…?"

"எனக்கென்ன, நெஞ்சுக்குள்ளேயிருந்து டக்குன்னு வெளியில குதிச்சிடுவேன்."

"நீங்க என் நெஞ்சிலேர்ந்து வெளியே குதிச்ச அடுத்த நொடியே, நான் உடனே உங்க நெஞ்சுக்குள்ள குதிச்சிடுவேன்."

"அப்புறம் எனக்கும் வெய்துண்டல் அஞ்சுதும் வேபாக்கு அறிந்தா?"

"ஆமா! நேத்து சாயுங்காலம் நடந்த மீட்டிங்ல சூப்பைச் சூடா குடிக்காம இருந்ததுக்கு அதுதானே காரணம்?"

அவள் பாசாங்காகத் தலையில் அடித்துக் கொண்டாள். "கடவுளே! நேத்து நெஞ்சு எரிச்சலா இருந்துச்சு, அதான் குடிக்கல. அதுக்கு போயிட்டு இப்படி ஒரு விளக்கம். அப்படித்தானே?" அவள் சிரிக்க அவனும் சிரித்தான்.

அங்கே காபி மெல்ல ஆறிக்கொண்டிருந்தது, காதலவரைச் சூடாக்கக் கூடாதென்று. ஆனால், அவர்களின் நெஞ்சத்தில் இருந்த காதலோ, இன்னும் பன்மடங்கு சூடேறிக்கொண்டிருந்தது.

-  சூத்திரங்கள் தொடரும்!

*****